นายช่วยรักฉันตลอดไปเลยได้ไหม [Futurecard Buddyfight Ace]

ตอนที่ 10 : บทที่9 ดอกไม้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    2 ต.ค. 63

ขอชี้แจงหน่อยว่า "ไอคุ" กับ "ไอสุ" ไม่ใช่คนคนเดียวกันนะ ถึงจะขึ้นต้นว่า 'ไอ' กับลงท้ายด้วยสระ 'อุ' เหมือนกันแต่ก็เป็นคนล่ะคนกันนะ

อ้อ! แล้วก็ ไรท์อยากจะถามความเห็นของรีดเดอร์กันหน่อยค่ะ

เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างไทม์รูเลอร์ดราก้อนกับโอเมก้า ทุกคนคิดว่าแบบไหนดีกว่ากันคะ? ระหว่าง...

1.) พ่อลูก (อันนี้เป็นที่ไรท์วางแผนไว้แต่แรก คือไทม์รูเลอร์มีความเอ็นดูโอเมก้าเหมือนลูกอะไรงี้)

2.) เพื่อนหรือคู่หู (จะมีความเป็นคู่กัดค่อนข้างสูง แต่โคตรจะมีความรู้จงรู้ใจกันเป็นพิเศษ)

3.) คู่รัก (ไรท์ชอบการแต่งคู่มังกรกับคนมาก~ สังเกตุได้จากกัลก้ากับเซเนียแหะๆ แต่อันนี้คงเข้าขั้นที่ว่าอาจจะเป็นรักข้างเดียว แต่มันไม่จริงหรอก เพราะโอเมก้าติดคนคนนึงมากๆเลยดูเหมือนจะไม่สนใจไทม์รูเลอร์เลย แต่จริงๆคือสนใจนะ)

ฝากทุกคนช่วยเลือกให้หน่อยนะค่ะ

แนะนำนะค่ะ

ถ้าใครอยากรู้ว่าใครคือคนที่โอเมก้าติดมากๆ และเป็นสาเหตุแต่แรกที่ทำให้โอเมก้าอยากทำลายทุกๆเวิลด์เร็วๆ ก็ให้เลือกข้อ3.)กันนะค่ะ


ไรท์จะตัดสิ้นผลจาก10เม้นแรกค่ะ


แล้วอีกอย่าง! ถ้าไรท์ไม่ได้คำตอบ ก็บอกลาตอนต่อไปได้เลยค่า~
















ในตอนนี้ยูกะกับฮารุ และอาจจะรวมกัลก้ากับกัลซัน กำลังมองชายคนหนึ่งสลับพ่อของตนไปมาอย่างไม่เชื่อสายตา

"เอ่อ... ก็เข้าใจอยู่หรอกนะว่าฉันหน้าเหมือนทาสุคุมากน่ะ แต่พวกเธอน่ะต้องทำขนาดนี้เลยหรอ?" ชายหนุ่มดวงตาสีแดงเรือนผมสีฟ้าออกเทาถามพลางเกาหลังคอแกร๊บ

"ยูกะ ฮารุ อย่างเสียงมารยาทกับอาเขาสิ" ทาสุคุว่าเสียงดุเล็กน้อย

"ขอโทษครับ!" สองพี่น้องพากันขอโทษอย่างพร้อมเพรียง

"ไม่เป็นไรๆ^^ ตามสบายเถอะนะ แล้วก็ขอแนะนำตัวใหม่นะ ฉัน ริวเอ็นจิ ไอสุ เป็นอาของพวกเธอนะ" ชายหนุ่มผมสีฟ้าเทาว่าด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง

"เรามีอาด้วยหรอฮะ?" ฮารุถามขึ้น

"ต้องบอกว่าเคยมีนะ เพราะฉันน่ะตายแล้วเกิดใหม่น่ะ" ไอสุตอบ

"หะ!" สองพี่น้องร้องอย่างตกใจ

"ตกใจอะไรขนาดนั้น? อาของเจ้าอาจจะเกี่ยวข้องกับเจ้าพวกไทม์เวิลด์ก็ได้" กัลก้าว่าพลางกอดอก

"ถ้าข้าจำไม่ผิด ท่านคงจะเป็นบัดดี้ของนักเวทย์ผู้ควบคุมความเป็นไปได้แห่งการเวลาแอสเทียทรัล สินะ" กัลซันกล่าวขึ้น

"ถูกเพ๋ง!" ไอสุว่าพลางหัวเราะ

"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ว่าแต่มานี้ทำไมล่ะไอสุ? ไม่ต้องอยู่พิทักษ์ลูกแก้วแห่งกาลเวลาแล้วหรอ?" ทาสุคุหันไปถามผู้เป็นญาติ

"อ๋อ ฉันมาด้วยเรื่องของโอเมก้าน่ะ"

"หะ! โอเมก้า!" ยูกะกับกัลก้าหูผึ่งขึ้นมาทันที

"แปลกใจที่พวกเธอรู้จักนะ" ไอสุว่าอย่างสับสนเล็กน้อย

"ยูกะเล่าให้ฟังว่า โอเมก้าเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้.... ไอคุเคียดแค้นฉันน่ะ" ทาสุคุว่าประโยคสุดท้ายเสียงค่อย

"ทาสุคุ..." แจ็คที่เงียบมานายว่าพลางตบไหล่ปลอบบัดดี้

"อย่าบอกนะว่านายปล่อยให้หลานฉันไปทำพันธะสัญญาแห่งกาลอวสานน่ะ!" ไอสุว่าขึ้นอย่างตกใจปนไม่เชื่อ

"ก็หลานฉันเหมือนกันไหมล่ะ! แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าไอคุไปทำพันธะสัญญาอะไรนั้นไว้ตอนไหน!" ทาสุคุกล่าวเสียงดัง เพราะเหมือนคำพูดของไอสุมันจะไปจี้จุดเจ้าตัวเข้า

"แล้วจะตะโกนเพื่ออะไรหะเจ้าบ้า! โอ๊ย! เกือบจะออกทะเลแล้วไหมล่ะ! เลิกพูดแล้วฟังซะ!" ไอสุตะโกะกลับ

"แล้วนายจะตะโกนกลับหาพระแสงอะไร!"

"นี้เขาเรียกผู้ใหญ่หรือเด็กทะเลาะกันงั้นหรอ?" ฮารุถามลอยๆ

"ฉันว่าน่าจะเด็กนะ" แจ็คตอบ

"เอ่อ... คือ... เราจะคุยเรื่องโอเมก้ากันต่อได้หรือยังครับ?" เป็นยูกะที่ดึงชายสองคนกลับสู่แผ่นดินใหญ่ ก่อนที่ทั้งสองจะไปทะเลาะกันกลางทะเล

"อะแฮ่ม! งั้นฉันเริ่มล่ะนะ เมื่อวานนี้บัดดี้ของไอคุมาที่ไทม์คิงดอมน่ะ" ไอสุเริ่ม

"ไทม์คิงดอมคืออะไรครับ?" ยูกะถาม

"เป็นชื่อสถานที่ที่พวกเราไทม์เวิลด์หลบซ้อนอยู่ตามเวิลด์ต่างๆน่ะ" กัลซันอธิบาย

"แล้วเจ้านักดาบนั้นไปทำอะไรที่นั้นล่ะ?" กัลก้าเอ่ยถาม

"ฉันก็ไม่แน่ใจหรอกนะ... แต่ที่ฉันได้ยินมาน่ะ... "


ย้อนความ...

ณ ตอนนั้นไอสุกำลังเดินไปตามทางเดินของปราสาท เพื่อไปเล่นหมากรุกกับบัดดี้ของตนแอสเทียทรัล แต่...

"เซเนียเรียส!" อัศวินผู้ส่งมอบความหวังแห่งการเวลายูเมเนียส โอบกอดร่างของผู้เป็นลูกชายแน่น

"ข้าไม่เคยเข้าใจท่านเลยว่าทำไมถึงได้ชอบตั้งชื่อเล่นให้ข้ายาวๆ ชื่อเล่นมันมิควรจะสั้นหรือท่านแม่?" นักดาบผมยาวสีส้มกล่าวถามพลางกอดกลับผู้เป็นมารดา

"ไงเจ้าลูกชาย มามีอะไรงั้นรึ?" บัดดี้ของเขาเอ่ยปากถาม

"ข้าจะไปปลดผนึกแห่งกาลอวสานออก จึงมาถามวิธีจากพวกท่านน่ะ" นักดาบกล่าวเสียงนิ่ง

"หะ! นี่ลูกจะก่อกบฏหรือไง! บ้าไปแล้วรึเซเนียรัส!" สองผู้พิทักษ์ลูกแก้วแห่งกาลเวลาพากันร้องเสียงหลง

"ไอ้เวลานี้พร้อมเพรียงกันเชียวนะขอรับ=_=" คนเป็นลูกฟังก็มองผู้เป็นพ่อแม่ด้วยสายตาเอื้อมระอา

"ถ้าเราเข้าข้างโอเมก้าแล้วคิดว่าท่านไทม์ลูเรอร์จะปล่อยเราไว้รึ! ลูกคิดว่าโอเมก้าจะมีชัยเหนือนเทพแห่งเวลางั้นรึ!" แอสเทียทรัลกล่าวอย่างตระหนก

"พวกท่านก็ต่างรู้ดี... ว่าหากโอเมก้าปลดปล่อยคนคนนั้นออกมาแล้ว... ทั้งสองจะมีพลังทับเทียมกับเทพแห่งเวลา" เซเนียรัสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

"นั้นก็จริง... แต่เราจะทำเช่นนี้จริงๆน่ะรึ?" ยูเมเนียสว่าพลางกอดอกใช้ความคิด

"มีทางเลือกมากรึไง? ต่อให้อยู่ฝ่ายท่านไทม์รูเลอร์เราก็ตกเป็นเบี้ยล่าง อยู่ฝ่ายโอเมก้าไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็จะถูกควบคุมอยู่ดี จะอยู่เป็นกลางก็คงมิได้ด้วย" แอสเทียทรัลวิเคราะห์

"นั้นก็แล้วแต่พวกท่านนะ ข้าแค่อยากจะให้บัดดี้ของข้าสมหวัง" เซเนียรัสกล่าวด้วยสายตาที่อ่อนลง

"บัดดี้ของลูกทำไมงั้นรึ?" ยูเมเนียสกล่าวถามเมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นลูก

"เปล่าหรอกท่านแม่ แต่ข้าขอร้อง! ได้โปรดบอกบอกวิธีปลดผนึกของโอเมก้าด้วย!" เซเนียรัสว่าพลางก้มหัวลง

"เข้าใจแล้ว" แอสเทียทรัลว่าพลางถอนหายใจและยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

"จริงหรือครับท่านพ่อ! ข้าต้องทำเช่นไรบ้างหรือขอรับ?" เซเนียรัสกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ก็ไม่มาก... แต่เจ้าคงไม่ชอบ" แอสเทียทรัลกล่าวพลางนึกว่าทำไมแล้วก็หัวเราะออกมา

"อะไรหรือขอรับ? แล้วท่านหัวเราะทำไม?" ผู้เป็นลูกก็ผู้เป็นพ่อด้วยความสงสัย

"ฟิวเจอร์ไทเมอา ลูกต้องใช้มัน" ยูเมเนียสตอบก่อนจะหัวเราะไปด้วยอีกคน

"..." ผู้เป็นลูกก็ได้แต่มองด้วยความสับสน รวมไปถึงคนที่แอบฟังอยู่ด้วย

จบการย้อนความ...


"แค่นี้งั้นหรอ?" ทาสุคุถามหลังจากฟังจบ

"แค่นี้ล่ะ" ไอสุตอบพลางยักไหล่

"แล้วอะไรคือความต้องการของพี่กันนะ" ยูกะกอดอกใช้ตวามคิด

"พวกเรามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า?" เด็กหนุ่มผมดำดวงตาสีฟ้าคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับเด็กหนุ่มเรือนผมสีเหลืองแซมแดง ดวงตาสีน้ำตาลดำไร้ประกาย

"คุณริวโตะ!" ยูกะกล่าวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะสังเกตุเห็นเด็กหนุ่มอีกคนที่มาพร้อมกับริวโตะ
















"ขอบคุณพวกนายสองคนที่นาที่นี้" เด็กหนุ่มผมสีส้มดวงตาสีเทากล่าวพลางชีกยิ้มเล็กๆ

"ไม่มีปัญหา ก็พวกเราเป็นผู้ร่วมอุดมการเดียวกันนี้น่า" เด็กหนุ่มผมสีม่วงดวงตาสีเหลืองกล่าว

"ถ้ามีอะไรพอจะช่วยเหลือได้ ก็จะช่วยเท่าที่ช่วยได้ล่ะนะ" เด็กหนุ่มผมสีแดงดวงตาสีน้ำตาลแดงกล่าว

"นั้นสินะ งั้นไปกันเถอะ เซย์จิ ไดจิโร่ ไปทำให้พวกนั้นหันกลับมามองพวกเรา... จนไม่สามารถละสายตาไปได้อีก..." เด็กหนุ่มผมส้มกล่าวก่อนจะแสยะยิ้ม

















"ทำอะไรอยู่ตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้วน่ะครับไทม์รูเลอร์?" เด็กหนุ่มเรือนผมสีฟ้าดวงตาสีแดงเอ่ยถามมังกรสีสังข์ที่กำลังเอ่อ... ไม่รู้สิมีความสุขหรอ?

"ก็เปล่านี้... ข้าแค่นึกถึงอดีตน่ะ"

"เกี่ยวกับโอเมก้างั้นหรอ"

"ทำไมถึงคิดแบบนั้น?"

"ก็เห็นเหมือนคราวที่แล้วเลยนี้ ตอนที่จู่ๆเวลาก็หยุดลง เหมือนผมจะเห็นว่ามีใครบางคนกำลังมีความสุขเกินหน้าเกินตาน่ะ" เด็กหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม

"อ เอ่อ ชัดขนาดนั้นเลยรึ?"

"ชัดมากครับ ชัดสุดๆ ดูแล้วคงจะแคร์เขาน่าดูเลยนะ~"

"ข้าคงใส่ใจโอเมก้ามากกว่าที่ตัวเองคิด... ทั้งๆที่มันเริ่มจากการอยากได้ของแปลกไว้ดูเล่นแท้ๆ"


ย้อนความ...

หลังจากที่จ้าวแห่งเวลาพานักดาบน้อยมาอยู่ที่วังของตนได้ไม่นาน...

"หายไปอยู่ไหนอีกล่ะเนี้ย=_=" มังกรสีสังข์ตัวใหญ่กล่าวพลางเดินกระทืบเท้าอย่างอารมณ์เสียไปตามทางเดินของที่ทอดยาว ก่อนจะเห็นเล่าผู้ใต้บัญชาของตัวเองคนหนึ่งเดินมา

"นี้เจ้า" เสียงทรงอำนาจกล่าวขึ้นอย่างหงุดหงิด

"ครับท่านไทม์รูเลอร์" เมื่อได้ยินเสียงผู้เป็นนายต่างก็ลงไปคุกเข่าบนพื้นอย่างรวดเร็ว

"เห็นเจ้าหนูที่ข้าพามาบ้างไหม?"

"ไม่ขอรับ หากเป็นเด็กผู้หญิงที่คล้ายกันพึ่งออกไปเมื่อครู่นี้ขอรับ"

"เด็กผู้หญิง? ข้าพามาแค่เจ้าหนูนั้นคนเดียวนะ แน่ใจนะว่าไม่ใช่เจ้าหนูนั้นปลอมตัวน่ะ" มังกรผู้เป็นจ้าวแห่งกาลเวลากล่าวด้วยความหงุดหงิด

"ข ขออภัยขอรับ ข้าเองก็ไม่แน่ใจ แต่ข้าดูอย่างไรก็เป็นเด็กหญิง..." คนฟังก็กล่าวอย่างกลัวๆ

"เอ่อๆ ช่างมัน แต่เจ้าหนูหรือยัยเด็กชนั้นได้บอกไหมว่าไปที่ไหน?"

"ไทม์เวิลด์ขอรับ..."



ไทม์เวิลด์

"นี้มันเวรกรรมอะไรของข้ากัน" จ้าวแห่งเวลาบ่นอุบอิบกับตัวเอง จะให้คนอื่นมาหาก็กลัวพวกมันจะตายเปล่า

สุดท้ายเลยต้องมาเองแล้วก็ถามจากคนในพื้นที่เอาว่าเห็นเด็กตาแดงหัวขาวๆบ้างไหม แล้วก็ได้คำตอบประมาณว่าอยู่ที่ทุ่งฟิวเจอร์ไทเมอาในหุบเขาลึก

เทพเจ้าผู้ควบคุมเวลาถึงกับสับสน เพราะ 'ฟิวเจอร์ไทเมอา' หรือเรียกอีกชื่อว่า 'กัญชามังกร' มีความสามารถในการทำให้มังกรรู้สึกผ่อนคลาย หากสูดดมมากไปก็อาจจะติดเหมือนตอนเสพกัญชา เอ่อ... ช่างมันเถอะ

มันเป็นดอกไม้ที่จ้าวแห่งมังกรมอบให้เขาเป็นของขวัญในวันที่สร้างไทม์เวิลด์ขึ้นมา อันที่จริงแล้ว... ไทม์เวิลด์ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นสถานที่ให้เขาได้พักผ่อนสบายๆในตอนที่อยากอยู่คนเดียว

แต่อีสาเหตุที่ตอนนี้มีคนอยู่ก็เพราะว่า ฟิวเจอร์ไทเมอามันแพร่พันธุ์เร็วเกินไป... เขาเลยใช้มันสร้างประชากรของไทม์เวิลด์ขึ้นมาเสียเลย เนื่องด้วยมันเป็นดอกไม้ที่มีพลังมหาศาลอยู่แล้วก็เลยไม่ใช่ปัญหา และนั้นคือสาเหตุที่ทำให้มอนสเตอร์ของไทม์เวิลด์มีกลิ่นเหมือนฟิวเจอร์ไทเมอา

"อย่าให้ข้าเจอตัวเจ้าหนูนั้นเชียว ข้าจะจับมันขังให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย" ในขณะที่บ่นเจ้าตัวก็ได้กลิ่นของกลิ่นหอมที่คุ้นเคย ก่อนเร่งฝีเท้าขึ้นจนมองเห็นทุ่งดอกไม้ที่แดงอยู่ริบๆตา และเหมือนจะมีร่างเล็กหนึ่งร่างนอนอยู่กลางทุ่งดอกไม้นั้น

"เจอตัวจน... ได้..." ประโยคนี้ ในตอนแรกนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจเพราะร่างที่นอนอยู่กลางทุ่งดอกไม้นั้นไม่ใช่นักดาบน้อยแต่กลับเป็นเด็กผู้หญิงที่ดูคล้ายกันมาก

ถ้าถามว่าร่างที่นอนอยู่กลางทุ่งดอกไม้นั้นมีขนาดตัวเท่าเจ้าเด็กนั้นไหม? ใช่ มันเท่า มีผมสีขาวยาวๆดูสกปรกนิดๆไหม? ใช่ มันมี หน้าเหมือนเจ้าเด็กนั้นไหม? ใช่มันเหมือนแป๊ะเลย ดูกวนประสาทสุดๆไหม? อยากจะตอบว่าใช่ แต่... ร่างเล็กดูน่าจับฟัดผิดปกติเวลาที่ไม่ได้ใส่หมวก หรือเป็นเพราะฟิวเจอร์ไทเมอา? น่าจะเพราะอย่างหลัง หวังว่างั้นนะ

"อืม~" ร่างเล็กที่นอนอยู่ค่อยๆลืมตาขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีแดงที่คุ้นเคย ก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้นมานั่งขยี้ตา

"เอ่อ... โอเมก้า?"

"หืม? ไทม์มี่หรอ? มาอยู่นี้ได้ไง?" ร่างเล็กที่พึ่งตื่นกล่าวถามอย่างัวเงีย

"ข้าสิที่ต้องถาม! เจ้ามาทำอะไรที่นี้!"

"มานอนกลางวัน หาว~"

"นอนที่อื่นก็ได้มิใช่รึ? ทำไมต้องที่นี้?" มังกรสีสังข์ว่าพลางย่อขนาดตัวลงแล้วนั่งลงข้างๆร่างเล็ก

"จะนอนกับดอกไม้=_="

"หะ? เจ้าเป็นผู้หญิงหรือไงน่ะ? แต่ช่างเถอะ ดอกไม้อื่นมิได้รึไง? ที่วังของข้าก็มีเยอะแยะ"

"เจ้าพวกนี้มันเป็นดอกไม้เดียวที่อยู่กับข้านานๆแล้วไม่ตาย" ร่างเล็กว่าพลางทิ้งตัวลงไปนอนกับดอกไม้บนพื้นอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มพลิกตัวนอนคว่ำแล้วเริ่มเด็ดดอกไม้สีแดงเหล่านั้นมาทำอะไรบ้างอย่างที่มังกรร่างใหญ่คาดว่าน่าจะเป็นมงกุฎดอกไม้

'ที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงยี้คงเพราะไม่ได้ใส่หมวกกับชุดเกราะสินะ แต่ก่อนหน้านี้เจ้าเด็กนี่ยังดูเป็นเจ้าเด็กปากดีจอมกวนประสาทอยู่เลย ไหงตอนนี้มันถึงได้ดูเป็นสาวน้อยน่ารักไปได้ล่ะเนี้ย? เห๊ย! นี้ข้าคิดอะไรอยู่!'

"ไทม์มี่~" ร่างเล็กกล่าวเรียกมังกรร่างใหญ่ แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะตกอยู่ในภวังความคิดของตัวเอง

"หิๆ" ร่างเล็กหัวเราะอย่างนึกสนุกก่อนจะวางมงกุฎดอกไม้ไว้บนหัวมังกรสีสังข์

"หืม!?" จ้าวแห่งเวลาสะดุ้งก่อนจะก้มลงมองร่างเล็กที่กำลังส่งยิ้มกวนๆให้ตน

"เหมาะดีนะไทม์มี่~"

"โอเมก้าาาาา!"

จบการย้อนความ...















ดราก้อนเวิลด์

"บอกฉันอีกทีได้ไหมว่าเรามาดราก้อนเวิลด์ทำไม?" เด็กหนุ่มผมสีแดงดวงตาสีน้ำตาลแดงกล่าวถาม

"เรามาเอาดอกไม้น่ะ" เด็กหนุ่มผมสีส้มดวงตาสีเทากล่าว

"ดอกไม้? เอาไปทำไมกัน?" เด็กหนุ่มผมสีม่วงดวงตาสีเหลืองกล่าว

"เห็นว่ามันจำเป็นกับแผนของเราน่ะ" เด็กหนุ่มผมส้มว่า

"ดอกไม้อะนะ?" เด็กหนุ่มผมแดงถาม

"พวกเธอกำลังตามหาดอกไม้นี้กันอยู่หรือเปล่า?" ร่างหนึ่งในชุดคลุมปิดบังใบหน้าเอ่ยถามพลางยกดอกไม้สีชมพูที่ดูคล้ายดอกบัวขึ้นมา

"ดอกไม้นั้นล่ะ! เดี๋ยว? นายเป็นใครทำไมถึงได้รู้ว่าเรากำลังตามหาดอกไม้นั้นอยู่?" เด็กหนุ่มผมส้มกล่าวถามร่างในชุดคลุม

"ผมก็แค่คนตาบอดที่บังเอิงผ่านมาเท่านั้นเอง" ร่างในชุดคลุมกล่าวพลางเดินไปทางที่ตนคิดว่าเป็นต้นเสียง แล้วยื่นดอกไม้ในมือตนให้เด็กหนุ่มผมส้ม

"คนตาบอดงั้นหรอ?" เด็กหนุ่มผมม่วงมองอีกฝ่ายอย่างไม่วางใจ

"ขอบคุณ" เด็กหนุ่มผมส้มรับดอกไม้มาและก้มมองมันอย่างพินิจพิจารณา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาหาคนที่ให้มันกับต้นอีกครั้ง

"ห หายไปไหนแล้ว!" แต่ร่างในชุดคลุมก็ได้หายตัวไปเสียแล้ว

"เมื่อกี้ยังยืนอยู่ตรงนั้นเลยนี้น่า..." เด็กหนุ่มผมแดงว่าอย่างอึ้งๆ

"บ้างที... คนเมื่อกี้อาจจะเป็นมอนสเตอร์ก็ได้" เด็กหนุ่มผมม่วงกล่าว

"นั้นสิ นอกจากพวกเราแล้วมนุษย์คงไม่มาอยู่ที่นี้หรอก" เด็กหนุ่มผมแดงว่า

"แต่ฉันรู้สึก... เหมือนรู้จักเขามาก่อน" เด็กหนุ่มผมส้มว่า















ณ สถานที่แห่งหนึ่งในไทม์เวิลด์...

"ไปไหนมา?" ร่างหนึ่งสวมชุดเกราะสีแดงถามร่างในชุดคลุม

"เดินเล่นน่ะ^^" ร่างในชุดคลุมกล่าวพลางยิ้มเล็กๆ

"ต้องไปถึงดราก้อนเวิลด์เลยงั้นรึ?"

"ก็รู้นี้น่า~"

"ไปทำอะไรที่นั้น?"

"อือ~ ธุระน่ะ"

"จะถามให้ชัดๆนะ ไปช่วยพวกนั้นทำไม?"

"ผมก็แค่ทำในสิ่งที่ผมเห็นก็เท่านั้นเอง"

"ทำตามนิมิตสินะ งั้นก็ยอมรับได้" ร่างที่สวมชุดเกราะสีแดงกล่าวพลางเดินนำออกไป

"เกราะใหม่เหมาะกับนายดีนะ ทั้งงดงามและสง่างาม เหมือนดอกไม้เลยล่ะ แถมเหมือนผู้หญิงกว่าเดิมอีกล่ะ" ร่างในชุดคลุมกล่าวพลางเดินตีคู่ร่างในชุดเกราะดีแดง

"ข้าไม่ชอบตรงนี้ล่ะ แต่ก็ขอบใจแล้วกัน"

"คิกๆ จะว่าไปนะ นายโดนเขาทักว่าม่าม๊าใช่ไหมล่ะ"

"อย่า-พูด-ถึง!"

"นายคงดูเหมือนแม่ของเขามากเลยล่ะผมว่า"

"ก็บอกว่าอย่าพูดไง!"

"เอ๋~ แล้วพ่อของเขาจะเป็นใครนะ~"

"หยุดได้แล้วเว้ย!"

"หะๆ พูดเล่นไม่ได้เลยสินะ"

"ข้าล่ะเกลียจจริงๆเวลาเจ้าเป็นแบบนี้"

"ก็นะ อย่างไงปากผมก็ไม่เท่านายหรอก"

"ครับๆ=_="


.
.
.



___________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #52 TimeReture (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 22:54

    รออ่านอยู่นะคะ

    #52
    0
  2. #51 Irin1051 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 20:22

    หนูขอเลือก3หนูอย่างรู้ว่าคนที่ทำให้โอเมก้าอย่างทำลายเวิลด์ค่ะพี่

    #51
    0
  3. #49 beekk3505 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 21:51
    พ่อลูกสิฮะจะอะรายล่ะ ปล. นั่งอ่านไปด้วยปวดท้องไปด้วยอย่างเจ็บ😭
    #49
    0
  4. #48 TimeReture (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 16:28

    พ่อลูกสิ! ชอบโมเม้นนี้มากๆๆๆๆ

    ไอคุงนี่เงียบไปเลยแฮะ อะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้อยากรู้จัง

    ปล.เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    #48
    0