คลังฟิคYuGiOh!ทุกภาค(คู่หลักAtem×Yugi)

ตอนที่ 19 : Yugioh มัดใจหนุ่มน้อยหายนะ ตอนที่1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

  เจ้าชายแห่งกรีชยูกิผู้ที่กลายมาเป็นสนมของฟาโรห์แห่งอียิปต์ในฐานะเชลย ด้วยเหตุที่ว่าปู่ของตนซึ่งเป็นราชาแห่งกรีชได้แพ้เกมกระดานกับฟาโรห์องค์นี้ และตนจึงต้องจำใจมาเป็นสนมด้วยประโยคต่างๆนาๆที่ออกจากปากร่างสูง...

"...ท่านแพ้แล้วราชาแห่งกรีช ตามสัญญาท่านต้องมอบอาณาจักรนี้ให้เราและ... มอบหลานสาวและหลานชายของท่านให้เป็นสนมของข้าทั้งหมดในฐานะเชลย" ร่างสูงของฟาโรห์กล่าวอย่างเย้ยหยัน เมื่อนั้นแหละที่เปลวไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวของร่างบางได้ถูกจุดขึ้น ร่างบางจึงก้าวเดินไปหยุดอยู่ต่อหน้าร่างสูงในทันที

"เจ้าต้องการสิ่งใดก็ขอให้ระวังปากหน่อยอาณาจักรนี้คือบ้านเกิดเมืองนอนของเรา เรามิอาจยกให้ได้ด้วยเกมกระดานเช่นนี้ และต่อให้ตายตัวข้าจะไม่ขอยกน้องๆของข้าให้เจ้าเป็นอันขาด!" ร่างบางกล่าวประโยคสุดท้ายพลางชี้นิ้วเรียวไปที่ใบหน้าหล่อคมอย่างไม่เกร่งกลัวสายตาของเหล่านักพรตทั้งหกผู้ถือครองไอเทมพันปีแห่งฟาโรห์ที่จับจ้องอยู่เลยแม้แต่น้อย

"ยะ ยูกิเจ้าไม่ควร... "ราชาแห่งกรีชกล่าวด้วยความหวาดหวั่นในคำพูดของหลานชายคนโตของตน

"ตัวข้าเป็นถึงกษัตริย์แห่งอียิปต์เจ้าต่างหากที่สมควรจะระวัง และทำตัวเคารพต่อผู้ที่เกียรติและยศสูงกว่าเช่นข้า" ร่างสูงกล่าวพลางมองใบหน้าหวานปานสตรีด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแต่ในใจกลับร้อนระอุ

"ข้ามิสน... ตัวเจ้าก็ดูอายุไม่น่าเกินสิบหกซึ่งไม่ต่างจากข้า และเป็นความจริงที่ว่ายศของเจ้าอาจสูงกว่า แต่เกียรติของเจ้าข้ามั่นใจได้ว่าตัวข้ามีมากกว่าเจ้าเป็นไหนๆ!" ร่างบางกล่าวด้วยเกรี้ยวโกรธในน้ำเสียงหวานอันไพเราะ

"นี้เจ้ากล้าพูดกับองค์ฟาโรห์เช่นนี้ได้อย่างไรกัน! เจ้าเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!" นักพรตชราผู้ครอบครองดวงตาพันปีกล่าวด้วยน้ำโห

"ในสายตาของชาวอียิปต์อย่างพวกท่านข้าอาจเป็นเพียงเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แต่ในสงครามข้าเป็นที่รู้จักในนามเด็กหนุ่มหายนะ... ผู้ที่จัดการกับกองทัพนับร้อยได้ด้วยตัวคนเดียว... " คำพูดของร่างบางที่กล่าวต่อนักพรตชรานั้นอาจฟังดูแข็งกระด้าน แต่น้ำเสียงกลับฟังดูอ่อนโยนและนอบน้อมต่างจากน้ำเสียงที่กล่าวกับร่างสูงโดยสิ้นเชิง

 ร่างสูงของฟาโรห์ยกคิ้วขึ้นสูงด้วยความไม่เข้าใจถึงน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของร่างบางที่พึ่งกล่าวว่าตนไปอย่างไม่เกรงตัวผู้ใด

"เอาอย่างนี้ดีไหมฟาโรห์... มาเล่นเกมกระดานที่เจ้าพึ่งจะเล่นไปกับท่านปู่ของข้า แต่ครานี้... หากข้าชนะตัวจะเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปเป็นสนมให้แก่เจ้าในวันพรุ่งนี้ แต่เจ้าจะได้ไปก็มีเพียงแค่ตัวข้าเท่านั้นไร้ซึ่งอย่างอื่น" ร่างบางกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้านต่อฟาโรห์

"งั้นก็ได้หากเจ้าคิดว่าจะชนะข้าได้..." ร่างสูงกล่าวอย่างเย้ยหยันเช่นเดิมเพราะถึงตนแพ้ก็มิมีอะไรที่จะต้องเสีย

"แน่นอน..." ร่างบางกล่าวพลางยิ้มอย่างมั่นใจ

 ทั้งสองเล่นเกมกระดานนั้นนานอยู่หลายชั่วโมงด้วยฝีมือที่ศูนย์สีกันจนน่าตกใจ ร่างสูงและร่างบางกำลังสนุกกับเกมตรงหน้าจนลืมเรื่องของสัญญาที่ได้ตั้งกันไว้ก่อนหน้านี้ จนกระทั่ง...

"เป็นเกมที่ดี หวังว่าเจ้าคงไม่ลืมสัญญาก่อนหน้านี้หรอกนะ... " ร่างบางกล่าวพลางหรี่ตามองร่างสูงอย่างรังเกียจก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้ร่างสูงต้องยอมรับผลแพ้ชนะอย่างไม่พอใจ แต่ลึกๆแล้วกลับดีใจเสียด้วยซ้ำที่ได้เจอผู้ที่สามารถเอาชนะตนได้เช่นนี้



 ไม่นานวันรุ่งขึ้นก็มาถึง และข่าวการเดินทางไปเป็นสนมของเจ้าชายยูกิก็มาถึงหูของประชาชนเช่นกัน

"ยูกินี้เจ้าคิดดีแล้วหรือ?" ราชาแห่งกรีชผู้เป็นปู่ถามหลานชายของตนอย่างเศร้าใจ

"พะย่ะคะท่านปู่... แต่ข้าคงต้องขอเยี่ยมเยียนประชาชนทั้งหมดก่อน... ดังนั้นข้าขอตัวก่อนจะได้หรือไม่?" ร่างบางของเจ้าชายถามผู้เป็นปู่ด้วยดวงตาวิงวอน

"ได้อยู่แล้ว หากนั้นจะทำให้เจ้ารู้สึกดีก่อนจากไป... " ผู้เป็นปู่กล่าวอย่างเจ็บปวด

"ขอบพระทัยพะย่ะคะท่านปู่" ร่างบางกล่าวพลางสวมกอดร่างของผู้เป็นปู่ก่อนจะเดินจากไป

"หลานชายของท่านจะไปไหนกัน? กล่าวว่าจะไปเยี่ยมเยียนประชาชนแต่กลับเดินไปคนละทิศกับประตูวัง" ร่างสูงขององค์ฟาโรห์กล่าวถามราชาแห่งกรีช

"คุกใต้ดินที่ใช้กักขังเหล่าผู้กระทำความผิด... สำหรับเด็กคนนั้นเหล่านักโทษก็คือประชาชน... เด็กคนนั้นไปที่แห่งนั้นทุกวันและคอยดูและคนพวกนั้นอย่างไปนึกรังเกียจใดๆ" ราชาแห่งกรีชกล่าวตอบแก่ฟาโรห์

 ร่างบางของเจ้าชายเดินเข้าไปในคุกใต้ดินอย่างไม่นึกรังเกียจกลับกันใบหน้ากลับยิ้มแย้มอย่างเศร้าใจที่ต้องจากที่แห่งนี้ไป

"เจ้าชายยูกิทำไมท่านทำสีหน้าเช่นนั้นกัน?" นักโทษวัยกลางคนกล่าวถามจากหลังลูกกรง

"ข้ากำลังจะไปเป็นสนมของฟาโรห์แห่งอียิปต์ในฐานะเชลยน่ะท่านลุง... "ร่างบางกล่าวอย่างเศร้าใจ

"ท่านพูดเล่นหรือปล่าวเจ้าชาย... " นักโทษหนุ่มกล่าวถามพลางหวังว่าคำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากบางจะไม่เป็นความจริง

"เป็นความจริง... นี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้มาเยี่ยมพวกท่าน... " ร่างบางบ้างกล่าวด้วยน้ำตาที่ซึมอยู่ในดวงตาที่ยังไม่ยอมไหลรินออกมา

"อย่าไปเลยนะเจ้าชาย! ถ้าท่านไปใครจะมาเยี่ยมเยียนนักโทษอย่างพวกเรา!" นักโทษอีกคนกล่าวพลางคร่ำครวญอย่างเศร้าใจ และตามด้วยนักโทษคนอื่นๆที่พูดทำนองเดียวกัน



 เมื่อร่างบางกล่าวอำลากับเหล่านักโทษเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลาต้องกล่าวอำลากับเหล่าน้องชายน้องสาวและประชาชนอันเป็นที่รัก

"ท่านพี่ได้โปรดอย่าจากเราไปเลย!!!" เหล่าน้องชายและน้องสาวต่างมารดาต่างพากันสวมกอดพี่ชายคนโตอันเป็นที่รักยิ่งพลางร้องห่มร้องไห้กันยกใหญ่

"อย่าร้องไห้เลย สักวันพี่จะกลับมาหาพวกเจ้า" ร่างบางกล่าวพลางปาดน้ำตาและลูบหัวเหล่าน้องชายน้องสาวต่างมารดาที่ตนรักยิ่งกว่าสิ่งใด

 หลังจากนั้นร่างบางเดินไปหาประชาชนของตนพลางยิ้มบางๆ

"เจ้าชายยูกิทรงอย่าไปเลยนะเพค่ะ" หญิงชราคนหนึ่งกล่าวแก่ร่างบาง

"ข้าต้องไปท่านยาย และขอให้พวกท่านทุกคนรักษาสุขภาพด้วย... " ร่างบางกล่าวกับประชาชนทุกคนก่อนจะสวมกอดทีละคนด้วยความไม่นึกรังเกียจแม้ว่าจะชนชั้นใดๆก็ตาม ตั้งแต่เหล่าขุนนางไปจนถึงเหล่าคนยากจนทั้งหลาย แต่ก็ใช้เวลานานมากในการกอดประชาชนทั้งหมดในอาณาจักรทีละคน จึงมีการกอดหมู่ขึ้นจนมันเป็นการกอดหมู่ครั้งใหญ่ที่สุด



 ทุกการกระทำของร่างบางอยู่ในสายตาของฟาโรห์ทั้งหมด ฟาโรห์เฝ้ามองใบหน้าหวานปานสตรีที่ประดับด้วยดวงตากลมโตสีอเมทิสต์อันอ่อนโยนที่ใช้มองเหล่าประชาชน ซึ่งต่างจากสายตาที่ร่างบางใช้มองตนลิบลับ ใบหน้าและรอยยิ้มที่งดงามราวกับทูตสวรรค์ของร่างบางคือสิ่งที่ร่างสูงอยากจะได้มาครอบครองเป็นที่สุด แต่จะทำเช่นไรเพื่อให้ได้ดวงใจของร่างบางผู้นี้กัน

 การเดินทางไปยังอียิปต์ของเจ้าชายยูกิเป็นการเดินทางที่หน้าเศร้ายิ่งนักแต่จะทำเช่นไรได้สัญญาคือสัญญาที่ต้องรักษามิเช่นนั้นประเทศเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน นั้นคือสิ่งที่ร่างบางคิด ระหว่างการเดินทางนั้นจะต้องใช้เรือซึ่งร่างบางได้ถือโอกาสนี้ในการศึกษาการออกแบบเรือของอียิปต์ซึ่งดูจะมีความแตกต่างกันมากกับของกรีช และศึกษาวิธีเดินเรือโดยเข้าไปถามจากกัปตันและลูกเรือโดยตรงด้วยท่าทางที่เป็นมิตรและการปฏิบัตรที่เป็นการเอง

 เมื่อถึงอียิปต์ร่างบางก็หานิ่งดูดายไม่ ปฎิเสธการขึ้นรถม้าหรือขี่ม้าขอเดินเท้าไปพร้อมกับเหล่าทหารด้วยตัวเอง โดยให้เหตุผลว่าตนนั้นเป็นเพียงเชลยและอยากให้ร่างกายของตนปรับสภาพกับสิ่งแวดล้อมใหม่ เล่นเอาเหล่านักพรตและเหล่าทหารถึงกับเหงื่อตก เจ้าชายองค์นี้จะรอดถึงเมืองหลวงหรือไม่? นั้นคือสิ่งทุกคนในที่นั้นพากันคิด แต่จนแล้วจนรอดเจ้าชายยูกิก็เดินเท้ามาถึงเมื่อหลวงจนได้

 หนึ่งสัปดาห์แรกในวังของเจ้าชายเป็นไปได้อย่างน่าแปลก เพราะเจ้าชายองค์นี้ปรับตัวเข้ากับที่นี้ได้เร็วเหลือเกิน ทั้งภาษาของชาวอียิปต์ก็พูดได้อย่างคล่องแคล่วจนน่าตกใจ นิสัยที่เป็นกันเองไม่แบบแยกชนชั้นทำให้เข้ากับผู้อื่นได้อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเหล่านักพรตทั้งหก เหล่าขุนนาง ทหาร คนรับใช้ พ่อค้าแม่ค้าในตลาด เด็กหรือคนชรา หรือแม้กระทั่งเหล่านักโทษ จนราวกับว่าเป็นส่วนหนึ่งของที่นี้มานาน แต่มีเพียงผู้หนึ่งที่ร่างบางไม่เคยแม้แต่จะสบตา...

"...." ในห้องเสวยนั้นเกิดความเงียบชนิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ร่างบางนั้นกำลังตักอาหารเช้าเข้าปากของตนโดยไม่สนใจร่างสูงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ราวกับว่าร่างสูงนั้นเป็นเพียงอากาศธาตุเท่านั้น

"ยูกิเจ้า..." ไม่ทันที่ร่างสูงจะได้กล่าวอะไรมาก ร่างบางก็ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารแล้วเดินจากไปโดยไม่ชายตามองร่างสูงเลยแม้แต่น้อย

"เฮอ~ ข้าทำอะไรผิดหนักหนากัน... " ร่างสูงบ่นพึมพัมกับตนเอง

"หรือยังโกรธเรื่องนั้นอยู่กัน?" ร่างสูงกล่าวพลางนึกถึงเหตุผลที่ร่างบางต้องมาเป็นสนมของตนอยู่ที่นี้



 ร่างบางของเจ้าชายยูกิกำลังเลือกม้า เพื่อเตรียมออกไปด้านนอกวังโดยไม่คิดจะขออนุญาตฟาโรห์เลยแม้แต่น้อย

"ท่านยูกิจะออกไปข้างนอกหรือขอรับ?" เสียงของนักพรตหนุ่มผู้ถือครองวงแหวนพันปีกล่าวถามร่างบาง

"ก็นิดหน่อยครับท่านมาฮาโด้" ร่างบางกล่าวพลางปีนขึ้นไปบนหลังม้า

"ไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านหรอกขอรับ แล้วได้บอกองค์ฟาโรห์หรือยังพะย่ะคะ" นักพรตหนุ่มกล่าวถาม

"..." ร่างบางส่ายหัวแทนคำตอบแล้วควบม้าออกไปโดยไม่ฟังคำนักพรตหนุ่มแต่อย่างใด...



 ด้านนอกพระราชวังร่างบางควบม้าไปตามตลาดแล้วสังเกตุเห็นความวุ่นวายที่เกิดขึ้น

"เอาผลไม้ข้าคืนมาเจ้าพวกเด็กบ้า!" พ่อค้าขายผลไม้กล่าวกับเด็กชายสองคนที่อายุไม่น่าเกินแปดขวบ

"ไม่มีทางซะหรอก แบร่! โอ๊ย!" เด็กชายตัวน้อยผมสีน้ำตาลกล่าวพลางแลบลิ้นปลิ้นตาใส่พ่อค้าก่อนจะชนกับร่างบางที่ยื่นขวางทางอยู่จนล้มกลิ้งไปกับพื้น

"อ่า จับตัวได้แล้ว ขโมยของมันไม่ดีนะ" ร่างบางของเจ้าชายยูกิกล่าวพลางอุ้มเด็กชายขึ้นแล้วใช้ปลายนิ้วเรียวแตะที่ปลายจมูกของเด็กชาย

"!..." ส่วนตัวเด็กชายได้แต่อึ้งที่ได้เห็นใบหน้าหวานของเจ้าชายที่แสนคุ้นเคย

"จะ เจ้าชายยูกิ!" พ่อค้าขายผลไม้รีบลงไปหมอบกับเพื่อนทันที

"ลุกขึ้นเถอะท่านลุง" ร่างบางกล่าวพลางพยุงตัวพ่อค้าขึ้นมา โดยยังอุ้มเด็กชายอยู่

"ปล่อยพี่น้องของข้านะ!" เด็กชายอีกคนแต่มีผมสีดำแซมเหลืองที่อึ้งด้วยเหตุผลเช่นเดียวกันกับเพื่อนของตนกล่าวเสียงดังจนเกือบตะโกนใส่ร่างบาง

"อ่า เป็นพี่น้องกันงั้นหรือ?" ร่างบางกล่าวพลางอุ้มเด็กน้อยอีกคนขึ้นมา

"ปล่อยพวกเรานะ!" เด็กชายคนแรกที่พึ่งได้สติคืนกล่าวพลางดิ้นแล้วเด็กอีกคนจึงทำตาม

"หิๆ ท่านลุงข้าจะจ่ายค่าผลไม้ที่เด็กสองคนนี้ขโมยเองได้โปรดปล่อยพวกไปจะได้หรือไม่?" ร่างบางหัวเราะก่อนจะหันไปกล่าวถามกับพ่อค้า

"หากท่านพูดเช่นนั้นข้าจะปฏิเสธได้อย่างไรกัน" พ่อค้าว่าก่อนที่จะทำการซื้อขายผลไม้กับร่างบางจนจบเรียบร้อย



 หลังจากนั้นร่างบางจึงปล่อยเด็กน้อยทั้งสองลง

"เอาล่ะข้าจ่ายค้าผลไม้ให้พวกเจ้าแล้ว ตัวของข้ามีนามว่ายูกิแล้วพวกเจ้าล่ะ?" ร่างบางกล่าวกับเด็กชายทั้งสอง

"ข้าจูได" เด็กชายผมสีน้ำตาลตอบ

"ส่วนข้ายูเซย์" เด็กชายผมสีดำแซมเหลืองกล่าว

"เราเป็นแฝดคนล่ะฝา" เด็กน้อยทั้งสองกล่าวพร้อมกัน

" ...พวกเจ้าคงมิได้มีมารดาชื่อมากิ และมีน้องชายสามคนชื่อว่า ยูซาคุ และอีกสองคนเป็นแฝดคนล่ะฝาชื่อว่ายูมะและยูยะหรอกนะ... " ร่างบางกล่าวเสียงสั่นๆราวกับกำลังจะหลั่งน้ำตา

"ท่านรู้ได้อย่างไร!?" เด็กน้อยทั้งสองทำหน้าตกใจอย่างที่ไม่เคยมาก่อนในชีวิต

"เอาเป็นว่า... พวกเจ้าคือน้องชายแท้ๆที่สูญหายไปพร้อมกับมารดาของข้า... " ยูกิกล่าวก่อนจะสวมกอดเด็กชายทั้งสองไว้แน่น

"ท่านคือพี่ชายของเราหรือ? มิน่าถึงได้มีใบหน้าคล้ายคลึงกับท่านแม่" เด็กน้อยทั้งสองกล่าวพลางยิ้ม

"ใช่ ท่านแม่และน้องๆเป็นเช่นไรบ้าง" ยูกิกล่าวถามกับน้องชายทั้งสอง

"ยูซาคุเป็นคนที่ดูแลทุกอย่าง จนดูเหมือนจะแก่กว่าพวกเราเสียอีก" จูไดกล่าวพลางพูดติดตลก

"ยูมะกับยูยะก็ตัวติดกันตลอด นี้ถ้าไม่ใช่แฝดคนละฝาล่ะก็คงแยกกันไม่ออก" ยูเซย์กล่าวพลางยิ้มขำๆ

"แต่ว่า... ท่านแม่จากเราไปแล้ว... " จูไดและยูเซย์กล่าวพร้อมกันก่อนจะหลั่นน้ำตาแห่งเศร้าโศกออกมาแล้วกอดร่างของผู้เป็นพี่ชายไว้แน่นแล้วฝังใบหน้าไว้ที่อกของผู้เป็นพี่เพื่อปลอดปล่อยน้แห่งความโศกออกมา

" ....ไปหาหาน้องๆของเรากันดีกว่านะ" ยูกิกล่าวพลางอุ้มทั้งสองขึ้น



 ร่างสูงของฟาโรห์แห่งอียิปต์กำลังควบม้าออกตามหาร่างบางของเจ้าชายแห่งกรีชซึ่งเป็นสนมของตน ด้วยเหตุที่ว่าร่างบางได้ออกมาจากวังโดยไม่บอกกล่าวกับตน ตนจึงเป็นห่วงมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้จากนักพรตคนสนิท ในขณะที่ออกตามหาอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่แสนคุ่นเคยที่เจ้าของเสียงหัวเราะนั้นมิเคยมอบให้ตน อยู่กับเด็กชายตัวเล็กๆห้าคน ตนจึงหยุดม้าลงแล้วเดินเข้าไปหาร่างบาง

"เจ้ามาอยู่ที่นี้เองหรือ.... ทำไมมิบอกข้าก่อนว่าจะออกมา!... " ร่างสูงกล่าวด้วยน้ำโหเล็กน้อย

"..." ร่างบางนิ่งเงียบมิสบตาร่างสูงแต่เหล่ตามองไปทางอื่นแทน

"ท่านพี่ ใครหรือครับ?" เด็กชายผมสีน้ำเงินแซมชมพูอายุไม่น่าก่อนเจ็ดปีกับเด็กชายผมสีดำแซมชมพูแดงและเด็กชายผมสีเขีวแซมแดงกล่าวถามพร้อมกันพลางดึงชายเสื้อของร่างบางไว้แน่น

"ท่านพี่? เจ้าหมายความอย่างไรกัน?" ร่างสูงกล่าวพลางยกคิ้วขึ้นสูงด้วยความสงสัยก่อนจะมองไปที่ร่างบาง

" ...มิมีอะไรหรอกยูซาคุ ยูมะ ยูยะ แค่คนไม่สำคัญน่ะ... เราไปกันดีกว่านะ เดี๋ยวข้าจะพาพวกเจ้าไปทานขนมอร่อยๆ" ร่างบางกล่าวก่อนจะจูงมือเด็กน้อยทั้งห้าไปกับตน

"งั้นหรือ... ข้าแค่คนมิสำคัญสินะ... เจ้าเด็กพวกนั้นสำคัญกับเจ้ามากกว่าสินะ... งั้นข้าจะทำให้มันหายไปเสีย!" ร่างสูงกล่าวเบาๆก่อนจะนำดาบพกออกมาแล้วหมายที่จะแท้งมันใส่เด็กน้อยที่ยืนอยู่ใกล่ร่างบางมากที่สุด...

.......
......
.....
....
...
..
.
ตัดจบแกล้งรีดเดอร์เล่น หิๆ
ถึงคุณอาคะซัง ถ้าอ่านอยู่นี้แหละค่ะที่หนูบอกว่าจะแต่ง
เชิญติชมกันได้เต็มที่เลยค่า~




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

72 ความคิดเห็น

  1. #57 Thanhapornไง จะใครลร่าาาา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 17:01
    ความยันเดเระนี่แหละที่ต้องการ~~
    #57
    0
  2. #55 MiTsuNi_YuMe (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 01:26
    เรานั่งสงสัยมาต้องนานว่า

    "ใครคือมากิ?" ไอเราก็นั่งหาไปเถอะ ว่าใครคือมากิ เเต่พอคิดไปคิดมา นั้นมันชื่อคนเเต่งนี้วา คือเเบบ... งงเเปปกันเลยที่เดียวคับ 555 นี้ตรูมาเสียเวลากับนามปากกาของท่านยังไงกัน \Y^Y/
    #55
    3
    • #55-1 MiTsuNi_YuMe(จากตอนที่ 19)
      21 เมษายน 2562 / 01:27
      หรือไม่ใช่วา ตายยย~สับสนเเล้วววว
      #55-1
    • #55-2 thanakron867(จากตอนที่ 19)
      21 เมษายน 2562 / 07:12
      มากิก็ชื่คุณแม่พี่ยูกิในอนิเมะไงค่ะ
      #55-2
  3. #54 โลลิค่อน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:45

    สนุกมากค่าา ชอบคู่นี้มากเลยยยยมาต่อนะค่ะ
    #54
    0
  4. #53 Akai-Sama (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 13:15

    สนุกมากเลยค่ะ​ ภาษาสวยมาก​ อาคะซังชอบ><

    น้องดูสดใสมากเลย​ ทั้งใจดี​ นิสัยดี..

    ส่วนขุ่นพี่..จงเจ็บปวดต่อไปเถอะค่ะ!

    ทำน้องไว้เจ็บแสบหลายภาคนัก!

    ชั่วไม่พอเลวด้วย(..)​


    นี่จะดูว่าถ้าพี่เจือนเด็กขึ้นมาน้องคงจะ

    เกลียดพี่ตลอดชีวิตแน่ๆ..


    แอบเชียร์​ให้อิพี่อกแตกตายไปเลยยยยย!

    #53
    1
    • #53-1 thanakron867(จากตอนที่ 19)
      20 เมษายน 2562 / 13:45
      ขอบคุณมากค่ะแต่หนูสู้อาคะซังไม่ได้เลย
      #53-1