คลังฟิคYuGiOh!ทุกภาค(คู่หลักAtem×Yugi)

ตอนที่ 17 : Yugioh ZEXAL ศึกชิงความหวัง ตอนที่1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

เพิ่มเติ่มตอนจบเรื่องที่แล้วค่ะ คงไม่ว่าไรท์แล้วนะ
ส่วนเนื้อหาในเรื่องนี้จะไม่มีความเหมือนในอนิเมะนะค่ะ โดยเฉพาะนิสัยของนายเอกเรา นั้นก็คือพี่ยูมะผู้น่ารักและไฮเปอร์ นิสัยของพี่เขาอาจเปลี่ยนไปบ้าง แต่อาจมีความคล้ายบ้างอะไรบ้าง แต่ไม่เหมือนนะค่ะ หิๆ ขอให้สนุกค่ะ
.........................
 ซึคุโมะ ยูมะ หรือที่รู้จักกันในนามแชมเปี้ยนดูเอลคานิวัล อันเป็นงานที่จะจัดขึ้นเพียงแค่ปีละครั้งของฮาร์ทแลนด์ ซึ่งเขาเป็นแชมที่เด็กที่สุดที่เคยมีมาด้วยอายุเพียง7ขวบเท่านั้น และเขายังครองตำแหน่งนี้มานานถึง7ปี ทุกคนที่เคยดูเอลกับเขาต่างก็หาว่าเขาบ้า เพราะเมื่อดูเอลเขาจะแทนตัวเองว่า 'เรา' เสมอทั้งๆที่เขามีเพียงแค่คนเดียว นอกจากนี้เขายังชอบพูดคนเดียวจึงทำให้ไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับเขา บางคนคิดว่าการที่เขาชอบพูดคนเดียวนั้นมาจากการที่เขาสูญเสียพ่อและแม่ไปตอนที่เขายังอายุได้เพียงแค่5ขวบ ตามความจริงแล้วนั้น เขากำลังพูดกับเพื่อนคนแรกของเขา...

 'แอสทรัล' เขาคือเพื่อนคนแรกของยูมะ เขามีผิวสีฟ้าขาวเช่นเดียวกับผมของเขา ดวงตาด้านซ้ายสีทองดวงตาด้านขวาสีเงินขาวและมีอีญมณีสีน้ำเงินและลวดลายสีเขียวบนผิวของเขา เพราะเขาไม่ใช่มนูษย์เขามาจาก 'โลกแอสทรัล' โลกที่ใช้การดูเอลในการสู้รบ เขาถูกส่งมาที่โลกเพื่อรวบรวมนัมเบอร์ที่เกิดจากความโลภของมนุษย์ ซึ่งอยู่ในรูปแบบของการ์ดดูเอลมอนสเตอร์ทั้งหมด100ใบ 

  แอสทรัลเขาเกิดมาในวันที่ยูมะเกิดและเติบโตขึ้นไปพร้อมๆกับยูมะเพื่อรวบมือกับรวบรวมนัมเบอร์ และด้วยเหตุที่ว่ายูมะนั้นเองก็มีความโลภแต่เป็นความโลภที่บริสุทธิ์ไร้ซึ่งมลทินอันทำให้เกิด 'นัมเบอร์39 ราชาแห่งความหวังโฮป' ขึ้น ชะตาของยูมะและแอสทรัลจึงถูกผูกเข้าด้วยกันตั้งแต่นั้น เพราะผู้ที่มีนัมเบอร์อันไร้มลทินเช่นนี้ได้ถูกชะตากำหนดให้เป็นราชินีแห่งโลกแอสทรัล นั้นจึงหมายความว่ายูมะได้กลายเป็นเจ้าสาวของแอสทรัล

  ไม่มีใครมองเห็นและสัมผัสแอสทรัลได้นอกจากยูมะ และนอกจากยูมะแล้วแอสทรัลก็ไม่สามารถสัมผัสใครอื่นได้เช่นกัน มันเป็นเช่นนี้มาตลอดชีวิตการรวบรวมนัมเบอร์ของทั้งสอง แต่หากกล่าวถึงผู้ที่มองเห็นแอสทรัลแต่ไม่สามารถสัมผัสก็จะมีเพียงเพื่อนสนิทที่สุดด้วยจริงๆของยูมะและคนที่เชื่อมั่นว่าแอสทรัลมีตัวตนอยู่จริงเท่านั้น แต่เหตุใดไม่อาจทราบครอบครัวของยูมะนั้นกลับมองไม่เห็นแอสทรัล ทั้งๆที่เชื่อว่าแอสทรัลมีตัวตนอยู่จริง

บ้านซึคุโมะ

"ยูมะตื่นได้แล้ว เดี๋ยวนายจะไปโรงเรียนสายนะ" เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นข้างหูของร่างบางผิวสีแทน เรือนผมสองสีน้ำเงินกรมท่าและชมพูบานเย็นนาม 'ซึคุโมะ ยูมะ' ที่นอนอยู่บนเปลญวน

"ขออีก5นาทีนะ แอสทรัล~" ร่างบางกล่าวกับเพื่อนต่างโลกสีฟ้า ดวงตาสองสีทองและสีเงินขาวอันคมกริบนาม 'แอสทรัล' ที่ลอยอยู่กลางอากาศ

"ยูมะเหลืออีกแค่5นาทีเองนะ" แอสทรัลกล่าวพลางกอดอก

"หะ! แล้วทำไมไม่รีบบอกล่ะ!" ยูมะกล่าวแล้วพลางรีบไปแต่งตัว และลงไปด้านล่างทักทายสมาชิกในครอบครัวทั้งสองทันที

"อรุณสวัสดิ์ครับ! พี่อาคาริ! ยายจ้า!" ยูมะทักทายทั้งสองแล้วจัดการสวาปามอาหารเช้าที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเร็ว

"อรุณสวัสดิ์ยูมะ แอสทรัลดูแลน้องฉันดีๆด้วยล่ะ" อาคาริพี่สาวของยูมะกล่าวแต่ยังคงไม่ละสายตาออกจากงาน

"เดินทางดีๆนะหลานรักทั้งสองของยาย" ฮารุยายของยูมะกล่าว

"ครับ" ยูมะและแอสทรัลกล่าวแล้ววิ่งไปโรงเรียน

ระหว่างทาง

"ยูมะ ทำไมพี่กับยายของนายถึงต้องพูดแบบนั้นด้วยล่ะ พวกเขามองไม่เห็นแล้วก็ไม่ได้ยินฉันไม่ใช่รึ?" แอสทรัลที่ลอยตามยูมะอยู่กล่าวถาม

"ก็ถึงจะมองไปเห็น แต่ตั้งแต่เราสองคนเกิดมา นายเป็นทั้งว่าที่น้องเขยกับว่าที่หลานเขยคนสำคัญแล้วนี้น่า จะไม่ให้ทักได้... นี้นายให้ฉันพูดเรื่องอะไรออกมาเนี้ย!!!" ยูมะกล่าวด้วยใบหน้าที่แดงเป็นมะเขือเทศด้วยความอายและเร่งฝีเท้าขึ้นไปอีก

"เข้าใจแล้วเพราะนายเป็นเจ้าสาวของ..." ในขณะที่แอสทรัลกำลังกล่าวยูมะก็พูดขัด

"อ่าาา!!! พอๆไม่ต้องพูดอะไรแล้ว! แล้วฉันก็ยังไม่ได้เป็นเสียหน่อย!" ยูมะว่าด้วยใบหน้าที่แดงกล่าวเดิมและวิ่งด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม

"ยูมะลดความเร็วลงได้แล้วนายถึงโรงเรียนแล้ว" แอสทรัลกล่าว

"อะจริงด้วย งั้นก็ต้องวิ่งแบบสู้ไม่ถอยไปที่ห้องแล้วล่ะ!" ยูมะว่า

และในที่สุด...

"เฮอ~ทันจนได้" ยูมะกล่าวพลางถอนหายใจ

"คงเหนื่อยมากล่ะสิ แต่ถ้านายไม่ตื่นสายก็คงไม่ต้องเหนื่อยหรอก" แอสทรัลกล่าวพลางลูบหัวของยูมะ

"ขอบใจแอสทรัล แต่มันเหมือนกับนายกำลังว่าฉันอยู่ส่วนหนึ่งเลยนะ" ยูมะทำแก้มป่องอย่างน่ารัก

"ก็มันจริงนี้" แอสทรัลกล่าว

"เหอะ แล้วแต่นายเถอะ" ยูมะว่า

"หะๆเป็นถึงดูเอลแชมเปี้ยนเสียปล่าวนะนายเนี้ย บ้าพูดคนเดียวอยู่ได้" นักเรียนชายคนหนึ่งเข้ามาพูดกับยูมะ

"ฉัน..." ยูมะจะพูดแต่นักเรียนชายคนนั้นก็พูดขัด

"ตอนดูเอลก็ชอบแทนตัวเองว่าเรา นายมีคนเดียวนะเว้ยไม่ใช่สอง หะๆ แถมชอบถามอากาศว่าจะดูเอลอะไรอย่างไงอยู่ได้ คนไม่มีพ่อแม่นี้มัน..." แล้วในที่สุดนักเรียนชายคนนั้นก็หยุดพูด ด้วยแรงกดดันจากสายตาร้อยคู่(ร้อยคู่จริงๆ) แล้วรีบเดิน(วิ่ง)จากไปด้วยความกลัว

"ขอบใจนายกับพวกนัมเบอร์มากนะแอสทรัล" ยูมะกล่าวพลางยิ้มเศร้าๆ

"อย่าไปฟังที่เขาพูดเลยยูมะ" แอสทรัลกล่าวพลางสวมกอดยูมะ

"อืม" ยูมะอยากจะกอดกลับแต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่ฝังใบหน้าไว้ที่อกของแอสทรัลเพียงเท่านั้นง่

"อรุณสวัสดิ์ยูมะ! แอสทรัล!" เสียงหลายๆเสียงดังขึ้นทำให้ทั้งสองหันไปดู

"อืม! อรุณสวัสดิ์ทุกคน!" ยูมะพยายามทักทายอย่างร่าเริง แต่ค่อนข้างยากหลังจากที่เขาเจอเรื่องก่อนหน้านี้

"นี้ยูมะ นายจะเป็นคนไปพูดเปิดงานดูเอลคานิวัลเหมือนปีก่อนๆไหม?" ทาเคดะ เทตสึโอะหนึ้งในเพื่อนสนิทของยูมะถาม

"ไม่อยากไปก็ต้องไปล่ะ เพราะเขาขู่ว่าถ้าไม่ไปเขาจะส่งคนมาลากฉันไป" ยูมะพูดติดตลก

"สรุปแล้วก็คือ เพราะยูมะคุงเป็นดูเอลแชมเปี้ยนมาตั้งแต่เด็กๆ แถมยังไม่เคยเสียตำแหน่งให้กับใครก็เลยต้องไปกล่าวเปิดงานทุกครั้ง" โทโดโรคิ ทาคาชิ หัวหน้าห้องและเพื่อนสนิทเป็นอีกหนึ่งในเพื่อนสนิทของยูมะกล่าว

"มันก็อย่างนั้นแหละนะหัวหน้าห้อง" ยูมะกล่าวลอยๆ

"ฉันว่านะอุระ ยูมะก็คงจะโดนพวกผู้ชายหลุมจีบตามเคยล่ะอุระ หิๆ" โอโมเทอุระ โทคุโนะสุเกะ กล่าวพลางหัวเราะ

"มันไม่ตลกหรอกนะโทคุโนะสุเกะ" ยูมะพูดอย่างโกรธๆเล็กน้อย

"ใช่ๆ มันไม่ตลกเลยเจ้าพวกนั้นน่ะชอบมองยูมะด้วยสายตาลามกๆ" แคทซีหนึ่งในเพื่อนสนิทอีกคนของยูมะกล่าวด้วยความโมโห

"ขอบใจนะแคทจัง" ยูมะกล่าวพลางยิ้มฟืดๆ

"แต่ก็นะ ผู้ชายทุกคนที่คิดจะแตะต้องยูมะก็ต้องเจอกับสายตาของแอสทรัลกับพวกนัมเบอร์ทุกครั้งจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้  แต่จริงๆก็ไม่ควรจะยุ่งกับคนมีเจ้าของมาแต่แรกนะ" มิซึกิ โคโตริ เพื่อนสนิทที่สุดของยูมะกล่าวแบบติดตลก

"มันก็ใช่แหละนะ เพราะแอสทรัลน่ะขี้หึงจะตายไป หะๆ" ยูมะกล่าวพลางหัวเราะ

"ก็นายชอบทำให้ฉันหึงบ่อยๆนี้" แอสทรัลกระซิบที่ข้างหัวยูมะ

"อย่ามากระซิบข้างหูฉันสิ!" ยูมะโวยวายและหน้าขึ้นสีเล็กน้อย

"เอาอีกแล้วคู่นี้" ทั้งกลุ่มพูดพร้อมกัน มีเพียงยูมะที่เขิลและแอสทรัลที่กอดอกลอยอยู่เท่านั้นที่ไม่พูดอะไร

 หลังจากนั้นก็เป็นเวลาเรียน ยูมะก็หลับจนพักเที่ยง

"นี้ๆยูมะตื่นได้แล้วพักเที่ยงแล้วนะ" โคโตริเขย่าไหล่ของยูมะ

"พักเที่ยงแล้วงั้นหรอ?! งั้นพวกเราไปกินกันบนดาดฟ้ากันเลย อ้าวเดี๋ยวโคโตริทุกคนล่ะ?" ยูมะที่ตื่นมาแล้วไม่เจอเพื่อนคนอื่นถามขึ้น

"ทุกคนบอกว่ามีธุระกันน่ะ เลยฝากฉันบอกให้เธอไปทานข้าวเที่ยงคนเดี๋ยวน่ะ" โคโตริกล่าวพลางลุกขึ้นจากโต๊ะ

"คนเดี๋ยวหรอ? เธอก็มีธุระด้วยงั้นหรอ?!" ยูมะถามอีกครั้ง

"ก็นิดหน่อยน่ะ แต่ก็ดีไม่ใช่หรอ? จะได้ใช้เวลากับแอสทรัลไง งั้นฉันไปก่อนนะ" โคโตริว่าแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

"เฮ้เดี๋ยวสิโคโตริ!" ยูมะเรียกโคโตริแต่เธอก็ไปแล้ว

บนดาดฟ้า

"วันนี้ทุกคนมีธุระกันหมดเลยงั้นหรอ?" แอสทรัลถาม

"ก็ใช่น่ะสิเฮอ~ ฉันเลยต้องกินข้าวเที่ยงคนเดี่ยวเลย" ยูมะว่าแล้วกัดข้าวปั่นคำโตใส่ปากแล้วเคี้ยวจนแก้มตุ่ย

"ไงยูมะ" เสียงทุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง ทั้งสองจึงหันไปดู

"โอ้!ไงชาร์ค" ยูมะทักทายอย่าร่าเริงกับชายเรือนผมสองสีฟ้าอ่อนและม่วงยาวปะบ่าผู้มีดวงตาคมสีน้ำเงินไพลิน

"ทำไมนายมาอยู่คนเดี๋ยวล่ะ?" ชายผมสีม่วงนาม คามิชิโระ เรียวกะ หรือ ชาร์คกล่าวถาม

"ไม่ได้อยู่คนเดียวซะหน่อย แอสทรัลก็อยู่ด้วย เนาะแอสทรัล" ยูมะกล่าวพลางทำแก้มป่อง แล้วหันไปหาแอสทรัลด้วยรอยยิ้ม

"อา" แอสทรัลขานตอบพลางพยักหน้าและกอดอกลอยกลางอากาศ

"อะ โทษทีไม่ทันสังเกตน่ะ" ชาร์คกล่าวอย่างไม่สดอารมณ์ที่ยูมะยิ้มให้กับแอสทรัล นี้คือความลับของดูเอลลิสแสนเย็นชาคนนี้ เขาตกหลุมรักยูมะทั้งแต่วันที่เขาแพ้ให้กับยูมะในดูเอลคานิวัลเมื่อปีก่อน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเขาก็หาวิธีเพื่อให้ได้ใจยูมะมาครอง แต่เมื่อเขาได้ทำความรู้จักกับยูมะจริงๆ ทำให้เขาเชื่อว่าสิ่งที่ยูมะพูดเป็นความจริงเมื่อเขาพูดถึงแอสทรัล จึงทำให้เขามองเห็นแอสทรัลในที่สุด แต่เขาก็ไม่เคยชอบหน้าแอสทรัลเพราะเพื่อนต่างโลกของยูมะเป็นศัตรูหัวใจของเขา

"ไม่ทันสังเกตหรือ... ไม่อยากที่จะเห็นฉันอยู่กับยูมะกันแน่" แอสทรัลกล่าวด้วยเสียงเรียบ ใช่แอสทรัลรู้ว่าชาร์คเองก็มีใจให้กับยูมะ

"หึ อย่ามาทำเป็นรู้ดีไปหน่อยเลย" ชาร์คกล่าวด้วยน้ำโหเล็กน้อย

"อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายคิดอย่างไงกับยูมะ" แอสทรัลกล่าวพลางหรี่ตามอง

"นี้พวกนายสองคนพูดเรื่องอะไรกันหรอ?" ยูมะถามด้ยสายบ้องแบ๊วแบบไร้เดียงสาเกินเยียวยา

"ไงยูมะ พวกนายกำลังทำอะไร?" อีกเสียงทุ่มหนึ่งดังขึ้น

"โอ้! ไงไคโตะ!" ยูมะกล่าวทักทาย 'เทนโจ ไคโตะ' ชายผู้มีเรือนผมสองสีเขียวและสีบลอนด์ และดวงตาสีอาความาลีน

"แล้วเจ้าหุ่นยนต์ล่ะ?" ยูมะถามด้วยความสงสัย

"โอบิทัลเซเวนอยู่เป็นเพื่อนฮารุโตะน่ะ" ไคโตะกล่าว

"งั้นหรอ แล้วฮารุโตะสบายดีหรือปล่าว?" ยูมะถาม

"อา สบายดี แล้วที่ฉันถามล่ะ?" ไคโตะกล่าวพลางยิ้มเล็กน้อย ความลับของนักล่านัมเบอร์คนนี้เป็นเช่นเดียวกับชาร์คทุกอย่างเพียงแต่... เขาตกหลุมรักในการแข่งดูเอลคานิวัลตอนที่เขาคิดจะนำนัมเบอร์มาจากยูมะก็เพียงเท่านั้นเองที่แตกต่าง

"ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันอยู่ดีๆแอสทรัลกับชาร์คก็ทำท่าเหมือนจะทะเลาะกัน" ยูมะกล่าวอย่างไม่สบายใจ

"ไม่มีอะไรหรอกยูมะพวกเราแค่มีความเห็นไม่ตรงกันนิดหน่อยน่ะ" แอสทรัลกล่าวพลางลอยมาโอบไหล่ยูมะ

"อ๋อ งั้นก็ดีแล้วล่ะที่ไม่มีอะไรมาก! แล้วนายมาที่นี้ทำไมหรอไคโตะ?" ยูมะถามอย่างใสซื่อ ในขณะที่ชาร์คและไคโตะกำลังหัวร้อนจัดที่แอสทรัลกำลังสัมผัสร่างบาง

"มิสเตอร์ฮาร์ทแลนด์ให้มาเชิญนายไปงานเลี้ยงคืนนี้น่ะ" ไคโตะพยายามกล่าวอย่างใจเย็นที่สุด

"โอเค! แล้วฉันพาเพื่อนๆไปด้วยได้ไหม?" ยูมะถาม

"ได้สิ" ไคโตะกล่าวสั้นๆ

"ยอดไปเลย! งั้นชาร์คนายกับน้องสาวก็มาด้วยกันนะ!" ยูมะกล่าวอย่างตื่นเต้น ในขณะที่แอสทรัลทำสีหน้าไม่พอใจ

"อืม แน่นอน" ชาร์คกล่าวพลางยิ้ม อย่างน้อยเขาก็ได้ไปเป็นก้าง

"งั้นไว้เจอกันในงาน" 'ฟอด!' ไคโตะกล่าวพลางหอมแก้มยูมะไปฟอดใหญ่ก่อนจะจากกันด้วยความอารมณ์ดี

"อะ เอ่อ" ยูมะหน้าแดงเป็นมะเขือเทศแบบพูดไม่ออก

"กรร! อย่าปล่อยให้ใครทำอะไรง่ายๆแบบนั้นสิ!" ชาร์คกล่าวพลางใช้หลังมือถูแก้มของยูมะแรงๆ เพราะเขาพยายามเช็ดลอยหอมแก้มของไคโตะ แล้วเดินอยากอารมณ์เสียจากไป

"อืม วันนี้สองคนนั้นทำตัวแปลกๆแหะ" ยูมะกล่าวอย่างสงสัยและหน้าแดงอ่อนๆ

"ยูมะอย่าปล่อยให้ใครถูกตัวง่ายๆแบบนี้อีกเข้าใจไหม?" แอสทรัลกล่าวอย่างจริงจังพลางจับที่ไหล่ทั้งสองข้างของยูมะ

"ทำไมล่ะ? นายหึงงั้นหรอ?" ยูมะว่าเล่นๆ

"ใช่หึงมากๆด้วย" แต่ดูเหมือนแอสทรัลจะไม่เล่นด้วย

"แอสทรัล..." คำพูดของยูมะหายไปเมื่อแอสทรัลเอนตัวลงจูบเขาที่ริบฝีปาก

 ลิ้นหนาสอดเข้าไปในริมฝีปากบางแล้วเกวี่ยวเข้ากับลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจด้วยแรงความหึงหวงที่มีให้แก่ร่างบาง

"นายยังจำเรื่องของเราได้ใช่ไหม?" เมื่อถอนจูบออกแอสทรัลก็ถามอย่างจริงจังอีกครั้ง

"ฉัน... จำได้หรอกน่า ฉันเป็นของนายอยู่แล้วนี้น่า" ยูมะกล่าวด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ

โปรดติดตามตอนต่อไป
...........
.........
.......
......
.....
....
...
..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

72 ความคิดเห็น

  1. #45 Conako (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 12:44

    สนุกมากเลยค่ะ
    #45
    0
  2. #44 Thanhapornไง จะใครลร่าาาา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 12:39
    3p...ของโปรดดด
    #44
    2
    • #44-1 thanakron867(จากตอนที่ 17)
      16 มีนาคม 2562 / 18:11
      4pค่ะรีด ไคโตะ ชาร์ค แอสทรัล ยูมะ ค่ะ
      #44-1
    • #44-2 Thanhapornไง จะใครลร่าาาา(จากตอนที่ 17)
      26 มีนาคม 2562 / 11:05
      ยิ่งชอบบบบ
      #44-2