สุภาพบุรุษแดนทราย

ตอนที่ 4 : บทที่ 1 | คนเลี้ยงสิงโต [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    2 ส.ค. 63

ไม่มีคำอธิบาย

ในที่สุดการรอคอยของมิถิลาก็สิ้นสุด หลังจากที่เธอยืนขาแข็งรอท่านชีครูปหล่อนั่นนานถึงสี่ชั่วโมง

ใช่! เธอยืนรออยู่แบบนั้น ไม่ใช่ว่าเธอไม่ถามหาเก้าอี้ เธอถามกับรามูแล้ว แต่เขาดันยอกย้อนเธอด้วยประโยคคำพูดของเธอเอง

“ไม่สะดวก ฉันก็จะรอค่ะ”

ตอนที่ได้นั่งลงบนโซฟาในห้องทำงานของชีคอาซาดิล มิถิลารู้สึกราวกับตัวเองอยู่บนสวรรค์ แข้งขาที่ปวดเมื่อยของเธอผ่อนคลายลงในวินาทีนั้นเอง

“คุยรายละเอียดเรื่องงานกันเลยดีไหมคะ” มิถิลาโน้มตัวลงเล็กน้อย ถึงตอนนี้จะสบายขามากกว่าเดิมแต่อาการปวดก็ยังไม่หายไปเสียทีเดียว เธอบีบนวดปลีน่องไปด้วยระหว่างที่คุยกับชีคหนุ่ม

“รามูไม่ได้บอกคุณแล้วหรือไง”

“บอกแล้วค่ะ แต่ฉันมีคำถามเรื่องอื่นอีกนิดหน่อย เขาตอบไม่ได้ ให้ฉันรอคุยกับคุณ"

ชีคหนุ่มมองอากัปกิริยาของมิถิลาแล้วหัวคิ้วก็พลันย่นเข้าหากัน

“เป็นอะไร ทำอย่างกับปวดขา”

“ก็ปวดขาน่ะสิคะ” มิถิลาพูดหน้าง้ำ “ไม่เข้าใจเลย ทั้งที่เนื้อที่ก็ตั้งกว้างขวาง แต่กลับไม่มีเก้าอี้ให้นั่งรอสักตัว ฉันเลยต้องยืนรอจนปวดขาไปหมด นี่ถ้าแขกไปใครมาจะทำยังไงกันคะ ต้องยืนรอจนกว่าคุณจะให้เข้าพบแบบนี้งั้นหรือคะ”

“นัดเอาไว้ก่อน แล้วก็มาให้ตรงตามเวลาก็ไม่ต้องรอแล้ว”

“แล้วถ้าไม่ได้นัด แต่มีเรื่องด่วนกะทันหันล่ะคะ” อย่างเธอนี่ไง

“รอได้ก็รอ รอไม่ได้ก็ไปนัดมา”

มิถิลาแอบกลอกตาเบาๆ เจ้านายเป็นแบบนี้นี่เอง ลูกน้องถึงได้ทำตัวอย่างกัน

“แล้วแบบนี้คุณจะให้ฉันทำงานที่ไหนคะ” เธอมิต้องเอาเสื่อมาปูสร้างพื้นที่ทำงานของตัวเองเลยหรือไงกัน “แล้วก็ยังมีเรื่องที่พักด้วย ในสัญญาจ้างงานฉบับเดิมบอกว่ามีที่พักกับอาหารให้ฟรี ฉันหวังว่าฉันจะยังคงได้รับสวัสดิการนั้น”

มุมปากของชีคอาซาดิลกดเป็นรอยยิ้ม เขาเคยเห็นผู้หญิงที่ชอบเงิน เคยเจอผู้หญิงที่ชอบของฟรี อยากได้อยากมี แต่ยังไม่เคยเห็นใครที่แสดงออกแบบมิถิลา

...โจ่งแจ้ง และไร้ชั้นเชิง

“รักษาผลประโยชน์ให้ตัวเองเก่งเหลือเกินนะ”

มิถิลารู้ว่าเขาเหน็บแหนม แต่เธอพยายามมองให้เป็นคำชมก็แล้วกัน

“แน่นอนสิคะ”

“ถ้าเลี้ยงสิงโตให้ผมด้วย คุณจะได้ที่พักฟรี อาหารฟรี เจ็บป่วยระหว่างนี้ก็จะดูแลเรื่องการรักษาพยาบาลให้”

มิถิลาไม่อยากเลี้ยงสิงโต เธอกลัวจะโดนมันงาบไปเสียก่อน แต่ที่เขาพูดเรื่องค่ารักษาพยาบาลก็น่าสน อยู่ต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้ ถ้าเจ้านายดูแลมันก็น่าจะสะดวกกับเธอมากกว่า

แต่ถ้าโดนสิงโตขย้ำ เกรงว่าจะไม่ใช่แค่เจ็บป่วย แต่อาจจะถึงตายเลยก็ได้

เขาแถมประกันชีวิตให้เธอด้วยได้ไหมนะ?

“ฉันไม่เคยเลี้ยงสิงโตมาก่อน ไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้ดี”

“ไม่ใช่งานยากเย็นอะไร แค่ให้อาหาร เล่นกับมันนิดหน่อย อาบน้ำแปรงขนบ้างนานๆ ที”

อาซาดิลพูดง่ายราวกับจะให้หญิงสาวเลี้ยงสุนัขสักตัวหนึ่ง แต่มิถิลาไม่คิดแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย เธอขวัญผวาตั้งแต่เขาบอกว่าเธอต้อง เล่นกับสิงโตแล้ว

คนดีๆ ที่ไหนจะอยากไปเล่นกับสิงโต เล่นอะไร เล่นอย่างไร ให้เธอสมมุติว่าตัวเองเป็นลูกกวางให้สิงโตขย้ำหรือไงกันเล่า บ้าไปแล้ว!

“เลี้ยงสิงโตนี่ได้เงินเพิ่มไหมคะ” หญิงสาวลองถามหยั่งเชิงดูเสียหน่อย เผื่อว่าชีคอาซาดิลใจป้ำยอมจ่ายค่าจ้าง เธอจะได้ลองบวกลบดูว่ามันคุ้มค่ากับการเสี่ยงตายหรือเปล่า

“เดือนละหนึ่งพันเหรียญฯ”

มิถิลาคูณตัวเลขอยู่ในหัวเสร็จสรรพ เงินสามหมื่นกว่าบาทต่อเดือนมาพร้อมกับที่พักและสวัสดิการอื่นๆ ฟรี จะว่าไปมันก็คุ้มมากสำหรับงานเสริมแบบนี้

...แต่เธอก็ยังกลัวว่าจะโดนสิงโตของเขางาบอยู่ดี

“ฉันอยากรู้ว่าสิงโตของคุณดุไหมคะ บอกตามตรง...ฉันไม่ได้อยากจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่อัลมานฮาฌ์ม” มิถิลาตั้งใจว่าจะอยู่ที่นี่เพียงแค่หกเดือนตามสัญญาจ้างงาน จากนั้นเธอก็จะหอบเงินสองแสนเหรียญฯ กลับประเทศไทย

ถ้าได้ค่าเลี้ยงสิงโตด้วยก็ดี แต่เธอก็อยากมั่นใจว่าชีวิตของเธอจะปลอดภัยจากกรงเล็บและคมเขี้ยวของสัตว์ป่า

“ก็...สิงโต” อาซาดิลไหวไหล่ เขามองเห็นความกังวลในดวงตากลมโตของมิถิลา มองแล้วก็แอบขำอยู่ในใจ สีหน้าเธอแสดงออกชัดเจนว่าอยากได้เงินเพิ่มอีกเดือนละพันเหรียญฯ ขณะเดียวกันเธอก็ดูกลัวมาก

เอาละ เลิกแกล้งเธอก็ได้...

“ผมเพิ่งได้สิงโตมาใหม่หนึ่งตัว” เขาเหลือบมองนาฬิกาแวบหนึ่ง “อีกสักชั่วโมงคงจะมาถึง ถ้าคุณตกลงรับงาน ก็ออกไปพร้อมผมเลย จะได้คุยกับผู้เชี่ยวชาญว่าควรจะดูแลสิงโตของผมยังไงบ้าง คุณเองก็จะได้ทำความคุ้นเคยกับมันด้วย แล้วหลังจากนั้นผมจะพาคุณไปดูที่พัก”

หลังจากที่ได้ยินว่าจะมีผู้เชี่ยวชาญมาให้คำแนะนำ มิถิลาก็ใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่ง คิดว่ามันคงจะไม่ได้น่าหวาดหวั่นอย่างที่เธอนึกจินตนาการ สิงโตที่ต้องมาเป็นสัตว์เลี้ยงของคนรวยน่าจะผ่านการฝึกฝนมาแล้ว น่าจะเชื่องกว่าที่เธอเคยเห็นในสารคดี

“ตกลงค่ะ ฉันจะรับหน้าที่ดูแลสิงโตของคุณ” มิถิลาตัดสินใจแล้ว อย่างน้อยๆ ระหว่างหกเดือนที่เธออยู่ที่นี่เธอก็ควรจะมีที่พักฟรี มีอาหารฟรี มันจะช่วยให้เธอประหยัดค่าใช้จ่ายได้มากโข

มิถิลามาที่นี่เพื่อเงิน เธอจะต้องใช้จ่ายให้น้อยและเอาเงินกลับไปได้ให้มากที่สุด

...นั่นละจุดประสงค์ของเธอ







____________________________________________________

วงวารรรรรรน้องมินต์จังเลยค่ะคุณ สรุปก็ต้องไปเลี้ยงสิงโตจนได้สินะ



ปล.คอมเม้นต์กันเข้ามาเยอะๆ นะคะ เดี๋ยวแนนมีสุ่มแจกนิยายจากคอมเม้นต์ด้วยค่ะ


ขอฝากผลงานเรื่องก่อนๆ เอาไว้ด้วยนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

371 ความคิดเห็น

  1. #14 9ningnong9 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 12:49
    ขี้แกล้งจัง
    #14
    1
    • #14-1 ณจันทร์นรา(จากตอนที่ 4)
      2 สิงหาคม 2563 / 22:25
      ทำไมแกล้งน้องก็ไม่รู้
      #14-1
  2. #13 สมหวัง อยู่มินทร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 22:56

    ความงกมีเยอะจริงๆ555

    #13
    1
    • #13-1 ณจันทร์นรา(จากตอนที่ 4)
      2 สิงหาคม 2563 / 00:05
      ตั้งใจมาโกยเงินเลยค่ะ
      #13-1
  3. #12 Kookkai1165 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 22:44

    เป็นนางเอกของท่านชีคนอกจากตื้อแล้วยังต้องอดทนด้วยไม่แกร่งจริงเป็นไม่ได้แน่นางเอก

    #12
    1
    • #12-1 ณจันทร์นรา(จากตอนที่ 4)
      2 สิงหาคม 2563 / 00:04
      ต้องทำให้ได้ทุกอย่างนะ
      #12-1
  4. #11 Funnut (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 20:10
    ให้น้องเลี้ยงสิงโตเนี่ยน่ะ ท่านชีคจะเเกล้งน้องใช่ไหม555
    #11
    1