สุภาพบุรุษแดนทราย

ตอนที่ 2 : บทนำ | ลูกจ้างจอมตื๊อ [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    30 ก.ค. 63


“ขอโทษครับท่าน ผู้หญิงคนนี้พยายามจะเข้าพบท่านให้ได้ เดี๋ยวผมจะรีบพาเธอออกไปเดี๋ยวนี้เลย”

“เดี๋ยวค่ะ! ฉันมีเรื่องอยากพูดกับคุณ เรื่องสัญญาจ้าง!” มิถิลารีบพูดรัวเร็ว สองมือเกาะกับบานประตูเอาไว้เป็นหลักยึด เธอต้องดึงความสนใจจากคนในห้องให้ได้ก่อนที่นายยักษ์นี่จะลากเธอออกไปจากตรงนี้ได้สำเร็จ

“ให้เธอเข้ามา”

น้ำเสียงทรงพลังนั่นหยุดความวุ่นวายทุกอย่างเอาไว้ นายยักษ์ยอมละมือจากมิถิลา หญิงสาวเองก็หยุดโวยวายและดิ้นพล่าน พอเป็นอิสระ เธอก็รีบปราดเข้าไปในห้องทำงานก่อนที่เจ้าของห้องจะเปลี่ยนใจไม่ให้เธอเข้าไป

“มิสอเดลิน่ามาถึงแล้วนะครับ” เขารายงานให้เจ้านายทราบ

“ให้เธอรอเดี๋ยว ฉันคุยธุระไม่นาน”

รอจนกระทั่งลูกน้องของเขาเลื่อนประตูปิด ดวงตาคมกล้าจึงค่อยเบนมาหาหญิงสาวเอเชียที่กำลังจัดผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย

“พูดธุระของคุณมาสิ คุณมิถิลา”

มิถิลาส่งยิ้มบางๆ ให้อีกฝ่าย เธอเคยเผชิญหน้ากับชีคอาซาดีลแล้วครั้งหนึ่ง เขาเป็นชาวอัลมานฮาฌ์มที่หล่อลากดิน กรอบหน้าชัด ดวงตายาวรีได้รูป ดวงตาสีอำพันคู่นั้นดุอย่างกับตาเสือ จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักสวย เขาไม่ได้ไว้หนวดเครารุงรังเหมือนกับชาวอัลมานฮาฌ์มส่วนใหญ่ แต่เป็นเคราแบบแบบไฟว์โอคล็อกแชโดว เป็นแค่ไรเคราจางๆ พอให้ดูมาดเข้มขึ้นเท่านั้นเอง

หล่อเป็นบ้า!

“ดีใจจังเลยค่ะที่คุณจำฉันได้” หญิงสาวเดินไปนั่งลงบนโซฟาหนังสีเข้ม จะว่าไปห้องนี้ทั้งห้องก็เป็นโทนสีเข้ม มันเข้มทะมึนและดูลึกลับไม่ต่างจากเจ้าของห้อง “ฉันมาที่นี่เรื่องสัญญาจ้างค่ะ”

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”

“ฉันไม่พอใจที่คุณยกเลิกสัญญาจ้างไปเฉยๆ แบบนี้ค่ะ”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูง ไม่คิดว่าเธอจะมีปัญหากับเรื่องนี้ “คุณก็ได้ค่าจ้างไปครึ่งหนึ่งแล้วนี่ครับ ได้เงินหนึ่งแสนเหรียญไปฟรีๆ โดยไม่ต้องทำงาน ไม่ดียังไงหรือครับ”

ตอนที่เซ็นสัญญาจ้างงาน เขาเป็นคนเอาเอกสารนี้ไปให้มิถิลาด้วยตัวเองพร้อมกับเงินค่าจ้างครึ่งหนึ่ง ในสัญญาระบุเอาไว้ว่าหาฝ่ายผู้จ้างยกเลิกสัญญาจ้าง เงินนั้นจะตรงเป็นของผู้ถูกว่าจ้างทันที

เห็นได้ชัดว่ามิถิลามีแต่ได้ อาซาดิลนึกไม่ออกเลยว่าเธอต้องการเรียกร้องอะไรอีก

“แต่ฉันต้องการใช้เงินสองแสนเหรียญ” นี่ละปัญหาของเธอ เธอคิดว่าจะได้เงินทั้งหมดนั่นภายในหกเดือน แต่จู่ๆ ก็มาโดนเทเสียเฉยๆ ถึงจะได้เงินมาแสนเหรียญฯ แต่การจะไปหาเงินให้ได้อีกแสนเหรียญฯ ในเวลาหกเดือนไม่ใช่เรื่องง่าย”

“คุณจะให้ผมจ่ายให้คุณอีกแสนเหรียญ โดยที่คุณไม่ต้องทำงานงั้นหรือครับ ไม่เกินไปหน่อยเหรอ”

“คุณก็ให้ฉันทำงานสิคะ”

“มันไม่มีงานให้คุณทำแล้วครับ”

“งั้นก็รับผิดชอบโดยการหางานอื่นให้ฉันทำสิคะ ฉันคิดว่าตัวเองจะได้เงินสองแสนเหรียญฯ ภายในหกเดือน แต่กลับชวด คุณควรจะต้องหาเงินที่รายได้ดีขนาดนั้นมาให้ฉันทำแทนสิคะ ไม่ใช่ลอยแพกันแบบนี้”

“เรื่องนั้นไม่ได้อยู่ในสัญญานะครับ”

มิถิลาเม้มปากแน่น อันที่จริงที่ชีคอาซาดิลพูดมามันก็ถูก แต่เธอไม่อยากจะยอมรับ เธอต้องการเงินสองแสนเหรียญฯ เธอต้องใช้มัน!

“ฉันกุมความลับของประเทศนี้อยู่นะคะ” หญิงสาวไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่ถ้าเธอไม่ขู่เขา เธอก็จะไม่ได้เงินอีกแสนเหรียญฯ ที่เธอควรจะได้

“ขู่ผมเหรอครับ รู้ไหมว่าผมทำให้คุณหายไปจากโลกนี้โดยที่ไม่มีใครรู้ก็ยังได้เลยนะ” ชีคอาซาดิลไม่ได้อยากทำตัวร้ายกาจกับสุภาพสตรี แต่ช่วยไม่ได้...มิถิลาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

“ฉันก็ไม่ได้อยากจะขู่ ฉันแค่ต้องการทำงาน งานที่ได้เงินสองแสนเหรียญฯ ภายในเวลาหกเดือน”

“ก็ผมบอกแล้วไงว่าไม่มีงานให้คุณทำแล้ว”

ก่อนหน้านี้เขาถูกเจ้าชายแอชตัน[1] รัชทายาทแห่งอัลมานฮาฌ์มไหว้วานให้ช่วยหาผู้หญิงต่างชาติคนหนึ่งเพื่อมาเล่นละครตบตาว่าเป็นคนรักของพระองค์ แต่มิถิลายังไม่ทันได้เริ่มงาน เจ้าชายก็ทรงยกเลิกคำสั่งเพราะสมหวังในชีวิตรักไปแล้ว ตอนนั้นอาซาดิลก็ตกลงจ้างมิถิลาไปแล้วด้วย เขาถึงต้องยอมจ่ายหนึ่งแสนเหรียญเพื่อยกเลิกสัญญาจ้างงานประหลาดนี่ไง

ความลับของอัลมานฮาฌ์มที่มิถิลาพูดถึงก็เรื่องนี้นี่ละ ไม่ควรมีใครรู้ว่าครั้งหนึ่งเจ้าชายรัชทายาทต้องการตบตาคนอัลมานฮาฌ์มว่าพระองค์หมายใจอยู่กับหญิงสาวต่างชาติ เพียงเพราะไม่ต้องการสืบทอดบัลลังก์อัลมานฮาฌ์ม

“ให้ฉันทำงานอื่นก็ได้นี่คะ ฉันทำได้หลายอย่างเลยนะ”

“เลี้ยงสิงโตได้ไหมล่ะ”

“คะ?” มิถิลาทำหน้าบอกบุญไม่รับ แอบคิดว่าการเลี้ยงสิงโตดูจะเสี่ยงเกินไป ถ้าเธอโดนสิงโตขย้ำแล้วตายในหน้าที่ เธอก็อดได้เงินค่าจ้างน่ะสิ

“ไม่มีงานอื่นแล้วเหรอคะ ให้ฉันเป็นผู้ช่วยคุณก็ได้นี่คะ ฉันพูดได้หลายภาษามากเลยนะคะ อังกฤษคล่อง แกรมม่าถูกต้อง จีนกลางก็คล่อง ฝรั่งเศสได้ เยอรมันได้ ถึงจะอ่านเขียนไม่คล่อง แต่ก็พูดชัดปร๋อ รัสเซียได้นิดหน่อย แล้วภาษาอัลมานฮาฌ์มฉันก็พูดได้อย่างกับเจ้าของภาษา คุณไม่สนใจจะจ้างให้ฉันเป็นล่ามเหรอคะ”

“ไม่”

“ได้โปรด...”

อาซาดิลถอนหายใจ ผู้หญิงคนนี้สวยก็จริงอยู่ เขายอมรับว่าใบหน้าของเธอมีเสน่ห์มาก การเคลื่อนไหวของเธอก็เย้ายวนแม้จะอยู่ในชุดอาบาย่ามิดชิด

ชายหนุ่มแอบจินตนาการถึงเรือนร่างภายใต้ชุดคลุมยาวนั่น เขาค่อนข้างมั่นใจว่ามันเซ็กซี่

สวย เซ็กซี่ เย้ายวน และพูดได้หลายภาษา แต่ดันน่ารำคาญ

ถึงอย่างนั้นอาซาดิลก็ยังไม่อยากปล่อยเธอไป ถ้ามิถิลาไม่ได้เงินสองแสนเหรียญฯ ไม่แน่ว่าเธออาจจะปล่อยข่าวที่อาจทำให้เจ้าชายแอชตันต้องเสื่อมพระเกียรติ

เขาขู่ว่าจะฆ่าเธอ แต่ในความเป็นจริงทำแบบนั้นได้ที่ไหน อาซาดิลไม่ได้ไร้มนุษยธรรมขนาดนั้น

อันที่จริงเงินสองแสนเหรียญน้อยมากสำหรับเขา แต่เรื่องอะไรจะต้องจ่ายเงินให้มิถิลาฟรีๆ ในเมื่อเธออยากได้งานนัก เขาก็จะหางานให้เธอทำเอง

“แน่ใจแล้วใช่ไหม...ว่าอยากทำงานกับผม”



[1] เจ้าชายแอชตัน อารยัน ราชิด นาบิ อัลมานฮาฌ์ม จากเรื่อง นางบำเรอแดนทราย 







____________________________________________________

น้องมินต์ของเราได้เจอ 'ท่าน' แล้วนะคะ ตื๊อจนสำเร็จจนได้เนอะ



ปล.คอมเม้นต์กันเข้ามาเยอะๆ นะคะ เดี๋ยวแนนมีสุ่มแจกนิยายจากคอมเม้นต์ด้วยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

371 ความคิดเห็น

  1. #7 Kookkai1165 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 20:03

    นางเอกเราตื้อได้ใจจริงๆ ท่านชีคใจอ่อนยอมหางานให้นางทำเถอะ

    #7
    1
    • #7-1 ณจันทร์นรา(จากตอนที่ 2)
      30 กรกฎาคม 2563 / 21:26
      ให้ไปเลี้ยงสิงโตจ่ะ
      #7-1
  2. #6 9ningnong9 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 13:41
    ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก คติของนาง ^^
    #6
    1