สุภาพบุรุษแดนทราย

ตอนที่ 1 : บทนำ | ลูกจ้างจอมตื๊อ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    28 ก.ค. 63

สวัสดีค่าาา ได้ฤกษ์มาอัปเรื่องใหม่แล้วววว เป็นโรมานซ์-คอเมดี้นิดๆ ตามเคยนะคะ

ยังคงเป็นธีมทะเลทราย เนื่องจากเป็นเซ็ตเดียวกับ นางบำเรอแดนทราย

แต่ไม่ออกทะเลทรายจ๋ามากค่ะ นางเอกสายถูกโขกสับ ส่วนพระเอกก็ชอบป่วนนาง

หวังว่าจะชอบกันนะค้าาาา ^^


ค่าจ้างสองแสนเหรียญดอลลาร์สหรัฐฯ กับระยะเวลาทำงานหกเดือนไม่ใช่เงินค่าจ้างแบบที่จะหากันได้ง่ายๆ งานแบบนี้ดูจะหาได้เพียงแค่ครั้งเดียวในชีวิตของมิถิลา

แน่นอน...เธอจะไม่ยอมปล่อยให้มันหลุดมือไปเด็ดขาด!

เพราะแบบนี้ตอนนี้มิถิลาถึงได้ข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกลถึงแผ่นดินอัลมานฮาฌ์ม ประเทศทะเลทรายเล็กๆ แต่ร่ำรวยด้วยทรัพยากรน้ำมัน มิถิลาถึงได้ถูกมหาเศรษฐีคนหนึ่งจ้างงานด้วยเงินค่าจ้างที่มากขนาดนั้น นั่นมันราวๆ หกล้านกว่าบาท เท่ากับว่าเธอหาเงินได้เดือนละล้านกว่าเชียวนะ

“ไม่ได้นัดไว้ เข้าพบไม่ได้ครับ”

ผู้ชายรูปร่างกำยำยืนขวางมิถิลาเอาไว้ นอกจากรูปร่างของเขาจะใหญ่โตผิดกับชาวอัลมานฮาฌ์ม หน้าตาของเขาก็ยังถมึงทึง แถมชุดโต๊ปสีดำที่เขาสวมใส่ก็ยิ่งชวนให้รู้สึกพรั่นพรึง แต่เวลานี้มิถิลากลัวที่จะเสียเงินก้อนใหญ่มากกว่าจะเกรงกลัวผู้ชายตรงหน้า

“เป็นเรื่องด่วนค่ะ เรื่องด่วนหมายความว่ากะทันหัน เพราะแบบนั้นถึงไม่ได้นัดเอาไว้ล่วงหน้าไงคะ” มิถิลาพูดกับเขาเป็นภาษาอัลมานฮาฌ์ม ความสามารถของเธอก็เป็นเรื่องภาษานี่ละ เพราะพูดภาษาของประเทศนี้ได้ เธอถึงได้เลือกให้มาทำงานที่นี่

แต่ตอนนี้เธอกำลังจะโดนนายจ้างเท! ซึ่งเธอปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาดเลย!

“ไม่ได้นัดไว้ เข้าพบไม่ได้ครับ”

มิถิลาถอนหายใจเฮือกใหญ่ พ่อยักษ์ปักหลั่นนั่นพูดประโยคเดิมราวกับเป็นหุ่นยนต์ เธอชักไม่แน่ใจแล้วว่าตกลงว่าเขาเป็นคนหรือว่าเป็นหุ่นยนต์จริงๆ

“ฉันถึงได้บอกไงล่ะคะว่านี่เป็นเรื่องด่วน” ด่วนแปลว่าต้องเดี๋ยวนี้ เข้าใจหรือเปล่าเนี่ย

“ไม่ได้นัดไว้...”

“เข้าพบไม่ได้” มิถิลาชิงพูดขึ้นมาก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้พูด ฟังเขาพูดประโยคนี้ครบถ้วนแค่สองรอบก็เพียงพอที่จะจำได้ขึ้นใจแล้ว

“โอเคค่ะ ถ้า ท่านไม่สะดวกให้ฉันเข้าพบตอนนี้ ฉันก็จะรอค่ะ จะนั่งรออยู่ตรงนี้นี่ละ” หญิงสาวไม่ยอมกลับไปมือเปล่าแน่ๆ อย่างไรวันนี้เธอก็ต้องได้คุยกับนายจ้าง (ที่ดูเหมือนจะกลายเป็นอดีตนายจ้างไปแล้ว) ให้ได้ เธอจะทวงคืนงานของเธอ!

“ที่นี่ไม่สะดวกหรอกครับ คุณกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะเรียนท่านว่าคุณต้องการพบ”

มิถิลาแทบจะเบิกตาด้วยความแปลกใจ ที่แท้พ่อยักษ์นี่ก็พูดประโยคอื่นเป็นเหมือนกันแฮะ

“ฉันต้องการพบท่านวันนี้ค่ะ และฉันจะรอที่นี่” หญิงสาวกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณ นอกจากโต๊ะทำงานกับเก้าอี้เข้าชุดกันก็ไม่มีตรงไหนที่พอจะนั่งได้อีก แน่นอน...มิถิลาคงไม่มีสิทธิไปนั่งบนเก้าอี้ที่น่าจะเป็นของนายยักษ์นั่นอยู่แล้ว งั้นถ้าเธอยืนกรานว่าจะรอพบคนที่อยู่หลังประตูบานใหญ่ เธอก็ต้องยืน

...ไม่สะดวกอย่างที่นายยักษ์นั่นว่าจริงๆ เสียด้วย

ไม่เป็นไร อย่างไรเธอก็ไม่ใช่คนยอมแพ้อะไรง่ายๆ อยู่แล้ว

“ไม่สะดวก ฉันก็จะรอค่ะ”

ยังไม่ทันที่นายยักษ์จะได้อ้าปากไล่มิถิลาอีกหน เสียงเตือนจากลิฟต์ก็ดังแว่วเข้าหู จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้อง เสียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ บ่งบอกว่าผู้มาเยือนกำลังมุ่งหน้าตรงมาทางนี้

แหงละ...ก็ห้องทำงานของ ท่านเหมาชั้นนี้ทั้งชั้นเอาไว้แล้วนี่นา

“สวัสดีครับมิสอเดลิน่า”

นายยักษ์นั่นหันไปค้อมศีรษะให้ผู้มาใหม่ด้วยท่าทางนอบน้อมแต่ก็ไว้ตัวอยู่ในคราวเดียวกัน มิถิลาอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง พบว่ามิสอเดลิน่าเป็นสาวสวย ไม่ใช่ชาวอัลมานฮฌ์มด้วย เป็นพวกฝรั่ง ถ้าไม่มาจากยุโรป ก็คงมาจากอเมริกา หุ่นนางแบบ สูงเพรียว และมีทรวดทรงองค์เอว

แหม...เธอก็ออกจะสวยนะ ไม่เห็นพ่อยักษ์เฝ้าประตูจะมีท่าทางต้อนรับเธอสักนิดเลย

“สวัสดีค่ะ ฉันเข้าไปได้เลยไหมคะ”

“ครับ เชิญเลย”

มิถิลาได้ยินแบบนั้นก็ทำตาโต อะไรกัน! ทีผู้หญิงคนนี้ไม่เห็นต้องมีพิธีรีตอง แล้วทำไมกับเธอถึงไม่ยอมให้เข้าพบ นี่มันสองมาตรฐานชัดๆ

“เดี๋ยวก่อนค่ะ! ผู้หญิงคนนี้มาทีหลังนะคะ ทำไมเธอถึงได้เข้าพบ ก็เห็นๆ ว่าฉันมาก่อนแล้วทำไมถึงไม่ได้เข้าพบท่านล่ะคะ”

“มิสอเดลิน่านัดไว้ครับ” คนของท่านให้ความกระจ่างแก่หญิงสาว

“ขอโทษนะคะ คุณนัดท่านไว้เหรอคะ” มิถิลาหันไปถามมิสอเดลิน่า รู้ว่านี่อาจเป็นการเสียมารยาท แต่เธอเองก็อยากเจอหน้าคนในห้องมากเหมือนกัน

“ใช่ค่ะ” อเดลิน่าตอบคำถามสั้นๆ แต่กลับไม่ได้ดูห้วน เพราะน้ำเสียงอันหวานรื่นหูของเจ้าหล่อนนั่นละ

“คุณ...นัดไว้กี่โมงงั้นเหรอคะ”

“สิบเอ็ดโมงค่ะ”

มิถิลาหันไปดูตัวเลขบนนาฬิกาดิจิตอลที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของยักษ์ เริ่มมีความหวังขึ้นมา...

“อีกสิบกว่านาทีถึงจะสิบเอ็ดโมง ให้ฉันเข้าพบท่านไม่ได้หรือคะ ฉันมีธุระกับท่านแค่นิดเดียวเท่านั้นเอง”

“ไม่ได้นัด เข้าพบไม่ได้ครับ” เขาพูดประโยคประจำใจอีกหนหนึ่ง แถมด้วยการถอนหายใจออกมาเพื่อบอกมิถิลาว่าความอดทนของเขาเริ่มจะหมดแล้ว “คุณเองก็ทราบดีว่าท่านมีนัดตอนสิบเอ็ดโมง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ท่านจะรับแขก ถ้าคุณยังรบกวนอยู่แบบนี้ เห็นทีผมคงจะต้อง เชิญคุณออกไปจากตึกนี้นะครับ”

มิถิลาพอจะรู้ การ เชิญของอีกฝ่ายคงไม่ใช่วิธีที่นุ่มนวลเท่าไรนัก

“ได้โปรดเถอะค่ะ ฉันมีเรื่องด่วนมากจริงๆ รบกวนคุณช่วยยกหูโทรศัพท์ต่อสายเข้าไปในห้องทำงานของท่านแล้วบอกว่ามิถิลาต้องการคุยด้วยสักสองสามประโยคได้ไหมคะ” มิถิลาต่อรอง “ถ้าท่านยืนกรานว่าไม่ต้องการให้ฉันเข้าพบ ฉันจะกลับค่ะ”

ชายหนุ่มถอนหายใจ เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้ดื้อด้านเหลือเกิน เขาเดินหมุนตัวกลับไปที่โต๊ะทำงานในที่สุด ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาคนในห้อง

ไม่ทันคิดนั่นจะเป็นการเปิดโอกาสให้มิถิลา

หญิงสาวพุ่งตัวไปที่ประตูบานใหญ่ท่ามกลางความตกใจของคนอีกสองคน อเดลิน่าไม่คิดว่าผู้หญิงเอเชียจะกล้าทำเรื่องบ้าดีเดือนขนาดนี้ ขณะที่นายยักษ์สบถเป็นภาษาอัลมานฮาฌ์มพร้อมๆ กับที่ปราดเข้ามากระชากแขนมิถิลา

แต่ก็ยังช้ากว่าหญิงสาวอยู่นิดหนึ่ง มิถิลาเปิดประตูห้องทำงานจนคนที่นั่งอยู่ด้านในรู้ตัวแล้ว





____________________________________________________

วันนี้พานางเอกมาเปิดตัวก่อนค่าาาา ช่างตื๊อจริงๆ เลยเนอะ



ปล.คอมเม้นต์กันเข้ามาเยอะๆ นะคะ เดี๋ยวแนนมีสุ่มแจกนิยายจากคอมเม้นต์ด้วยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

371 ความคิดเห็น

  1. #5 0890425004 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 20:30

    ตอนแรก ก็ชอบแล้วววว

    #5
    1
  2. #4 Kookkai1165 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 15:44

    รอคอยเรื่องนี้มานานสุดท้ายได้อ่านแล้ว เย้....

    #4
    1