กรงรักชีคจอมเถื่อน (สิงโตคริส)

ตอนที่ 8 : นกน้อยในกรงทอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    4 ก.พ. 61

               พีรวัสปรือตาขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อนในตอนบ่ายแก่ๆ     เมื่อรู้สึกถึงความเย็นที่บริเวณแขนของเขา     ตากลมมองหาคนใจร้ายที่ย่ำยีร่างกายของเขาราวกับเขาไม่มีความรู้สึก     แต่เขาพบเพียงความว่างเปล่า    มีเพียงนางกำนัลสองคนที่คอยเช็ดตัวให้เขา     พีรวัสหลุบตาลงอย่างกะดากอายที่นางกำนัลเห็นร่องรอยที่ชีคปราชญาทำไว้กับร่างกายของเขา     เมื่อตอนเช้าเขาพยายามร้องขอให้ชีคปราชญาปล่อยเขาครั้งแล้วครั้งเล่า     แต่เขาได้รับเพียงความรุนแรงที่โถมเข้าหาตัวเขา   



               " ตื่นแล้วหรือ     ท่านชีคปราชญาทรงให้ข้ามาดูแลเจ้า     อีกไม่นานหมอหลวงจะมาตรวจรักษาเจ้า     เจ้าพักผ่อนเถิด "    นางกำนัลคนหนึ่งพูด     พีรวัสทำเพียงพยักหน้า     เขาไม่มีแม้แรงจะพูดตอบโต้      เสียงของเขามันแหบไปหมด



               " เจ้าต้องการน้ำหรือไม่ "    



               " อือ "    เสียงหวานครางในลำคอ   นางกำนัลคนเดิมพยุงให้พีรวัสนั่งพิงกับหมอน    แล้วยกแก้วน้ำขึ้นมาจรดที่ปากบาง    เพื่อให้พีรวัสกินน้ำได้ง่ายขึ้น



               " ท่านชื่อเยี่ยงไรขอรับ "    



               " ข้าชื่อรตีเป็นนางกำนัลของฝ่ายใน     ชีคปราชญาส่งข้าให้มาดูแลเจ้า "    รตีพูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร



               " ขอบคุณท่านมากขอรับ      ข้าเป็นเพียงทหารต้อยต่ำ   กลับต้องมาเป็นภาระให้ท่านดูแลข้าขอรับ "    เสียงหวานพูดอย่างนอบน้อม     เขาเป็นเพียงทหารชั้นต่ำ    ไม่สมควรมีนางกำนัลมาดูแลเขา    แต่นางกำนัลคนนี้กลับดูแลเขาอย่างดี



               " ต้อยต่ำอะไรกัน    ข้าก็มาจากชนชั้นไพร่   มิได้มาจากมาจากชนชั้นขุนนาง     ข้าเข้ามาทำงานโดยใช้ความสามารถจึงสามารถเลื่อนมาเป็นนางกำนัล "     พีรวัสยิ้มบางๆ



               " เจ้าล่ะชื่อว่าเยี่ยงไร "



               " ข้าชื่อพีรวัส    ข้ามีชื่อเล่นว่าพีขอรับ "



               " เจ้าอายุเท่าไรแล้ว     เหตุใด....เอ่อ.... "      รตีลำบากใจที่จะพูด     แต่เธอก็นึกสงสัยว่าคนใบหน้าอ่อนเยาว์เช่นนี้เหตุใดจึงมาเป็นทหาร   และที่สำคัญชีคปราชญาคงจะโปรดมากถึงขนาดให้ร่างเล็กได้นอนรักษาตัวในห้องบรรทมของพระองค์     ซึ่งปกติพระองค์จะไม่ให้พระสนมคนใดมาค้างคืนที่นี่     และที่สำคัญร่างเล็กนี้เป็นเพียงทหารไม่ได้เป็นพระสนมที่จะต้องถูกถวายตัว     และเธอพอจะมองออกว่าร่องรอยตามร่างกายของร่างเล็กเกิดจากการถูกขืนใจ



               " ข้าอายุ 16 ปี   ข้า...... "     เสียงหวานเงียบเสียงไป     และก้มหน้าลง   เมื่อจะต้องเล่าถึงเหตุกาณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเอง



               " เจ้ามิอยากเล่าก็มิเป็นไร "     รตีพูดพร้อมกับจับมือเรียวเบาๆอย่างเห็นใจ



               " ข้าอยากกลับห้องพักได้หรือไม่ขอรับ "



               " มิได้หรอก    ท่านชีคสั่งไว้มิให้เจ้าออกไปไหน    หากเจ้าออกไปข้าก็จะถูกลงพระอาญา "     ตากลมมองรตีอย่างผิดหวัง     



               " เจ้าพักผ่อนเถิดอีกไม่นานหมอหลวงจะเข้ามาตรวจรักษาเจ้า "   



               " อือ    ข้าเข้าใจแล้วขอรับ "    เสียงหวานพูดเสียงหม่น    แล้วค่อยๆนอนลงอย่างเศร้าสร้อย     และพลิกตัวนอนหันหลังให้รตี      ชีคปราชญาต้องการอะไรจากเขาอีก    ในเมื่อร่างกายของเขาก็ถูกชีคปราชญาย่ำยีจนไม่เหลืออะไรแล้ว     น้ำใสๆค่อยๆไหลออกจากตากลมอย่างเงียบๆ     รตีมองร่างเล็กอย่างสงสาร    แต่เธอก็ไม่สามารถขัดคำสังของชีคปราชญาได้






               พีรวัสค่อยพยุงตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อเห็นนางกำนัลและหมอหลวงเดินออกจากห้อง     ร่างเล็กค่อยๆก้าวเท้าลงจากเตียงอย่างยากลำบาก     เพียงแค่เขาทรงตัวยืน   ขาของเข่าก็อ่อนแรงจนแทบจะล้มลงบนพื้น    ยังดีที่เขาจับเสาของเตียงไว้ทัน



               " เจ้ากำลังจะทำอะไร "    เสียงทุ้มที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้พีรวัสตกใจ



               " อ๊ะ "     ร่างเล็กกำลังล้มพับลงบนพื้น    แต่ถูกมือหนารวบเอวไว้     มือเล็กยันอกแกร่งไว้    เมื่อรู้สึกถึงแรงกอดรัดที่เอว



               " ปล่อยกระหม่อมเถิดพะยะค่ะ "    เสียงหวานพูดพร้อมกับช้อนตาขึ้นมองตาคมอย่างวิงวอน



               " ปล่อยเจ้า    เจ้าก็ล้มลงบนพื้นสิ "    มือหนาช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้ม   แล้ววางร่างเล็กลงบนเตียง



               " กระหม่อมอยากกลับห้องพัก     พระองค์ได้โปรดทำตามคำขอของกระหม่อมด้วยพะยะค่ะ "



               " เจ้าเป็นเมียของข้าแล้ว     ต่อไปเจ้ามิต้องกลับไปพักที่นั่นอีก     ข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นพระสนม "     ตากลมเบิกกว้างอย่างตกใจ



               " กระหม่อมมิต้องการ    และอีกอย่างกระหม่อมมิได้รักพระองค์พะยะค่ะ "     เสียงหวานพูดอย่างเด็ดเดี่ยว     มือหนากระชากร่างเล็กเข้าหาตัว    แล้วใช้มือบีบใบหน้าเล็กให้แหงนขึ้นเพื่อสบตากับเขา



               " ใครคือคนที่เจ้ารัก     ไอ้ราชีฟงั้นหรือ "    เสียงทุ้มพูดเสียงกร้าว     เขาให้ทหารไปสืบว่าคนที่เข้าไปในห้องพีรวัสคือใคร    และเขาก็ได้ข้อมูลเกี่ยวกับชื่อ    รวมทั้งข้อมูลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างพีรวัสกับราชีฟอีกด้วย      ใบหน้าหวานเบือนหน้าหนีอย่างไม่ยอมตอบคำถาม     เขาไม่อยากจะแก้ตัวอะไรในเมื่อชีคปราชญา   อยากปรักปรำเขาอยู่ก่อนแล้ว      ความเงียบคือคำตอบที่ทำให้ชีคปราชญาเข้าใจว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นถูกแล้ว



               " ข้ามิมีทางปล่อยเจ้าให้ไปมีความสุขกับมันเด็ดขาด     เจ้าจะต้องอยู่อย่างนกน้อยในกรงทองไปตลอดชีวิต "    เสียงทุ้มพูดเสียงดุดัน   



               " เช่นนั้นพระองค์ก็ได้เพียงร่างกายของกระหม่อม      เพราะหัวใจของกระหม่อมได้ยกให้ผู้อื่นไปแล้วพะยะค่ะ "



               " ข้ามิสน     หากข้ามิได้หัวใจของเจ้า      คนผู้นั้นก็มิสมหวังกับเจ้าเช่นกัน "       มือหนาผลักร่างเล็กลงบนเตียง     จากนั้นก็ลงมือปลุกปล้ำร่างเล็กอย่างรุนแรงทั้งๆที่ร่างเล็กยังบอบช้ำจากครั้งก่อน     เสียงร้องสะอื้นของร่างเล็กยิ่งกระตุ้นให้ชีคปราชญาทำกับร่างเล็กรุนแรงขึ้น    เขาเกลียดเสียงร้องไห้ของร่างเล็ก   เพราะมันยิ่งตอกย้ำให้เขารู้ว่าพีรวัสไม่ได้รักเขา




               หลังเสร็จสิ้นเพลิงกามที่ชีคปราชญามอบให้พีรวัส      ร่างเล็กก็ค่อยๆพลิกตัวนอนหันหลังให้คนใจร้าย   หยาดน้ำตายังคงไหลออกจากตากลมไม่หยุด     ตาคมมองร่างเล็กด้วยแววตาอ่อนลง     มือหนาดึงร่างเล็กเข้ามากอดจนแนบชิด




               " ปล่อยกระหม่อม "    เสียงหวานพูดเสียงเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ     




               " อย่าพยศนัก     มิเช่นนั้นข้าจะมิทำเพียงกอดเจ้าเพียงอย่างเดียว "    เสียงทุ้มพูดเสียงดุดัน     เปลือกตาเล็กจำใจปิดเปลือกตาลง     เขาไม่มีแรงขัดขืนคนใจร้ายนี้ได้เลย     เพราะตอนนี้ร่างกายของเขาชาจนแทบไม่มีความรู้สึกแล้ว




               กลางดึกพีรวัสนั่งลงในศาลากลางสวนภายในตำหนัก      ตากลมเหม่อมองที่พระจันทร์อย่าเศร้าโศก      สามวันก่อนที่ชีคปราชญามาหาเขาและได้ย่ำยีร่างกายของเขาอีกครั้ง     ตั้งแต่นั้นมาชีคปราชญาก็ไม่ได้มาหาเขาอีกเลย     ร่างกายของเขาตอนนี้เริ่มหายเป็นปกติ  แต่เขายังคงเจ็บเสียดๆที่ช่วงล่างอยู่บ้าง     มือเรียวลูบลงบนมือที่ยังคงมีแผลเป็นเล็กน้อยอย่างคิดถึงคนที่รักษาบาดแผลให้เขา



               " พี "     เสียงทุ้มที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้ร่างเล็กหันกลับมา      ริมฝีปากบางยิ้มกว้าง   เมื่อเห็นคนที่เขากำลังคิดถึง



               " อานน "     ร่างเล็กโผเข้ากอดร่างสูงอย่างดีใจ     หยาดน้ำตาค่อยๆไหลออกมา   ความรู้สึกเจ็บปวดและความรู้สึกเสียใจถูกพรั่งพรูออกมากับหยาดน้ำตา



               " เจ้าร้องไห้ทำไม      ท่านชีคส่งข้าไปทำงานที่หัวเมืองทางเหนืออย่างเร่งด่วน     ข้าจึงมิได้บอกเจ้า    ข้าขอโทษ "      เสียงทุ้มพูดปดออกมา    ใจจริงเขาอยากจะพูดกับร่างเล็กด้วยถ้อยคำดีๆ     เมื่อเขาอยู่ในร่างชีคปราชญา      แต่เขาจะทำอย่างนั้นได้อย่างไรไนเมื่อสมองของเขายังคิดว่าร่างเล็กรักคนอื่นที่ไม่ใช่เขา



               " ข้าคิดถึงท่าน      ท่านพาข้าหนีไปจากที่นี่ได้หรือไม่ "     เสียงหวานพูดพร้อมกับเหลือบตามองหาทหารเวร      ร่างเล็กแปลกใจเล็กน้อยที่ไม่เห็นทหารในบริเวณนี้สักคน     เพราะเมื่อครู่ตอนที่เขาอยู่เพียงลำพัง     เขาถูกทหารเฝ้าอย่างรัดกุมราวกับกลัวเขาจะหนีออกจากตำหนัก



               " เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า "     มือหนาค่อยๆใช้นิ้วไล้น้ำตาออกจากใบหน้าหวานอย่างทะนุถนอม



               " เอ่อ......ข้า.... "     เสียงหวานลำบากใจที่จะพูด     เขาจะบอกอานนได้อย่างไรว่าถูกชีคปราชญาย่ำยีร่างกาย     เขากลัวอานนรังเกียจเขา     เพราะเขารักอานน



               " เกิดสิ่งใดขึ้นกับเจ้า     บอกข้าสิ     เจ้ามิไว้ใจข้าหรือ "     ใบหน้าหวานส่ายหน้า     พร้อมกับหยาดน้ำตาที่เริ่มคลอขึ้นในดวงตากลม    มือหนาดึงร่างเล็กเข้ามาโอบกอดอย่างปลอบโยน      ร่างเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอกแกร่งด้วยความอัดอั้นตันใจ     เขาอยากบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเขาให้อานนฟัง       แต่เขาก็กลัวอานนจะนึกรังเกียจเขา    ใบหน้าหวานถอนหน้าออกจากอกแกร่ง   แล้วใช้หลังมือปาดน้ำตาออกลวกๆ



               " ไม่มีอะไร     ข้าแค่อยากกลับบ้าน    ข้าคิดถึงท่านพ่อกับท่านแม่ "



               " จริงรึ "      เสียงทุ้มถามย้ำ     ตากลมหลุบตาต่ำลง   แล้วพยักหน้า



               " เยี่ยงนั้นเหตุใดจึงต้องหนี     เจ้าก็ไปขอท่านชีคสิ      พระองค์มิใจร้ายมิให้เจ้ากลับบ้านหรอก "     ใบหน้าหวานพยักหน้าด้วยใบหน้าหม่น



               " ข้าจะลองขอพระองค์ดู "     เสียงหวานพูดเสียงเบา      พลอยทำให้คนฟังรู้สึกปวดแปลบที่ใจ



               " เจ้าเป็นอย่างไรบ้างพี     ข้ามิได้มาหาเจ้าหลายวัน "



               " ข้าสบายดี     เจ้าอย่าหายไปแบบนี้หลายๆวันอีกน่ะ     หากท่านจะไปไหนกระทันหัน    ก็ฝากความไว้กับทหารให้เขานำความมาบอกข้าได้หรือไม่ "



               " ได้สิ    ข้าจะทำตามคำขอของเจ้า      เจ้าดูซูบไปหรือไม่   เจ้าทำงานหนักหรือช่วงนี้ "



               " เมื่อวันก่อนข้าป่วยเล็กน้อย     ท่านมิต้องกังวล    เอ่อ.....   เมื่อวันก่อนราชีฟลักลอบเข้ามาหาข้ากลางดึก     ข้ากลัวท่านชีคจะลงโทษเขา    ท่านช่วยไปสืบข่าวให้ข้าได้หรือไม่ว่าเขายังอยู่สุขสบายหรือไม่ "     เสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล    มือหนากำมือแน่นอย่างไม่ชอบใจ     ไม่ว่าพีรวัสจะอยู่กับเขาในร่างของชีคปราชญาหรืออานนทุกลมหายใจของพีรวัสก็มีแต่ราชีฟ



               " อือ "    เสียงทุ้มครางในลำคอ



               " อานน     ท่านเป็นอะไร    เหตุใดท่านถึงเงียบไป "     เสียงหวานถาม    เมื่อเห็นร่างสูงเงียบไปจนผิดปกติ




               " เปล่า    ข้ามิได้เป็นอะไร  "     เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด    ตากลมมองใบหน้าคมอย่างไม่เข้าใจ    แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าอานนกำลังไม่พอใจเขาอยู่   แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร     หัวกลมๆพิงลงบนแขนแกร่งอย่างออดอ้อน



               " ท่านมิได้ทายาให้ข้าหลายวันแล้ว     ท่านลืมสัญญาที่ให้กับข้าแล้วหรือไม่ "   ใบหน้าคมอ่อนลง



               " ข้ามิลืม    ยื่นมือของเจ้าให้ข้าสิ "      ใบหน้าหวานพยักหน้าทั้งที่หัวยังคงซบอยู่ที่แขนแกร่ง      มือหนาค่อยๆทายาลงบนมือเรียวอย่างอ่อนโยน



               " อานน     ข้ามิรู้ว่าข้าเคยทำสิ่งใดให้ท่านเคืองใจหรือไม่      แต่ท่านสัญญากับข้าได้หรือไม่ว่าท่านจะมิทิ้งข้าไปไหน  "     



               " ข้าจะอยู่ข้างๆเจ้า    มิหนีเจ้าไปไหน     ข้าสัญญา  "     เปลือกตาเล็กปิดลงอย่างผ่อนคลาย     ทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้ๆอานนความเศร้า    และความทุกข์ในจิตใจของเขามันจะจางหายไปเสมอ      อานนมักมาหาเขาในเวลาที่เขาทุกข์ใจเสมอ    เขาอยากบอกความในใจที่มีต่ออานนให้อานนได้รับรู้     แต่เขาจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร    ในเมื่อตอนนี้ร่างกายของเขามีมลทิน      อานนอาจนึกรังเกียจเขา     ชีคปราชญามองร่างเล็กที่กำลังผล็อยหลับอยู่บนแขนของเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว     เขาไม่สนแล้วว่าพีรวัสจะรักใคร    แต่เขากักขังร่างเล็กนี้ไว้กับเขาตลอดชีวิต     ไม่ได้หัวใจก็ช่าง      เขาขอแค่ได้เห็นร่างเล็กนี้ในทุกๆวันก็พอ





               พีรวัสเปิดเปลือกตาขึ้นในตอนเช้า     ตากลมมองไปรอบๆห้องอย่างงงวย     เขาจำได้ว่าเมื่อคืนเขาอยู่ในศาลากลางสวนกับอานน     แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงมาอยู่ในห้องนอนของชีคปราชญาได้



               " ตื่นบรรทมแล้วหรือเพคะ "     ตากลมเบิกตาโตขึ้นอย่างตกใจ



               " เหตุใดท่านต้องใช้คำราชาศัพท์กับข้าด้วยล่ะขอรับ "     เสียงหวานถามอย่างสงสัย          



               " พระองค์อย่าพูดสุภาพกับหม่อมฉันสิเพคะ     หากมีใครมาได้ยินเข้าหม่อมฉันจะถูกลงพระอาญาเพคะ "



               " รีบตอบข้ามาเถิดขอรับว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับข้า "



               " เดือนหน้าพระองค์จะถูกแต่งตั้งเป็นพระสนมแล้วเพคะ    กระหม่อมมิควรใช้คำพูดดั่งเช่นแต่ก่อนได้ "



               " ห๊ะ!  เดือนหน้า       เหตุใดข้ามิรู้      ท่านไปฟังผู้ใดผู้กันขอรับ "     พีรวัสถามย้ำ     เขาจะถูกแต่งตั้งเป็นพระสนมจริงๆตามที่ชีคปราชญาลั่นวาจาไว้กับเขาได้อย่างไร     ในเมื่อเขามีคนที่เขารักอยู่แล้ว      เขาไม่คิดว่าชีคปราชญาจะทำจริงๆ



               " มีราชโองการลงมาเมื่อเช้าเพคะ     เหล่าขุนนางและทุกคนในวังต่างรู้หมดแล้วเพคะ "      รตีพูด     ในดวงตาของพีรวัสเต็มไปด้วยความสับสนเขาจะทำอย่างไรดี       เขาไม่อยากเป็นพระสนมของชีคปราชญา     และอานนคงรู้เรื่องนี้แล้ว     แล้วเขารู้สึกอย่างไรบ้าง    ในจิตใจของพีรวัสตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวล



               " วันพรุ่งพระองค์จะต้องไปรับราชโองการด้วยเพคะ "



               " อย่างนั้นหรือ       แล้วข้าต้องไปรับกับผู้ใดขอรับ "     เสียงหวานถามเสียงเบา



               " ชีคปราชญาเพคะ "    ใบหน้าหวานแสดงสีหน้าหนักใจอย่างเห็นได้ชัด     เขาไม่อยากจะเจอชีคใจร้ายที่ย่ำยีร่างกายของเขาราวกับไม่ใช่มนุษย์     



               "    ข้ามิเข้าใจเหตุใดพระองค์มิให้ข้าไปอยู่ที่ตำหนักอื่น     พระองค์ทำเช่นนี้พระสนมคนอื่นมิกริ้วหรือขอรับ "



               " เรื่องนั้นกระหม่อมมิรู้เหตุผลของพระองค์เช่นกันเพคะ     ชีคปราชญาออกคำสั่งเพียงให้หม่อมฉันปรนนิบัติพระองค์    และมิให้พระองค์ออกไปจากตำหนักเพคะ "      ริมฝีปากเล็กขบเข้าหากันอย่างไม่พอใจ     ชีคปราชญาทำกับเขาราวกับนกน้อยในกรงทองจริงๆ      เขามีชีวิตสุขสบายแต่ขาดอิสระ



               " พระองค์รีบอาบน้ำเถิดเพคะ     นี่ก็ล่วงเลยเวลาเสวยพระกระยาหารมามากแล้วเพคะ "      รตีพูดอย่างเป็นห่วง     พีรวัสพยักหน้า



               " ท่านออกไปรอข้าข้างนอกเถิด     ข้าอยากอาบน้ำเองขอรับ "



               " เพคะ "     รตีรับคำ     แล้วเดินออกไปข้างนอกห้อง     ตากลมเหม่อมองออกนอกหน้าต่างอย่างสิ้นหวัง     เขาจะต้องใช้ชีวิตเป็นสนมของชีคใจร้ายไปตลอดชีวิตหรือ     ชีคปราชญาคงมองเขาเป็นแค่เพียงของเล่นฆ่าเวลา     และที่สำคัญเขาไม่ได้รักชีคปราชญา




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

197 ความคิดเห็น

  1. #162 Xialyu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 18:06
    หน่วงใจจจจจจ
    #162
    0
  2. #127 yito (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:06
    ฮื้ออออ น้องงง ปวดใจเด้อ
    #127
    0
  3. #126 PlaYgRoUnD_014 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:56
    ฮืออออ สงสารน้อง ชีคไม่บอกความจริงซักที
    #126
    0
  4. #125 creamsarang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:03
    ชีคโหดร้ายเกินไป พีรักอานนก็รักท่านนั่นแหละ ชีคอย่าทำร้ายพีรวัสมากไปกว่านี้เลย
    #125
    0
  5. #123 h2rrt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:07
    โอ้ยยย ถ้าน้องรู้เมื่อไหร่ว่าอานนเป็นใครนี่เเย่เเน่เลย
    #123
    0
  6. #122 Nabhat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:48
    แฝดน้องก็คิดเยอะ เจียมเนื้อเจียมตัว ท่านชีคก็คิดเองเออเอง แล้วเมื่อไหร่จะคุยกันรู้เรื่อง

    แล้วเนี่ยชีคก็สร้างศัตรูให้น้องมันเพิ่มขึ้นอีก ทุกวันนี้ถ้าไม่มีอานนกับราชีฟ น้องไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ เลยนะ มาหาทีก็เกรี้ยวกราดใส่ตลอด ต้องรอเกิดเหตุก่อนหรือไงล่ะ
    #122
    0
  7. #121 Makanun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:11
    อยากให้อานนมาหาอีก แล้วบอกรักไปเลย ดูสิท่านชีคจะทำไรต่อ ท้องไวๆนะคุณพี
    #121
    0
  8. #120 som_konan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:33
    บอกอานนว่ารักอานนเรยพ่อพีชีทปราชญ์​จะได้รุ
    #120
    0
  9. #119 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:00
    งือ คนที่น้องพีรักก็ท่านในร่างอานนยังไงล่ะท่านชีค!!!! ฮือ ดราม่าเอยอย่าซับซ้อนขึ้นกว่านี้เลยยยยย
    #119
    0
  10. #118 nicharee277 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:33
    ชีคใจร้าย ไม่กล้าบอกว่าตัวเองกับอานนเป็นคนเดี่บวกัน อ่อนอะ
    #118
    0
  11. #117 psakmongkonchai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:14
    สงสารน้องพี
    #117
    0
  12. #116 ข้าวเหนียว หวาน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:38
    สงสารน้องพีท่านชีคใจร้ายจังเลย
    #116
    0
  13. #115 Hare-Akira (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:37
    จุดใต้ตำตอจริงๆ หลงรักคนเดียวกับคนที่เกลียด แต่ชีคก็นะ ทำไมต้องร้ายกับน้องพีด้วย ทำตัวอ่อนโยนแบบตอนเป็นอานนก็ได้ใจน้องไปแล้ว
    #115
    0
  14. #114 xoap (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:27
    โอ้ยย หน่วงแทนพี จะบอกรักอานนก็ไม่ได้ แถมยังไม่รู้ความจริงอีก
    #114
    0
  15. #113 meondekdee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:27
    สงสารน้องพีเลย ท่านชีค ได้โปรดอ่อนโยนกับน้องพีหน่อยเถอะนะคะ เผื่อน้องจะใจอ่อนหลงรักท่านขึ้นมาบ้าง ไม่ใช่ อานน แล้วถ้าน้องพีเค้ารู้ว่าปลอมตัวมา จะโกรธเกลียดท่านหรือไม่
    #113
    0
  16. #112 meondekdee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:24
    อ่าวววววว
    #112
    0
  17. #111 nongpe41 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:21
    สงสารพีจัง แล้วเมื่อไหร่จะได้บอกกับอานน ว่ารักอานน ล่ะทีนี้ โอ้ย หน่วงมากอะ
    #111
    0
  18. #110 Tripeace (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:11
    เนี่ย เรามันเป็นคนแบบนี่อ่ะท่านซีค!!! ทำไมไม่ฟังเหตุผลล่ะ หึ่ยยยยยยยยย
    #110
    0
  19. #109 XiaowenMXu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:09
    ถ้าพีรู้ว่าอานนคือชีคจะไม่ยิ่งโกรธหรอเนี่ย
    #109
    0