กรงรักชีคจอมเถื่อน (สิงโตคริส)

ตอนที่ 7 : เข้าใจผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    1 ก.พ. 61

                 " เมตา    เจ้ามิสบายหรือเหตุใด   ใบหน้าของเจ้าจึงซีดเซียวเช่นนี้ "    ชีคปราชญาถามพระสนมเอกเมตา



               " หม่อมฉันก็มิทราบเพคะ    สองสามวันมานี้  หม่อมฉันรู้สึกวิงเวียนศีรษะเพคะ "    ตาคมมองพระสนมเอกเมตาอย่างรู้สึกผิด    เพราะตั้งแต่พีรวัสได้รับบาดเจ็บที่มือ    เขาก็ไม่ได้ไปหาพระสนมเมตาอีกเลย



               " เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปพักผ่อนเถิด    ข้าจะให้หมอหลวงไปตรวจเจ้า "   เสียงทุ้มพูด    พระสนมเอกเมตามองชีคปราชญาด้วยแววตาสลด



               " คืนนี้พระองค์จะไปหาหม่อมฉันมั้ยเพคะ "    ชีคปราชญาพยักหน้า    ริมฝีปากบางค่อยๆยกยิ้มอย่างดีใจ



               " หม่อมฉันจะรอน่ะเพคะ "    พระสนมเอกเมตาลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป    และระหว่างที่เธอกำลังเดินออกไป   เธอก็ได้ยินชีคปราชญาพูดกับพีรวัสด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน    ทำให้เธอหยุดเดิน   แล้วเหลือบมองเล็กน้อย   แล้วเธอก็เดินออกไป



               " พีรวัส   เจ้าอิ่มแล้วหรือ "    เสียงทุ้มหันมาพูดกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ   ที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตา



               " กระหม่อมอิ่มแล้วพะยะค่ะ "    เสียงหวานพูดเสียงเบา



               " นางกำนัลนำขนมหวานออกมา "   เสียงทุ้มพูด    ไม่นานนักเหล่านางกำนัลก็นำของหวานสิบกว่าอย่างขึ้นโต๊ะ




               " กินสิพีรวัส "     ตากลมเบิกกว้างขึ้น   ตอนนนี้เขาอิ่มจนท้องจะแตกแล้ว   ชีคปราชญาก็ยังให้เขากินอีก



               " กระหม่อมอิ่มแล้วพะยะค่ะ "   เสียงหวานพูด



               " กินซะ   หากเจ้าไม่กิน   ข้าจะลงโทษเจ้า "   เสียงทุ้มพูดเสียงดุ    มือเรียวรีบตักขนมหวานกินด้วยมือสั่นเทา     ชีคปราชญายกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ




               พระสนมเอกเมตาเดินกลับเข้ามาในตำหนักของเธอด้วยใบหน้าบึ้งตึง     ชีคปราชญาหลงพิชญะถึงขนาดให้ตำหนักพิเศษกับพีรวัส    เธอต้องทำอะไรกับพิชญะซะแล้ว    ก่อนที่พระสนมพิชญะจะเป็นที่โปรดปราณมากกว่านี้



               " รีน่า  ไปตามพระสนมพิชญะมาหาข้า "   เสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด



               " เพคะ "   รีน่ารับคำ   แล้วรีบวิ่งไปยังฮาเร็ม    ไม่นานนักพระสนมพิชญะก็มาเข้าเฝ้าพระสนมเอกเมตา



               " ถวายพระพรพระสนมเอกพะยะค่ะ "   พระสนมพิชญะแสร้งพูดนอบน้อม   ขณะที่พระสนมเอกเมตาจ้องมองพระสนมพิชญะด้วยสายตาเกลียดชัง



               " นั่งลงเถิด "



               " พะยะค่ะ "



               " พิชญะเจ้ารู้หรือไม่ว่าใครที่มีตำแหน่งใหญ่สุดในฝ่ายใน "   



               " กระหม่อมทราบดีพะยะค่ะ   ว่าพระสนมเอกคือผู้ปกครองสูงสุดของฝ่ายใน "    พระสนมเอกเมตาเหยียดยิ้มที่มุมปาก



               " เช่นนั้นเจ้าก็ควรรู้ไว้ว่าอะไรควรทำอะไรมิควรทำ "    



               " พระสนมเอกกำลังพูดเรื่องอะไรพะยะค่ะ    กระหม่อมมิเข้าใจ "     พระสนมพิชญะถามด้วยความสงสัย    ตลอดเวลาที่เขาอยู่ที่ฮาเร็ม  เขาก็ไม่เคยมีเรื่องกับใคร    อยู่พระสนมเอกก็มาใส่ความเขา     พระสนมเอกเมตาถลึงตาใส่พระสนมพิชญะด้วยความโกรธ



               " เจ้าทูลขอตำแหน่งองครักษ์พิเศษให้กับน้องตัวเองจากชีคปราชญาโดยมิบอกข้าสักคำ     แบบนี้เจ้าคิดว่ามันเป็นการหยามเกียรติ์ข้าหรือไม่ "



               " กระหม่อมมิเคยทำเช่นนั้น     และกระหม่อมมิได้พบกับน้องชายมาแรมเดือนแล้วพะยะค่ะ "



               " โกหก     เจ้าอย่ามาเล่นลิ้นกับข้า    ถึงเจ้าจะเป็นคนโปรดของท่านชีค    อย่าคิดว่าข้ามิกล้าลงโทษเจ้า "     เสียงหวานตะหวาด     พร้อมกับกระชากผมของพระสนมพิชญะจนหน้าของพระสนมพิชญะแหงนขึ้น     พระสนมพิชญะมองพระสนมเอกเมตาอย่างหวาดกลัว



               " กระหม่อมมิรู้เรื่องจริงๆพะยะค่ะ     ตั้งแต่ที่กระหม่อมเข้ามาอยู่ในวัง    ท่านชีคปราชญามิเคยมาหากระหม่อมสักครั้งเดียว "    พระสนมพิชญะพูดเสียงสั่นด้วยด้วยความกลัว     พระสนมเอกเมตาขมวดคิ้วแน่นด้วยความแปลกใจกับสิ่งที่ได้รับรู้    เธอค่อยๆคลายมือที่ขยุ้มผมของพระสนมพิชญะออก



               " เช่นนั้นเหตุใดน้องของเจ้าจึงเป็นที่โปรดปราณของท่านชีคนัก "



               " กระหม่อมมิรู้พะยะค่ะ "     พระสนมเอกเมตามองพิชญะอย่างคลางแคลงใจ     หากชีคปราชญาไม่ได้มีความเสน่หาต่อพิชญะ    แล้วเหตุใดชีคปราชญาจึงต้องให้สิทธิพิเศษต่อพีรวัส



               " อย่าให้ข้ารู้ว่าเจ้าบังอาจปดข้า    มิเช่นนั้นข้ามิปล่อยเจ้าไว้แน่ "    เสียงหวานพูดขู่



               " พะยะค่ะ     กระหม่อมมิกล้าทำเช่นนั้นพะยะค่ะ "    พระสนมพิชญะพูดด้วยความหวาดกลัว 




               พีรวัสคอยชะเง้อหน้ามองหาคนที่น่าจะมาทายาให้เขา     เขารอนานแล้ว     แต่ก็ไม่เห็นคนที่เขารอมาหลายชั่วโมง    ใบหน้าหวานทำหน้ามุ่ย     อานนสัญญากับเขาแล้วนี่  ว่าจะมาทายาให้เขาทุกวัน     แล้วร่างเล็กก็ต้องสะดุ้ง     เมื่อรู้สึกถึงแรงสะกิดที่หลังของเขา



               " ราชีฟ  "     เสียงหวานอุทานออกมาเสียงดัง      ราชีฟยิ้มกว้างให้พีรวัส



               " เราไปคุยกันในห้องเถิด "      เสียงหวานพูดพร้อมกับลากแขนหนาเข้ามาในห้องพัก      เพราะพีรวัสกลัวทหารภายในตำหนักจะมาเห็น     และราชีฟจะถูกลงโทษที่ลักลอบเข้ามาในตำหนักท่านชีคปราชญา



               " ราชีฟ      เจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร     หากใครมาพบเข้า    เจ้าจะถูกลงโทษน่ะ "   



               " ข้ามิสามารถถามข่าวคราวของท่านจากใครได้เลย     ข้ารู้สึกเป็นห่วงท่าน     จึงอยากมาเจอท่าน "    เสียงทุ้มพูด



               " ข้าอยู่ที่นี่ก็สุขสบายดี     งานของข้าก็สบายกว่าแต่ก่อนมาก "    เสียงหวานพูด    เพื่อให้ราชีฟคลายความกังวลลง     มือหนาจับมือเรียวขึ้นสำรวจแผลที่มือ



               " แผลของท่านดีขึ้นมาก    ท่านได้ยาจากที่ใด "    เสียงทุ้มถาม



               " ข้าพบเพื่อนใหม่    เขาคงสงสารข้าที่ข้าทั้งอัปลักษณ์    แล้วมือยังต้องพิการ    เขาจึงนำยามาให้ข้า  "    เสียงหวานพูด 



               " ท่านอย่าได้วางใจเขามาก    บางทีเขาอาจต้องการอะไรจากท่านจึงทำดีด้วย "



               " ราชีฟ     เจ้าคิดมากไปแล้ว    ข้ามิมีสิ่งใดที่เขาต้องการหรอก    เจ้าอย่าเป็นกังวลไปเลย    เพื่อนใหม่ของข้าคนนี้ใจดีกับข้ามาก "    ราชีฟหน้าหม่นลงเมื่อเห็นแววตาเป็นประกายของพีรวัสเมื่อพูดถึงคนที่ช่วยรักษาบาดแผลที่มือ



               " ข้าอยากเจอเขาซะแล้วสิ     "     พีรวัสยิ้มกว้าง



               " ความจริงวันนี้เจ้าน่าจะเจอเขา      แต่ไม่รู้ทำไมจนป่านนี้เขาก็ยังไม่มา "    เสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงหม่น




               " แล้วท่านมิดีใจหรือที่เจอข้าวันนี้ "    เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย



               " ดีใจสิ    เจ้าเป็นคนใจน้อยตั้งแต่ตอนไหน    เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ    ว่าตั้งแต่ที่ข้าย้ายมาตำหนักนี้    เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง    เจ้านั่งบนเตียงสิ     ข้าอยากนอนบนตักของเจ้า "    เสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน       ปกติตั้งแต่เล็กจนโตราชีฟมักให้เขานอนบนตักเสมอ   มันทำให้เขารู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจทุกครั้ง   ริมฝีปากหนายิ้มกว้าง   ราชีฟนั่งลงบนเตียงอย่างว่าง่าย    พีรวัสนอนลงบนตักของราชีฟ



               " ราชีฟ      เจ้าอยากกลับบ้านหรือไม่     เป็นเพราะข้าที่ทำให้เจ้าต้องอยู่ห่างจากบ้านเช่นนี้ "     ตากลมช้อนตาขึ้นมองราชีฟด้วยความรู้สึกผิด     มือหนาทาบลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างอ่อนโยน   



               " เหตุใดท่านจึงพูดเรื่องนี้อีก      ข้ามิเสียใจเลยสักครั้งที่ได้ติดตามท่าน     ข้ามีความสุขที่ได้อยู่กับท่าน "    เสียงทุ้มพูดพร้อมกับจ้องตากลมด้วยแววตาลึกซึ้ง      ตากลมมองราชีฟด้วยรอยยิ้มกว้าง    



               " ขอบคุณเจ้ามากราชีฟ      ข้ารักเจ้าไม่แพ้ที่รักพี่พิชเลย "    เสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง      ผิดกับคนฟังที่ตอนนี้รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ      พีรวัสรักเขาเหมือนพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น



               " ราชีฟเป็นอะไร     เหตุใดเจ้าจึงเงียบไปล่ะ   "     ตากลมช้อนตาขึ้นมองคนที่กำลังทำหน้าเศร้า



               " ข้ากำลังคิดว่าจะเล่าเรื่องอะไรก่อนดี "    เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงปกติ    ขณะที่มือหนาลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างอ่อนโยน



               " เรื่องอะไรก่อนก็ได้      เร็วๆสิชารีฟ "     เสียงหวานพูดเร่ง     ตาคมก้มมองใบหน้าหวานด้วยแววตาแสนรัก      เขาจะตัดใจจากร่างเล็กไปได้อย่างไร      เขาเพียงอยู่ห่างจากร่างเล็กไม่ถึงอาทิตย์      เขาทั้งคิดถึงและโหยหา    จนต้องแอบลักลอบเข้ามาในตำหนักของชีคปราชญา



               " อืม      ข้าจะเริ่มเล่าแล้ว "     เสียงทุ้มพูด    เสียงทุ้มเริ่มเล่ากิจวัตรที่เขาต้องทำในทุกวัน    ตากลมปรือตาขึ้นมองใบหน้าคมด้วยความง่วง    แต่ก็ยังฝืนเปลือกตาขึ้นมองราชีฟ     จนเปลือกตาเล็กเริ่มจะฝืนความง่วงไม่ไหว     เสียงลมหายใจเข้าออกที่ดังสม่ำเสมอ  ทำให้ราชีฟเงียบเสียงลง    ตาคมจ้องมองใบหน้าใสด้วยแววตาละมุน     มือหนาลูบลงบนกลุ่มผมนุ่ม    ริมฝีปากหนาค่อยๆทาบลงบนแก้มใสอย่างไม่อาจห้ามใจได้      เมื่อคนที่ตนเฝ้าดูแลทะนุถนอมด้วยความรักอยู่ตรงหน้า



               " ฝันดีน่ะขอรับ "     เสียงทุ้มพูด     แล้วค่อยๆวางหัวเล็กลงบนหมอน    จากนั้นก็ค่อยๆห่มผ้าให้ร่างเล็ก      ราชีฟเดินออกจากห้องของพีรวัส   โดยไม่รู้ว่าถูกจับตามองจากสายตาคม      มือหนากำเข้าหากันแน่นอย่างไม่พอใจ   ตาคมมองตาร่างที่เดินห่างออกไปด้วยแววตาเกรี้ยวกราด




               ร่างหนาเดินกลับเข้ามาในตำหนักด้วยท่าทางทะมึงทึง     เจ้าอัปลักษณ์ดูท่าทางจะไม่ได้ใสซื่ออย่างที่เขาคิด     เพราะทุกครั้งที่เขาสัมผัสร่างเล็ก     ร่างเล็กมักแสดงท่าทางหวาดกลัวราวกับมิเคยถูกใครล่วงเกินมาก่อน     แต่สิ่งที่เขาพบเจอเมื่อสักครู่ทำให้เขาตาสว่างขึ้น     เจ้าอัปลักษณ์คงกำลังคิดหว่านเสน่ห์เขาด้วยการแสดงท่าทางใสซื่อให้เขาติดกับ     เขานี่แหละจะสั่งสอนเจ้าอัปลักษณ์ว่าอย่าริอาจมาเล่นกับไฟอย่างเขา




               ร่างเล็กเดินเข้ามาในห้องบรรทมของชีคปราชญาด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนเพราะวันนี้เขาตื่นสายกว่าทุกวัน    ตาคมตวัดสายมองไปที่ร่างเล็กด้วยแววตาเย็นชาทันทีที่ร่างเล็กเดินเข้ามา



               " เหตุใดเจ้าจึงไม่มาปรนนิบัติข้าสาย      เจ้ามิรู้หรือว่าเวลาของข้ามีค่าเพียงใด "



               " กระหม่อมขอประทานอภัยพะยะคะ      กระหม่อมจะมิให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกพะยะคะ "     ใบหน้าหวานก้มหน้าพูดอย่างรู้สึกผิด      มือหนากระชากร่างเล็กเข้าหาตัวจนร่างเล็กแนบชิดไปกับร่างแกร่ง   มือหนาเชยคางเล็กขึ้น     แล้วบีบลงบนแก้มนุ่มอย่างแรง     ใบหน้าหวานเจ็บจนนิ่วหน้า



               " เมื่อคืนเจ้าทำอะไรรึ    เหตุใดจึงตื่นสายเช่นนี้ "     เสียงทุ้มพร้อมกับก้มมองดวงตากลมที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตา      ตาคมอ่อนลงเล็กน้อย     มือหนาจึงคลายมือออกจากแก้มนุ่ม     แขนหนาเปลี่ยนมาโอบรัดร่างเล็กจนแน่น    



               " กระหม่อมมิได้ทำอันใดพะยะคะ      ได้โปรดพระองค์ปล่อยกระหม่อมเถิด     กระหม่อมเจ็บพะยะคะ "



               " เจ็บงั้นหรือ     ถ้าเทียบกับเมื่อคืนตอนไหนเจ็บกว่ากัน "    เสียงทุ้มถามด้วยน้ำเสียงเหยียด     ตากลมมองใบหน้าคมอย่างไม่เข้าใจสิ่งที่ชีคปราชญาพูด



               " พระองค์พูดถึงสิ่งใด    กระหม่อมมิเข้าใจ "



               " เมื่อคืนเจ้านัดแนะผู้ใดเข้ามาในตำหนัก "     ตากลมเบิกโตขึ้นอย่างตกใจ



               " กระหม่อมมิได้นัดผู้ใดเพราะองค์ทรงเข้าใจผิดแล้ว "    เสียงหวานพูด



               " ข้าเห็นเองกับตาว่าคนผู้นั้นออกมาจากห้องของเจ้า      เจ้ายังกล้าปดข้า "      ใบหน้าคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมอย่างจับผิด



               " กระหม่อมมิได้ปดพระองค์     ราชีฟ......"     เสียงหวานกำลังอธิบายก็ถูก   เสียงทุ้มพูดขัดขึ้น



               " คนผู้นั้นคงสำคัญกับเจ้ามาก     เจ้าถึงกล้าปดข้า    โดยมิกลัวอาญาที่จะรับจากข้า "  



               " ใช่ราชีฟสำคัญกับกระหม่อมมาก     หากพระองค์จะลงอาญาได้โปรดให้กระหม่อมรับเพียงผู้เดียว "



               " ดี       ข้าจะลงโทษคนปากดีเช่นเจ้า     ให้มานอนครางใต้ร่างของข้าให้สมกับความร่านของเจ้า "    มือหนาผลักร่างเล็กลงบนเตียงนอน



               " อ๊ะ "     เสียงหวานอุทานออกมา      ตากลมเบิกโตกว้างขึ้น    เมื่อร่างแกร่งนั่งคร่อมร่างของเขาด้วยแววตาทะมึงทึง



               " ท่านจะทำอะไรข้า    ปล่อยข้า "   มือหนาตรึงแขนเล็กไว้กับเตียง   ขณะที่ร่างเล็กออกแรงดิ้นอย่างหวาดกลัว



               " อย่าทำใสซื่อไปหน่อยเลย     คนร่านอย่างเจ้ามีหรือจะไม่รู้ว่ากำลังจะเกิดสิ่งใดขึ้นกับตัวเอง "



               " หากพระองค์ทรงคิดว่ากระหม่อมร่าน      ได้โปรดอย่ามาเกลือกกลั้วกับคนอย่างกระหม่อม     พระองค์ปล่อยกระหม่อมไปเถิดพะยะคะ "



               " เงียบเสียงของเจ้า     แล้วเก็บไว้ครางใต้ร่างของข้าซะ "      มือหนาข้างหนึ่งรวบแขนเล็กไว้เหนือหัว   แล้วใช้มือข้างหนึ่งกระชากเสื้อของร่างเล็กออกอย่างแรง



                แคว๊ก!         เสื้อขาดหลุดออกจากกันเผยให้เห็นผิวขาวละเอียด    ร่างเล็กดิ้นเร่าเพื่อให้หลุดจากซาตานที่กำลังยำยีร่างกายของเขา



               " ปล่อยกระหม่อมเถิดพะยะคะ "     เสียงหวานอ้อนวอนพร้อมหยาดน้ำตา      ใบหน้าคมเหยียดยิ้ม



               " อย่ามาทำไร้เดียงสาให้ข้าสงสารเจ้า     เพราะมารยาของเจ้าใช้กับข้ามิได้แล้ว "     



               " ช่วยด้วย     ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย "   ริมฝีปากหนาก้มลงประกบริมฝีปากเล็ก     ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กอย่างเร่าร้อน    ขณะที่มือหนาข้างหนึ่งกระชากเสื้อของตนเองออกอย่างไม่ใส่ใจ       แล้วใช้ผ้าห่มผูกรวบแขนเล็กทั้งสองข้างไว้เหนือหัวจากนั้นก็มัดไว้กับหัวเตียง



               " ปล่อยกระหม่อม "      เสียงหวานพูดเสียงสะอื้น     แล้วถอยหนีอย่างหวาดกลัว     มือหนากระชากร่างเล็กเข้าหาตัวอย่างแรง



               " เจ้ายังหวังให้ข้าปล่อยเจ้าไปอีกหรือ     ข้าปล่อยเจ้าแน่     แต่เป็นพรุ่งนี้เช้า  "     สิ้นเสียงทุ้ม    ร่างหนาก็ก้มลงตักตวงความหอมหวานจากร่างเล็ก      เสียงครางสุขสมเคล้าไปกับเสียงสะอึกสะอื้นดังกึกก้องไปทั่วห้อง 



        

               
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

197 ความคิดเห็น

  1. #161 Xialyu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 14:28
    ใจร้ายยยยที่สุดดดดดดด
    #161
    0
  2. #124 creamsarang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:50
    ชีคโหดไปแล้ว อย่าทำน้องงงง
    #124
    0
  3. #108 XiaowenMXu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:53
    ใจร้ายอ่ะ..ฮือออ
    #108
    0
  4. #107 Mooaon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:41
    อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว
    #107
    0
  5. #106 NadaMutchakit (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:05
    พีท้องแน่ๆเลยย
    #106
    0
  6. #104 myjoy0009 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:26
    มาต่อไวไวน่าาา
    #104
    0
  7. #103 meondekdee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:18
    หึงน้องก็บอก แล้วท่านชีคจะเข้าใจนู๋พีหรือไม่? สงสารน้องพีน๊าาน้องยิ่งกลัวท่านเข้าไปอีก ท่านชีคต้องใจเย็นๆ
    #103
    0
  8. #102 ข้าวเหนียว หวาน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:29
    ท่านชีคท่านต้องใจเย็นๆนะข้าจะบอกท่านว่าท่านกำลังหึงนะรู้ยัง
    #102
    0
  9. #101 h2rrt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:25
    ท่านชีคต้องใจเย็นๆ
    ก่อนน
    #101
    0
  10. #100 blackcurrant (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:36
    แล้วท่านชีคมีสิทธิ์อะไรไปทำเค้า!!!!!! เค้าไม่ใช่สนมของพระองค์นะ

    ยุยงให้พีรวัสแอบไปหาราชีฟ แล้วให้ราชีฟพาหนีดีมั้ยยยย

    กลัวใจสนมเอกเมตา จะทำร้ายน้องพีของพี่
    #100
    0
  11. #99 PerayaSK88 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:56
    กับมาคราวนี้เจ้าอัปลักษณ์ก็โดนแทงเสียแล้ว
    #99
    0
  12. #98 nicharee277 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:50
    ชีคนี้หึงไม่รู้เรืองเลย
    #98
    0
  13. #97 @_Xu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:29
    คิดถึงไรท์ที่สุด กับมาก็ตื่นเต้นเลย
    #97
    0
  14. #96 Nabhat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:41
    ไหนว่าจับตาดู ก็มัวแต่ไปเฝ้าพระสนมเมตาไง แล้วก็มาหาความแฝดน้อง สรรหาแต่เรื่องมาให้ แล้วยังจะมารังแกอีก ชีคงี่เง่า
    #96
    0
  15. #94 som_konan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:36
    ใจร้ายจังอ่ะทำไรน้องคริสเรา
    #94
    0
  16. #93 Hare-Akira (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:15
    ชอบน้องพีแล้วล่ะสิชีค ถึงได้หึงหวงรุนแรงขนาดนี้ มีความปลุกปล้ำ โอ้ยยยยยย จิตใจทำด้วยอะไร ห้ะ!
    #93
    0
  17. #92 psakmongkonchai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:05
    ดีใจจังไรท์มา แล้ว
    #92
    0
  18. #91 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:58
    ทำไมท่านชีคใจร้าย สังเกตตามร่างกายน้องก่อนเถอะว่ามีร่องรอยอะไรรึเปล่า!!!!
    #91
    0
  19. #90 xoap (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:58
    ท่านชีคไม่ฟังอะไรเลย ใจร้ายอะ น่าสงสารคุณองครักษ์พิเศษ
    #90
    0
  20. #89 Tripeace (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:57
    ไรท์กลับมาแล้วววววววว
    กลับมาพร้อมความใจร้ายของท่านซีค ฮือออออออ -คนใจร้ายยยย
    #89
    0
  21. #88 mnttj (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:53
    ไรท์กลับมาแล้วววววว
    โอ้ยยยยยท่านชีคใจร้ายยยยยย
    #88
    0
  22. #87 Hani~☆ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:51
    อ้าววว พีรวัสไม่ใช่สนมพระองค์นะชีคปราชญา 😏😏
    #87
    0
  23. #86 PATzaB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:49
    ท่านชีคใจร้ายTT ไรท์กลับมาแล้ววว
    #86
    0