กรงรักชีคจอมเถื่อน (สิงโตคริส)

ตอนที่ 6 : องครักษ์พิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    13 ธ.ค. 60

                พีรวัสกำลังนั่งเล่นอยู่ในสวน    มือเล็กเก็บก้อนหินขึ้นมาปาเล่นราวกับเป็นการระบายอารมณ์ของตนเอง    ชีคปราชญาในร่างปลอมแปลงเดินเข้ามาหาพีรวัสด้วยความแปลกใจที่เห็นร่างเล็กดูจะมีเรื่องขุ่นเคืองใจอยู่



     
                " พี    เจ้าเป็นอะไรเหตุใดจึงทำหน้าเช่นนั้น "   ชีคปราชญาพูด    พีรวัสทำหน้าบึ้ง



               " อานนนั่งลงสิ "   เสียงหวานพูด   พร้อมกับใช้มือตบลงบนเก้าอี้ที่ว่างข้างๆ    ชีคปราชญานั่งลงข้างๆพีรวัส



               " เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ    วันนี้เจ้าเป็นอะไร "    ใบหน้าหวานหันกลับมาหาชีคปราชญา



               " ก็ชีคปราชญาให้ข้าทำหน้าที่ดูแลเขาราวกับข้าเป็นแขนขาของเขา     นี่แค่วันแรกข้าทั้งกลัวและอึดอัด    แล้ววันต่อๆไปข้าจะเป็นเช่นไร "    เสียงหวานพูด    ชีคปราชญายกยิ้มที่มุมปาก



               " พระองค์เป็นผู้มีเมตตาเจ้ามิต้องกลัวหรอก    ยื่นมือมาสิ   ข้าจะทายาให้ "        พีรวัสยื่นมือให้ชีคปราชญาอย่างไม่อิดออด



               " มือของท่านที่ทายาบนมือของข้าเบามาก   ท่านคงทำเช่นนี้บ่อยๆใช่หรือไม่ "    เสียงหวานพูดพร้อมกับยิ้มกว้าง



               " ข้ามิเคยทำเช่นนี้กับผู้ใด    เจ้าเป็นคนแรกของข้า "   เสียงทุ้มพูด    ใบหน้าหวานแดงก่ำอย่างไม่รู้สาเหตุ    ตาคมมองใบหน้าหวานด้วยสายตากรุ้มกริ้ม     



               " ข้าง่วงแล้ว    ท่านกลับไปเถิด "   เสียงหวานพูดแก้เขิน    พร้อมกับดึงมือออกจากมือหนาที่เพิ่งทายาให้เขาเสร็จ



               " เดี๋ยวสิ    ข้ากำไลมาฝากเจ้า "    ชีคปราชญายื่นกำไลหยกให้พีรวัส       คิ้วเล็กขมวดมุ้นเข้าหากัน



               " ท่านให้ข้าทำไมของมีค่าเช่นนี้     ข้ามิอยากได้หรอก "     ริมฝีปากหนายิ้มบางๆ



               " ข้าอยากให้เจ้ารับไปเถิด    ส่งข้อมือมาสิข้าจะสวมให้ "    ใบหน้าหวานส่ายหน้า



               " ข้าสวมเอง    ท่านทำราวกับจะเกี้ยวพาราสีข้า    ข้าบอกท่านไว้ก่อนน่ะ   ว่าข้าชอบสตรีมิชอบบุรุษ "   ชีคปราชญายกยิ้มอย่างชอบใจ



               " เช่นนั้นหรือ    งั้นเจ้ารับไปสิ "    ชีคปราชญายื่นกำไลหยกให้พีรวัส     พีรวัสรับกำไลหยกมา   แล้วมองกำไลหยกอย่างสนใจ    เมื่อเขาเห็นสัญลักษณ์ที่ถูกสลักที่กำไลหยก



               " นี่เป็นสัญลักษณ์อะไรหรือ "    ร่างเล็กเขยิบตัวจนชิดกับร่างหนา    แล้วยื่นกำไลหยกให้ชีคปราชญาได้เห็นใกล้ๆ     ใบหน้าคมก้มหน้าต่ำลง   แล้วพูด



               " นี่เป็นอักษรภาษาอังกฤษอ่านว่า  KING  "



               " มันแปลว่าอะไรหรือ    ข้ามิเข้าใจ "     คิ้วเล็กๆขมวดมุ้นเข้าหากัน     ชีคปราชญายิ้มบางๆ



               " อีกไม่นานเจ้าก็จะรู้    ต่อไปเจ้าจะต้องสวมกำไลหยกนี่ตลอดเวลา    เข้าใจหรือไม่ "



               " มิเข้าใจ    เหตุใดข้าถึงต้องใส่มันตลอดเวลา   และเหตุใดท่านถึงต้องทำราวกับมีลับลมคมในกับข้า "     ใบหน้าหวานพูดพร้อมกับทำหน้ายู่     มือหนายกขึ้นบีบจมูกเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว



               " เพราะมันเป็นตราสัญลักษณ์ขององครักษ์พิเศษของท่านชีค    ขุนนาง    พระสนมหรือแม้กระทั่งสนมเอกก็มิสามารถกลั่นแกล้งเจ้าได้หากเห็นตราสัญลักษณ์นี้ "    พีรวัสพยักหน้า



               " เหตุใดท่านถึงให้ข้าล่ะ    หากมันสำคัญเช่นนี้ "



               " เพราะข้ามิสามารถปกป้องเจ้าได้ตลอดเวลา     สิ่งนี้เท่านั้นที่จะปกป้องเจ้าได้ยามที่มิมีข้า "    ชีคปราชญาพูดพร้อมมองลึกเข้าไปในดวงตากลมด้วยแววตาลึกซึ้ง    พีรวัสก้มหน้างุดอย่างเขินอาย



               " ข้าง่วง    ข้าไปน่ะอานน "   เสียงหวานพูด    พร้อมกับเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในห้องพัก     ชีคปราชญายิ้มขัน



               " คืนนี้มิให้ข้านอนด้วยหรือ "    เสียงทุ้มพูดไล่หลัง



               " มิต้อง    ข้านอนคนเดียวได้แล้ว "    เสียงหวานตะโกนกลับมา    พร้อมกับเสียงประตูห้องพักที่ปิดลง    ชีคปราชญายิ้มกว้าง    แล้วเดินกลับเข้าตำหนักอย่างอารมณ์ดี 





          ภายในตำหนักของพระสนมเอกเมตาข้าวของต่างๆถูกพระสนมเอกทำลายเพื่อระบายความคับแค้นใจ    ที่ชีคปราชญาไม่แม้จะมาหาเธอหรือเรียกเธอไปเข้าเฝ้า



               เพล้ง!     เสียงแจกันขนาดใหญ่ที่ตกลงพื้นแตกกระจาย



               " พระสนมเอกใจเย็นก่อนเพคะ    หากท่านชีคปราชญาไม่มาหาพระองค์    เยี่ยงนั้นพระองค์ก็ไปเข้าเฝ้าสิเพคะ "   รีน่าพูด



               " ข้ามิอยากเสียหน้าเหมือนครั้งก่อน    ข้ายังแค้นใจไม่หายทีพระองค์หักหน้าข้าต่อหน้าสนมพิชญะ "



               " ครั้งก่อนที่พระองค์ทรงทำเช่นนั้นอาจเป็นเพราะองค์ทรงกริ้วพระสนมเอกอยู่      หากพระองค์ก็แกล้งป่วยต่อหน้าท่านชีคปราชญาหม่อมฉันคิดว่าท่านชีคปราชญาจะต้องเกิดความเห็นใจพระองค์แน่นอนเพคะ "



               " เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ "



               " เพคะ "    พระสนมเอกเมตายกยิ้มที่มุมปาก





               พีรวัสนั่งฝนหมึกให้ชีคปราชญาอย่างขยันขันแข็ง    ขณะที่ชีคปราชญากำลังอ่านหนังสือราชการ   ตาคมเหลือบมองใบหน้าหวานเป็นระยะ



               " เจ้าอัปลักษณ์ปานแดงที่ใบหน้าเจ้ามีมาแต่กำเนิดเลยหรือ "   เสียงทุ้มพูด



               " พะยะค่ะ    กระหม่อมเกิดมาก็เป็นเช่นนี้แล้ว "   เสียงหวานก้มหน้าก้มตาพูด



               " เจ้าอยากให้ปานที่ใบหน้าของเจ้าหายหรือไม่ "



               " กระหม่อมเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วพะยะค่ะ "    เสียงหวานตอบ    ชีคปราชญาพยักหน้า    



               " เจ้าสวมกำไลหยกด้วยหรือ "    เสียงทุ้มแกล้งถาม  ทั้งที่เขารู้อยู่แล้ว    แขนเล็กรีบไขว้แขนไว้ด้านหลัง    หากชีคปราชญารู้ว่ากำไลหยกของอานนอยู่ที่เขา    อานนจะต้องถูกลงโทษแน่ๆ



               " มันเป็นเพียงกำไลธรรมดาๆพะยะค่ะ "



               " เอามาให้ข้าดูสิ "    เสียงทุ้มสั่ง   พีรวัสยังคงนิ่ง   ตอนนี้ใจของเขาตกไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว    มือหนากระชากแขนเล็กจนร่างของพีรวัสเซลงนั่งบนตักหนา



               " อ๊ะ!      ปล่อยกระหม่อมน่ะ "    เสียงหวานพูด   พร้อมกับดิ้นออกจากตักหนา    วงแขนหนารัดเอวเล็กแน่น



               " ข้าขอเจ้าดูกำไล    แต่เจ้ากลับทำตัวมีพิรุจ   "    เสียงทุ้มแกล้งพูดเสียงเข้ม    มือหนาข้างหนึ่งกระชากแขนเล็กขึ้น   ขณะที่แขนอีกข้างยังคงกอดรัดเอวเล็ก



               " นั่นมันกำไลที่ข้าให้อานน    เหตุใดจึงมาอยู่กับเจ้า    เจ้าขโมยมาหรือ "    ตากลมเบิกโตขึ้นเมื่อสิ้นประโยคของชีคปราชญา



               " กระหม่อมมิได้ขโมยมา     แต่... "     เสียงหวานกลืนคำพูดของตัวเองลงคอ    หากเขาบอกว่าอานนให้เขามา    อานนก็จะถูกลงโทษ   เขาจะทำแบบนั้นไม่ได้   ให้เขาถูกลงโทษคนเดียวยังดีกว่า



               " แต่อะไรพูดมาสิ "    เสียงทุ้มถามพร้อมกับยื่นหน้าไปจนเกือบชิดใบหน้าหวาน   ใบหน้าหวานรีบก้มหน้าลงเมื่อเห็นใบหน้าของชีคปราชญาใกล้ใบหน้าเขาแค่คืบ     ริมฝีปากหนายกยิ้มที่มุมปาก



               " หากเจ้าไม่พูดข้าจะลงโทษเจ้า "   เสียงทุ้มพูดข้างใบหูเล็ก     พีรวัสยังคงเงียบ    มือหนาช้อนใบหน้าเล็กขึ้น  จากนั้นก็ประกบริมฝีปากลง    ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กอย่างรุนแรง    



               " อื้อ "    กำปั้นเล็กทุบลงบนอกแกร่งรัว



               " พระสนมเอกเมตามาขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ "   เสียงทหารที่ดังอยู่หน้าห้องทรงงาน    ทำให้ชีคปราชญาถอนปากออกจากริมฝีปากเล็กอย่างหัวเสีย      ร่างเล็กรีบลุกจากตักหนา    แต่ถูกมือหนารั้งไว้



               " เจ้ามิต้องไปไหน     นั่งลงข้างๆข้าเช่นเดิม "    เสียงทุ้มพูด     ใบหน้าหวานพยักหน้าด้วยน้ำตาคลอเบ้า    ร่างเล็กนั่งลงข้างๆปราชญา




               พระสนมเอกเมตาเดินเข้ามาในห้องของชีคปราชญาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม     ตาเรียวมองชีคปราชญาอย่างหยาดเยิ้ม    แล้วดวงตาเรียวก็ต้องสะดุดกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆชีคปราชญา



               " ถวายพระพรท่านชีคเพคะ "   เสียงหวานพูด



               " เจ้ามาหาข้ามีเหตุอันใด "




               " เจ้าออกไปสิ    มิเห็นหรือว่าข้าจะคุยกับท่านชีค "   พระสนมเอกเมตาหันไปไล่พีรวัส     พีรวัสลุกขึ้นจากเก้าอี้   แต่ถูกมือหนารั้งเอาไว้



               " ข้าสั่งให้เจ้าออกไปหรือ    นั่งลง    ผู้ใดก็มิสามารถสั่งเจ้าได้นอกจากข้า "   ร่างเล็กนั่งลงข้างๆชีคปราชญา    พระสนมเอกเมตามองพีรวัสด้วยแววตาขุ่น    ชีคปราชญาโปรดสนมพิชญะถึงขนาดนำน้องชายของพิชญะมาทำงานด้วย    ทั้งๆที่ปกติชีคปราชญาไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่มย่ามตอนทำงาน



               " มีอะไรก็พูดมา  "



               " หม่อมฉันสำนึกผิดในสิ่งตัวเองทำไปแล้วเพค่ะ     หม่อมฉันจึงอยากมาขอประทานอภัยจากพระองค์เพค่ะ "    ตาคมอ่อนลงเมื่อเห็นใบหน้าของพระสนมเอกเมตาที่บัดนี้ใบหน้าซีดเซียว     ร่างหนาลุกขึ้นจากเก้าอี้    แล้วเดินไปประคองพระสนมเมตาเดินไปนั่งที่เก้าอี้



               " เจ้าคิดได้ข้าก็ดีใจ     เมตาคนที่ข้ารัก  คือคนที่อ่อนโยนและมีเมตตา     ถึงแม้ตอนนี้เจ้าจะมีฐานะเป็นถึงพระสนมเอก    เจ้ายิ่งต้องมีเมตตาต่อผู้ที่ต้อยต่ำกว่า    เข้าใจหรือไม่เมตา "    เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน    พระสนมเมตาซบลงบนอกแกร่งอย่างออดอ้อน



               " เพค่ะ     หม่อมฉันเข้าใจแล้ว "



               " พีรวัสเข้ามาใกล้ๆข้า "    เสียงทุ้มสั่ง      พีรวัสเดินก้มหน้าก้มตาเดินเข้ามาหาชีคปราชญาอย่างนอบน้อม



               " เมตาเจ้าขอโทษพีรวัสซะ   ที่เป็นต้นเหตุให้มือของเขาเป็นเช่นนี้ "     เสียงทุ้มพูดพร้อมกับจับมือเรียวขึ้นอย่างนุ่มนวล     ใบหน้าหวานมีสีหน้าเกรี้ยวกราดเล็กน้อย     แต่เธอก็ต้องปรับสีหน้าให้เป็นปกติ     ชีคปราชญาถึงขนาดให้เธอลดเกียรติไปขอโทษคนต้อยต่ำ     



               " ข้าขอโทษน่ะ   เจ้าจะให้อภัยข้าได้หรือไม่    "    พระสนมเอกเมตาแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด     ตากลมเบิกโตขึ้น



               " กระหม่อมมิกล้าถือโทษโกรธพระองค์หรอกพะยะค่ะ "     เสียงหวานพูด     ชีคปราชญายิ้มบางๆให้พีรวัส    ร่างเล็กเป็นคนมีจิตใจเมตตา   และยอมให้อภัยต่อผู้ที่ทำร้ายตัวเองได้     คนแบบนี้เขาไม่เคยเจอมาก่อน     



               " เช่นนั้นพวกเราไปกินข้าวกันเถิด    นี่ก็ใกล้เพลาเที่ยงแล้ว "



               " เพค่ะ "     พระสนมเอกเมตาพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ     หลายวันมาแล้วที่เธอไม่ได้ร่วมโต๊ะเสวยกับชีคปราชญา




               ชีคปราชญานั่งลงบนเก้าอี้     โดยมีพระสนมเอกเมตานั่งอยู่ข้างๆ    ส่วนพีรวัสยืนอยู่ห่างๆ     ตาคมตวัดสายตาไปหาร่างเล็ก  ด้วยแววตาดุ



               " พีรวัสมานั่งสิ    จะให้ข้ากับพระสนมเอกรอเจ้าอีกนานแค่ไหน "    เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงดุ    ตากลมเบิกโตขึ้นอย่างตกใจ    แล้วรีบเดินมานั่งที่โต๊ะอย่างลนลาน



               " นี่พระองค์จะให้ทหารต้อยต่ำมาร่วมโต๊ะเสวยด้วยหรือเพคะ "    พระสนมเมตาพูดพร้อมกับมองพีรวัสอย่างเหยียดหยาม    พีรวัสก้มหน้านิ่งไม่กล้าสบตาพระสนม     ชีคปราชญามองพระสนมเมตาด้วยแววตากริ้ว    นี่ขนาดต่อหน้าเขาเมตายังกล้าพูดจาถากถางพีรวัสถึงเพียงนี้    แล้วถ้าไม่มีเขาร่างเล็กคงถูกรังแกแน่ๆ    เขาเริ่มไม่แน่ใจว่ากำไลหยกจะสามารถช่วยพีรวัสได้ไหรือไม่



               " ใช่     พีรวัสเป็นทหารองครักษ์พิเศษประจำตัวข้า     ไม่ว่าข้าจะทำอะไรหรือไปไหน    เขาก็ต้องไปกับข้าทุกที่    เจ้าจะต้องให้เกียรติเขาเหมือนกับที่เจ้าปฏิบัติต่อข้า    หากเจ้ามิทำตามที่ข้าบอกเจ้าก็จะถูกลงโทษ  "     พระสนมเอกเมตามองพีรวัสด้วยสายตาเกลียดชัง   ตำแหน่งนี้ไม่เคยมีมาก่อน   ชีคปราชญาคงจะโปรดสนมพิชญะมาก   จึงตั้งตำแหน่ง     จากนั้นก็ปรับสีหน้า   และแววตาให้เป็นปกติ



               " หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพค่ะ "



               " พีรวัสกินข้าวเถิด "     เสียงทุ้มพูดกับพีรวัส     



               " เอ่อ     พะยะค่ะ "    เสียงหวานตอบเสียงตะกุกตะกัก     แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวโดยไม่กล้าสบตาชีคปราชญาและพระสนมเอกเมตามือหนาตักมัสมั่นไก่ลงในจานของพีรวัส    เมื่อเห็นร่างเล็กกินแต่ข้าวเปล่า     ซึ่งสร้างความแปลกใจให้พระสนมเอกเมตา    ชีคปราชญาไม่เคยปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้เลยสักครั้ง     มือเรียวข้างหนึ่งจิกเข้าหากันอย่างปวดใจ



               " พระองค์เสวยแกงจืดสิเพค่ะ "    พระสนมเอกเมตาพูดพร้อมกับตักแกงจืดใส่จานของชีคปราชญาอย่างเอาใจ



               " อืม    ขอบใจ "    เสียงทุ้มพูดสั้นๆ     ริมฝีปากหนายิ้มบางๆเมื่อเห็นพีรวัสยังคงไม่กล้าตักกับข้าว



               " พีรวัส   หากในช้อนของเจ้ามิมีกับข้าว   ข้าจะลงโทษเจ้า "    เสียงทุ้มแกล้งพูดเสียงดุ    ตากลมเบิกกว้างขึ้นด้วยความกลัว    มือเรียวรีบตักกับข้าวใส่จานตัวเองด้วยมือสั่นเทา     ทำไมเขาต้องมาอยู่ในสถาณการณ์อึดอัดแบบนี้ด้วยน่ะ    พีรวัสร้องโอดครวญในใจ   แล้วตำแหน่งที่ชีคปราชญาพูดถึง   เขาได้รับตอนไหน    เขายังไม่รู้ตัวเลย      ชีคปราชญายกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ    เมื่อเห็นร่างเล็กทำตามคำขู่ของเขา



               " อร่อยหรือไม่    พีรวัส "    เสียงทุ้มพูด



               " อร่อยพะยะค่ะ "    เสียงหวานตอบอย่างกล้าๆกลัว    พระสนมเอกเมตามองชีคปราชญาด้วยความน้อยใจ   ชีคปราชญาพูดกับเธอจนนับคำได้    แต่กับพีรวัสทำราวกับต้องการเอาอกเอาใจ  









 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

197 ความคิดเห็น

  1. #160 Xialyu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 14:20
    ตกกระป๋องแล้วจ้าาาาารู้ตัวด้วยยยย
    #160
    0
  2. #85 nongpe41 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 01:50
    ไรท์หายไปนานแล้วนะ อยากรู้ว่า ชีคจะทำไรต่อแล้วอะ มาต่อเร็วๆนะ
    #85
    0
  3. #81 kun_kontoh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 20:30
    โอ้ยยยย ทหารองครักษ์ หึหึ
    #81
    0
  4. #78 Yanisacha1995 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 21:16
    อยากอ่านต่อแล้ว ไรท์หายไปไหน
    #78
    0
  5. #74 ATPX_S (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 21:44
    ไรท์หายไปนานจัง คิดถึงท่านชีคกับพีแล้วว
    #74
    0
  6. #73 meondekdee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 17:31
    อยากอ่าน ท่านชีค ต่อจังเลย เพคะ
    #73
    0
  7. #71 creamsarang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 23:41
    ท่านชีคเอ้ยยยย ยังไม่รู้ใจตัวเองสินะ ทำขนาดนี้แล้วน่ะ นี่เรียกว่ายิ่งกว่าคนพิเศษแล้วนะท่าน
    #71
    0
  8. #65 Hani~☆ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 22:51
    รออออ เราชอบบบ อ่านไปยิ้มไป
    #65
    0
  9. #64 candy_peraya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 15:28
    หลงคุณพีแล้วใช่ไหมชีคปราชญา รอๆๆๆๆตอนต่อไป
    #64
    0
  10. #63 meondekdee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 11:20
    โอยยยย นั่งอ่านแล้วอมยิ้มไปด้วยเลยย หลงเสน่ห์เข้าแล้วล่ะซี่ แล้วท่านชีคจะทำยังไงต่อไปนะ รู้สึกว่าชายพีจะต้องโดนรังแกอีกแน่ๆเลย แฝดพี่ก็ยังไม่รู้ งือออออ
    #63
    0
  11. #62 Hare-Akira (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 00:45
    หลงเสน่ห์น้องพีแน่ๆ ก็นางจิตใจดี น่ารักขนาดนี้ ไม่เหมือนพวกคนหน้าตาดีแต่นิสัยแย่
    แต่ความหลงออกนอกหน้านี่มักจะทำให้น้องพีเดือดร้อนตลอดเลย ฮืออออออ
    #62
    0
  12. #61 id คะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 23:52
    น่ารักนะ
    #61
    0
  13. #60 xoap (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 23:18
    ลุ้นมากว่าเจ้าอัปลักษณ์จะรู้ความจริงเรื่องอานนเมื่อไหร่ รอตอนต่อไปนะคะ
    #60
    0
  14. #59 Nabhat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 22:46
    ชีคนะชีค หาเรื่องให้แฝดน้องอีกแล้วไหมล่ะ ตั้งแต่ได้เจอท่านชีค จะได้อยู่อย่างสงบสุขกับเขาไหมเนี่ย เดี๋ยวยัยพระสนมเอก ต้องหาเรื่องแกล้งอีกแน่เลย

    นี่ก็ลุ้น เมื่อไหร่ที่แฝดน้องรู้ว่า อานนคือท่านชีค จะโกรธมากขนาดไหน
    #59
    0
  15. #58 ข้าวเหนียว หวาน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 22:39
    ชีคเอาอกเอาใจออกหน้าออกตามากค่ะหมั่นไส้
    #58
    0
  16. #57 NoptiraNaunsri (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 22:34
    น่ารักจังคะชีค😊
    #57
    0
  17. #56 roykam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 22:32
    หลงหนูพีเข้าเต็มๆเลยท่านชีค
    #56
    0