กรงรักชีคจอมเถื่อน (สิงโตคริส)

ตอนที่ 5 : อยู่ใกล้หู ใกล้ตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    7 ธ.ค. 60

               พีรวัสเบิกตาโตขึ้นอย่างตกใจ    เมื่อเขาเห็นทหารสี่คนเดินตรงเข้ามาหาเขา    ดูจากเครื่องแบบของทหารเหล่านั้นแล้ว   น่าจะเป็นทหารที่มีตำแหน่งใหญ่โต     หัวหน้าทหารก็ออกไปต้อนรับพวกเขาด้วยความลนลาน    เพราะไม่มีใครรู้ล่วงหน้าว่าพวกเขาจะมา



               " พีรวัส    เจ้ารีบไปเก็บของใช้ของเจ้าให้หมด   "   เสียงทหารคนหนึ่งในบรรดาสี่คนสั่ง



               " ข้าเหรอ    ท่านจะพาข้าไปไหน "   เสียงหวานพูดอย่างหวาดกลัว  พีรวัสหน้าซีดเผือดอย่างหวาดกลัว        หรือพวกทหารเหล่านี้จะรู้แล้วว่าเขาแอบไปนอนภายในห้องนอนของว่าที่ราชินี



               " ท่านชีคปราชญาต้องการให้เจ้าเข้าไปทำงานในตำหนักของท่านชีค "       



               " แล้วข้าต้องไปกับท่านพีรวัสหรือไม่ "   ราชีฟถาม     ทหารคนเดิมทำหน้าทะมึงทึงใส่ราชีฟ



               " เจ้าชื่อพีรวัสหรือไม่    หากไม่ใช่ก็มิต้องไป "    



               " แต่ข้ากับท่านพีรวัสมาด้วยกัน    อย่างไรก็ต้องไปด้วยกัน "   ราชีฟพูด    เขาจะไม่ยอมให้ชีคปราชญาทำร้ายพีรวัสอีกแล้ว    เขาจะปกป้องพีรวัสเอง



               " เจ้าอยู่ที่นี่แหละราชีฟ   ห้ามขัดคำสั่งข้า    ข้าอาจไปแค่ประเดี๋ยวเดียว    อีกไม่กี่วันข้าอาจจะกลับมา   เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่มิต้องตามข้าไป "     พีรวัสบอกกับราชีฟ    เพื่อให้ราชีฟสบายใจ   และเป็นการพูดปลอบใจตัวเองไปในเวลาเดียวกัน


               " ขอรับ "    ราชีฟตอบอย่างไม่เต็มเสียง




               ร่างเล็กเดินแบกหีบที่บรรจุเครื่องใช้ของเขาตามทหารสี่คนที่นำทางเขาเข้ามาในตำหนักคชาธาร    ตากลมเบิกกว้างอย่างตื่นตาตื่นใจ  สวนภายในตำหนักสวยงามอย่างต้นไม้ที่ขึ้นในพื้นที่ชุ่มชื่น    ทั้งๆที่ภูมิประเทศของเมืองเป็นทะเลทราย   นั่นแสดงว่าสวนแห่งนี้ต้องถูกดูแลรักษาเป็นอย่างดี     จึงสวยงามได้อย่างที่เห็น



               " เจ้าอัปลักษณ์อย่ามัวแต่ชมวิว   เจ้ามีงานที่ต้องทำ "    ร่างเล็กสะดุ้งตกใจ    ที่อยู่ๆชีคปราชญาก็เดินออกมาจากภายในตำหนัก   มือเล็กเหมือนจะอ่อนแรงเอาซะดื้อๆ    มือเรียวเผลอปล่อยหีบลงพื้น   



               ปัง !      เสียงของหีบที่กระทบกับพื้นดังก้องไปทั่ว    ปราชญายกยิ้มเล็กๆ   เมื่อเห็นท่าทางที่ประหม่าของพีรวัส    พีรวัสรีบยกหีบขึ้นอย่างลนลาน   เขายังกลัวความโหดร้ายของปราชญาที่ทำต่อเขาไม่หาย    อีกทั้งเขายังมีความผิดที่แอบไปนอนในห้องนอนของราชินี   ซึ่งตอนนี้ยังไม่มีใครรู้     แต่มันเป็นความผิดที่อยู่ในใจของเขาตลอดเวลา



               " เป็นอะไรเจ้าอัปลักษณ์    กลัวข้าหรือ     วางหีบลงเถิดมือของเจ้ายังหายไม่สนิท "   เสียงทุ้มพูด    



               " พะยะค่ะ "     พีรวัสก้มหน้าก้มตาตอบ   แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจนักว่าชีคปราชญาจะรู้ได้อย่างไรว่ามือของเขายังไม่หาย    มือเรียววางหีบลงบนพื้น     ชีคปราชญาเดินมาใกล้พีรวัส    แล้วใช้มือช้อนคางเรียวขึ้น    ตากลมสบตาเข้ากับตาคมอย่างไม่เต็มตานัก    เพราะเขาหวาดกลัวชีคปราชญา    แววตาของชีคปราชญาที่มองเขาทำไมถึงเหมือนกับอานนนัก   แต่เขาก็จ้องได้ไม่นานเขาต้องหลุบตาลง     เพราะเขาไม่ควรจ้องตาคนที่มีฐานนันดรสูงกว่า



               " เหตุใดเจ้าต้องกลัวข้าเยี่ยงนั้น "    เสียงทุ้มถาม     



               " เอ่อ....  กระหม่อมมิได้กลัวพะยะคะ "    เสียงหวานตอบอึกอัก    จะให้เขาตอบความจริงได้อย่างไร    เขาอาจถูกบั่นหัวโดยไม่รู้ตัว    หากเขาพูดความจริงออกไป



    
               "  ต่อไปนี้เจ้ามีหน้าที่อาบน้ำ   แต่งตัว   ตรวจสำรับอาหารให้ข้า    รวมทั้งเจ้าต้องไปฝนหมึกให้ข้าทุกวัน "   



               " ห๊า "    เสียงหวานอุทานออกมาอย่างลืมตัว    งานของเขาแทบจะอยู่กับชีคปราชญาตลอด 24 ชั่วโมง    ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาจะมีความสุขได้อย่างไร   เพราะต้องอยู่อย่างหวาดระแวงตลอดเวลา   เพราะกลัวจะไปทำอะไรผิดจนต้องถูกลงโทษ



               " เจ้าทำมิได้หรือ " 



               " ทำได้พะยะคะ "    เสียงหวานรีบตอบ     ชีคปราชญายิ้มที่มุมปาก



               " เช่นนั้นเจ้าก็ไปเก็บของ   "    



               " พะยะคะ "    พีรวัสพูด   แล้วก้มคำนับปราชญา   จากนั้นก็เดินตามทหารคนเดิมที่นำทางเขามา    ตาคมมองแผ่นหลังเล็กที่เดินห่างออกไปอย่างอารมณ์ดี     ที่เขาให้พีรวัสมาอยู่กับเขาเพื่อไม่ให้พระสนมเอกเมตารังแกได้อีก     และเขาไม่ชอบใจนักที่พีรวัสอยู่ห้องเดียวกันกับราชีฟ





               ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องพักของเขาด้วยความแปลกใจ    ข้าวของเครื่องใช้ในห้องสวยงามราวกับเป็นห้องของขุนนาง    เป็นคนรับใช้อยู่ในตำหนักของชีคปราชญาอยู่สุขสบายขนาดนี้เชียวหรือ    ร่างเล็กคิดในใจ    พีรวัสนอนลงบนเตียงที่ถูกปูด้วยฟูกหนาอย่างอ่อนเพลีย    ก็ที่พักที่เขากับที่นี่อยู่ไกลกันเหลือเกิน    ไหนจะต้องแบกข้าวของเครื่องใช้มาอีก    ตากลมค่อยๆปรือตาลงอย่างหมดแรง



               ชีคปราชญาในคราบของอานนเดินเข้ามาในห้องของพีรวัสอย่างถือวิสาสะ    เขานั่งลงข้างๆร่างเล็ก    พีรวัสกำลังนอนหลับสนิท   ตาคมจ้องมองใบหน้าหวานอย่างอ่อนโยน    มือหนาเผลอใช้มือเกลี่ยวผมที่ปรกใบหน้าหวานขึ้นอย่างเบามือ    พีรวัสค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น   เมื่อรู้สึกรำคาญที่มีคนกวนเขาตอนนอน     มือหนารีบชักมือกลับ



               " อานน    ท่านเข้ามาได้อย่างไร "    เสียงหวานพูด    พร้อมกับลุกขึ้นนั่งมองคนที่ไม่ขยับไปไหนยังคงนั่งอยู่ข้างๆเขา



               " เจ้ามิได้ล็อกห้อง    ข้าก็แค่เปิดเข้ามา    ไม่เห็นยากตรงไหน "   เสียงทุ้มพูดกวน    พีรวัสยู่หน้าอย่างน่ารัก



               " ท่านมาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ "   พีรวัสถาม



               " ข้าแค่มาเยี่ยมเจ้า     ข้าไปหาเจ้าที่ตำหนักเมทาวัน   ข้าก็มิเห็นเจ้า   ทหารคนที่อยู่เฝ้าเวรจึงบอกข้าว่าเจ้าย้ายมาทำงานที่นี่แล้ว "    ชีคปราชญาพูดปด



               " ข้าหายดีแล้ว    อาการไข้ของข้ามิมีแล้ว    เจ้าลองจับดูสิ "    มือเรียวยกมือหนาขึ้นทาบที่หน้าผากของเขา    แล้วจ้องตาคมด้วยแววตาใสซื่อ     ใจของปราชญาเต้นเร็วและแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน



               " ท่านไม่สบายหรือ    เหตุใดหน้าของท่านจึงแดงยิ่งนัก "   คิ้วเล็กๆขมวดมุ้นเข้าหากันอย่างสงสัย    ชีคปราชญารีบชักมือกลับ   แล้วลุกขึ้นเดินไปนั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ภายในห้อง     อย่างต้องการปกปิดอาการแปลกๆของตัวเอง



               " ข้าสบายดี   มิได้เป็นอะไร "



               " อานน   เหตุใดข้าจึงมิเคยเห็นท่านอยู่กับชีคปราชญาล่ะ "



               " เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามิเห็นข้า    ก็เจ้ามิเคยเห็นใบหน้าของข้า "



               " ดวงตาของท่านมิเหมือนทหารที่อยู่กับชีคปราชญาสักคน     แต่ข้ายังแปลกใจที่ดวงตาของท่านกลับเหมือนชีคปราชญา "



               " จะเป็นไปได้อย่างไร   เจ้าคิดไปเองแล้ว "    พีรวัสพยักหน้าอย่างเห็นด้วย    บางทีเขาอาจจะเพลียจนเห็นดวงตาของชีคปราชญาเหมือนกับของอานน



               " อานน   เจ้าทำงานอยู่นอกวังหรือ "   



               " ใช่    ข้าต้องเดินทางไปทำงานตามหัวเมืองต่างๆ    มิค่อยได้อยู่ในวังตอนกลางวัน "



               " เช่นนั้นหรือ "    เสียงหวานพูดเสียงเบา    พร้อมกับทำหน้าหม่นลง    ตาคมหันมองใบหน้าหวาน



               " เจ้าเป็นอะไร "



               " หากท่านอยู่ที่ตลอดทั้งวันก็คงจะดี    ข้าจะได้มีเพื่อนไว้พูดคุยยามเหงาบ้าง  "     ริมฝีปากหนายกยิ้มน้อยๆ



               " ข้าต้องมาหาเจ้าทุกคืนอยู่แล้ว    มือของเจ้ายังมิหายดี    ข้าไม่ทิ้งเจ้าไปไหนหรอก "    เสียงทุ้มพูด   พร้อมกับเดินมานั่งข้างๆพีรวัส    มือหนาหยิบยาขึ้นมาทาบนมือเล็กอย่างเบามือ     ริมฝีปากเล็กยิ้มกว้าง



               " คืนนี้ท่านนอนกับข้าสิ    ข้ามิคุ้นเลยที่ต้องนอนเพียงลำพังในห้องกว้างเช่นนี้ "   เสียงหวานพูดตามความจริง   ปกติราชีฟต้องนอนห้องเดียวกับเขาตลอด   จนเป็นความคุ้นชิน



               " ห๊า     ข้านี่น่ะ "   เสียงทุ้มอุทานออกมา    พีรวัสพยักหน้า    พร้อมกับเดินไปล็อกประตู      ปราชญาไม่เคยนอนห้องเล็กๆ      เตียงก็เล็ก     ฟูกที่ใช้รองนอนก็ไม่นุ่มเหมือนในห้องนอนของเขา    



               " ท่านจะตกใจทำไม    ท่านก็เป็นบุรุษ   ข้าก็เป็นบุรุษก็มิแปลกที่จะนอนด้วยกัน "     



               " อื้อ   นอนก็นอน "   เสียงทุ้มพูด     พีรวัสเป่าเทียนที่อยู่บนโต๊ะ    จากนั้นก็นอนลงบนเตียง    ปราชญานอนลงข้างๆพีรวัส    ตากลมปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง    ทั้งๆที่เพิ่งตื่นนอนได้ไม่นาน     ใบหน้าคมนอนตะแคงข้างมองใบหน้าหวานที่กำลังนอนหายใจเข้าออกสม่ำเสมออย่างน่าเอ็นดู 



               " ฝันดีน่ะ  พี "   




               ตากลมค่อยๆปรือตาขึ้นในตอนเช้าตรู่    ร่างเล็กหันมองหมอนข้างๆที่ตอนนี้มีแต่คงามว่างเปล่า    อานนตื่นก่อนเขาเหมือนเคย    พีรวัสรีบอาบน้ำ   แต่งตัว   เพื่อไปทำหน้าของตนเอง    พีรวัสค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องชีคปราชญา    ร่างสูงยังคงปิดเปลือกตาสนิท    ร่างเล็กจึงเดินเข้าไปในห้องสรงน้ำ     เพื่อเตรียมอุณหภูมิของน้ำให้พอเหมาะ   โดยมีเหล่านางกำนัลเป็นผู้สอนเขา    ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องสรงน้ำ     ใบหน้าใสจ้องมองชีคปราชญาอย่างลังเล    เขาควรปลุกชีคปราชญา    หรือเขาควรรอให้ชีคปราชญาตื่นเอง



               " นี่เจ้ามิคิดปลุกข้าหรือ "    เสียงทุ้มพูดขึ้น    ทั้งๆที่เปลือกตาปิดสนิท      พีรวัสรีบถอยห่างจากเตียงอย่างตกใจ



               " กระหม่อมมิกล้าปลุกเพราะกลัวจะทำให้พระองค์ไม่พอพระทัยพะยะค่ะ "    พีรวัสก้มหน้าก้มตาตอบ     ริมฝีปากหนายกยิ้มที่มุมปาก



               " ครั้งหน้าเจ้าจะต้องปลุกข้าให้ตื่น    เข้าใจหรือไม่ "



               " พะยะค่ะ "   



                ชีคปราชญาเดินเข้าไปในห้องสรงน้ำ    ร่างเล็กเดินตามหลังอย่างกล้าๆกลัว     เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาปรนนิบัติชีคปราชญา



               " ถอดเสื้อผ้าข้าออกสิ "    เสียงทุ้มสั่ง    



               " พะยะค่ะ "     มือเรียวค่อยปลดกระดุมเสื้อของชีคปราชญาด้วยมือสั่นเทา    ตาคมจ้องมองใบหน้าใสด้วยแววตาขบขัน     มือหนาดึงเอวเล็กเข้าหาตัวอย่างต้องการแกล้งร่างเล็ก



               " อ๊ะ! "     เสียงหวานอุทาน     มือเรียววางอยู่บนอกแกร่ง



               " พระองค์ปล่อยกระหม่อมด้วยเถิดพะยะค่ะ "    เสียงหวานพูดโดยไม่กล้าแหงนหน้าขึ้นสบตากับตาคม



               " ก็เจ้าทำอะไรเชื่องช้า     ข้าคิดว่าเจ้าแกะกระดุมไม่สะดวกซะอีก "     ตากลมช้อนตาขึ้นมองค้อนชีคปราชญาอย่างลืมตัว



               " ยิ่งพระองค์ทำเช่นนี้กับกระหม่อม    ก็ยิ่งทำให้พระองค์เสียเวลามากขึ้นน่ะพะยะค่ะ "   ริมฝีปากหนายิ้มที่มุมปาก    พีรวัสเริ่มกล้าที่จะพูดกับเขาแล้ว     มือหนาค่อยๆคลายวงแขนออก   แล้วปล่อยให้ร่างเล็กถอดเสื้อผ้าของเขาออก     ใบหน้าหวานรีบเบือนหน้าหนีเมื่อเขาถอดกางเกงลง     ร่างกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกำลังยืนเปลือยต่อหน้าเขา   ปราชญาเดินลงสระน้ำขนาดย่อม     ตาคมมองร่างเล็กที่ยังยืนอยู่ที่เดิมด้วยแววตาขบขัน



               " รีบมาอาบน้ำให้ข้าสิ     ข้ามิมีเวลามารอเจ้าทั้งวัน "



               " เอ่อ   พะยะค่ะ "    เสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงลนลาน    ร่างเล็กนั่งลงบนขอบสระ    แล้วใช้ใยบวบขัดถูไปที่หลังของชีคปราชญา    ชีคปราชญารู้สึกร้อนไปทั่วร่างเพียงแค่ร่างเล็กเริ่มขัดไปที่ตัวของเขาเบาๆ      เขาคิดผิดแล้วที่ให้ร่างเล็กทำหน้าที่นี้    มือหนากระชากร่างเล็กลงสระ     แล้วประจูบอย่างเร่าร้อน



               " อื้อ "     เสียงหวานครางในลำคอ     กำปั้นเล็กทุบลงบนอกแกร่งไม่ยั้ง     ริมฝีปากหนาจูบจนพอใจ    เขาจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า    ตาคมจ้องมองใบหน้าเล็ก    ตากลมเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา    แววตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว



               " เจ้ากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ซะ    แล้วไปตามนางกำนัลมาช่วยข้าแต่งตัว "    เสียงทุ้มพูด



               " พะยะค่ะ "    เสียงหวานพูดเสียงสั่น    แล้วเดินออกจากห้องสรงน้ำ    ตาคมมองตามร่างเล็กด้วยแววตารู้สึกผิด    เขาเกือบจะรังแกร่างเล็ก      พีรวัสยังไร้เดียงสากับเรื่องแบบนี้นัก     นี่แค่เขาจูบร่างเล็กก็หวาดกลัวขนาดนี้




               ตาคมเหลือบมองร่างเล็กเป็นระยะขณะที่เขากำลังกินข้าว    พีรวัสก้มหน้าตายืนเฝ้าเขาอย่างหวาดกลัว



               " เจ้าไปเตรียมจานและช้อนมาอีกชุดหนึ่ง "    ชีคปราชญาสั่งนางกำนัลคนหนึ่ง



               " เพคะ "     ไม่นานนางกำนัลคนเดิมก็วางจานและช้อนลงบนโต๊ะ



               "  เจ้าอัปลักษณ์นั่งลง     แล้วกินข้าวกับข้า "     ตากลมเบิกโตขึ้นอย่างตกใจ    เขายังกลัวสิ่งที่ชีคปราชญาทำกับเขาไม่หาย     แล้วยังจะให้เขามากินข้าวด้วยอีก



               " กระหม่อมเกรงว่ามันจะมิเหมาะพะยะค่ะ     กระหม่อมเป็นเพียงคนต้อยต่ำ    มิบังอาจกินข้าวร่วมสำรับกับพระองค์ได้ "



               " อะไรควรทำหรือไม่ควรทำ    ข้าผู้เดียวเท่านั้นเป็นผู้ตัดสิน    นั่งลงถ้ามิอยากถูกลงโทษ "   เสียงทุ้มพูดเสียงเข้ม     พีรวัสรีบนั่งลงอย่างหวาดหวั่น   ริมฝีปากหนายิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ



               " ต่อไปนี้เจ้าจะต้องมากินข้าวกับข้าทุกวัน    และทุกมื้อ "    เสียงทุ้มพูด     พีรวัสกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ    ต่อไปนี้เขาคงจะกินอะไรอร่อยไม่ได้อีกแล้ว     แม้ว่าจะมีอาหารดีๆว่าเรียงรายอยู่ตรงหน้า    ก็คนที่เขาต้องร่วมโต๊ะด้วยเป็นถึงชีคผู้ปกครองเมือง



               พีรวัสก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างรวดเร็ว    เขาไม่อยากนั่งร่วมโต๊ะกับชีคปราชญานานๆ      เขาอยากจะหนีไปจากสถาณการณ์ที่แสนจะกดดันนี้ไปเร็วๆ     ริมฝีปากหนายิ้มบางๆเมื่อเห็นท่าทางของร่างเล็ก     เขาค่อยๆกินข้าว   พร้อมกับมองร่างเล็กอย่างอารมณ์ดี    มีร่างเล็กอยู่ใกล้ๆตัวนับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับเขา     เพราะมันทำให้ชีวิตของเขามีสีสันมากขึ้น
       



   


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

197 ความคิดเห็น

  1. #159 Xialyu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 14:10
    ตกหลุมน้องไม่รู้ตัวววววว
    #159
    0
  2. #70 creamsarang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 23:28
    ดีกับชีค แต่พีรวัสอึดอัดเนี่ย ยังไงดีคะท่าน
    #70
    0
  3. #55 ATPX_S (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 22:07
    รอค่าาาาา
    #55
    0
  4. #54 id ค่ะ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 10:30
    รอมา2 วันแล้ว ไรท์ ใจจะขาดดดด
    #54
    0
  5. #52 NadaMutchakit (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 11:53
    ต่อออหน่อยยยไรท์
    #52
    0
  6. #49 candy_peraya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 19:57
    ท่านชีคคคคทำพีรวัสกลัวไปหมดแล้ว ถ้าพีรวัสหลงรักอานนขึ้นมาท่านชีคได้ปวดใจแน่
    #49
    0
  7. #47 Ku67 e63 me41 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 16:55
    น้องกลัวไปหมดแล้ว

    อย่าทำให้น้องอึดอัดซิ

    อย่าแกล้งน้อง

    เด๋วจะอิดฉาอานนนะ

    น้องชอบอานนมากกว่า

    5555555555
    #47
    0
  8. #46 ข้าวเหนียว หวาน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 15:33
    ท่านชีคคคคคคลวนลามเห็นๆนะนั่น
    #46
    0
  9. #45 psakmongkonchai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 12:11
    พีคดีต่อใจค่ะ
    #45
    0
  10. #44 ATPX_S (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 11:45
    อยากจะแหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ใส่ท่านชีค อยากให้น้องมาอยู้ใกล้ๆเพื่อปกป้องหรือจะลวนลามน้องพีกันแน่ ออกหน้าออกตามมาก ปกป้องพีดีๆด้วยนะท่านชีค ปัญหาตามมาแน่ๆ ทั้งแฝดพี่ทั้งบรรหาสนม
    #44
    0
  11. #43 meondekdee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 11:32
    โอ้ยยยยยยยท่านชีคคคค แหมมมมมมมๆๆๆ ชอบพีเข้าแล้วล่ะซี่ อยากให้พีอยู่ใกล้ๆ แล้วปลอมตัวเป็นอานนแลดูอ่อนโยน กลับมาเป็นตัวเองก็ทำให้น้องหายกลัวท่านด้วยซี่ นี่กลัวแฝดพี่และนางสนมทั้งหลาย มาทำร้ายน้องพีจังเลย น่าเป็นห่วงอยู่นะจ
    #43
    0
  12. #42 Nabhat (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 11:18
    อยากจะแหม มมมมมมม ไปนอกจักรวาล ชีคเจ้าเล่ห์ แน่ใจนะว่าแค่จะปกป้องไม่ให้สนมเอกมารังแก ไม่ให้ใกล้ชิดกับราชีฟ คนสนิทของแฝดน้อง ที่ทำอยู่เนี่ย ๆ ๆ มันดูแลเกินกว่าตำแหน่งสนมเอก และสนมทั้งหลายแหล่แล้วววววว (แล้วไปพร้อมกับแหมออกนอกจักรวาลอีกครั้ง)

    หวั่นไหนอย่างหนักเลยท่าน อยู่ดีมาจับกอด จับจูบดื้อ ๆ แบบนี้ก็ได้เหรอ ไปสู่ขอน้องตามประเพณีก่อนเลยนะ จะมาทำรุ่มร่ามกับน้องไม่ได้นะ ลูกเขามีพ่อมีแม่นะชีค

    แล้วทำแบบนี้นี่นะ เดี๋ยวแฝดพี่นิสัยเสียก็จะมาตามราวี หาเรื่องแฝดน้องอีก ชีคเอ๋ยชีค หาเรื่องให้แฝดน้องตลอดเลย
    #42
    0