กรงรักชีคจอมเถื่อน (สิงโตคริส)

ตอนที่ 3 : ความสับสน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,025
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    1 ธ.ค. 60

               พีรวัสลักลอบเข้าไปในบริเวณฮาเร็ม    ตากลมกวาดตาไปทั่วบริเวณรอบนอกอย่างระแวดระวัง       เพราะบริเวณฮาเร็มห้ามไม่ให้คนนอกเข้าไป   แม้แต่ทหาร    ข้างในจึงมีเพียงเหล่านางสนมและนางกำนัล    พีรวัสแค่อยากมาถามความเป็นอยู่ของพิชญะที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบอาทิตย์     ตากลมเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นขบวนของชีคปราชญากำลังเดินเข้ามาใกล้     พีรวัสหนีไปแอบหลังรูปปั้นช้างขนาดใหญ่ที่ถูกประดับอยู่ข้างๆฮาเร็ม



               " มัลลิกา    วันนี้ข้าอยากให้สนมพิชญะมาดูแลข้า    ไปตามเขามาที่ห้องอมรินทร์ด้วย "   เสียงทุ้มสั่ง    มัลลิกาซึ่งเป็นผู้ดูแลฮาเร็ม  แล้วตาคมก็สะดุดตากับร่างที่ยืนลับล่อๆอยู่หลังรูปปั้นช้าง     เขาเดินตรงไปที่รูปปั้นช้าง    ร่างเล็กเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจ    เขาต้องตายแน่ๆ   หากชีคปราชญาจับได้ว่าเขาแอบเข้ามาในที่หวงห้าม   ร่างเล็กรีบหันหลังกลับ   แล้วรีบวิ่งหนี    แต่ถูกมือหนาฉุดแขนไว้    จนร่างของเขาชนเข้ากับอกแกร่ง

 


               " เจ้าอัปลักษณ์มาทำอะไรที่นี่    มิรู้หรือว่าที่นี่เป็นเขตหวงห้าม "



               " กระหม่อมเพียงอยากมาเจอพี่ชาย   มิได้มีเจตนาร้ายพะยะค่ะ "    เสียงหวานพูด    พร้อมกับก้มหน้าอย่างหวาดหวั่น



               " พี่ชายของเจ้าก็อยู่สุขสบายดี    มิเห็นเขาถามหาเจ้าเลยสักนิด   ทางที่ดีเจ้าควรกลับไปอยู่ในที่ที่เจ้าควรอยู่    หากเจ้ายังทำผิดกฏอยู่เช่นนี้   หัวของเจ้าอาจหลุดออกจากบ่าเข้าสักวัน "   เสียงทุ้มพูด



               " พะยะค่ะ    กระหม่อมเข้าใจแล้วพะยะค่ะ "   เสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงหม่น    ชีคปราชญาพูดได้จี้ใจของเขาจริงๆ    มีแต่เขาที่คอยเป็นห่วงพิชญะ    แต่พิชญะกลับไม่คิดถึงเขาเลยสักนิด    คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน    เขาไม่ชอบเลยที่เจ้าอัปลักษณ์มีน้ำเศร้าอย่างนี้    มันดูไม่เข้ากับเจ้าอัปลักษณ์เลยสักนิด     ร่างเล็กมองตามขบวนของชีคปราชญาเดินเข้าไปในฮาเร็มอย่างเศร้าสร้อย




               งานแต่งตั้งพิชญะขึ้นเป็นพระสนมเกิดขึ้นอย่างใหญ่โต    เหล่าขุนนาง   พระสนมต่างๆมาร่วมงานอย่างพร้อมเพรียงกัน    รวมทั้งเหล่าทหารภายในวังก็สามารถมาร่วมงานเลี้ยงนี้ได้ด้วย    พีรวัสพยายามชะเง้อหน้าขึ้นเพื่อมองหาพี่ชาย    เขาเห็นพิชญะอยู่ไกลๆ   เพราะเขาอยู่ในฐานะทหารชั้นต่ำต้อย    จึงได้ร่วมงานอยู่รอบนอก



               " ราชีฟ    พี่พิชญะคงจะมีความสุขดี    เจ้าดูสิเข้ายิ้มแก้มปริเลย "   เสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นที่ได้เห็นหน้าพี่ชายในรอบอาทิตย์



               " ท่านพิชญะอยู่สุขสบายอยู่แล้วขอรับ    มีเพียงท่านที่เหน็ดเหนื่อยอยู่ผู้เดียว "   ราชีฟพูด



               " ชีคปราชญาเสด็จ "    เสียงทหารที่ประกาศดังขึ้น   



                เหล่าขุนนาง  พระสนม   นางกำนัล  และเหล่าทหารคุกเข่าลงเพื่อทำความเคารพ    ขบวนเสด็จของปราชญากำลังเดินผ่านพีรวัสไป    ตาคมจ้องมองพีรวัสอย่างสำรวจ    ว่าเจ้าอัปลักษณ์ยังมีท่าทีเศร้าสร้อยอีกหรือไม่



               " เจ้าอัปลักษณ์    เข้ามาในพิธีกับข้าสิ "   เสียงทุ้มพูด    พีรวัสเบิกตาโตขึ้นอย่างตกใจ    เขาเป็นเพียงทหารต้อยต่ำมีสิทธิ์อะไรเข้าไปในพิธี    พีรวัสยังคงนั่งนิ่ง



               " ลุกขึ้น    มิได้ยินที่ชีคปราชญาพูดรึไง "    เสียงขุนนางต้นห้องของปราชญาพูดขึ้น    




               พีรวัสรีบลุกขึ้นอย่างลนลาน    ปราชญามองท่าทางของพีรวัส    เขาก็ยิ้มออกมาบางๆ    เจ้าอัปลักษณ์ทำให้เขาอารมณ์ดีอยู่เรื่อย     พีรวัสเข้าไปเดินคนหลังสุดในขบวน    นางกำนัลจัดให้เขานั่งข้างๆขุนนางคนหนึ่ง    พิชญะมองน้องชายของตนเองอย่างไม่ชอบใจ    เขาเป็นถึงพระสนมแต่มีน้องชายเป็นเพียงทหารต้อยต่ำ     หากใครรู้เขาก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน     ใครที่เห็นเขาและพีรวัสคงเดาได้ไม่ยากว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน    เพราะหน้าซีกหนึ่งของพีรวัสเหมือนกับเขาราวกับเป็นคนๆเดียวกัน    ปราชญายิ้มบางๆเมื่อเห็นท่าทางของพีรวัสที่นั่งก้มหน้านิ่งอย่างประหม่า    ไม่กล้าแหงนหน้าขึ้นมองตรงๆ



               " เจ้าอัปลักษณ์เป็นอะไร    เจ้ามิอยากเห็นหน้าพี่ชายของเจ้าหรือ "    เสียงทุ้มพูดกับพีรวัส    ทุกคนที่อยู่ในพิธีต่างหันมองพีรวัสอย่างแปลกใจ     เพราะชีคปราชญาไม่ค่อยใจดีกับผู้ใด   โดยเฉพาะทหารชั้นต่ำต้อย



               " กระหม่อมเห็นแล้วพะยะค่ะ    ว่าพี่ชายของกระหม่อมอยู่สุขสบายดี "    เสียงหวานพูดตะกุกตะกัก    เพราะทุกคนเงียบกริบ  มีเพียงเสียงของเขาและชีคปราชญา     ปราชญายิ้มบางๆ



               " เช่นนั้นเจ้าก็มิต้องเกร็ง    นี่เป็นงานของพี่ชายของเจ้า    เจ้าก็คือแขกคนหนึ่งของข้า "    ใบหน้าหวานแหงนขึ้นมองปราชญาอย่างขอบคุณที่ให้เกียรติ์เขา     พิชญะมีสีหน้าไม่พอใจ    ชีคปราชญาใจดีกับน้องชายเขานัก    แต่กับเขาชีคปราชญาทำกับเขาราวกับเขาเป็นเพียงนางกำนัล  ที่ทำหน้าที่คอยปรนนิบัติชีคปราชญา    และคืนนี้แหละจะเป็นคืนส่งตัวของเขา



               " ท่านชีคปราชญา   พระสนมเอกมิตาทรงประชวรหนักพะยะค่ะ "   ทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานชีคปราชญา    ร่างสูงลุกจากบัลลังค์อย่างรีบเร่ง   แล้วเดินออกจากงานอย่างไม่สนใจความรู้สึกของพิชญะ    พิชญะมองตามชีคปราชญาอย่างแค้นใจ    เขารู้ว่านี่เป็นแผนของพระสนมเอกเมตาที่ต้องการจะกำจัดเขา    พีรวัสแหงนหน้าขึ้นมองพิชญะอย่างเห็นใจ    




               ภายในห้องนอนที่ถูกดับไฟสนิท   ตากลมยังคงมองเหม่อไปบนเพดาน   ร่างเล็กนอนกระสับกระสายเพราะมีเรื่องที่ทำให้นอนไม่หลับ



               " ท่านพีรวัส   ท่านนอนไม่หลับหรือ "



               " อือ "   ร่างเล็กพลิกตัวนอนตะแคงไปทางราชีฟ   แล้วพูดต่อ



               " ราชีฟข้ารู้สึกเห็นใจพี่พิชญะยิ่ง    คืนนี้ควรเป็นคืนของเขาสิ   มิใช่ของพระสนมเอก   "



               " แต่พระสนมเอกก็มิได้ตั้งใจนี่ขอรับ    เรื่องความเจ็บป่วยใครจะกำหนดได้    ท่านพีรวัสนอนเถิด   พรุ่งนี้เราต้องตื่นไปทำงานกันแต่เช้าน่ะขอรับ "



               " เช่นนั้นเจ้าก็เล่านิทานให้ข้าฟังได้หรือไม่    ข้านอนมิหลับ "    เสียงหวานพูด    ราชีฟลุกขึ้นมานั่งบนเตียง    แล้วช้อนหัวกลมๆขึ้นวางบนตักของเขา    จากนั้นเขาก็เริ่มเล่านิทานที่ร่างเล็กชอบฟัง   มือหนาลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างอ่อนโยน   ตากลมค่อยๆเคลิ้มหลับ  ริมฝีปากหนายิ้มบางๆ   เมื่อได้ยินเสียงหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของพีรวัส



               " หลับฝันดีน่ะขอรับ "   เสียงทุ้มพูดเสียงเบา   แล้ววางหัวกลมๆลงบนหมอน   จากนั้นก็ห่มผ้าให้ร่างเล็ก   แล้วตัวเขาก็ลงไปนอนข้างๆเตียง    เขามีความสุขที่ได้ดูแลพีรวัสและเขาอยากจะดูแลพีรวัสตลอดไป




               พีรวัสถือถาดชุดน้ำชาเพื่อเอาไปให้พระสนมเอกเมตาที่เพิ่งหายป่วยในศาลากลางตำหนัก     พระสนมเอกเมตามาพักผ่อนที่ตำหนักเมทาวันอย่างกระทันหัน  หัวหน้าจึงโยนงานนี้มาให้พีรวัส     เพราะทุกคนในพระราชวังต่างก็รู้ว่าพระสนมเอกเมตามีอารมณ์เกรี้ยวกราด    จึงไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าใกล้พระสนมเอก    พระสนมเอกเมตามองพีรวัสที่เดินถือถาดน้ำชาเข้ามาอย่างเกลียดชัง    เพราะใบหน้าซีกหนึ่งของร่างเล็กเหมือนพิชญะอย่างกับคนๆเดียวกัน    เท้าเรียวขัดขาของพีรวัส    เมื่อเห็นชีคปราชญากำลังเดินมาหาเธอ   เธออยากให้ชีคปราชญาลงโทษพีรวัส      น้ำชาหกรดแขนของเธอเล็กน้อย



               " โอ้ย! "   สนมเอกเมตาร้องลั่น    จนเหล่านางกำนัลประจำตัวรีบวิ่งเข้าไปหาพระสนมเอกเมตา    พีรวัสเบิกตาโตอย่างตกใจ    ทหารองครักษ์จับเขาให้นั่งคุกเข่าลงบนพื้น



               " เกิดอะไรขึ้นกับเมตา "   ชีคปราชญาถามด้วยน้ำเสียงกร้าว



               " ทหารคนนี้ตั้งใจกลั่นแกล้งพระสนมเอกเพคะ "    นางกำนัลประตัวพระสนมเอกชี้ไปที่พีรวัส    ตาคมตวัดสายตาไปที่พีรวัส    คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน    เมื่อเห็นเจ้าอัปลักษณ์นั่งอยู่บนพื้น



               " เจ้าทำอย่างนี้ไปทำไม "   เสียงทุ้มถาม    ใบหน้าหวานส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว



               " กระหม่อมมิได้ทำพะยะค่ะ "   เสียงหวานปฏิเสธ    



               " พระองค์ให้ความเป็นธรรมกับหม่อมฉันด้วย "    พระสนมเอกเมตาพูดพร้อมกับร้องสะอึกสะอื้นออกมา    ชีคปราชญาหันไปมองพระสนมเอกเมตาอย่างหวงแหน    สนมเอกเมตาคือคนที่เขาหลงรักมาตั้งแต่เด็ก    และเมื่อเขาขึ้นครองราชเขาก็แต่งตั้งสนมเมตาเป็นพระสนมเอกของเขา    และอีกไม่นานเขาจะแต่งตั้งสนมเมตาเป็นราชินีของเขา



               " ทหารไปเอาน้ำชาให้ข้าหนึ่งกา "   เสียงทุ้มสั่ง    ไม่นานนักทหารก็นำกาน้ำชามาให้ชีคปราชญา



               " ทหารจับแขนของเจ้าอัปลักษณ์ไว้  "    ทหารจับแขนทั้งสองข้างของพีรวัสไว้แน่น    มือหนาเทน้ำชาร้อนๆลงบนมือเรียว



               " โอ้ย!   ฮึกๆ  กระหม่อมมิได้ทำ   ฮื่อๆ "   เสียงหวานร้องโอดครวญอย่างเจ็บปวด    เขาอยากจะชักมือกลับแต่เขาก็ทำไม่ได้  เพราะทหารยึดมือของเขาไว้แน่น      ปราชญาเหวี่ยงกาน้ำร้อนที่มีน้ำชาครึ่งกาลงบนพื้น



               " เอาตัวมันออกไป "   เสียงทุ้มสั่ง      ทหารสองคนลากพีรวัสออกไป    พระสนมเอกเมตายกยิ้มที่มุมปากอย่างสะใจ   แต่เธอก็ยังไม่พอใจกับบทลงโทษของชีคปราชญา     หากเป็นคนอื่นคงถูกบั่นคอไปแล้ว    ที่กล้าทำร้ายพระสนมเอก    แล้วไอ้เด็กอัปลักษณ์นี่เป็นใคร   ชีคปราชญาจึงเมตตามันนัก





               ราชีฟช้อนตัวพีรวัสขึ้น       แล้วอุ้มพีรวัสวิ่งไปที่ตำหนักโอสถอย่างร้อนรน      เมื่อทหารนำตัวพีรวัสออกมาจากศาลา     เขาพยายามจะเข้าไปช่วยพีรวัสตั้งแต่แรก    แต่ถูกทหารองครักษ์จับตัวไว้



               " ท่านพีรวัสอย่าเป็นอะไรน่ะขอรับ "    ราชีฟพูดอย่างร้อนรนกับคนที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขน



               " ท่านหมอช่วยท่านพีรวัสด้วย "    ราชีฟพูดอย่างบ้าคลั่ง     หมอที่ทำหน้าที่ดูแลทหารรีบเข้ามาช่วยพีรวัส   เพราะกลัวพีรวัสจะทนบาดแผลไม่ไหว    หนังบริเวณมือของพีรวัสพุพองขึ้นอย่างน่ากลัว



               " อาการของท่านพีรวัสเป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ "    ราชีฟถามอย่างร้อนรนเมื่อเห็นหมอกำลังใส่ยาที่มือของพีรวัส



               " อาการของเขาปลอดภัยแล้ว    คืนนี้เขาอาจมีไข้สูง   เพราะอาการอักเสบที่มือ   ส่วนมือของเขาอาจใช้การมิได้เหมือนเดิมเมื่อหาย    เพราะน้ำร้อนที่ลวกมือของเขามันทำลายเส้นประสาทที่มือของเขาไปจนหมด  "    ราชีฟฟังหมอพูดด้วยน้ำตาคลอเบ้า



               " เช่นนั้นยังมีวิธีอื่นรักษาอีกหรือไม่    ช่วยบอกข้าที "   เสียงทุ้มพูดพร้อมกับเขย่าร่างของหมอ



               " มีๆ   ต้องใช้ยาของหมอหลวง   ซึ่งเป็นไปมิได้หรอกที่พวกเราจะได้ใช้มัน   ยานี้มีราคาสูง   และใช้กับพระสนมเอกและชีคปราชญาเท่านั้น "    ราชีฟฟังหมอพูดอย่างมีหวัง    ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะเอายานั้นมาให้ได้




               ราชีฟนั่งเฝ้าพีรวัสด้วยความเป็นห่วงตลอดทั้งคืน   มือหนาคอยเช็ดตัวให้ร่างเล็กไม่ห่างเพื่อให้ไข้ลด   เขาแค้นชีคปราชญานักที่ทำกับคนที่เขารักได้ถึงขนาดนี้    หากเขามีโอกาสเขาจะฆ่าชีคปราชญาด้วยมือของเขาเอง    ตากลมค่อยๆเปิดขึ้น



               " ท่านพีรวัส     ท่านเป็นอย่างไรบ้าง "   ราชีฟถามอย่างร้อนรน    คนใบหน้าซีดยิ้มให้ราชีฟบางๆ



               " ข้ามิเป็นไร "   เสียงหวานพูด   ทั้งที่มือของเขามันเจ็บจนไร้ความรู้สึกไปแล้ว



               " ท่านหิวหรือไม่ขอรับ    ข้าจะเอาข้าวต้มมาให้ท่าน "   พีรวัสส่ายหน้า   เขาเจ็บจนไม่รู้สึกอยากกินอะไรเลย



               " มิได้   ข้าจะข้าวมาให้ท่าน  เพราะท่านต้องกินยาลดไข้อีกขอรับ "    ราชีฟพูดจบก็เดินออกไปจากห้อง    ร่างเล็กมองมือตัวเองที่พุพองอย่างน่ากลัว



               " ข้าทำสิ่งใดผิด    เหตุใดพระองค์ถึงทำกับข้าเยี่ยงนี้ "   เสียงหวานพูดเสียงแผ่วพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากตากลม     โดยไม่รู้ว่ามีคนแอบมองอยู่ด้านนอกหน้าต่าง




               ราชีฟเฝ้าดูแลพีรวัสอยู่ไม่ห่างตลอดหนึ่งอาทิตย์จนแผลที่มือของพีรวัสเริ่มดีขึ้น   ร่างเล็กพอมองออกว่ามือของเขาอาจกลับมาใช้งานไม่ได้เหมือนเดิม     เพราะนิ้วของเขามันแทบจะงอไม่ได้     หัวหน้าจึงแบ่งงานใหม่ให้เขาทำ    โดยให้เขาไปเฝ้าตำหนักเมทาวันทุกคืน     ตอนแรกราชีฟคัดค้านหัวชนฝา    แต่ราชีฟก็ฝืนคำสั่งของหัวหน้าไม่ได้    เพราะไม่อย่างนั้นเขาจะถูกไล่ออก





               พีรวัสนั่งอยู่ในศาลาภายในตำหนักเมทาวันตอนดึกสงัด     เขานั่งมองมือของตัวเองอย่างหดหู่ใจ    ตอนนี้เขาคงไม่ต่างจากคนพิการเพราะมือสองข้างของเขาใช้งานไม่ได้



               " เหตุใดเจ้ามานั่งที่นี่เพียงผู้เดียว    แล้วเพื่อนของเจ้าไปไหน "   ร่างเล็กหันไปมองคนที่นั่งลงข้างๆเขา     ริมฝีปากเล็กยิ้มบางๆออกมา   เมื่อเขาจำได้ว่าชายคนนี้คือองครักษ์ของปราชญา    คนที่เอายามาให้เขาเมื่อวันก่อน



               " ท่านหมายถึงคนที่นอนห้องเดียวกับข้าใช่หรือไม่     เพื่อนของข้าชื่อราชีฟ "   เสียงหวานถาม    ร่างสูงพยักหน้า    พีรวัสจึงพูดต่อ



           

               " ข้ามีหน้าที่เฝ้าตำหนักเมทาวัน    ส่วนราชีฟ   ข้าห้ามมิให้เขามา   เขาไม่ควรมาอดหลับกับข้า "    เสียงหวานพูด



               " ข้ายังมิรู้จักชื่อของท่านเลย   ท่านชื่อเยี่ยงใด " 




               " ข้าชื่ออานน    เจ้าล่ะชื่อเยี่ยงใด " 



               " ข้าชื่อพีรวัส    เรียกข้าว่าพีก็ได้    อ่อ    ครั้งก่อนขอบคุณท่านมากที่ให้ยากับข้า    ยาของท่านดีจริงๆ   ข้าทาไปเพียงสองครั้งก็หายแล้ว "




               " ครั้งนี้ข้าก็เอายามาให้เจ้า    รับไปสิ "     มือหนายื่นขวดยาให้พีรวัส



               " ข้ามิจำเป็นต้องใช้ยาของท่านหรอก    เพราะหมอบอกกับข้าแล้วว่ามือของข้ามิมีทางรักษาหาย    ท่านเอายากลับไปเถิด "



               " เหตุใดเจ้าจึงไม่ลองใช้มันก่อน "   ร่างสูงยังคงคะยั้นคะยอพีรวัส



               "  ปล่อยมันไว้เยี่ยงนี้ก็ดี    ข้าจะเป็นสัญลักษณ์ของความโหดร้ายของชีคปราชญาที่ทำไว้กับข้า "   เสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงสั่น



               " เจ้ามิได้ต้องการจะกลั่นแกล้งพระสนมเอกหรือ "



               " ข้าจะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไรล่ะ "



               " เพราะพี่ชายของเจ้าเป็นพระสนม    เจ้าจึงคิดกำจัดพระสนมเอกใช่หรือไม่     ข้าได้ยินนางกำนัลของพระสนมพูดเช่นนี้ "



               " มิใช่    ข้ามิเคยคิดทำเช่นนั้น    วันนั้นพระสนมเอกขัดขาของข้า    ข้าไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงทำเช่นนั้น "



               " เจ้าพูดจริงๆหรือ "   เสียงทุ้มพูดเสียงดัง    จนพีรวัสหันไปมองอย่างแปลกใจ    หัวกลมๆพยักหน้า



               " ท่านจะเชื่อข้าหรือไม่ก็สุดแล้วแต่ท่าน     ข้ามิเคยคิดร้ายต่อผู้ใดทั้งนั้น    รวมทั้งชีคปราชญาที่ลงโทษข้าโดยมิตรวจสอบความจริงเลยสักนิด     เพราะข้าเป็นคนต้อยต่ำเสียงของข้าคงไม่มีน้ำหนักพอเท่าพระสนมเอก "   เสียงหวานพูด  พร้อมกับปาดน้ำตาออกจากใบหน้าลวกๆ   ตาคมหันมามองพีรวัสด้วยความสับสน



               " ยื่นมือมาสิข้าจะทายาให้ "   เสียงทุ้มพูด    พีรวัสส่ายหน้า   แล้วขยับนิ้วมือของตัวเองให้คนข้างๆดู    นิ้วมือของเขาไม่สามารถงอได้เหมือนคนปกติอีกแล้ว



               " มิต้องทาหรอกข้าพูดจริงๆ    ไม่มียาวิเศษณ์ที่ไหนจะรักษามือของข้าให้หายได้แล้ว "   เสียงหวานพูดเสียงสั่น    หยดน้ำใสๆค่อยไหลออกจากตากลม    พีรวัสต้องเก็บกักความรู้สึกเสียใจของตัวเองไว้เกือบอาทิตย์เพื่อไม่ให้ราชีฟเป็นห่วงเขา    วันนี้เขาทนไม่ไหวแล้ว    เขาจึงปล่อยความรู้สึกของตัวเองออกมา     มือหนาดึงพีรวัสเข้ามากอดอย่างรู้สึกผิด



               " มิต้องร้องไห้     ข้าจะมาทายาให้เจ้าทุกวัน    ข้าสัญญาว่ามือของเจ้าจะต้องหายเป็นปกติ "   เสียงทุ้มพูด    พร้อมกับใช้มือลูบผมนุ่มอย่างปลอบประโลม



               " อื้อ     ข้าจะเชื่อท่าน "   เสียงหวานพูด    พร้อมกับแหงนหน้าขึ้นมองคนที่ใช้ผ้าปิดบังใบหน้าไว้จนเหลือเพียงดวงตาเท่านั้นที่เขาเห็น             






  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

197 ความคิดเห็น

  1. #157 Xialyu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 13:09
    นี้แค่EP3เองน๊าทำแม่น้ำตาไหลแล้ววววววว
    #157
    0
  2. #68 creamsarang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 22:50
    จะเป็นไปได้มั้ยว่า องครักษ์นี้คือท่านชีคปราชญา
    #68
    0
  3. #31 psakmongkonchai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 15:11
    #31
    0
  4. #30 Makanun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 08:26
    อยากให้ปานแดงหายอ่ะ ชีคคงหลงกว่านี้ แต่ตอนนี้เคืองๆทำไมทำแบบนี้ใจร้ายมาก
    #30
    0
  5. #29 candy_peraya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 01:16
    เริ่มหลงเสน่ห์พีแล้วสินะท่านชีค ท่านโหดร้ายเกินไปแล้วนะตบหัวแล้วลูบหลังชัดๆทำร้ายเขาแล้วจะมาแอบรักษาเขาทำไมล่ะ
    #29
    0
  6. #28 ข้าวเหนียว หวาน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 20:37
    ชีคใจร้ายมากอย่ามาหลงรักพีรวัสของเรานะเราไม่ยกให้(เราอิน)
    #28
    0
  7. #27 Hare-Akira (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 20:27
    เกลียดชีคมากกกกกกกก ทำร้ายพีรวัส สงสารอ่ะ
    #27
    0
  8. #25 [[ SS ]] (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 11:20
    คนใจร้าย ไม่มีเหตุผลเลยจริงๆ สงสารพี พิชก็นิสัยไม่ดี อะไรจะรังเกียจน้องตัวเองขนาดนั้น น้องห่วงขนาดไหนก็ไม่สนใจ เห็นแก่ตัวมาก อานนอะไรนี่จะใช่ชีคปลอมตัวมาหรือเปล่า เหอะ ตบหัวแล้วลูบหลังมาก
    #25
    0
  9. #24 Nabhat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 05:31
    ชีคบ้า ใจร้ายมาก ไม่มีเหตุผล ทำร้ายแฝดน้องแบบนี้ได้ยังไง ตบหัวแล้วลูบหลัง ไม่ต้องมารู้สึกผิดเลยนะ แล้วปลอมตัวมาเนี่ย คิดไรกับน้องล่ะสิ สมน้ำหน้าแฝดพี่ นิสัยไม่ดี นกไป
    #24
    0
  10. #23 meondekdee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 05:08
    ชีวิตรันทดอะไรขนาดนี้สงสารนู๋พีจังเลย พี่ชายไม่เห็นจะเป็นห่วงน้องตัวเองเลยอ่ะ เห็นแก่ตัว ส่วนคนทายาให้พีใช่อานนจริงๆหรอออ คงไม่ใช่ชีคปลอมตัวมาเพื่ออยากถามอาการนะ อิอิ มโนไปเรื่อยย
    #23
    0