[END] Fic Harry Potter [SS&OC] : Alone or Together ?

ตอนที่ 2 : Chapter 2 : Interested

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

Chapter 2 : Interested

          ปัจจุบันฮอกวอตส์

     “สลิธีริน!”เสียงประกาศดังก้องทั่วห้องโถงใหญ่โดยหมวกคัดสรร เด็กหญิงที่ถูกขานเมื่อครู่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะหันไปมองเหล่าคณาจารย์ที่นั่งอยู่แต่ก็ต้องทำหน้าเศร้าเพราะคนที่เธอมองหานั้นไม่ได้นั่งร่วมโต๊ะอยู่กับเหล่าคณาจารย์

     ในมื้อเย็นที่แสนจะน่าเบื่อหน่ายสำหรับเด็กหนุ่มดวงตาสีเขียวว่างสุกใสที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นเก่า ๆ นั่งเท้าคางมองเพื่อนร่วมโต๊ะกัดแทะน่องไก่อย่างเอร็ดอร่อยก่อนจะเสมองไปมองเพื่อนอีกคนที่เอาแต่นั่งอ่านหนังสืออย่างใจจดใจจ่อ

     “แฮร์รี่ นายไม่กินหรอ”แฮร์รี่ส่ายหน้าเพื่อบอกว่าเขาไม่ทานอาหารตรงหน้า เขาเบื่อหน่ายกับทุกสิ่งอย่างในตอนนี้ เมื่อคนถามคำถามเห็นแบบนั้นก็รีบหยิบน่องไก่ในจานของแฮร์รี่ไปทานทันที

     “ฉันขอตัวก่อนนะ”แฮร์รี่เตรียมลุกออกไปด้านนอกเพื่อไปเดินเล่นให้หายเบื่อและหายคิดถึงเขาคนนั้น แฮร์รี่คิดถึงเขาใจแทบขาดปิดเทอมที่ผ่านมาก็แสนจะทรมานแทบแย่แต่นี่วันแรกของการเปิดภาคเรียนปีสามเขายังไม่มาอีกนั่นเลยทำให้แฮร์รี่หมดอะไรตายอยาก

     “โปรดนั่งอยู่กับพี่คุณพอตเตอร์ ดัมเบิลดอร์มีเรื่องจะประกาศ”น้ำเสียงเย้ยหยันถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากบางพร้อมกับส่งสายตาเหยียดหยามมาให้แฮร์รี่ แต่มีหรือที่แฮร์รี่จะหงอตรงกันข้ามเลยล่ะ แฮร์รี่ยิ้มแย้มแจ่มใสพร้อมกับพยักหน้าถี่รัวแล้วหย่นก้นนั่งลงตามคำสั่งอย่างว่าง่าย

     “ครับศาสตราจารย์สเนป!”แฮร์รี่ขานรับก่อนจะนั่งตัวตรงหันหน้ามองไปทางโต๊ะของเหล่าคณาจารย์ เมื่อสเนป อืม...เมื่อเซเวอร์รัสของเราเห็นดังนั้นเขาก็เดินตรงไปยังที่นั่งว่างของเขาทันทีก่อนจะขมวดคิ้วพลางคิดว่าปีนี้อาจารย์ประจำวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดควรจะมีแค่คนเดียวสิ ทำไมปีนี้ถึงจัดเก้าอี้ไว้สองตัว

          กิ๊ง ๆ

     ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเคาะแก้วไวท์ก่อนจะผายมือไปทางศาตราจารย์ใหญ่ของโรงเรียนนั่นก็คือศาสตราจารย์อัลบัส ดัมเบิลดอร์

     “วันนี้ฉันภูมิใจเป็นอย่างยิ่งที่จะประกาศว่านับตั้งแต่ปีนี้เราจะมีศาตราจารย์เข้ามาสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดถึงสองคนด้วยกัน”สิ้นเสียงของดัมเบิลดอร์เหล่าเด็ก ๆ ทั้งหลายต่างพากันปรบมือและส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจเนื่องจากหากวันใดที่อาจารย์ประจำวิชานี้ลาศาตราจารย์สเนปก็จะเข้ามาสอนแทนแล้วหลังจากนั้นเขาก็จะสั่งการบ้านที่เยอะกว่าวิชาประจำของเขาถึงสองเท่าดังนั้นเหล่าเด็กนักเรียนต่างพากันร้องโห่ด้วยความดีใจอย่างสุดซึ้ง

     “เอาล่ะ ๆ ฉันขอแนะนำทุกคนให้รู้จักศาตราจารย์ทั้งสองคนดังนี้ คนแรกขอต้อนรับศาตราจารย์รีมัส รูปิน”เมื่อดัมเบิลดอร์ประกาศรายชื่อแรกจบดูเหมือนจะมีเสียงปรบมือดังเป็นพิเศษจากบ้านสิงโตรีมัสเดินเข้ามาด้วยความเคอะเขินและไม่ลืมที่จะหันไปทักทายกลุ่มของแฮร์รี่

     “คนที่สองฉันยินดีที่จะแนะนำให้ทุกคนรู้จักนั่นก็คือศาสตราจารย์อลิเซีย คาเมียน่า”และเมื่อสิ้นเสียง อลิเซียก็เดินเข้ามาในห้องโถงการเยี่ยงย่างเข้ามาของเธอมันสะกดทุกสายตาของทุกคนเนื่องด้วยท่วงท่าและลีลาในการเดินของเธอไม่เพียงแต่ดูมั่นคงแต่มันยังดูสง่างามเป็นอย่างมากไหนจะกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่โชยออกมาจากตัวเธออีกมันชั่งเย้ายวนและน่าดึงดูดเป็นอย่างมากโดยเฉพาะสายตาสีดำสนิทที่จ้องเธอตาไม่กระพริบพร้อมกับเสียงหัวใจที่เริ่มเต้นคำรามออกมา......

     เซเวอร์รัสกุมหัวใจตัวเองให้หยุดเต้นแต่ยิ่งเขาห้ามมันเท่าไหร่หัวใจก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นมากเท่านั้น หัวใจที่มันกำลังเต้นนี้มันเต้นแรงเสียยิ่งกว่าตอนที่เขาได้เจอกับลิลี่เสียอีก ไหนจะใบหน้าแสนหวานที่แสนคุ้นเคยเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน เซเวอร์รัสบังคับตัวเองให้สงบก่อนจะหันไปส่งสายตาเชือดเฉียดรีมัสที่นั่งถัดจากเขาไปหนึ่งที่

     อลิเซียยิ้มให้ดัมเบิลดอร์ก่อนจะสวมกอด อลิเซียกระซิบขอบคุณให้กับดัมเบิลดอร์เบา ๆ ที่เชิญเธอมาสอนที่นี่ ดัมเบิลดอร์ยื่นมือออกมาให้เธอแตะก่อนจะพาเธอไปนั่งข้าง ๆ เด็กชายที่เธอได้ช่วยไว้เมื่อสิบปีก่อนทำเอาเซเวอร์รัสนั่งนิ่งและหลังตรงมากกว่าเดิม

     “สวัสดีค่ะศาตราจารย์เซเวอร์รัส สเนป ศาตราจารย์รีมัส ลูปิน”อลิเซียกล่าวทักทายทั้งสองคนที่นั่งข้าง ๆ เธอ รีมัสเองก็กล่าวทักทายเธอกลับ ส่วนเซเวอร์รัสนิ่งเงียบแล้วลุกออกไป โดยอ้างเหตุผลที่ว่าเขาจะต้องเตรียมการเรียนการสอนให้กับเด็กปีหนึ่งสมองนิ่มนั้นเรียน อลิเซียมองตามหลังเซเวอร์รัสพลางแอบคิดว่าไม่ใช่เขาจะจำเธอได้หรอกนะถึงได้มีทีท่าแบบนี้….

     “คุณจะสอนปีสาม ห้า หกและเจ็ดสินะครับ”รีมัสเริ่มบทสนทนาที่ค่อนข้างเครียดแต่ทว่าอลิเซียก็สามารถทำให้มันผ่อนคลายได้ นั่นเลยทำให้บทสนทนาต่าง ๆ ที่คุยกันสามารถช่วยให้ยิ้มแย้มและหัวเราะออกมาได้และแน่นอนว่ารอยยิ้มของอลิเซียได้ทำให้เหล่าเด็กนักเรียนทั้งชายและหญิงต่างพากันนั่งนิ่งไม่ยอมทำอะไรเนื่องจากถูกสะกดด้วยรอยยิ้มของอลิเซีย แต่ทว่าก็เหมือนจะมีคนไม่พอใจเอามาก ๆ เพราะเขาคนนี้คิดว่าอลิเซียจะมาพรากบางสิ่งบางอย่างไปจากเขา

          เช้าวันต่อมา ณ คาบเรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด

     “สวัสดีจ๊ะเด็ก ๆ ฉันขอแนะนำชื่ออีกครั้งนะจ๊ะฉันชื่อ อลิเซีย คาเทียน่า ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ”เด็ก ๆ ที่นั่งอยู่ในห้องเรียนต่างพากันเงียบไม่ส่งเสียงหรือตอบสนองอะไรทั้งสิ้นเนื่องจากตอนนี้พวกเขาต่างพากันเคลิบเคลิ้มไปกับรอยยิ้มอันแสนหวานของอลิเซียไปเสียแล้ว

          แปะ!!

     อลิเซียปรบมือหนึ่งครั้งเพื่อเรียกสติของนักเรียนบ้านสิงโตและบ้านงูให้ทั้งสองบ้านกลับมาสนใจในเนื้อหาบทเรียนที่เธอกำลังจะสอนต่อไปนี้ แต่ทว่าก็มีบางคนหรือจะบอกว่าหนึ่งคนเท่านั้นที่ไม่ได้เคลิบเคลิ้มไปกับรอยยิ้มแสนหวานที่อาบไปด้วยยพิษของอลิเซียเลย

     “เอาล่ะจ้ะ ฉันขอให้ทุกคนเปิดไปที่หน้า 394 นะจ๊ะ”อลิเซียพูดจบก็โบกไม้กายสิทธิ์หนึ่งครั้งทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดไม่นานด้านหน้าของห้องก็ปรากฎภาพขึ้นจากจอมอนิเตอร์ที่เหล่ามักเกิ้ลเรียกนั่นก็คือโปรเจคเตอร์ที่เอาไว้ฉายภาพนั่นเอง

     “วันนี้เราจะเรียนเรื่องมนุษย์หมาป่าหรอคะ แต่เราจะข้ามบมเรียนอื่น ๆ ไปเลยอย่างนั้นหรอคะ”อลิเซียยิ้มให้กับคำถามของนักเรียนบ้านสิงโตซึ่งเธอก็คือเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ นักเรียนที่แสนฉลาดแถมยังเป็นที่น่าภาคภูมิใจของรุ่นอีกต่างหาก

     “ใช่จ้ะ วันนี้เราจะเริ่มเรียนกันด้วยเรื่องมนุษย์หมาป่าจ้ะ”อลิเซียเดินไปยังหน้าห้องที่มีโปรเจคเตอร์กำลังฉายทั้งภาพและวิดีโอที่เกี่ยวกับมนุษย์หมาป่าอยู่ก่อนเธอจะสะบัดไม้กายสิทธิ์อีกครั้งเพื่อทำให้ภาพนั้นหยุดนิ่งอยู่ที่ภาพของหมาป่ากำลังชูคอเห่าหอนบนเนินหน้าผาสูงชั้นภายใต้แสงของดวงจันทร์ที่ส่องสว่างสุกสกาว อลิเซียกวาดดวงตาของเธอมองเด็ก ๆ ที่อยู่ในห้องว่ามีเด็กคนไหนมีคำถามหรือไม่ตั้งใจเรียนรึเปล่า และเมื่อเธอไม่พบเด็กเหล่านั้นเธอก็เริ่มบรรยายเนื้อหาในการสอนต่อทันที

     “มนุษย์หมาป่านั้นอยู่ทั่วโลกแล้วก็เป็นเรื่องธรรมดาด้วยที่พวกเขามักจะถูกรังเกียจจากชุมชนผู้วิเศษนั่นเลยเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเขามักจะปลีกตัวเองออกไปจากสังคมและการกลายเป็นมนุษย์หมาป่านั้น แน่นอนว่าเราจะต้องถูกกัดโดยมนุษย์หมาป่าที่กำลังบ้าคลั่งในคืนพระจันทร์เต็มดวง เมื่อน้ำลายของเหล่ามนุษย์หมาป่าได้เข้าสู่กระแสเลือดแล้ว การติดเชื้อก็จะเกิดขึ้นในที่สุด”อลิเซียเงียบเสียงบรรยายพร้อมหรี่ตามองเด็กชายหัวทองที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ ขีด ๆ เขียน ๆ บนโต๊ะของเขา เธอคิดว่าเด็กหนุ่มผมทองบ้านงูอาจจะกำลังจดเนื้อหาที่เธอกำลังบรรยายจึงเลื่อนสายตาไปที่อื่นและเริ่มทำการบรรยายต่อ

“และเราจะเชื่อกันว่าบุคคลที่เป็นมนุษย์หมาป่าจะกลายร่างเป็นหมาป่าในคืนวันพระจันทร์เต็มดวง

     อาจจะแปลงร่างเป็นหมาป่าทั้งตัวเลยก็ได้ หรืออาจจะกลายเป็นครึ่งคนครึ่งหมาป่า หรือแม้กระทั่งแปลงเป็นสัตว์ป่าชนิดอื่น ทั้งนี้เหล่ามนุษย์หมาป่าก็มีทั้งดีและเลวปะปนกันไปดังนั้นในช่วงศตวรรษที่ยี่สิบตอนปลายเหล่าผู้วิเศษได้คิดค้นน้ำยาเพื่อลดผลกระทบจากการกลายร่างให้บรรเทาลงขึ้นมาได้และน้ำยาที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือ น้ำยาวูลฟ์เบน”

     และในขณะเดียวกันที่อลิเซียเดินบรรยายเกี่ยวกับมนุษย์หมาป่านั้นเดรโก มัลฟอยหรือเด็กชายผมทองที่อลิเซียหยุดการบรรยายแล้วมองอยู่ซักพักเมื่อตอนต้นนั้นเขาก็เริ่มสําแดงฤทธิ์ของความเกรียนออกมาเมื่ออลิเซียเดินผ่านเขาไปด้านหลัง มัลฟอยกระตุกยิ้มเจ้าเลห์ออกมาก่อนจะขยำกระดาษที่ตัวเองทำการขีดเขียนเมื่อครู่ปาเข้าใส่แฮร์รี่ที่นั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ด้านหน้าเขา

     เมื่อแฮร์รี่รู้สึกได้ว่าถูกใครบางคนปาของแข็งใส่จึงหันไปด้านหลังแล้วพบกับมัลฟอยที่กอดอกยักคิ้วให้กับเขา แฮร์รี่เหลือบไปมองอลิเซียที่หันหลังอยู่จึงเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแล้วคลี่ออกเพื่อดูเนื้อหาข้างในแล้วเขาก็ต้องเจอกับเนื้อหาข้างในที่เรียกได้ว่าอุบาทที่สุด!

     เขาทนกับเนื้อหาในกระดาษนั้นไม่ได้ เขาสุดแสนจะอับอายที่มัลฟอยเขียนอะไรทุเรศ ๆ ในกระดาษแบบนั้นมันชั่ง ชั่งดูถูกเขาคนนี้เสียเหลือเกิน! แฮร์รี่กำหมัดแน่นก่อนจะปากระดาษก้อนนั้นกลับไปให้กับเจ้าของกระดาษโดยที่เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าอลิเซียได้หันหน้ากลับมาแล้ว.....

          หมับ!!

     “คุณพอตเตอร์..”อลิเซียใช้น้ำเสียงคีย์ต่ำเรียกชื่อแฮร์รี่ แถมยังกำกระดาษในมือแน่น ทำเอาเหล่าเด็ก ๆ ต่างพากันเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกเพราะพวกเขาไม่คิดว่าอลิเซียจะดูโกรธมากขนาดนี้ แถมตอนนี้เธอเหมือนกำลังโกรธจนตัวสั่นไปหมด อลิเซียสูดหายใจเข้าปอดของเธอลึก ๆ ไปหนึ่งเฮือกก่อนจะค่อย ๆ คลี่กระดาษในมือและมันก็ปรากฎเนื้อหาข้อความที่แสนจะหยาบคายให้เธอได้เห็นนั่นยิ่งทำให้เธอโกรธจัดมาก

     “คุณมัลฟอย คุณพอตเตอร์ นี่พวกคุณคิดว่ากำลังทำอะไรในคาบเรียนของฉัน”อลิเซียที่เริ่มเก็บอาการของเธอได้แต่น้ำเสียงที่เธอพูดออกมาแล้วดูเหมือนมันพร้อมที่จะประทุออกมาได้ตลอดเวลา มันชั่งน่ากลัวกว่าศาสตราจารย์เซเวอร์รัส สเนปที่พวกเขาเคยกลัวเสียอีก

     “พวกคุณไม่มีสิทธิ์ทำอะไรไร้สาระ! หรือแม้กระทั่งเปล่งเสียงพูดคุยที่ไม่ใช่การถามคำถามหรือการตอบคำถามได้ การที่พวกคุณทำแบบนี้ในคาบเรียนของฉันถือเป็นการไม่ให้เกียรติฉันเป็นอย่างยิ่ง ฉันอุส่าไม่พูดเรื่องกฎในห้องเรียนเพราะคิดว่าพวกคุณน่าจะรู้จักมารยาทและกาลเทศะเป็นอย่างดี แต่เปล่าเลย ฉันคิดผิด!”เมื่ออลิเซียกล่าวจบทุกคนในห้องต่างพากันกลืนน้ำลายที่มันเหนียวไปตอนไหนไม่รู้ลงคออย่างยากลำบาก

     “ฉันคิดว่าพวกคุณคงจะเข้าใจเนื้อหาที่ฉันสอนของวันนี้ไปเป็นอย่างดีแล้วสินะคะ ถึงได้กระทำกริยาที่ไร้มารยาทแบบนี้ออกมา ดังนั้นฉันขอสั่งการบ้านพวกคุณให้เขียนสรุปเกี่ยวกับมนุษย์หมาป่าทั้งหมดมาสี่ม้วนหระดาษพร้อมกับเขียนเนื้อหาที่สรุปในแบบของพวกคุณมาอีกคนละสองม้วนกระดาษ กำหนดส่งไม่เกินเที่ยงของวันพรุ่งนี้ อ่อ....สำหรับคุณมัลฟอยและคุณพอตเตอร์ นี่เป็นการลงโทษที่พวกคุณทำผิดครั้งแรกฉันขอสั่งการบ้านพวกคุณเพิ่มอีกคนละสามม้วนกระดาษและกำหนดส่งพรุ่งนี้ตอนเช้า!”แฮร์รี่ที่กำลังจะเอ่ยพูดอะไรบางอย่างแต่เขาก็เลือกที่จะไม่พูดออกไปเนื่องจากสายตาที่สื่อออกมาของอลิเซียนั้นแสนจะผิดหวังในตัวเขามันแสดงออกมาได้ชัดเจน นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดมากกว่าเดิม แฮร์รี่ได้แต่คิดว่าในเมื่อเขาทำผิดก็ควรที่จะยอมรับผิดและรับกับผลกระทำนั้นซะ เฮ้อ...นี่เขาคงไม่ได้นอนอีกเหมือนเดิมสินะ

     “เอาล่ะฉันคิดว่าพวกคุณคงเข้าใจแล้ว เลิกคาบได้”อลิเซียพูดจบเธอก็หันหลังพร้อมกับโบกไม้กายสิทธิ์ทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม จากนั้นเธอก็เดินออกไปทันที

     “นี่ฉันนึกว่าฉันกำลังเรียนกับศาตราจารย์สเนปคนที่สองอยู่นะเนี้ย”รอนทำสีหน้าหวาดกลัวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ก่อนจะตัวจะสั่นไปทั้งตัวพร้อมกับเกิดอาการขนลุกอย่างเฉียบพลัน

     “อืม.....ฉันว่าศาตราจารย์สอนดีมาก ๆ เลยนะเพียงแต่ศาตราจารย์คงไม่ชอบถ้าหากมีใครคนใดคนหนึ่งไม่สนใจเนื้อหาที่ศาตราจารย์กำลังสอน ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงเป็นแบบศาตราจารย์คาเทียน่าเหละนะ สู้ ๆ นะทุกคนต่อไปนี้เราจะได้การบ้านเพิ่มเป็นสองเท่าหากนับรวมกับของศาตราจารย์สเนปอีกหนึ่งคน...แฮร์รี่ฉันภาวนาขอให้เธอส่งงานทันนะ”เฮอร์ไมโอนี่ตบไหล่แฮร์รี่เบา ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเพราะเธอจะต้องรีบไปทำการบ้านให้เสร็จทันเที่ยงของวันพรุ่งนี้ยังไงล่ะ!

          หลายวันต่อมา

     “โอ้ย! นี่มันนรกชัด ๆ ไหนจะการบ้านวิชาปรุงยาที่เยอะจนทำจะไม่ทันอยู่แล้วนี่ยังมีการบ้านของวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่กองเป็นภูเขาอีกอย่างนั้นหรอ”รอนที่กำลังบ่นไปและแทะน่องไก่ไปอย่างเอร็ดอร่อยได้โวยวายขึ้นมากลางโต๊ะอาหาร

     “นี่รอนถ้าของพวกนายว่าหนักแล้วของพวกฉันหนักกว่า ล่าสุดมีเด็กบ้านฮัฟเฟิลพัฟหันไปคุยกับเพื่อนข้าง ๆ แค่ไม่กี่คำพวกฉันก็โดนสั่งให้คัดเนื้อหาไปส่งตั้งห้าม้วนเลยนะ!”รุ่นพี่ปีห้าที่กำลังทานซุปฟักทองเหมือนวิญญาณโดนสูบออกจากร่างไปแล้วได้พูดขึ้น

     ไม่นานเหล่าเด็ก ๆ บ้านกริฟฟินดอร์ก็ต่างพากันเม้าท์เรื่องของอลิเซียกันอย่างสนุกปากโดยเฉพาะเรื่อหากเมื่อเธอไม่ได้สอนหรือเจอเธอข้างนอกเธอจะดูเป็นมิตรสุด ๆ น่ารักสดใสและแสนจะใจดีแต่ทว่าเมื่อเธอเข้าสอนเมื่อไหร่เธอจะกลายเป็นคนละคนราวกับไม่ใช่เธอเลย ทำเอาเด็กนักเรียนทุกคนไม่กล้าที่จะทำอะไรนอกเหนือขอบเขตเลยนั่นก็เพราะว่าพวกเขาไม่อยากโดนสั่งการบ้านน่ะสิ มีคาบหนึ่งที่เด็กปีเจ็ดตั้งใจเรียนวิชาของเธอแบบสุด ๆ นั่นเลยทำให้วันนั้นพวกเขาไม่มีการบ้านทำเอานักเรียนปีสาม ห้าและหกต่างพากันอิจฉากันไปเป็นแถวเนื่องจากในแต่ละคาบจะคาบมักจะมีเด็กเกรียนที่อยากลองของแล้วเมื่อลองของได้สำเร็จพวกคนที่เหลือก็จะคอยได้รับผลกรรมนั้นตามไปด้วย นั่นเลยทำให้แทบจะไม่มีวันไหนเลยที่พวกเขาจะไม่มีการบ้านน่ะ!

          เวลาหลังอาหารเย็น ณ คุกใต้ดิน

     “ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะคะคุณเซเวอร์รัส โอ๊ะ ขออนุญาตเรียกชื่อต้นก็แล้วกันนะคะ”อลิเซียยื่นมือเพื่อที่จะจับมือกับคนตรงหน้าแต่ทว่าคนตรงหน้าเธอกลับด้านชาและยืนนิ่งแถมยังทำหน้าตายตอนเธอเรียกชื่อต้น นั่นเลยทำให้เธอชักมือกลับแทบไม่ทันก่อนจะรีบพูดขอเรียกชื่อต้น

     “.......”เซเวอร์รัสไม่ตอบอะไรเพียงแต่เดินไปหยิบเอาวัตถุดิบที่เขาได้เตรียมเอาไว้แล้วมาวางไว้บนโต๊ะปรุงยาตรงหน้าพวกเขาทั้งสองคน

     “รบกวนด้วยนะคะ”อลิเซียโค้งให้เซเวอร์รัสเล็กน้อยจากนั้นเธอก็เริ่มจัดการวัตถุดิบส่วนผสมด้านหน้า ส่วนเซเวอร์รัสที่กำลังจะใส่ส่วนผสมลงไปในหม้อนั้นก็ต้องหยุดการกระทำทั้งหมดลงเพราะการกระทำของอลิเซียยามที่เธอหั่นวัตถุดิบอยู่นั้นมันเหมือนเธอกำลังเพลิดเพลินไปกับสิ่งที่ทำอยู่ตรงหน้า สิ่งธรรมดาที่คนทั่วไปก็ทำได้แต่ทำไมยามที่เธอทำมันเหมือนกับว่าเธอกำลังร่ายรำบทเพลงอะไรซักอย่างกลางทุ่งหญ้าดอกไม้ที่บานสะพรั่งอยู่กันนะ หัวใจที่ตายด้านไปแล้วของเซเวอร์รัสมันเริ่มขยับเด้งเข้าออกแรงขึ้นเมื่อเทียบกับการเต้นของจังหวะหัวใจแบบปกติ และอาการนิ่งค้างของเซเวอร์รัสนั้นทำให้อลิเซียต้องละมือกับสิ่งที่ทำอยู่ก่อนจะหันไปแล้วโบกมือไปมาที่หน้าของเซเวอร์รัส

     “เห้.....คุณเซเวอร์รัส ไหวไหมคะ วันนี้คุณสอนมาทั้งวันแล้วน้ำยานี่ให้ฉันเป็นคนทำดีไหมคะ”และด้วยเสียงของอลิซเซียได้ดึงสติของเซเวอร์รัสให้ตื่นขึ้นจากภวังค์ทั้งหมด เขาปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งปกติก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย

     “รบกวนด้วยนะครับ น้ำยานี่ดูเหมือนดัมเบิลดอร์จะต้องการมันพิเศษ”อลิเซียไม่พูดตอบอะไร เธอพยักหน้ารับรู้ก่อนจะหันไปจัดการกับส่วนของเธอต่อ ส่วนเซเวอร์รัสก็เดินออกไปนั่งที่โซฟาสีเขียวขลิบดำตามฉบับของเด็กบ้านงูแล้วจับหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้นแรงเพราะผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังเขา เขาเจอเธอและได้พูดคุยกับเธอหรือทำงานร่วมกับเธออย่างจริงจังไม่กี่ครั้งเองแต่ทำไมเขาถึงมีความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาได้ ความรู้สึกที่มันไม่สมควรจะเกิดขึ้น ความรู้สึกที่มันควรเกิดแต่กับแค่ลิลี่ผู้หญิงที่เขารักและจะรักตลอดไปเพียงคนเดียวไม่ใช่หรือไง แต่ทำไมเขาถึงได้รู้สึกอย่างนั้นกับผู้หญิงคนนี้กัน ไหนจะไอ้ความรู้สึกบ้า ๆ ที่มันเหมือนว่าพวกเขาทั้งสองเคยเจอและผูกพันกันมานานมันคืออะไรกัน เซเวอร์รัสส่ายหน้าไปมาก่อนจะเงยหน้ามองเพดานเพื่อพักสายตาและสงบจิตสงบใจ

     โดยที่พวกเขาทั้งสองไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั้นได้ถูกดวงตาสีเขียวมรกตนั้นจ้องมองเหตุการ์ตั้งแต่ต้นจนจบ รวมไปถึงไอ้ท่าทางของเซเวอร์รัสที่เหมือนจะหลุดฟอร์มเมื่อเขานั่งลงบนโซฟานั่น เด็กหนุ่มใต้ผ้าคลุมกำมือแน่น กัดริมฝีปากร่างจนห้อเลือด

     “ผมไม่มีวันยกศาตราจารย์เซเวอร์รัส สเนปให้กับคุณเด็ดขาดศาตราจารย์อลิเซีย คาเทียน่า!”

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

          จบตอนที่สองคร้าาาาา เป็นยังไงกันบ้างคะเมื่ออ่านตอนที่สองจบ อย่าลืมเม้นบอกกันนะคะ ///

          ขอขอบคุณข้อมูลเกี่ยวกับมนุษย์หมาป่าจากสองเว็ปไซต์นี้ด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #9 Pattida43 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 15:14
    อ้ากมีวายป่ะคะ
    #9
    0
  2. #8 Nuttree_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 12:38
    น้องรี่แอบชอบป๋าาาา
    #8
    0
  3. #7 Hemlockss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 23:51

    เซเวอรัสน้องหลุดฟอร์ม งือออออ น่ารักไปอีกแบบ เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ สู้ๆค่ะ!!!

    #7
    0