[END] Fic Harry Potter [SS&OC] : Alone or Together ?

ตอนที่ 1 : Chapter 1 : Attraction

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    29 พ.ค. 63

Chapter 1 :  Attraction

                        ณ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ

                        ฉึบ ฉับ ฉึบ ฉับ

            เสียงฝีเท้าก้าวยาวลงน้ำหนักพอดีตัวกำลังเหยียบลงไปบนพื้นหิมะขาวนุ่มที่หนาเลยขึ้นมาถึงตาตุ่มแต่กระนั้นสองเท้าของเจ้าเสียงยังคงก้าวเดินไปข้างหน้าต่อไปโดยไม่มีท่าทีที่จะหยุดหรือเหนื่อยล้าเลยถึงแม้บนตัวจะใส่เสื้อผ้าหนาจนอาจทำให้เป็นอุปสรรคต่อการเดินย่ำบนหิมะแต่ทว่ากับคนคนนี้แล้วถือได้ว่ามันเป็นเหตุผลที่ไร้สาระสิ้นดี

ไม่นานเจ้าของรอยเท้าที่ได้ทำการประทับไว้บนหิมะจากเส้นทางที่เดินผ่านมาได้หยุดลง ณ หน้าบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งก่อนจะคลี่ยิ้มเล็กน้อย มือเรียวยาวค่อย ๆ เปิดหมวกที่คลุมใบหน้าสวยหวานออกจากนั้นก็ทำการปัดเกล็ดหิมะที่ตกลงมาบนตัว เมื่อสำรวจความสะอาดบนร่างกายตัวเองเสร็จแล้วไม่ทันที่จะได้เคาะประตู ประตูที่อยู่ต่อหน้าก็ทำการเปิดออกมาทำให้คนทั้งสองได้เห็นหน้ากัน

“มาจนได้สินะยัยเด็กดื้อเอ้ย”น้ำเสียงที่ฟังไม่ดูจริงจังมากแต่กลับแฝงไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยได้ถูกเอ่ยออกไป ทำให้คนที่ได้ยินถึงกลับฉีกยิ้มกว้างออกมา

“ก็คุณพี่ชายถูกไล่ออกมา น้องสาวคนนี้ก็ต้องตามมาดูแลคุณพี่ชายสิคะ”เธอตอบอย่างไม่สนใจมาก ทำเอาคนที่ได้ยินถึงกับต้องกุมขมับตัวเองทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น

“แล้วท่านพ่อและท่านแม่ล่ะ”คุณพี่ชายที่หญิงสาวใช้เรียกแทนเมื่อกี้ได้เดินนำเธอให้เข้ามาในบ้านเพื่อทำให้ร่างกายอบอุ่นจะได้อุ่นคลายจากอากาศอันแสนหนาวเหน็บในช่วงฤดูหนาวนี้

“.........”หญิงสาวไม่ตอบอะไรได้แต่นิ่งเงียบพร้อมกับทำท่าทางลุกลี้ลุกลนเหมือนอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาได้แต่เม้มริมฝีปากเอาไว้ด้วยท่าทางนี้เลยทำให้ผู้เป็นพี่ชายรับรู้ได้ทันที

“หนีมาอย่างนั้นหรอ”หญิงสาวรีบพยักหน้าตอบรับทันที

“คุณพี่ชายจะส่งน้องกลับอย่างนั้นหรอคะ ไม่เอา ๆ น้องอยู่ที่เดิร์มสแตรงก์ก็จะมีแต่คนลังแกน้องนั้นเพราะหนูไม่ใช่พวกคลั่งเลือดบริสุทธิ์หรือศาสตร์มืดแล้วที่สำคัญเมื่อไม่มีคุณพี่ชายอยู่พวกนั้นก็ยิ่งได้ใจใหญ่เลย พวกนั้นน่ะเป็นพวกบ้า! ประสาทเสีย! โรคจิต!”ผู้เป็นพี่ชายเลิกคิ้วเล็กน้อยทำเอาหญิงสาวแทบจะกัดลิ้นตัวเองตายไปเสียตรงนั้น

“ยกเว้นคุณพี่ชายคนเดียวเท่านั้น! อีกอย่างท่านพ่อและท่านแม่จะคลุมถุงชนน้องบังคับให้แต่งงานกับลอร์ดอะไรก็ไม่รู้รู้แค่ว่าเป็นเลือดบริสุทธิ์และเป็นพวกคลั่งศาสตร์มืดเข้ากระแสเลือด!”

“พี่จะคุยกับท่านพ่อท่านแม่ให้”

“ไม่ต้อง ให้อลิเซียอยู่กับเราที่นี่แบบนี้เหละ”ทั้งสองคนหันไปหาเสียงปริศนาที่ดังขึ้นในมือคนบุคคลปริศนานั้นถือถาดที่มีชุดน้ำชาและขนมทานเล่น

“คุณยายยยยยย หนูคิดถึงคุณยายมาก ๆ เลยค่ะ”หญิงสาวหรืออลิเซียรีบวิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นยายก่อนจะหอมแก้มคุณยายของเธอสองฟอดใหญ่ ทำเอาผู้เป็นพี่ชายยืนงอนตุ๊บป่อง 

“อีกไม่นานท่านพ่อกับท่านแม่คงจะมาพาตัวอลิเซียกลับไป”

“ไม่มีทางหรอกพวกนั้นน่ะไม่มีทางขัดคำสั่งของฉันได้หรอก ฉันเป็นใครพวกนั้นเป็นใครมันคนละชั้นกัน”ผู้เป็นยายกระหยิมยิ้มอย่างน่ากลัวก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าไปเป็นปกติยิ้มต้อนรับหลานสาวที่แสนน่ารักของเธอ

“คุณยายของหนูน่ะเก่งที่สุด”อลิเซียฉีกยิ้มกว้างแล้วหอมแก้มผู้เป็นยายไปอีกฟอดใหญ่ก่อนจะรีบไปนั่งบนโซฟานุ่มแล้วรินชาเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ตัวเอง ส่วนผู้เป็นพี่ชายก็หมดกังวลก่อนจะเดินไปนั่งข้าง ๆ น้องสาวของเขา

            เช้าวันต่อมา

“คุณพี่ชายจะไปไหนหรอคะ”อลิเซียตื่นขึ้นมาไม่เห็นพี่ชายบนเตียงข้าง ๆ จึงเดินออกมานอกห้องแล้วพบว่าพี่ชายของเธอกำลังแต่งตัวเพื่อเตรียมออกไปข้างนอก

“พี่จะออกไปหาเพื่อนซักหน่อย จะไปด้วยกันไหมเพื่อนของพี่เขาก็มีน้องสาวเหมือนกัน”

“อื้ม! ไปค่ะ!”เมื่ออลิเซียได้ยินดังนั้นจึงตอบตกลงแล้วพยักหน้ารัว ๆ 

ผู้เป็นพี่ชายหยิบเอาเสื้อโค้ทขนสัตว์มาสวมให้กับอลิเซียจากนั้นก็ยื่นขนมปังสองแผ่นให้เธอทานเพื่อคลายความหิวที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต เขาพาอลิเซียเดินเลียบออกมาตามทางเดิน บนท้องถนนมีผู้คนเดินสวนกันไปมาแทบนับคนได้เนื่องจากอุณหภูมิที่ลดลงทำให้มีอากาศหนาวเหน็บกว่าเมื่อวานเลยทำให้ผู้คนเลือกที่จะอยู่แต่ในบ้านแต่ทว่าอากาศแบบนี้ก็ไม่สามารถทำอะไรพี่น้องสองคนนี้ได้เลยนั่นก็เป็นเพราะพวกเขาทั้งสองคนนั้นเคยชินกับอากาศหนาวเย็นแบบนี้ไปเสียแล้ว

อลิเซียเดินตามพี่ชายของเธอมาตามทางพร้อมกับเคี้ยวขนมปังที่พี่ชายยื่นให้ตุ้ย ๆ ทำเอาผู้คนที่เดินสวนเธอไม่ว่าจะชายหรือหญิงต่างก็ต้องหันหลังกลับมามองเธอเพราะความน่ารักสดใสที่มันเปล่งประกายออกมา ด้วยสาเหตุนี้จึงทำให้ผู้เป็นพี่ชายหวงน้องสาวคนนี้มากที่สุดและที่สำคัญคนที่จะเข้ามาเป็นคู่ชีวิตของน้องสาวเขา เขาจะเป็นคนเลือกเอง!

“อรุณสวัสดิ์อัมบัส”

“อรุณสวัสดิ์เกลเลิร์ต นั่น....”ผู้เป็นพี่ชายของอลิเซียหรือเกลเลิร์ตได้กล่าวสวัสดีอัมบัสผู้เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเขาที่อยู่ที่นี่

“นี่น้องสาวฉันเองอลิเซีย อลิเซียนี่พี่อัมบัส ส่วนสองคนด้านหลังคือน้องชายและน้องสาวของอัมบัส อาเบอร์ฟอร์ธและแอรีอานา”

“สวัสดีค่ะพี่อัมบัส สวัสดีอาเบอร์ฟอร์ธ แอรีอานา”อลิเซียกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วน่ารักน่าเอ็นดู ทำเอาอาเบอร์ฟอร์ธหน้าแดงไปเล็กน้อย

“งะ ไง อลิเซีย”อาเบอร์ฟอร์ธที่หน้าแดงอยู่แล้วในตอนที่กล่าวทักทายกลับนั้นตอนนี้เขาได้กลายเป็นคนพูดติดอ่างไปเสียแล้วทำเอาเกลเลิร์ตมีท่าทีฮึดฮัดไม่พอใจกับท่าทางของอาเบอร์ฟอร์ธที่ดูแล้วตอนนี้เขาน่าจะชอบน้องสาวของเขาเข้าให้เสียแล้ว

อัมบัสที่สังเกตเห็นอาการของพี่ชายที่กำลังหวงน้องสาวกำลังกำเริบจึงชวนเกลเลิร์ตออกไปเพื่อให้เด็ก ๆ ได้พูดคุยทำความรู้จักกัน ในตอนแรกเกลเลิร์ตมีท่าทีไม่พอใจดื้ออยากจะคุยตรงนี้แต่อัลบัสเองก็ดื้อไม่แพ้กันเนื่องเพราะอาเบอร์ฟอร์ธน้องชายของเขานั้นเกรงกลัวเกลเลิร์ตและรู้ว่าเกลเลิร์ตนั้นหวงน้องสาวของตัวเองมากแค่ไหน ถ้าหากพวกเขายังดื้อดึงที่จะคุยกันตรงนี้มีหวังน้องชายของเขาได้กินอย่างอื่นแทนแห้วเป็นแน่แท้

ทั้งหมดใช้เวลาในช่วงเช้าทั้งหมดไปกับการพูดคุยและเล่นปาหิมะรวมไปถึงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ถึงแม้ว่าพวกเขาจะอายุเพียงแค่ 16 - 12 ปี แต่พวกเขาก็รับรู้เรื่องราวทั้งหมดนั่นเป็นเพราะทั้งเกลเลิร์ตและอัลบัสต่างมีภูมิฐานความรู้เรื่องเวทย์มนต์จึงนำมันมาสอนและคอยอบรบน้อง ๆ ของพวกเขา

“ไว้เจอกันใหม่นะแอรีอานา อาเบอร์ฟอร์ธ พี่อัลบัส”

“ไว้เจอกันใหม่จ้าอลิเซียพี่เกลเลิร์ต”ส่วนอาเบอร์ฟอร์ธได้แต่ก้มหัวเพื่อเป็นการบอกลา เกลเลิร์ตมองอาเบอร์ฟอร์ธโดยไม่ค่อยจะใส่ใจเสียเท่าไหร่ เขาหันไปหาอัลบัสก่อนจะพูดคุยอะไรกันเล็กน้อยจากนั้นพวกเขาก็ค่อย ๆ เดินห่างออกกันไป สาวน้อยอลิเซียยิ้มแย้มสดใสมากกว่าครั้งไหนเมื่อได้เจอเพื่อนใหม่ ส่วนเกลเลิร์ตก็ได้แต่กลัดกลุ้มเรื่องที่ได้คุยกับอัลบัสถึงแม้พวกเขาจะทำสัญญาเลือดกันแล้วแต่ทว่าอัลบัสกลับไม่เห็นด้วยกับแผนการใหญ่ที่เขาวางแผนที่จะทำในอนาคตอันใกล้นี้

ปีคริสตศักราช 1971 หมู่บ้านช่างปั่นฝ้าย

            “อึก ฮือ อึก ๆ ฟืดดดด”เสียงสูดน้ำมูกและเสียงร้องไห้ของเด็กชายผมดำดังไปไกลหลายช่วงถนนผู้คนที่อยู่แถวนั้นเดินผ่านโดยไม่ได้ใส่ใจอะไรมากแต่กลับเธอคนนี้แล้วจะไม่ให้ใส่ใจมันก็เป็นไปไม่ได้

            “หนูจ๊ะ มานั่งร้องไห้ทำไมที่นี่คนเดียว”เธอส่งยิ้มอบอุ่นไปให้กับเด็กชายที่กำลังนั่งร้องไห้จนตัวโยน เมื่อเด็กชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นไปมองว่าผู้มาเยือนใหม่คือใครนั้นเด็กชายก็นิ่งเงียบก่อนจะรีบเช็ดหน้าเช็ดตาตัวเองให้เหมือนกับว่าที่ผ่านมาเขาไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายก่อนจะเอามือไปกุมไว้ที่หน้าอกของตัวเอง

            “ใครทำอะไรหนู หนูถึงร้องไห้มากมายขนาดนี้”เด็กชายนิ่งเงียบไม่ยอมตอบอะไร หญิงสาวยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าของเธอออกไปให้เด็กชายจอมขี้แย

            “พี่ชื่ออลิเซีย อลิเซีย คาเทียน่า นะแล้วเราล่ะชื่ออะไร”อลิเซียเสยใบหน้าของเด็กชายตรงหน้าขึ้นมาก่อนจะจัดการเช็ดหน้าเช็ดตาของเด็กชายที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจนสะอาดหมดจด อลิเซียเตรียมจะเก็บผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเข้าที่เดิมแต่เด็กชายก็ยื่นมือน้อย ๆ ของเขาไปจับมือเรียวสวยที่แสนนุ่มของอลิเซียไว้ก่อนจะเอ่ยประโยคบางอย่างออกมา

            “ผะ ผมชื่อเซเวอร์รัส เซเวอร์รัส สเนปครับ ผมขอผ้าเช็ดหน้าได้ไหมครับเพราะผมต้องได้ร้องไห้อีกแน่ ๆ”อลิเซียหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไปให้กับเด็กชาย เธอลูบศีรษะของเด็กชายที่มีสีดำเส้นผมหยาบกร้านยาวประบ่าทำเอาเธออดที่จะขมวดคิ้วแล้วถามคำถามกับตัวเองในใจไม่ได้ว่าพ่อแม่ของเด็กคนนี้เป็นใครกันทำไมปล่อยให้ลูกชายที่แสนน่ารักแบบนี้มีสภาพเป็นเช่นนี้

            “ทีนี้บอกพี่มาได้หรือยัง”เด็กชายอ่อไม่สิต้องเรียกว่าเซเวอร์รัสพยักหน้าก่อนจะเปลี่ยนท่าเป็นนั่งกอดเข่าแล้วเงยขึ้นไปมองท้องฟ้าพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มปริ่มออกมาที่ขอบตา

            “พี่เชื่อเรื่องพ่อมดแม่มดไหมครับ”คำถามนี้ทำเอาอลิเซียเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางคิดในใจถ้าหากเด็กคนนี้เป็นพ่อมดจริง ๆ แล้วทำไมถึงมีสภาพเช่นนี้กัน

            “เชื่อสิเพราะพี่เองก็เป็นแม่มดเหมือนกัน”เธอยิ้มเล็กน้อยก่อนจะโบกมือแล้วใบไม้แถวนั้นก็กลับกลายเปลี่ยนแปลงไปเป็นนกแล้วมาบินรอบตัวของเซเวอร์รัสจากนั้นใบไม้ทั้งหมดก็บินกลับไปที่ต้นไม้ที่ได้บินออกมา เมื่อเซเวอร์รัสเห็นแบบนั้นเขาก็คลี่ยิ้มออกมา ทำเอาอลิเซียต้องคลี่ยิ้มตาม

            “ผมน่ะได้จดหมายจากโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนต์ศาสตร์ ฮอกวอตส์ พวกเขาบอกว่าผมเป็นพ่อมดและเชิญผมเข้ารับการศึกษาที่นั่น แต่พ่อของผมเขาไม่เห็นด้วยอีกทั้งแม่ของผมก็เพิ่งเสียชีวิตไปทำให้พ่อของผมไม่เหลียวแลผม ตอนนี้ผมเลยเหมือนตัวคนเดียว ผมอยากจะไปเรียนโรงเรียนที่แม่เคยเรียนก็ไม่ได้เพราะว่าผมไม่มีเงิน ไหนจะ อึก ผม ฮือ ๆ”อลิเซียนั่งฟังสิ่งที่เซเวอร์รัสระบายออกมาก่อนจะน้ำตาคลอตาม เธอไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมสภาพของเด็กชายตรงหน้าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ 

“           “แล้วถ้าหากฮอกวอตส์เขาให้ทุนการศึกษาเธอล่ะ”เซเวอร์รัสที่กำลังร้องไห้อยู่ก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น

            “ถึงผม อึก จะได้ทุน แต่ อึก ผมก็ไม่มีผู้ปกครอง”อลิเซียมองดูเด็กคนนี้ก่อนจะตัดสินใจหยิบเอาเครื่องมือสื่อสารของพวกมักเกิ้ลขึ้นมาซึ่งเธอเองก็ลืมคิดข้อนี้ไปแล้วอีกอย่างจากเธอเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่างจากเด็กชายตรงหน้านี้และคิดว่าถ้าหากเด็กชายตรงหน้านี้ได้รับการสอน ได้เรียนรู้เรื่องราวต่าง ๆ เด็กคนนี้จะต้องได้ดีอย่างแน่นอนเพราะเด็กคนนี้นั้นไม่ได้มองแค่อะไรสั้น ๆ แต่เขาชั่งเป็นคนที่มองการไกลเหมือนกับคุณพี่ชายที่เคยแสนดีของเธอ....หลังจากที่เธอจัดการธุระบางอย่างกับมือถือเคลื่อนที่ของมักเกิ้ลเสร็จเธอก็ดึงเด็กชายตรงนั้นเข้าไปกอด

            “ลืมเรื่องราวเลวร้ายทุกอย่างที่ผ่านมาเถอะนะปล่อยให้มันไหลไปกับแม่น้ำ จากนี้ไปเธอจะมีชีวิตใหม่ ชีวิตที่ดีกว่าเดิม เพื่อน พี่น้องและอื่น ๆ ถึงแม้พี่อาจไม่ได้ดูเราไปถึงตรงนั้นแต่พี่จะถือว่าพี่ได้ส่งเราขึ้นเรือเพื่อไปหาฝั่งที่ดีและมั่นคง”เมื่อเด็กชายได้ฟังแบบนั้นเขาก็ยิ่งร้องไห้โฮออกมาด้วยความดีใจและฉีกยิ้มกว้าง อลิเซียกอดเด็กชายไว้แน่นก่อนจะร่ายคาถาให้เด็กชายได้หลับใหล

            หญิงสาวนั่งลูบผมเด็กชายที่กำลังนอนหลับตาพริ้มที่ตักของเธออย่างเอ็นดูก่อนจะอดใจไม่ไหวก้มลงไปมอบจุมพิตที่หน้าผากของเด็กชาย เธอนั่งมองท้องฟ้าอย่างผ่อนคลาย พลางคิดว่าเธอคิดถูกที่วันนี้เลือกมาสำรวจที่นี่เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เธอเลือกมาสำรวจที่นี่ทั้ง ๆ ที่หลาย ๆ คนไม่แนะนำให้เธอมา แต่ทว่าเมื่อเธอมามันก็ทำให้เธอได้รู้เลยเหตุผลของใครหลายคนที่พยายามห้ามเธอ นั่นเพราะผู้คนที่อยู่ที่นี่นั้นต่างน่าสงสารมากแค่ไหนแล้วด้วยความที่เธอเป็นคนที่ขี้สงสารคนมันแน่นอนอยู่แล้วที่เธอจะต้องยื่นมือเข้าไปช่วยคนพวกนี้และมันก็เป็นจริงดั่งที่ใครหลาย ๆ คนได้บอกเอาไว้ เธอนั่งอยู่ตรงนั้นซักพักจนกระทั่ง.......

            “ขอบคุณมากนะคะคุณอลัน ริกแมนที่คุณยอมรับเด็กคนนี้ไปเป็นลูกบุญธรรม”

            “ผมยินดีครับคุณถือเป็นรุ่นพี่ของผมที่ดีที่สุดคนหนึ่งทำไมแค่นี้ผมจะช่วยรุ่นพี่ของผมไม่ได้กันล่ะ อีกอย่างผมกับริมาต่างก็มีลูกด้วยกันไม่ได้ หากได้เด็กคนนี้มาเป็นลูกบุญธรรมคงดีไม่น้อยแล้วก็ริมากับผมต่างก็รู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเลย”

            “งั้นฉันขอฝากเด็กคนนี้ด้วยนะคะ อ่อ ถ้าหากในภายภาคหน้าฉันได้มีวาสหนาร่วมกับเด็กคนนี้จริง ฉันคงจะได้เจอเด็กคนนี้อีกอย่างแน่นอน”เมื่ออลันได้ฟังดังนั้นก็อดที่จะขมวดคิ้วสงสัยไม่ได้

            “เธอคงติดต่อฉันไม่ได้พักใหญ่เลย ฉันต้องไปจัดการเรื่องสำคัญน่ะ”เมื่ออลันได้ยินแบบนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าอลิเซียจะไปจัดการเรื่องอะไร

            “ไว้เจอกันใหม่นะครับ”อลันโค้งให้อลิเซียเล็กน้อยก่อนจะรับเซเวอร์รัสที่อยู่ในอ้อมกอดของอลิเซียไป เมื่อเขารับเซเวอร์รัสไปแล้วอลิเซียก็โบกมือลา ก่อนจะหายตัวไปจากตรงนั้นทันที

            อลิเซียไม่แน่ใจว่าเธอทำถูกรึเปล่าที่ทำแบบนี้แต่เธอก็ส่ายหน้าเพื่อสลัดความคิดทั้งหมดไปเพราะการที่ได้ช่วยให้ใครซักคนได้ประสบความสำเร็จมันก็ถือเป็นเรื่องดีมากไม่ใช่หรือยังไงกัน หวังว่าเด็กคนนั้นจะลืมเธอเมื่อเขาโตขึ้นเพราะเธอไม่อยากจะให้เด็กคนนั้นติดหนี้บุญคุณเธอหรือมาตอบแทนอะไรเธอในภายภาคหน้า

ปีคริสตศักราช 1974 ฮอกวอตส์

          “นี่สนิฟเวลรัสได้ข่าวว่าเสน่ห์แรงอย่างนั้นหรอ”น้ำเสียงที่แสนเย้ยหยันของเพื่อนต่างบ้านนั้นได้พูดเสียงดังต่อหน้าทุกคนทำเอาเด็กชายที่ถูกพูดเหยียดหยามใส่ถึงกับกำหมัดแทบจะทันที

            “เสน่ห์แรงแบบนี้จีบได้ไหมครับ”เด็กชายผมหยักศกพูดแซวเสียงดังก่อนจะส่งจูบไปให้

            “หุบปากแบล็ค ส่วนแกพอตเตอร์คิดว่านายเสน่ห์แรงคนเดียวรึไง”เด็กชายพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ แล้วทำการขยิบตาให้กับผู้หญิงกลุ่มหนึ่งหลังจากนั้นสาว ๆ พวกนั้นก็ขาอ่อนล้มพับลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นตรงนั้นทันที 

เมื่อเด็กชายที่ชื่อพอตเตอร์เห็นดังนั้นจึงง้างหมัดที่กำมานานเตรียมจะชกไปที่ใบหน้าจะหวานก็ไม่จะเข้มก็ไม่เชิงมันดูลงตัวจนพูดได้ว่าหล่อโคตร ๆ ได้ แต่แล้วก็มีเด็กผู้หญิงน่ารักจิ้มลิ้มดวงตาสีเขียวเข้ามาขวางเพื่อไม่ให้เด็กชายพอตเตอร์ชกเด็กต่างบ้านได้

“หยุดนะพอตเตอร์เธอจะทำอะไรเซฟ”เด็กชายที่ถูกเรียกชื่อเล่นเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนใหม่ก่อนจะเบนหน้าไม่สนใจพร้อมทำหน้าเย้ยหยันเด็กชายพอตเตอร์ต่อเสียอีก

“ออกไปเอฟเวนส์”เด็กชายพอตเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง พร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นเสียเรื่อ

“ออกไปลิลี่ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเด็กเลือดสีโคลนอย่างเธอ”เด็กผู้หญิงที่เพิ่งเข้ามาเพื่อช่วยเด็กชายด้านหลังเธอเมื่อได้ยินแบบนั้นเธอก็หุบแขนของเธอที่กลางออกลงทันทีก่อนจะหันไปหาเด็กชายที่อยู่ด้านหลังพร้อมด้วยสีหน้าที่แสนจะผิดหวังและน้ำตาที่คลออยู่บนดวงตา ทำเอาเด็กชายที่เพิ่งพูดประโยคเมื่อกี้ไปต้องตกใจและนึกโทษตัวเองแล้วไม่กี่วินาทีถัดมาเด็กสาวก็รีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที ‘ฉันขอโทษลิลี่….’  เด็กหนุ่มได้แต่พูดกับตัวเองในใจ

“เจมส์หยุดเถอะนายได้สิ่งที่นายต้องการแล้วนี่”เด็กชายที่ชื่อแบล็คจับไหล่เด็กชายพอตเตอร์ก่อนจะหันไปตะโกนไล่พวกที่มุงดูให้ออกไปจากตรงนั้น เด็กชายพอตเตอร์เมื่อเห็นเพื่อนขอมาแบบนั้นก็ฮึดฮัดก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเพื่อนในกลุ่มอีกสองคน

ในตอนนี้เหลือแต่เด็กชายแบล็คและเด็กหนุ่มต่างบ้านที่โดนล้อมแกล้งเมื่อครู่ เด็กชายแบล็คเดินเข้าไปหาเด็กชายตรงหน้าก่อนจะยื่นดอกไม้ให้พร้อมกับกล่องขนมสีแดงทรงหัวใจทำเอาผู้คนที่เลิกมุงดูเมื่อกี้ต่างกรูกลับมามุงดูอีกครั้งพร้อมกับเรียกเสียงฮือฮาได้ไม่น้อย

“ฉันขอโทษนะเซเวอร์รัส อะ เอ่อ...สเนป ขอโทษที่เจมส์ทำเสียมารยาทกับนาย อะฉันให้”อ่า...เด็กชายที่โดนแกล้งที่แท้เขาก็ก็เป็นเด็กชายของเราที่ได้รับการช่วยเหลือจากอลิเซียเมื่อตอนยังเด็กนั่นเอง เซเวอร์รัสมองของที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะเอื้อนเอ่ยประโยคที่ทำให้เด็กชายแบล็คเจ็บปวดแทบจะทันทีเมื่อได้ยิน

“ฉันไม่ได้ชอบนายและคำขอโทษนายก็กองมันไว้ตรงนั้นเหละ”เมื่อเซเวอร์รัสพูดจบก็เดินออกไปทันที ทำเอาผู้คนที่มองดูเหตุการณ์ได้แต่หัวเราะชอบใจเพราะถ้าหากเซเวอร์รัสรับไปนั่นก็แสดงว่าเซเวอร์รัสยอมคบกับเด็กชายแบล็คน่ะสิ และเมื่อเซเวอร์รัสไม่รับก็ยังแสดงว่าพวกเขายังมีสิทธิ์จีบ!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนแรกมาแล้วค่ะ ไรท์ไม่รู้ว่ามันดีไหมกับการเปิดตอนแรก และแน่นอนค่ะเรื่องนี้ไม่เหมือนกับเรื่องไหนเพราะเรื่องนี้นางเอกของเราอายุมากกว่าป๋าของเราค่ะ ฮา ๆ ถ้าหากมีอะไรผิดพลาดก็ขออภัยด้วยนะคะและที่สำคัญเหตุการณ์ต่าง ๆ ในเรื่องที่จะเกิดขึ้นไม่ได้อิงหรือยึดตามโครงเรื่องจริง ๆ ไปเสียทั้งหมดนะคะ

ปล.เรื่องนี้ทั้งนางเอกและป๋าต่างมีเสน่ห์ทั้งผู้หญิงและผู้ชายนะคะดังนั้นคนจะเข้ามาจีบไม่ซ้ำหน้านะคะ ฮีๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #15 Holding (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 02:20

    เป็นกำลังใจให้น้าาา
    #15
    0
  2. #6 Nuttree_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 22:31

    ชอบมากๆค้ะไรท์เลิฟๆ😙
    #6
    0
  3. #4 Manzanas (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 00:54
    รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #4
    1
    • #4-1 เครมบรูเล่(จากตอนที่ 1)
      19 เมษายน 2563 / 09:49
      ตอนที่ 2 อาจมาในเร็ววันนี้นะคะ
      #4-1
  4. #2 Violet Renei (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 00:24

    ชอบๆ มาต่อไวนะคะ

    #2
    1
    • #2-1 เครมบรูเล่(จากตอนที่ 1)
      19 เมษายน 2563 / 09:49
      ขอบคุณค่ะ ตอนที่สองอาจจะมาในเร็ว ๆ นี้ค่ะ
      #2-1