- - แม่น้ำลั่วสามพันลี้ - - สำนักพิมพ์พันแสง (END)

ตอนที่ 2 : บทที่ ๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,951
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,883 ครั้ง
    7 พ.ค. 63


 

 

บทที่ ๑

 

 

“อ๊ะ อ๊า รุ่ยอ๋อง” คณิกาชายร้องครางออกมาเสียงหลง เมื่อร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นยืน ส่งผลให้ส่วนที่เชื่อมประสานกันอยู่ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่า

เถียนจิ้นอันไม่ใช่คนโง่ พอเห็นร่างสูงถอนตัวออกมาจากร่างบอบบางของคณิกาชาย หมายจะพุ่งทะยานมารวบตัวเขาเอาไว้ เขาก็หันหลังวิ่งหนีทันที

หากโดนรุ่ยอ๋องจับได้ ก็ไม่รู้แล้วว่าชะตากรรมของตนจะเป็นอย่างไรต่อ ที่แน่ๆ คือศพไม่สวยแน่นอน

แต่ถ้าหากเถียนจิ้นอันหนีพ้นละก็ ฝ่ายที่จะศพไม่สวยก็คือรุ่ยอ๋องนั่นแหละ

แม้ร่างกายของขุนนางฝ่ายบุ๋นจะดูอ่อนแอปวกเปียก เทียบกับท่านอ๋องร่างสูงที่ผ่านการฝึกมือจากจอมยุทธระดับเซียนซึ่งราชสำนักเชิญมาเป็นราชครูไม่ได้ก็ตาม แต่ขอแค่วิ่งออกมาตรงจุดที่มีแสงสว่างได้ เถียนจิ้นอันก็รอดแล้ว

อย่าลืมว่ารุ่ยอ๋องกำลังดุเดือดอยู่กับคณิกาชาย

ร่างกายของรุ่ยอ๋องยามนี้จึงไม่มีอาภรณ์ปกปิดแม้แต่ชิ้นเดียว

ทวนศึกที่ไม่ใช่ของมีคม แต่เป็นของดีประจำกายท่านอ๋องเสเพลยังตั้งตระหง่านอยู่เลย ต่อให้หนังหนาหน้าด้านขนาดไหนก็ไม่ใจกล้าไล่ตามเถียนจิ้นอันออกมากลางถนนหรอก

“รอด แฮ่ก” เถียนจิ้นอันไม่ได้วิ่งกลับเข้าไปในงานเลี้ยงของกรมคลัง แต่วิ่งหางจุกตูดออกมาที่ถนนใหญ่ พอเห็นว่าไม่โดนไล่ตามมาแล้วก็เข่าอ่อน ขาหมดแรงลงไปกองกับพื้น

“ไอ้คนไร้ยางอาย! เจ้าเอาภาพอะไรมาติดตาข้ากัน”

พอพูดถึงภาพติดตา สิ่งแรกที่ผุดเข้ามาในหัวก็คือความเป็นชายของ รุ่ยอ๋อง

“ทำไมมันถึงได้ใหญ่ขนาดนั้น” เถียนจิ้นอันยกมือขึ้นมาปิดหน้า ความอายแล่นจากโคนผมจรดนิ้วเท้า

ที่แท้รุ่ยอ๋องก็ไม่ได้มีดีแค่หน้าตากับบรรดาศักดิ์ แต่ทวนศึกที่ลูกผู้ชายต่างมีติดตัวคนละหนึ่งเล่มก็เป็นทวนศึกชั้นเลิศ ประดุจอาวุธของเทพสงคราม

“ขอบใจที่ชม”

“!?”

เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากทางด้านหลัง พริบตาต่อมาเถียนจิ้นอันก็สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดข้างหู

ร่างโปร่งสะดุ้งตัวโยน รีบผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก

รุ่ยอ๋องตามมาทันแล้ว บนตัวสวมเสื้อผ้าเสร็จสรรพ แม้จะดูไม่เรียบร้อย แต่ก็สามารถออกมาเดินเพ่นพ่านบนถนนกลางดึกที่ไม่ค่อยมีคนได้โดยไม่ต้องอาย

เถียนจิ้นอันอยากจะเอาหัวโขกกำแพงเพื่อหนีความผิด

เขาเหนื่อยจนหมดแรงตรงซอยเปลี่ยวพอดี รอบกายยามนี้จึงไร้เงาผู้คน หากอดทนอีกนิด วิ่งให้พ้นซอยนี้ไปจนถึงย่านการค้าที่คนพลุกพล่านได้ก็สามารถสลัดรุ่ยอ๋องได้แล้วแท้ๆ

ที่สำคัญวรยุทธของรุ่ยอ๋องสูงส่งขนาดไหนกันแน่ ไยถึงสามารถไล่ตามมาได้เร็วเพียงนี้!

“เจ้าชื่ออะไร” รุ่ยอ๋องไม่ต้องการให้ผู้ล่วงรู้ความลับหนีรอดไปไหน ร่างสูงจึงสืบเท้าเข้ามาคว้าข้อมือของเถียนจิ้นอันเอาไว้แน่น

“ก่อนจะพูดคุยกัน ท่านเก็บอาวุธของท่านไปก่อน!!” เถียนจิ้นอันถอยหลังไปหนึ่งก้าว

เถียนจิ้นอันไม่ได้คร่ำครึอย่างที่คนภายนอกมอง

เขาก็แค่เป็นคนเรียบร้อยและขี้อายหน่อยๆ ทำให้เข้าสังคมไม่เก่งก็เท่านั้น และยามนี้พวงแก้มทั้งสองข้างก็ถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูระเรื่อ

คิ้วเข้มขมวดเป็นปมอย่างฉงน รุ่ยอ๋องไม่เข้าใจว่าใต้เท้าหนุ่มผู้นี้ต้องการให้ตนเก็บอาวุธอะไร เพราะเขาไม่ได้พกของมีคมมาแม้แต่ชิ้นเดียว แม้แต่ไม้หรือก้อนหินก็ไม่ได้ถือเอาไว้

ฉับพลันดวงตาคู่คมก็วาววับ

รอยยิ้มชอบใจปรากฏตรงมุมปาก ส่งเสริมให้เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาดูร้ายกาจขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“เจ้าหมายถึงสิ่งนี้หรือ” มือหนาข้างที่ว่างตบลงตรงเป้าของตนเองเบาๆ พลางถามด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม

“นี่มันใช่อาวุธเสียที่ไหน เจ้าสิ่งนี้ผู้ชายที่ไหนก็มี”

เถียนจิ้นอันก็ไม่ได้โง่ขนาดไม่รู้ว่ามันคืออะไร รุ่ยอ๋องกำลังดุเดือดกับคณิกาชาย แต่ดันโดนขัดจังหวะ สุดท้ายร่างกายที่ไม่ได้ปลดปล่อยจึงยังแข็ง แต่เพราะในใจเผลอเรียกเปรียบเปรยเจ้าสิ่งนี้ว่าทวนศึก จึงพลั้งปากนิยามมันว่าอาวุธ

“ของอันตราย ข้านับเป็นอาวุธทั้งหมด!” เถียนจิ้นอันรู้สึกหน้าบาง ไม่กล้าสบตากับอีกฝ่าย จึงแสร้งตีหน้ารังเกียจพลางเบือนสายตาไปทางอื่น

“ฮ่าๆๆ ของอันตรายงั้นหรือ” แต่รุ่ยอ๋องกลับนิสัยเสียเกินคาด ชายหนุ่มไม่สนใจว่าร่างโปร่งจะทำท่าทางขยะแขยงขนาดไหน เขาชะโงกหน้าเข้ามาหาเถียนจิ้นอันที่พยายามเอี้ยวหนีจนคอแทบเคล็ด

“มันมีไว้แทงก็จริง แต่ไม่ทำให้เจ็บเหมือนมีดหรือดาบหรอกนะ ไม่เชื่อจะลองทดสอบดูสักครั้งก็ได้ กับบุรุษรูปงามอย่างเจ้าข้ายินดี” รุ่ยอ๋องชวนเถียนจิ้นอัน ขึ้นเตียงหน้าตาเฉย ใบหน้าของเขาไม่สะทกสะท้าน ราวกับกำลังชวนคนไปเล่นหมากล้อมมากกว่าชวนไปร่วมราตรี

“ว่าไง” พอเห็นใต้เท้ารูปงามเอาแต่นิ่งอึ้งเงียบชายหนุ่มก็ถามย้ำ

คิดว่าที่คนเขาเงียบไป คือเงียบไปเพื่อตัดสินใจหรือไร?

ไอ้ตัวไร้ยางอายเอ๊ย!

เถียนจิ้นอันตกตะลึงแปดตลบ แตกตื่นอีกสิบแปดตลบ แต่เพราะเชี่ยวชาญด้านการตีใบหน้าบึ้งตึง ดูภายนอกจึงไม่เหมือนคนที่กำลังสติแตก ทั้งๆ ที่สติได้แตกละเอียดไปแล้ว!

“ไปตายซะเถอะ ไอ้ติ่มซำง่อย!” เถียนจิ้นอันตวาดลั่น

บาทาของใต้เท้าเถียนยันโครมเข้าเป้าเต็มๆ

เป้าของรุ่ยอ๋อง...

พลั่ก!

“โอ๊ยยยย”

งานนี้ต่อให้รุ่ยอ๋องเก่งฟ้าประทานมาจากไหนก็ไม่รอด ร่างสูงทรุดลงไปกองกับพื้น มือทั้งสองข้างกุมเป้าน้ำตาเล็ด

เถียนจิ้นอันอาศัยจังหวะนี้ รีบโกยแน่บออกมาจากซอยเปลี่ยวนั้นทันที และสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ไปเหยียบซอยนั้นอีกชั่วชีวิต!

 

“เรื่องก็เป็นเช่นนี้แหละ” เถียนจิ้นอันยามนี้ดูซีดเซียวไร้ชีวิตชีวิตมากกว่าปกติหลายเท่า

หลังจากสลัดรุ่ยอ๋องหลุด เขาก็ไม่ได้ตรงกลับบ้านตัวเอง เนื่องจากกลัวว่ารุ่ยอ๋องจะตามตัวจนเจอ จึงตัดสินใจมาขออาศัยใต้ชายคาของเพื่อนสนิทอย่างเจียงปิงเทา พร้อมเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

คนแซ่เจียงนิ่งงันไปราวๆ หนึ่งถ้วยชา [1] ก่อนกล่าววาจาอัปมงคลออกมา

“เจ้าไม่รอดแน่ๆ”

เห็นสหายรักสาปแช่งออกมาอย่างซื่อตรง เถียนจิ้นอันก็หน้าซีดหนักกว่าเก่า

“เขาจะส่งคนมาสังหารข้าเพื่อปิดปากจริงๆ ด้วยสินะ”

“รุ่ยอ๋องไม่ได้โง่ขนาดนั้น บิดาเจ้ามีบรรดาศักดิ์เป็นโหว [2] แม้เจ้าจะเป็นบุตรคนรองแต่ยามนี้เจ้าก็เป็นขุนนาง มีตำแหน่งในกรมคลัง หากเจ้าโดนลอบสังหารละก็ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน สรุปก็คือรุ่ยอ๋องไม่ผลีผลามฆ่าปิดปากเจ้าดื้อๆ หรอก” เจียงปิงเทากล่าวด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ

“แล้วเจ้าคิดว่าเขาจะใช้วิธีการใดมาปิดปากข้า ในเมื่อข้าล่วงรู้ความลับที่ไม่สมควรรู้ของเขาเข้าให้แล้ว” เถียนจิ้นอันคิดว่าคนอย่างรุ่ยอ๋องไม่มีทางเลิกแล้วต่อกันง่ายๆ แน่นอน

คนแซ่เจียงหัวเราะออกมา ท่าทางมีความสุขบนความทุกข์ของสหาย

“เขาก็แค่จับเจ้าทำเมีย เท่านี้เรื่องก็จบ”

เถียนจิ้นอันทำหน้าไม่เข้าใจ

“ในเมื่อเจ้ารู้ว่าเขาหลับนอนกับคณิกาชาย เขาก็แค่หลับนอนกับเจ้า ลากเจ้ามาเป็นผู้กระทำผิดร่วม ทีนี้หากเจ้าเอาความลับของเขาไปแฉ เขาก็เอาความลับของเจ้ามาแฉไปพร้อมกันเลย

งานนี้หากเขาโดนเตะออกจากตำแหน่ง เจ้าก็จะโดนไปด้วย แต่รุ่ยอ๋องยังมีกิจการหอนางโลมและบ่อนพนันหลายสาขา แม้ไร้บรรดาศักดิ์อ๋องติดตัว แต่ ชาตินี้เขาก็ไม่อดตาย กลับกลายเป็นเจ้าที่จะยากลำบากกว่ามาก”

เถียนจิ้นอันทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

“เตรียมใจไว้ได้เลยจิ้นอันเอ๋ย เจ้าไม่รอดแน่ๆ” ใต้เท้าเจียงตบบ่าสหายเชิงให้กำลังใจ

“เขาจะใช้วิธีไหนลากข้าไปร่วมหลับนอนด้วย หากข้าไม่ยินยอมเสียอย่าง หรือเขาจะใช้กำลังฉุดข้าไปย่ำยี” ใต้เท้าหนุ่มรูปงามยังไม่สามารถยอมรับข้อสันนิษฐานของสหายได้ ใบ้หน้าของเขายามนี้เคร่งขรึมจริงจังกว่ายามปกติหลายเท่า “ทำเช่นนั้นมันผิดกฎหมาย”

“โดนบุรุษด้วยกันทำเรื่องเช่นนั้น เจ้าจะกล้าไปแจ้งความร้องทุกข์ให้คนรู้ทั้งแผ่นดินงั้นรึ” ใต้เท้าเจียงย้อนถาม

เถียนจิ้นอันส่ายหน้าพรืด

“แต่ถึงข้าจะไม่ไปแจ้งความ แต่สิ่งที่เขาทำก็ผิดหลักคุณธรรมอย่างร้ายแรง เขาจะกล้าทำจริงๆ น่ะหรือ”

“สิ่งที่ปัญญาชนไม่ทำ รุ่ยอ๋องล้วนทำจนเชี่ยวชาญ เพิ่มเรื่องย่ำยีเจ้าเข้าไปอีกหนึ่งก็ไม่ทำให้ประวัติของเขาด่างพล้อยไปมากกว่านี้หรอก จริงไหม”

ตอนแรกคิดว่าหอบเอาปัญหามาเล่าให้สหายฟังจะช่วยคลายความวิตกกังวลลงได้บ้าง แต่ยิ่งฟังสิ่งที่คนแซ่เจียงกล่าว เถียนจิ้นอันยิ่งหดหู่

ค่ำคืนนั้นเถียนจิ้นอันนอนไม่หลับ ซ้ำยังต้องตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเข้าประชุมเช้าที่ท้องพระโรงอีกต่างหาก ร่างโปร่งขุดตัวเองออกมาจากที่นอน กินมื้อเช้าที่จวนของสหาย แต่กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่จวนของตนเอง ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามใต้เท้าเถียนแห่งกรมคลังก็มาถึงที่ประชุม

บนหัวของเถียนจิ้นอันมีก้อนเมฆสีดำก้อนใหญ่

แต่เดิมเขาก็ไม่ใช่คนอัธยาศัยดีอยู่แล้ว ยิ่งมีบรรยากาศมืดทะมึนปกคลุมอยู่รอบตัว ขุนนางคนอื่นยิ่งไม่อยากจะเข้ามาทักทาย

เนื่องจากคนยังทยอยมากันไม่ครบ จึงยังไม่มีการตั้งแถว

เถียนจิ้นอันยืนเงียบๆ อยู่ในมุมหนึ่ง แผ่รัศมีหม่นหมองอยู่อย่างนั้น ยิ่งมองยิ่งรู้สึกหดหู่ ใต้เท้าทั้งหลายจึงเว้นระยะห่างรอบตัวเถียนจิ้นอันเอาไว้หลายช่วงตัว

“วันนี้ใต้เท้าเถียนดูจริงจังกว่าทุกครั้งนะ”

“จริงจังอะไรเล่า ข้าเห็นว่าเขากำลังทำหน้าเหมือนโดนสตรีทิ้ง”

“อย่างใต้เท้าเถียนเนี่ยนะข้องแวะกับสตรี หากบอกว่าตำราหายากที่เขาเก็บสะสมไว้โดนขโมยเลยมีอาการเช่นนี้ยังพอฟังขึ้นมากกว่า”

บรรดาขุนนางที่ว่างงานทั้งหลายเริ่มจับกลุ่มซุบซิบนินทากันแล้ว

เถียนจิ้นอันมักมีใบหน้าเรียบเฉยและพูดไม่ค่อยเก่งก็จริง แต่ไม่เคยทำตัวห่อเหี่ยวเหมือนฟ้าจะถล่มลงมาตรงหน้าเช่นนี้มาก่อนทุกคนจึงพากันแปลกใจ

แต่แล้วสิ่งที่น่าแปลกใจยิ่งกว่าก็ปรากฏตัวขึ้น

ร่างสูงเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาย่างเท้าเข้ามาในท้องพระโรงด้วยรอยยิ้มจางๆ มุมปาก ตรงข้ามกับดวงตาที่ทอประกายวาววับราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองหาเหยื่อ

“ระ รุ่ยอ๋องมาเข้าประชุมเช้างั้นรึ!”

เหล่าขุนนางราชสำนักล้วนอ้าปากค้างอย่างพร้อมเพรียง

ทุกคนพร้อมใจกันถอยหลังแหวกทางให้ชายหนุ่ม การก้าวเดินเข้าที่ประชุมของรุ่ยอ๋องจึงยิ่งใหญ่เหมือนมีใครมาแหวกน้ำทะเลออก

ทุกสายตามองตามเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“วันนี้วัน เดือน ปีอะไร! มีคำทำนายว่าจะเกิดอาเพศหรือภัยพิบัติขึ้นหรือไม่! ไยคนอย่างรุ่ยอ๋องถึงตื่นแต่เช้ามาเข้าประชุม!”

ตั้งแต่องค์หงอู่ พระเชษฐาของรุ่ยอ๋อง เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นต้นมา รุ่ยอ๋องก็ไม่เคยปรากฎกาย ณ ที่แห่งนี้เลย

พวกขุนนางจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเห็นรุ่นอ๋องสวมเครื่องแบบครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ บางทีอาจจะไม่เคยสวมเลยสักครั้งก็ได้

แล้วพอเข้ามาถึงท้องพระโรง รุ่ยอ๋องก็ไม่สนใจสายตาตื่นตะลึงของคนรอบด้าน ชายหนุ่มเหลียวมองไปรอบๆ ราวกับกำลังมองหาอะไรอยู่

เถียนจิ้นอันพยายามก้มหน้า และเบียดตัวเข้ามาในกลุ่มคน

ลางสังหรณ์ของเขาร้องเตือนว่าสิ่งที่รุ่ยอ๋องกำลังหาก็คือตนนี่ล่ะ

“เจอแล้ว”

เป็นจริงดังคาด หลังจากเปล่งคำว่า ‘เจอแล้ว’ ออกมา รุ่ยอ๋องก็ก้าวฉับๆ มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเถียนจิ้นอันที่พยายามซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน

“ข้าเดาไม่ผิด เจ้าเป็นขุนนางในกรมคลังจริงๆ” รุ่ยอ๋องกล่าวด้วยน้ำเสียงรื่นเริง ราวกับกำลังยินดีที่ได้พบเจอสหายรัก มีเพียงเถียนจิ้นอันเท่านั้นที่อ่านสายตาของอีกฝ่ายออก

ในดวงตาของรุ่ยอ๋องมีคำว่า ‘เจ้าไม่รอดแน่’ ส่งผ่านออกมา

 

[1] เปรียบเทียบถึงช่วงเวลาที่สั้นมากๆ

[2] บรรดาศักดิ์พิเศษที่ไม่ใช่ตำแหน่งขุนนาง

 

พี่เขาเป็นแบดบอย แต่พี่เขาไม่ใช้วิธีฉุดหนูหรอกลูก เพราะพี่เขาเป็นพระเอกยุค 2020 ไงล่ะ!! 5555

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.883K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

612 ความคิดเห็น

  1. #581 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 19:46
    ชหแล้วลูกกก หนีไปค่าาาา
    #581
    0
  2. #579 Munimuni (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 12:38
    เจ้ากรรมนายเวรชัดๆ555555
    #579
    0
  3. #559 MeNe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 06:48
    วิญญาณตามติด555554
    #559
    0
  4. #557 tang_thai°°° (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 02:25
    เตรียมตัวเป็งเมียเลยน้อง
    #557
    0
  5. #547 Oddy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 22:23

    โอ๊ยยยยย ยัยน้อง ส่งยันต์แคล้วคลาดให้ได้มั้ย แถมเพื่อนสนิทยังคิดเหตุการณ์ล่วงหน้าให้อีกก สงสาร 5555555555

    #547
    0
  6. #521 เลดี้วาย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 23:10
    ชั้นชอบความแบดบอยของอิพี่5555
    #521
    0
  7. #467 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 18:40
    โอ้มากกึ๊ดดดดดด ฮีสะเรียลลี่แบดบวยฮีสะเรียลลี่แบดบวยยยยยย
    #467
    0
  8. #393 _fiona_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 10:07
    ก้ากกก นี่ผมมันนิยายตลกใช่มั้ยค่ะ อ่านละขำ
    #393
    0
  9. #362 Mimee-Mookky (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 15:13
    เอาเลยพี่ชาย กรี๊ดดด เค้ารอ)าก Nc+ อยู่รู้ไหม!
    #362
    0
  10. #342 Benaris (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 17:56
    หมาป่ามาล่าลูกแกะ
    #342
    0
  11. #340 blueeyes111 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 16:49
    สงสารจิ้นอัน หนีไปไกลๆลูก
    #340
    0
  12. #337 {[Ayumu]} (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 13:23
    โอ๊ยยยย น้องงง
    #337
    0
  13. #322 อยากกินเสียวหลงเปา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 12:39
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #322
    0
  14. #310 เจ้าเงาน้อย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 00:07
    สงสาร555555
    #310
    0
  15. #250 bamabamws (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 20:05
    แงง5555
    #250
    0
  16. #239 Joopchuri (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 15:03
    น่ารักกกก เอ็นดู555
    #239
    0
  17. #238 Pat72 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 11:59
    สงสารน้องจังไม่รอดแน่ๆลูกเอ้ย
    #238
    0
  18. #208 nannna2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 17:15
    ทำไมขำหนักมาก555
    #208
    0
  19. #201 จันทร์คราม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 18:09
    สงสารน้องงง ขุนนางเนิร์ด5555555555
    #201
    0
  20. #199 CPuuuuu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 13:36

    เป็นเอ็นดูน้องไปหมด ใส่ฟิลเตอร์หนุบหนับให้น้องไปเรียบร้อย

    ทำครึมไปงั้น จริงๆคือยัยลูกกระต่าย ยัยตัวนุ่มนิ่ม

    โดนอิพี่ฟัดแน่ๆ

    #199
    0
  21. #157 mins (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 20:34
    เจอตั้งนานแล้วแต่ขี้เกลียจอ่าน
    พอมาอ่านติด!!!!!ฮื้ออออ~
    ทำไมมมมฉานนนไม่อ่านนนแต่แรกกกกว่ะอ้ากกก~~
    (สนุกมากเลยคะพึ่งเคยอ่านแนวนี้555ขำทุกตอนน)
    เอ็นดูน้องงง555
    #157
    0
  22. #126 ploy5325 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 10:38
    น่าติดตาม🤟
    #126
    0
  23. #110 icescreammmm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 21:24
    พึ่งเคยอ่านนิยายวายเเนวนี้ครั้งเเรกเลย ขรรมไม่ไหวเเล้ว🤣
    #110
    0
  24. #99 orn2515 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 12:56
    น่าสงสารเสียจริงๆ
    #99
    0
  25. #68 BHarea (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 18:35
    เอาใช่ช่วยให้น้องเถียนรอดกันค่ะ555555555
    #68
    0