- - ใกล้แสนไกล - - สนพ. ฟาไฉ

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งจบและตีพิมพ์นานแล้ว เราแค่เอามารีอัพในเว็บเด็กดีเฉยๆ นะคะ



ตอนที่5 คบกันย์

“กันย์”ตัวผมซึ่งนอนมองใบหน้ายามหลับของกันย์ด้วยอาการกระวนกระวายทำอะไรไม่ถูก หัวใจมันปวดร้าวเหมือนโดนค้อนใหญ่ทุบตี บีบคั้นและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก...อยากจะหนีออกไปจากตรงนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอดแต่ก็ยังไม่เลวถึงขนาดทิ้งเขาไว้คนเดียว

“กันย์”เสียงทุ้มสั่นเครือขณะเห็นร่างโปร่งบางเริ่มขยับ ความกล้าถูกสูบออกไปจนหมดเหมือนกับว่าเมื่อคืนนี้ผมได้รีดเอาความกล้าหาญที่มีทั้งหมดในชีวิตมาใช้จนเกินโควต้าไปแล้ว กันย์ผินหน้ามามองผม นัยน์ตาคู่สวยฉายแววระโหยอ่อนแรงชัดเจน

นั่นทำให้ผมแทบจะร้องไห้...รู้สึกผิดและเจ็บปวดเหลือประมาณ

กันย์ผืนตัวเอง เขาค่อยๆเอื้อมมือสั่นเทามาแนบสัมผัสบนแก้มของผมราวกับจะปลอบโยน...ฝ่ามือของกันย์ร้อนจี๋

“ไม่เป็นไร...”แต่เขากลับเป็นห่วงความรู้สึกผม พูดออกมาว่าไม่เป็นอะไรทั้งๆที่กำลังเป็นอะไรอยู่ ผมมองกันย์อยู่เนิ่นนานแล้วก็รั้งเอาร่างเบาหวิวเหมือนปุยนุ่นของกันย์เข้ามากอดแนบอก หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเมื่อคืน

โชคดีแค่ไหนที่กันย์ไม่โกรธแถมยังมองผมด้วยสายตาโศกเศร้าหากแต่อ่อนโยนนั่นอีก

“นาย...ฮึก...ฮือ”เสียงสะอื้นดังลอดมาจากร่างในอ้อมกอด

เสียงร้องไห้ทุกข์ทรมานดังบาดหูไม่ขาดสาย ตัวผมไม่อาจทำอะไรได้นอกจากกอดกันย์เอาไว้แบบนี้ แต่กันย์กลับพร่ำเพ้ออะไรบางอย่างออกมา

“อย่าไปเลยนะ...อย่าหายไปเลย ฮือ...”

หมายถึงใครที่ไม่อยากให้หายไป?...คนที่ใจร้ายทอดทิ้งกันย์ไปคือใคร เจ้าของดอกไม้ช่อนั้นหรือ

“กันย์ ไม่เอาอย่าร้องไห้สิ อย่าร้องนะ ได้โปรด...”

บางทีเมื่อคืนกันย์อาจจะคิดว่าผมคือคนคนนั้นก็เลยพลั้งเผลอทำเรื่องแบบนั้นลงไป

ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจแต่ผมกลับ...

 “นาย...นิสัยไม่ดี...”กันย์ผละตัวเองจากผม เผยให้เห็นใบหน้าซึ่งเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา

“ขอโทษ...” ได้แต่พูดว่าขอโทษซ้ำไปซ้ำมาเหมือนถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้

“แค่ขอโทษมันไม่พอหรอกนะ...”เสียงหวานตัดพ้อ

“แล้วจะให้ทำยังไง...อะไรก็ได้ ถ้ากันย์ขอมาล่ะก็จะยอมทำตามทุกอย่างเลย...”

เป็นแฟนกัน...

 

ผมนิ่งค้างไปกับคำขอของอีกฝ่าย เหมือนถูกสะกดด้วยอาคมเวทย์ กันย์ที่ผมหลงรักกำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาสั่นระริกของผมอย่างแน่วแน่ โดยที่ตัวผมไม่อาจคาดเดาความคิดของคนตรงหน้านี้ได้แม้แต่น้อย

แต่ถึงอย่างนั้น...

“ได้สิ...นายจะอยู่กับกันย์ จะไม่ทิ้งกันย์ไปไหน”

ตั้งแต่เกิดมาได้ยี่สิบปี นี่คงเป็นหนึ่งวันที่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันมากที่สุดในชีวิต ผมยิ้มให้ แฟน คนใหม่ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอกของเขาให้ดีจะได้ไม่ทำให้อาการไข้ของเขาหนักขึ้นก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้าและยามาให้

ระหว่างที่เดินโทงเทงออกมาตามหาของที่ต้องการในตู้ยาที่ห้องนั่งเล่น ความลังเลก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่แสร้งว่าไม่เป็นอะไรยามอยู่ต่อหน้ากันย์ กันย์เองก็คงทำเหมือนไม่เป็นอะไรตอนอยู่ต่อหน้าผมเหมือนกัน

ทั้งตอนที่ขอผมเป็นแฟนหรือตอนที่ผมรับปากเป็นแฟนกับเขา พวกเราสองคนซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ในใจ

สิ่งที่ผมซ่อนเอาไว้ก็คือความปรารถนาที่จะเป็นคนรักจริงๆของกันย์...

แล้วสิ่งที่กันย์ปกปิดเอาไว้คืออะไรล่ะ...?

สีหน้ารู้สึกผิดที่ผมเห็นก่อนจะปิดประตูห้องนอนออกมานั้นมีความหมายว่าอย่างไร?

“ขอบคุณ”กันย์รับยาจากผมด้วยรอยยิ้มละไมมุมปาก หลังจากแต่งตัวด้วยเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นที่ผมขุดมาจากลิ้นชักของเขาแล้ว นัยน์ตาพราวระยับของคนบนเตียงก็มองมายังผมแล้วก็หัวเราะคิกคักกับตัวเองท่ามกลางความงงงวยของผม

“อะไรเหรอ”

หน้าของผมมันมีอะไรแปลกไปหรือไง กันย์ยกมือปิดปากแล้วก็หันหน้าไปทางอื่นเหมือนกำลังกลั้นขำ ท่าทีปริศนานั่นยิ่งทำให้ผมร้อนใจเข้าไปใหญ่

“เสื้อในลิ้นชักชั้นล่างสุดคือเสื้อที่กันย์ใส่ไม่ได้ นายลองค้นหาดูน่าจะมีตัวที่ใหญ่พออยู่ “

แล้วมันก็ทำให้ผมก้มลงมาสำรวจร่างกายของตัวเอง...อา...เหมือนว่าผมจะยังแก้ผ้าอยู่นะ

น่าขายหน้าชะมัด...บ่นกับตัวเองขณะต้มข้าวต้มอยู่ในครัวของคอนโดหรู ผมใช้เวลาอยู่นานก็ไม่เห็นว่ามันจะมีเสื้อขนาดที่ผมใส่ได้อยู่สักกะตัวสุดท้ายก็เลยหาผ้าขนหนูมาพันเอวเอาไว้ก่อน ขนาดคนถึกอย่างผมยังเริ่มหิวแล้วคิดว่าคนที่นอนโทรมอยู่บนเตียงเองก็คงหิวเช่นกัน

ข้าวต้มสำหรับคนป่วยถูกนำมาเสริฟให้คนป่วยถึงเตียง

ผมเปิดประตูห้องนอนเข้ามาแล้วก็มองตรงไปที่เตียงซึ่งว่างเปล่า แวบแรกก็ตกใจว่าหายไปไหนแต่พอมองดูอีกทีก็เห็นเจ้าของห้องกำลังนั่งค้นอะไรอยู่ในลิ้นชักตู้เสื้อผ้า

“กันย์ มากินข้าว”ผมเรียกคนไม่เจียมสังขาร”อย่าดื้อ มานี่เร็ว”แต่ก็ไม่มีการตอบสนองจากหมายเลขที่ท่านเรียก พยาบาลจำเป็นก็เลยวางถ้วยร้อนๆไว้บนโต๊ะหนังสือแล้วก็เดินไปนั่งยองๆข้างร่างบางซึ่งคุ้ยหาอะไรยกใหญ่

“ไปกินข้าวก่อนเร็ว”

“เดี๋ยวหาเสื้อให้นายก่อน”กันย์ว่าอย่างนั้นด้วยเสียงแหบๆ น่าตีชะมัด ถ้าเสื้อที่ใส่มาเมื่อคืนไม่ถูกโยนลงเครื่องซักไปแล้วผมคงเอามันมาใส่เพื่อความสบายใจของคนคนนี้ไปแล้ว

“ไม่เป็นไร กันย์ไปกินก่อนเถอะ เดี๋ยวนายหาเองได้”

“ไม่อ่ะ นายไม่ได้เรื่อง เมื่อกี้ก็หาไม่เจอไม่ใช่เหรอ”

“นั่นนายหาลวกๆเพราะเป็นห่วงกันย์เลยไปทำข้าวเช้าให้ก่อน ไปกินเร็ว เดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะนะ”

“ไม่”

ให้ตายเถอะ ทำไมถึงดื้อได้น่ารักขนาดนี้นะ!! ใบหน้าหวานสะบัดไปทางอื่นอย่างแง่งอน กันย์เมินผมแล้วก็ลงมือค้นหาของต่อไป แล้วไอ้คำว่าลิ้นชักน่ะ ฟังดูเหมือนจะเล็กนะ แต่พอเป็นลิ้นชักที่อยู่ในห้องกันย์อะไรมันก็ไม่ธรรมดาทั้งนั้นแหละ ตอนแรกที่มาเปิดก็เล่นเอาตกใจเพราะนอกจากจะใหญ่แล้วข้างในยังมีเสื้อยัดอยู่เต็ม

“กันย์”ร้องเรียกด้วยเสียงอ้อนวอน”ได้โปรดกินข้าวเพื่อความสบายใจของนายเถอะนะ”

มือเรียกชะงักกับคำขอของผม กันย์ย่นคิ้วแล้วก็หันมามองทางผมด้วยสีหน้าเหมือนจะแปลกใจผสมดีใจ ก่อนรอยยิ้มหวานจะจุดขึ้นที่มุมปาก

“อ้ำ”กันย์แย้มปากน้อยๆพอให้คนมองเห็นว่าน่ารัก

“ให้ป้อนเหรอ...?”อย่าบอกนะว่ากำลังอ้อนผมอยู่

ย๊า...โดยไม่รอคำตอบของเขา ผมก็รีบลุกผล็อยไปหยิบถ้วยมา ใช้ช้อนตักข้าวต้มหมูสับที่ทำสุดฝีมือ ตอนแรกก็แปลกใจที่ในตู้เย็นของลูกคุณหนูท่าทางไม่น่าทำกับข้าวได้อย่างกันย์กลับมีวัตถุดิบอยู่พร้อม แต่ก็ต้องเก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ก่อนเพราะตอนนี้ผมกำลังเป่าข้าวต้มร้อนๆก่อนจะส่งเข้าริมฝีปากสีชมพูอิ่มของอีกฝ่าย

ซึ่งบวมช้ำหน่อยๆ...

ดูท่าเมื่อคืนผมจะเล่นหนักมือไป(ไม่)หน่อยแฮะ

กันย์สะดุ้งโหยงเมื่อมีของร้อนไปต้องปากแผล แต่ก็ปรับสีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะสองมือค้นหาเสื้อ ก็หันมาอ้าปากให้ผมป้อนเป็นระยะ

น่ารักชิบหาย! เห็นแล้วอยากจะกรี๊ดแต่ก็เสียดายความแมนที่สะสมมานาน เอาเป็นว่าตอนกันย์เผลอผมจะแอบเอาหมอนอุดหน้าแล้วก็ร้องออกมาดังๆสักสามรอบแล้วกัน

หึหึหึหึหึ

ในที่สุดกันย์ก็ทำภารกิจเสร็จพร้อมกันถึงสองอย่าง

“อร่อยมากเลย คราวหลังทำให้กินอีกนะ”น้ำเสียงร่าเริงกับรอยยิ้มหวานจ๋อย ดูเหมือนกันย์ของผมจะอารมณ์ดีขึ้นหลังจากกินข้าวแล้วก็หาเสื้อผ้าให้ผมเรียบร้อย

อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม จ้องมองร่างของคนที่ระบมช้ำไปทั้งตัวตะเกียดตะกายลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มขำ

ผมใช้แขนแกร่งของตัวเองช้อนเอาร่างนั้นขึ้นมาก่อนจะอุ้มพาไปวางที่เตียง คนถูกอุ้มโดยไม่ทันตั้งตัวแสดงสีหน้าอาการตื่นเต้นดีใจ ยิ้มปริ่มจนหน้าบานมองหน้าผมที่กำลังดึงผ้าห่มมาห่มให้ตาใสแจ๋ว

“มองอะไร”ผมถาม

“มองแฟน”

ชะเห้ย! มีการหยอดกันซะด้วย

“หึหึ ติดใจเหรอ”ลูบเส้นผมนุ่มมืออย่างเอ็นดู กันย์ก็หัวเราะคิกคักถูกใจ เห็นแล้วเหมือนกำลังเล่นกับลูกหมาที่ดิ้นไปดิ้นมาเวลามีคนไปเกาพุงไม่มีผิด

“อื้ม ติดใจ”

“หะ...”ผมชะงักค้างกับคำตอบของอีกฝ่าย ผมกระพริบตาปริบๆอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ในขณะที่กำลังจะเอ่ยปากถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ กันย์ของผมที่เป็นของผมจริงๆแล้วก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าแล้วก็เอี้ยวตัวหันหน้าเข้าหากำแพง

ผมนั่งอยู่บนของเตียงครู่ใหญ่ จนเห็นว่าลมหายใจของคนหันหลังให้สม่ำเสมอแล้วก็ล้มตัวลงนอนตามบ้าง

เอื้อมมือหยาบกร้านของตัวเองไปแตะเอวบาง ลอบมองต้นคอขาวเนียนละไรผมของอีกฝ่ายแล้วเริ่มอยากจะลักหลับ เลยเบียดตัวเข้าไปแนบชิดมอบความอบอุ่นให้กันย์มากขึ้น

สุดท้ายจากที่วางมือเอาไว้บนเอวก็เลื่อนลงไปโอบร่างบางเอาไว้ ส่วนใบหน้าก็ก้มลงฝังไว้กับต้นคอระหง

ทั้งรักและลักหลับ...ตัวผมตอนนี้เต็มไปด้วยความอดทนยิ่งกว่าท.ทหารเสียอีก

ถึงจะเป็นแฟนกับแบบมึนๆแต่ก็ขึ้นชื่อว่าแฟน หลังจากนี้ไม่รู้ว่ากันย์จะคบกับผมนานเท่าไหร่ แต่ก่อนที่กันย์จะเอ่ยปากบอกเลิกผมก็จะอาศัยจังหวะนี้ทำให้กันย์หลงรักผมจนถอนตัวไม่ขึ้น

แล้วสุดท้ายพวกเราก็จะได้รักกันจริงๆ

นึกภาวนาขอให้นิทานเรื่องนี้จบด้วยความว่า...แล้วทั้งสองคนก็อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข...ตลอดไป...


------------------------------------


#ใกล้แสนไกล



มีรูปเล่มวางจำนายแล้วกับสำนักพิมพ์ ฟาไฉ (ลิงค์สั่งซื้อ >> จิ้ม << ) 

และรูปแบบ E-BOOK ใน MEB ( ลิงค์ >> จิ้ม << ) มีเนื้อเรื่องหลักตั้งแต่บทนำจนถึงตอนจบ และตอนพิเศษที่ไม่ลงในเว็บค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #29 pinkyyyy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 17:32
    น่ารักกกกกง่าส
    #29
    0
  2. #25 sichul (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 00:33

    ทำไมไม่คุยกันให้รู้เรื่องคะคุณลูกทั้งสองงงงง
    #25
    0
  3. #24 TAEJESSIYEONCA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 23:17
    อารมณ์แบบกันย์คิดว่านายยอมเป็นแฟนด้วยเพื่อรับผิดชอบ ส่วนนายก็คิดว่ากันย์ขอเป็นแฟนเพราะอกหักจากคนอื่นไรงี้ ทั้งที่จริงต่างก็แอบชอบกันและกันอยู่แล้วถูกมั้ย งื้ออออออออออ อยากอ่านต่อแล้ว
    #24
    0
  4. #23 04694 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 20:13
    ค้างงงงง
    #23
    0