- - ใกล้แสนไกล - - สนพ. ฟาไฉ

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 192 ครั้ง
    22 มิ.ย. 62

ตอนที่4 อย่าไปไหนนะ

ไม่อยากจะเชื่อเลย...ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ!

วันนี้ผมได้จูบกันย์ติดๆกันถึงสองครั้ง แถมครั้งที่สองนั้นไม่ใช่จูบแบบฉาบฉวยเสียด้วย

“นาย...”เสียงระโหยของคนกำลังมึนเมาเพราะฤทธิ์เหล้าร้องเรียกผม ร่างบางนั่งอยู่ในที่นั่งข้างคนขับเอื้อมมือมารั้งแขนเสื้อของผมซึ่งกำลังขับรถพาเจ้าตัวไปส่งที่คอนโด

ด้วยความตกใจ...ราวกับต้องของร้อน ผมแทบจะหักพวงมาลัยทิ่มรถลงข้างทางดีที่ยังมีสติอยู่บ้าง“อะไรเหรอ”เลยเอ่ยถามออกไปด้วยเสียงละมุน

นี่คือกันย์อีกด้านที่ผมไม่เคยเห็น

ดอกไม้สีขาวนวลของผมกำลังขึ้นสีแดงเรื่อ

ดวงตาคู่โตปรือฉ่ำชวนมอง แต่ก็น่าเสียดาย...ค่ำคืนแสนวิเศษนี้คงต้องสิ้นสุดลงแล้ว...

รถยนต์ยุโรปเคลื่อนเข้ามาในอาคารจอดรถของคอนโดราคาแปดหลัก ผมบังคับรถจอดด้วยสีหน้าเสียดายหากแต่คนที่ผมอยากอยู่ด้วยนานกว่านี้กลับเข้าสู่ห้วงนิทรา

หน้าอกขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอกับใบหน้ายามหลับใหลของกันย์

ขืนกันย์ยังอ่อยผมโดยไม่รู้ตัวแบบนี้อีกผมคงเป็นผู้ร้ายคดีข่มขืนเข้าสักวัน

“อา...แล้วจะพาไปถูกห้องได้ยังไงเนี่ย”เสียงทุ้มเอ่ยกับตัวเอง”ขอโทษนะ”แล้วก็ล้วงมือเข้าไปควานหากุญแจห้องในกระเป๋ากางเกง ร่างบ่างเขยื้อนตัวเล็กน้อยอย่างรำคานที่มีคนไปรบกวนการนอน

ผมประครองร่างเบาหวิวเหมือนผู้หญิงของอีกฝ่ายขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นที่ยี่สิบเอ็ด หลังจากดูหมายเลขห้องแล้วก็ไปถามคนดูแลเรียบร้อยแล้ว

เมื่อประตูห้องเปิดออกคนสามัญเช่าหอพักโทรมๆอยู่ก็ถึงกับผงะ...ห้องที่กันย์นอนกับห้องที่ผมนอนแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

ถ้าห้องของผมเรียกว่าห้องนอน...ที่นี่ก็คือมหาวิหาร

ชื่นชมเครื่องเรือนและความกว้างขวางของห้องอยู่ไม่นานก็บรรจงวางร่างโปร่งบางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายตื่น หากกันย์ได้สติกลับคืนมาแล้วเห็นแววตาแสนอาวรณ์คู่นี้กำลังจดจ้องอยู่เข้าคงไม่ดี...ผมถอนหายใจอีกครั้งก่อนตัดสินใจเดินออกจากเตียงของกันย์ไป

ซินเดอเรลล่าต้องลาจากเจ้าชายตอนเที่ยงคืน...เฉกเช่นเดียวกับเจ้านายที่ต้องลาจากเจ้าหญิงในฝันเมื่อเข็มสั้นของนาฬิกาชี้เลขหนึ่ง

หากนี่คือนิทาน...ตอนจบพวกเราจะได้พบกันอีกครั้งไหม?

หรือพอข้ามพ้นค่ำคืนนี้ไปเรื่องราวของเราจะเป็นเหมือนความฝันที่ไม่อาจย้อนกลับมา...

“นาย...จะไปไหนเหรอ?

กึก

ขณะที่กำลังกำลูกบิดประตูห้องนอนซึ่งเชื่อมต่อกับห้องนั่งเล่นอยู่นั้น คนที่ไม่คิดว่าจะตื่นขึ้นมากลับลุกขึ้นนั่งสลึมสลือบนเตียง มือเรียวยกขึ้นขยี้ตาตามประสาคนเพิ่งได้สติ

กันย์ซึ่งยังไม่สร่างเมาพยายามลุกขึ้นจากเตียงแล้วก็เดินเตาะแตะมาหาผมที่กำลังสาวเท้ากลับไปยังเตียงใหญ่ของอีกฝ่าย

ก้าวเดินไปด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก...

แสงไฟสีส้มสลัวตรงหัวเตียงเป็นเพียงแสงสว่างเดียวในห้องนี้

แต่เมื่อผมเข้าไปประครองร่างบางซึ่งลุกขึ้นยืนโอนไปเอนมาเอาไว้แล้วสบเข้ากับดวงตาสีเดียวกับท้องฟ้ายามราตรี...ผมกลับเห็นดวงดาวที่ส่องประกายอยู่ในนั้นอย่างชัดเจน...และเว้าวอน

“นาย...”ประกายในดวงตาของเจ้าของกลิ่นหอมอ่อนๆชวนเมามายยิ่งกว่าสุรารสเลิศกำลังร้องเรียกให้ผมซึ่งกำลังหักห้ามใจตัวเองอย่างหนักให้เข้าไปหา

และแล้ว...สติสัมปชัญญะก็พ่ายแพ้ให้กับสัญชาติญาณดิบ...ของเพศชาย

ผมผลักกันย์ลงกับเตียงแล้วก็พรมจูบทั่วใบหน้ามน ครอบครอบริมฝีปากบาง จาบจ้วงควานหาความหวานด้วยความกระหาย เสียงครางอื้ออึงในลำคอของคนที่อยู่ใต้ร่างช่วยเร่งให้หัวใจสูบฉีดเลือดเร็วขึ้น

เสื้อมีราคาถูกปลดออก เผยให้เห็นผิวขาวสะอาดสะอ้านและเนินอกชวนลิ้มรส ผมใช้มือของตัวเองหยอกล้อกับติ่งไตสีชมพู

“อ๊ะ...”คนถูกคุกคามสะดุ้งเกร็ง

ก้มหน้าคอเคลียซอกคอ ดูดเม้มแต่งแต้มรอยจ้ำสีแดงเอาไว้...แสดงความเป็นเจ้าของ...กันย์เป็นของผม

“กันย์...เป็นของเจ้านายนะ...”

“อืม...”

ผมไม่รู้ว่าเสียงหวานสั่นพร่านั้นคือคำตอบหรือเป็นเพียงเสียงครางกระเส่าของคนที่ถูกรุกรานจุดอ่อนไหวภายใต้กางเกง

ใบหน้าหวานฉ่ำเยิ้มด้วยแรงอารมณ์...กันย์ที่เต็มตื้นไปด้วยความปรารถนา

อีกด้านที่ผมก็ไม่เคยเห็น...และอยากเห็นให้มากกว่านี้...

ผมถอดกางเกงของกันย์ออก เผยให้เห็นส่วนนั้นชัดถนัดตา...อา...คนอะไร ขนาดตรงนี้ยังน่ารักเลย...

กอบกุมเอาส่วนกระตุ้นอารมณ์ของอีกฝ่ายมาไว้ในมือ ผู้ชายขี้ขลาดนิสัยไม่ดีอาศัยจังหวะที่คนที่แอบรักกำลังอ่อนแอเพราะถูกหักอกและเมามายไม่ได้สติ ช่วงชิงเอาค่ำคืนแสนหวานมาเป็นของตัวเอง

“อ๊า...”ร่างบอบบางบิดตัวเร่ายามผมเคลื่อนมือขึ้นลง จากส่วนปลายถึงส่วนโคน ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนของเหลวขาวขุ่นรื้นปริ่มออกมา

“ฮ๊า....อะ อ๊า...นาย...”ใบหน้ายามถึงขีดสุด สะกดสายตาของผมเอาไว้ครู่ใหญ่ ก่อนจะหลุดออกมาจากภวังค์ ผู้ชายคนนี้ก็นำเอาน้ำรักของคนที่เพิ่งเสร็จสมป้ายนิ้ว แล้วก็แทรกสอดเข้าไปในส่วนอ่อนไหวอีกส่วนหนึ่งของเจ้าตัว

“นาย...อะ ตรงนั้น...”เสียงหวานร้องด้วยความตื่นตระหนก ยามถูกสิ่งแปลกปลอมเล็ดลอดเข้ามาในร่างกาย ผมก้มหน้าลงไปประทับจูบผ่อนคลาย ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

ผมมันนิสัยไม่ดีแล้วก็ขี้ขลาด...แต่ถึงอย่างนั้นผมก็รักกันย์จนถอยไปไหนไม่ได้แล้ว

“ไม่เป็นไรนะกันย์ นายอยู่ตรงนี้ อยู่กับกันย์นะ...”

“อึ๊...อื๊อออ...”มือเรียวจิกผ้าปูที่นอนอย่างแรง เรียวขาสวยบีบเข้าหากันด้วยความเกร็งเมื่อผมเพิ่มจำนวนนิ้ว...จากหนึ่งเป็นสอง...จากสองเป็นสาม...

ขยับเข้าออกอยู่หลายอึดใจ

ก่อนจะถอนออกมาแล้วก็นำสิ่งอื่นเข้าไปแทน

“ฮะ...อะ...นาย...นาย”

“กันย์...ถ้าเจ็บก็บอกนะ”ก้มหน้าลงมอบจุมพิตขณะแหวกขาของอีกฝ่ายแล้วก็แทรกตัวเองเข้าไป...มันแน่นเสียจนอึดอัด แล้วก็ตอดรัดยิ่งกว่าของผู้หญิง

ผมคว้ามือบางมาเกาะที่บ่า อย่างน้อยถ้ากันย์เจ็บก็จะได้จิกลงมาที่หลังของผม...ผมจะได้รู้ว่าควรจะผ่อนแรงตอนไหน

“อ๊า...นาย..ฮื๊มม”

เข้าไปจนกระทั่งสุดด้าม ก็นิ่งค้างเพื่อให้ร่างบางชินกับของของผมเสียก่อน กันย์หอบหายใจถี่รัว ปรือตามองมาที่ใบหน้าของผม ก่อนจะเลื่อนมือมาประครองใบหน้าของผมเอาไว้

“แห่ก...นาย...กันย์...บอกกันย์ที อือ...นี่กันย์...ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม...”

ผมไม่เข้าใจความหมายและสีหน้าอิ่มเอมเหมือนได้รับความสุขล้นปรี่ของอีกฝ่าย แต่ก็คลี่รอยยิ้มละมุนให้แล้วก็ลูบเส้นผมนุ่มอย่างแผ่วเบา

“อืม...ถึงแม้มันจะเป็นเหมือนเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นจริง...แต่นี่ก็ไม่ใช่ความฝัน”

“อ๊า...”แล้วผมก็เริ่มขยับตัว...เสียงกระทบกันของผิวหนังและเสียงของกันย์ดังคลออยู่ข้างใบหู...เป็นตัวกระตุ้นชั้นเลิศสำหรับผู้ชายช่วงวัยอย่างผม

โดยไม่มีความยับยั้งอีกต่อไป ผมถอนตัวออกมาจนหมดท่ามกลางใบหน้าตกใจระคนเสียดายของร่างบางด้านใต้ แต่ผมก็ไม่ปล่อยให้เขาต้องรอนาน กระแทกความเป็นชายเข้าไปใหม่จนสุดด้าม...

กันย์ของผมร้องออกมาสุดเสียง จิกเล็บกับแผ่นหลังของผมขณะตัวผมเองก็ซีดปากอย่างชอบใจ

“ชอบไหม หึหึ...”นายธรรมดาคนนี้ก็ธรรมดาแค่เรื่องเงินทองเท่านั้น เรื่องอื่นธรรมดากับเขาเสียทีไหน...คนที่ผมถือเอาเองว่าเป็นคนรักในค่ำคืนนี้ระบายยิ้มแทนคำตอบ

“อืม...ชอบ...”

ครั้งแล้วครั้งเล่า...พวกเราบรรเลงบทเพลงซึ่งไม่แน่ใจว่าเป็นเพลงรักได้หรือไม่อยู่อย่างนั้น

พอถึงขีดสุดแล้วก็เริ่มต้นใหม่...กันย์ของผมไร้เรี่ยวแรงแต่ตัวผมก็ไม่ยอมลามือ...

ถ้าหากได้อยู่แบบนี้ตลอดไป...ก็คงดี ผมคิดอย่างนั้น แต่สุดท้ายเช้าวันใหม่ก็มาเยือน

ตัวผมซึ่งลืมตาขึ้นมาในห้องนอนของคนอื่น...นอนมองเพดานสีขาวนิ่งค้าง

หัวใจในอกซ้ายบีบตัวอย่างเจ็บปวด...เมื่อคืนนี้...

ผม...ทำอะไรลงไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 192 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #22 Bam1994 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 21:33

    ระวังปลิว​เด้ออออออแต่ชอบน่ะ
    #22
    0
  2. #21 วายคือสายกู (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 22:25

    เเนะนำระวังโดนเเบนนะคะ กฎเด็กดีเค้าอ่ะค่ะะ
    #21
    0
  3. #20 sichul (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 14:46

    อ๊ากก เค้ า เค้าาา.. อ๊ากกก /////
    #20
    0
  4. #19 Khanthasene (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 12:01

    เธอว่าจะแบนป่ะ ฉันกลัวมากเลอตอนนี้น่ะ

    #19
    0
  5. #18 04694 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 16:52

    ได้กันแล้ววงื้ออ
    #18
    0
  6. #17 ilovejaebum (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 15:33

    แม่!! เค้าได้กันแล้วววว!!
    #17
    0