- - ใกล้แสนไกล - - สนพ. ฟาไฉ

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62

ตอนที่2 คนนิสัยไม่ดี

“หลีกๆๆ พวกมึงหลีกไป นายธรรมดาเสด็จแล้ว!!!!”

เสียงประสานของคู่หูนรกพอส เบสดังลั่นร้านเหล้าซึ่งเป็นที่นัดหมายของกลุ่มพวกเรา

เนื่องจากคนในกลุ่มเป็นลูกชายของเจ้าของร้าน การสังสรรค์จึงได้รับส่วนลดพิเศษแถมยังได้เข้าร้านก่อนเวลาเปิดอีก ตัวผมที่ไม่ค่อยได้มาดื่มกับเจ้าพวกนี้เท่าไหร่เพราะติดงานพิเศษจึงไม่เข้าใจว่าไอ้การได้กินก่อนร้านเปิดมันน่าภาคภูมิใจตรงไหน

หากแต่สงสัยได้ไม่นานก็ถูกระดมฝ่ามือเข้าปะทุสะร้าย โดนตบเข้าที่หัวจนหน้าหัน ทุบหลัง ผลักอก คือถ้าจะทักทายกันรุนแรงขนาดนี้ก็ใช้ตีนช่วยด้วยก็ได้นะกูไม่ถือ

“ไอ้นาย มึงยังไม่ตาย!!”

“เพื่อนรัก ในที่สุดเราก็ได้พบกัน”

“แม้เราจะอยู่ไกลกันสุดขอบโลกหรือแค่หนึ่งในสี่ไมล์แต่...”

“เอาที่พวกมึงสบายใจเลย อยากเจอกูนักก็เลิกแดกข้าวที่คณะอักษรแล้วก็มากินที่โรงอาหารใต้ตึกสิวะ”ผมเอี้ยวตัวหลบความรุนแรงออกมาเพราะกลัวดอกไม้จะเยินก่อนจะเถียงกลับอย่างไม่พอใจ

“ไม่! มึงไม่ได้สำคัญขนาดนั้น”บิ๊กช่วยตอบให้ผมสบายใจ คนถูกทักไปว่าคิดถึงอย่างนั้นแหละเลยนั่งลงกับที่ของตัวเองเท้าค้างมองหน้าพวกมันซึ่งพร้อมใจกันส่งสายตาแปลกๆมายังผมเป็นจุดเดียว...

ไม่สิ ไม่ใช่ผม...สิ่งที่พวกมันกำลังมองอยู่ก็คือ...กระเช้าดอกไม้ในมือของผมนั่นเอง

“แหม่ นายธรรมดากับรักครั้งใหม่เหรอครับ?”แม็กซ์เอาไหล่มาชนไหล่ผมหน้าตาหยอกล้อกวนส้นตีน

พวกมันในทีนี้รู้ประวัติช้ำรักของผมดีเลยมีท่าทีแปลกใจเพราะพวกมันเชื่อกันว่าผมจะออกบวชหลังเรียนจบ...

ซึ่งความคิดจังไรแบบนั้นก็ได้มาจากพอสและเบส

“รักเชี่ยไร นี่ของคืนจากลูกค้า”นัยน์ตาเป็นประกายของเหล่าเพื่อนรักดับวูบหม่นหมองลงทันทีเมื่อได้ยินคำปฏิเสธอันแสนชัดเจนจากปากผม

บิ๊กเอื้อมมือมาตบไหล่เชิงให้กำลังใจ มันพร่ำบอกผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าผมหล่ออย่าเพิ่งท้อขอให้สู่ต่อไปสักวันจะเจอรักแท้ เหมือนมันไม่รู้ว่าในห้องผมมีกระจก เป็นห่วงตัวเองก่อนเถอะบิ๊ก ขอบใจที่เป็นห่วง

หลายคนเริ่มแยกย้ายกันนั่งที่ของตัวเองพูดคุยสัพเพเหระกันผมเลยตัดสินใจหยิบเอากระเช้าดอกไม้ไปฝากหลังร้านไว้ก่อน ขืนวางไว้กับกลุ่มลิงถึกมันคงเละภายในสามนาที

พ่อของไอ้บิ๊กหรือก็คือเด็กบนฉลากซิอิ๊วขาวภาคห้าสิบปียิ้มรับแล้วก็นำของในมือผมไปวางไว้บนเคาเตอร์คิดเงินซึ่งตั้งอยู่ด้านในถัดจากห้องน้ำไม่มากนักด้วยความยินดี

ร้านแห่งนี้เป็นลานกว้าง มีเวทีสำหรับนักร้องและโต๊ะหลายสิบตัว พวกเรานั่งอยู่ในมุมด้านในเพื่อไม่เป็นการรบกวนลูกค้าคนอื่นๆซึ่งเริ่มทยอยมากันแล้วสองสามโต๊ะ

ผมมองทานตะวันสีสดอย่างอาลัยนิดหน่อยแต่ก็คิดได้ว่าโอเว่อร์เกินไปก็เลยเดินกลับโต๊ะ

ทว่า...สายตาพิฆาตกลับทิ่มแทงเข้ามาจนตัวผมพรุนเป็นฟองน้ำ

“อะ...อะไรเหรอ”ผมอ้อมแอ้มถามออกไป ส่วนตัวก็พยามกลับเข้าไปนั่งที่แต่กลับโดนไอ้พอสล็อคคอลากให้มานั่งหัวโต๊ะ ตามมาด้วยสายตานับสิบคู่ที่พร้อมใจกันเพ่งมาทางผมซึ่งมีใบหน้าเหรอหรา

“ไอ้เบสเล่าให้ฟังหมดแล้วว่าลูกค้าที่ว่าคือกันย์”แม็กซ์กล่าวเสียงเข้ม พวกที่เหลือก็เออออห่อหมก สีหน้าและท่าทางของพวกมันตอนนี้เหมือนไม่ใช่หนุ่มวิศวะ...

บอกใครเขาคงเชื่อสนิทใจว่าเรียนนิติศาสตร์

ส่วนจำเลยอย่างนายธรรมดาก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆให้คณะลูกขุนทั้งหลายทคนถูกเค้นถามกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะทำทีเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไร

”ทำไม กันย์ซื้อดอกไม้ร้านกูไม่ได้เหรอไง ไม่เห็นมีอะไรน่าแปลก”ผมแสร้งทำเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่โต คว้าเอากระติกน้ำแข็งมาคีบน้ำแข็งใส่แก้วแล้วเทเหล้าซึ่งไม่รู้ว่าเขาเอามาเสริฟตั้งแต่เมื่อไหร่อย่างชำนาน คิดเอาเองว่ารอดแล้วเลยยกสุราขึ้นจิบ

แต่คำตอบถัดมาของมังกรสร้างความกระทบกระเทือนให้สมองของคนแอบเนียนด้านชาไปเก้าส่วน

“มันแปลกตรงที่มึงชอบกันย์...

“!!!!!!”

ผมเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง มองหน้าเหล่าเพื่อนที่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรกับข่าวใหญ่นี้กันสักคน

“พวกมึง...รู้...ตั้งแต่เมื่อไหร่”ตัวของนายธรรมดาตอนนี้หดเหลือเท่านิ้วก้อย

ไม่จริงน่า...ก็ผมคิดว่าไม่เคยพูดถึงกันย์เลยสักครั้งไม่ใช่เหรอ แถมเจ้าพวกที่แยกกันตั้งแต่ปีหนึ่งยังทำท่าเหมือนรู้อยู่แล้วอีกก็หมายความว่าพวกมันรู้ตั้งแต่...

“ปีหนึ่ง ก่อนปิดเทอมใหญ่”เบสช่วยไขความกระจ่าง”ตลอดปีมึงเลิกกับแฟนเจ็ดคน ถึงมึงจะได้เย็-ครบทุกคนแล้วก็เถอะ แต่ตอนมึงเฮิร์ทพวกกูรู้สึกได้ว่ามันไม่สุด เหมือนมึงอกหักแค่ครึ่งเดียว พวกกูเลยคิดว่ามึงต้องมีคนที่ชอบมากๆอยู่ในใจ...”

“และคนที่ว่านั้น กูเพิ่งรู้วันนี้ว่าเป็นกันย์...”พอสช่วยต่อคำ

รู้สึกเหมือนโดนไม้เบสบอลฟาดหัวอย่างแรง หลังจากสิ้นประโยคนั้นผมก็หยัดร่างกายอันแข็งทื่อขึ้นแล้วก็กล่าวเสียงราบเรียบว่า”ขอกูไปเข้าห้องน้ำก่อน” ผมเดินฝ่ากลุ่มเพื่อนซึ่งมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกโดยไม่ปรายตามองแม้แต่น้อย

ผม...ชอบกันย์ขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมถึงถูกมองออกง่ายขนาดนี้ แค่เวลาสั้นๆที่กันย์เอาดอกไม้มาคืน...

ตัวผมซึ่งถูกตอกย้ำเข้ากับความจริงบางอย่างซึ่งเพียรหลีกเลี่ยงมาแสนนานเอนกายพิงฝาผนังหลังร้าน...

ห้องน้ำเป็นเพียงข้ออ้างให้สามารถปลีกตัวออกมาจุดที่พร้อมจะถูกรัดให้ตายด้วยสายตาทุกเมื่อก็เท่านั้น

ความเย็นจากเนื้อปูนและอากาศยามพลบค่ำแทรกซึมผ่านผิวหนังช่วยระงับอัตราการเต้นของหัวใจให้ช้าลง ผมแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้มก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วก็หยิบไฟแช็คและบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

นัยน์ตาสีดำเข้มทอดมองแสงสลัวจากปลายมวนบุหรี่ก่อนยกมือขึ้นมาจรดริมฝีปากอัดนิโคตินเข้าปอด ยืนทอดถอนหายใจแล้วก็ปล่อยให้สายลมพัดผ่านร่างกายไปอย่างเงียบงัน

จนกระทั่งเสียงดนตรีบนเวทีเริ่มบรรเลง...

ไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนี้มานานเท่าไหร่แล้วแต่คิดว่าไม่ควรหายไปนาน ผมก็เลยเดินเข้าไปทิ้งบุหรี่ซึ่งใกล้จะหมดมวนพอดีในที่เขี่ยบุหรี่ของห้องน้ำแล้วก็จัดแจงล้างหน้าล้างตาเพื่อความสดชื่น

มือหยาบจากการทำงานสารพัดวักน้ำเย็นสัมผัสผิวหน้าของตัวเอง ผมก้มหน้าเอามือเท้าอ่างอย่างใช้ความคิด ไรผมเปียกชุ่มลงมาปรกหน้าผากแต่นั่นก็ไม่ได้สร้างความรำคานให้เท่าไหร่นักเมื่อเทียบกับความคิดซึ่งแล่นอยู่ในหัว

ตอนกลับไปที่โต๊ะควรทำสีหน้าอย่างไรดี...

หากแต่...เสี้ยวนาทีที่ผมเงยหน้าขึ้นมาหลังจากพยามควบคุมอารมณ์คุกรุ่นอยู่ครู่ใหญ่ จิตใจซึ่งนิ่งสงบไปแล้วครั้งหนึ่งกลับมาสั่นไหวอย่างรุนแรงอีกครั้งเมื่อสิ่งที่สะท้อนอยู่ในกระจกตรงหน้าของผมก็คือร่างโปร่งสาเหตุของปัญหาทั้งมวลในชีวิตผมช่วงนี้

“กันย์”

ใบหน้าหวานฉายแววตื่นตระหนกเมื่อถูกผมพบตัวเข้า หากสังเกตดูดีดีจะเห็นว่าดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา คิ้วเรียวขมวดเป็นปมยามจับจ้องใบหน้าโง่ๆของผมที่ยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่หน้ากระจก

ผมหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่ไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในสภาพเหมือนกำลังจะร้องไห้แบบนั้น

“นิสัยไม่ดี!”ผมเลิกคิ้วอย่างฉงนเมื่อโดนด่าโดยไม่ทันตั้งตัว เท่าที่จำความได้ผมคิดว่าผมไม่เคยทำอะไรให้เขาไม่สบายใจสักครั้งเลยนะ

“ว่าผมเหรอ?

“นายนิสัยไม่ดี”

นัยน์ตากลมโตแข็งกร้าว ริมฝีปากเม้มเข้าหากันอย่างระงับสติอารมณ์ กันย์สะบัดแขนของผมที่เอื้อมไปรั้งเจ้าตัวซึ่งกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำไป

“เดี๋ยว! อะไร เกิดอะไรขึ้น”และในที่สุดคนตัวเล็กกว่าก็สู้แรงของผมไม่ไหว

นายธรรมดาใช้มือรวบแขนของคนเข้าใจยากตรงหน้าได้สำเร็จ

“...ปล่อย..นะ....”

“ไม่...”

นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่...?

เห้!? นาย ตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือไงว่าจะไม่ไปข้องแวะกับกันย์น่ะ

บางครั้งสมองก็ตกอยู่ใต้อำนาจของจิตใจ...ยามเห็นหยดน้ำสีใสร่วงผล็อยจากดวงตาคู่นั้นแล้ว

มันยากเหลือเกินที่จะห้ามใจไม่ให้ยกมือขึ้นไปสัมผัสแก้มนวล เกลี่ยหยาดน้ำตาออกอย่างแช่มช้า

“ปล่อยนะ...อย่าทำแบบนี้”แผ่วเบาแล้วก็สั่นเครือ คนตรงหน้าผมเปราะบางเหมือนพร้อมที่จะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

และแล้ว...โดยไม่รู้ตัว...ผมก็...

จูบกันย์...


------------------------------------

คนนิสัยไม่ดี คนผีทะเล 555555


#ใกล้แสนไกล



มีรูปเล่มวางจำนายแล้วกับสำนักพิมพ์ ฟาไฉ (ลิงค์สั่งซื้อ >> จิ้ม << ) 

และรูปแบบ E-BOOK ใน MEB ( ลิงค์ >> จิ้ม << ) มีเนื้อเรื่องหลักตั้งแต่บทนำจนถึงตอนจบ และตอนพิเศษที่ไม่ลงในเว็บค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #38 Yanapat. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 22:52
    ว้ายยย คนเขามีพ่อมีแม่นะนายยย
    #38
    0
  2. #35 FNnp142 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 19:36
    อะไร อยู่ดีๆก็ไปจูบเค้า ไม่ด้ายยยยย
    #35
    0
  3. #15 jenine (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 23:17
    อ้าวชงผิดโพ555555555555
    #15
    0
  4. #13 sichul (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 18:05

    อ้าวว พี่ทำไรอ่ะ อยู่ดีๆไปจูบเค้าไม่ได้นะะะ เดะตีเลย! // ไรท์อยากอ่านต่อแล้วว
    #13
    0
  5. #10 chubby_cheeks (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 19:22

    กรี๊ดดดดดดดดดดด

    #10
    0
  6. #9 kamedwater (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 19:21

    คนฉวยโอกาสสส

    #9
    0
  7. #8 04694 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 09:56
    แงงงค้างงงงอ่ะไรท์
    #8
    0