- - ใกล้แสนไกล - - สนพ. ฟาไฉ

ตอนที่ 1 : INTRO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,553
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    30 พ.ค. 62


บทนำ


ชื่อของผมคือเจ้านาย เพื่อนมักเรียกผมสั้นๆว่านาย ส่วนเพื่อนสนิทเขาเรียกผมว่านายธรรมดา...

ก็อย่างที่เห็นว่าผมเป็นผู้ชายที่จัดอยู่ในกลุ่มหน้าตาดีโดยกำเนิด รูปร่างสูงโปร่ง หุ่นดีอย่างคนชอบเล่นกีฬา ผิวสีน้ำผึ้ง ไม่ใช่น้ำผึ้งธรรมดาด้วยนะครับแต่เป็นน้ำผึ้งลำไยบริสุทธิ์แท้จากลำพูน...อืม ผมว่ามันไม่เกี่ยวกับผิวพรรณผมเท่าไหร่หรอก แค่บังเอิญนึกถึงมื้อเช้าอย่างขนมปังราดน้ำผึ้งปลอมผสมน้ำตาลรสชาติห่วยแตกเมื่อเช้าแล้วมันรู้สึกเจ็บช้ำเท่านั้น

แน่นอนว่าที่มาของฉายานายธรรมดาไม่ได้มาจากเบ้าหน้าของผม แต่มันมาจาก ฐานะ

ผมเกิดมาในครอบครัวธรรมดาค่อนไปทางไม่มีอันจะกินทำให้เรื่องราวความรักของผมมันไม่เคยจะจบลงแบบสมหวัง หญิงเจ้าคนใดที่ชายตาแลผมด้วยรูปลักษณ์ที่เธอเห็นด้วยสายตามักจะจากไปทันทีที่พวกหล่อนรู้กำลังทรัพย์ในกระเป๋า ช่วงแรกมันก็สร้างความสะเทือนใจให้ผมอยู่ไม่น้อยจนเก็บเอาไปคิดและเป็นโรคกลัวความรักอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่นานมันก็แปรเปลี่ยนเป็นพลังในการดำรงชีวิตแทน

ผมใช้เวลาว่างจากการเรียนในมหาวิทยาลัยหางานพิเศษทำ อย่างเช่นวันนี้ ณ ร้านดอกไม้เล็กๆในย่านการค้าชื่อดังใจกลางกรุง นายธรรมดาเจ้าของใบหน้าชวนหลงใหลกำลังจัดแต่งดอกไม้ให้เข้าที่ด้วยความละเมียดละไมอยู่ในร้านพื้นที่สีเหลี่ยมจัตุรัสแคบๆเพียงลำพัง

              กรุ้งกริ้ง...

เสียงกระดิ่งอันเล็กๆที่เจ้าของร้านประดับมันไว้มุมประตูเรียกสายตาของผมให้ละจากดอกอเคเซียสีขาวในแจกันไปหาร่างของลูกค้าคนแรกของวันซึ่งเดินเข้ามาตั้งแต่ยังไม่เปิดร้าน

ผมเหลือบสายตามองหาป้ายแขวนคำว่า Close ซึ่งมั่นใจว่าแขวนมันเอาไว้แล้วอย่างไม่สบอารมณ์

“ขอโทษครับ ร้านเรายังไม่เปิดนะครับ”ภายในร้านแคบๆและท่านั่งยองๆอยู่กับพื้นทำให้พุ่มดอกไม้หลากสีบดบังใบหน้าของแขกผู้มาเยือน ผมจึงตะโกนฝ่าออกไปก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นเพื่อไปชี้แจงให้เขาฟัง

ในชั่วพริบตาที่ผมได้เห็นใบหน้าของลูกค้าคนนั้นชัดๆ หัวใจของผมก็เหมือนจะกระตุก ความรู้สึกเหมือนมนุษย์ทำงานช่วงสิ้นเดือนมองยอดเงินในบัญชีตัวเองแล่นวาบเข้ามาจนอุณหภูมิในร่างกายลดลง

กันย์

ดวงตากลมใสของเจ้าของชื่อไหววูบเล็กน้อยเมื่อได้ยินผมเรียก ใบหน้าหวานประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนก่อนริมฝีปากบางจะเอ่ยถามว่า

”คุณรู้จักชื่อผมได้ยังไงครับ”

“เอ่อ คือผมเรียนมหาลัยเดียวกับคุณครับ”เพียงคำตอบสั้นๆของผมเขาก็เข้าใจแล้วราวกับการที่คนต่างคณะในรั้ววิทยาเขตเดียวกันจะรู้จักกันเป็นเรื่องปกติ แต่ก็ไม่แปลกที่เขาจะไม่ติดใจสงสัยอะไรเพราะเขาคือ กันย์ นักศึกษาชั้นปีที่สองดีกรีเดือนคณะบริหาร ลูกชายคนเล็กของตระกูลนักกฎหมายเก่าแก่

ไม่ว่าใครในมหาวิยาลัยก็รู้จัก ไม่ว่าใครในมหาวิทยาลัยก็ลุ่มหลง

ไม่ว่าใคร...แม้แต่ผม...

“ชื่ออะไรเหรอ”ร่างโปร่งของลูกค้าเดินเลี่ยงดอกไม้ไปหยุดยืนอยู่หน้าเคาเตอร์แล้วยกตัวเองขึ้นนั่งบนโต๊ะอย่างถือวิสาสะ

“เจ้านาย”

 “ชื่อแปลกจัง”เขาหัวเราะคิกคักเมื่อได้ยิน

“ชื่อกันย์สิแปลก มันแปลว่าสาวน้อยไม่ใช่หรือครับ”ผมไม่เคยคุยกับเขามาก่อนก็จริงแต่ผมเคยเห็นเขาทุกวันจึงไม่มีความรู้สึกเก้อเขินเกิดขึ้น

ทุกวันหลังเลิกเรียนผมต้องมาทำงานที่ร้านนี้ แต่ก่อนที่จะออกมานอกรั้วผมต้องเดินผ่านคณะของเขาซึ่งติดอยู่กับทางเข้าและแทบจะทุกวันเช่นกันที่ผมเห็นร่างโปร่งเจ้าของผิวขาวเนียนละเอียดลงมานั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ม้าหินอ่อนริมทาง

ในครั้งแรกนั้น...แม้จะไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ผมก็รู้ว่าเขามาจากไหน

เพียงแค่เห็นอากัปกิริยาอันเป็นธรรมชาติชวนเพ่งดู ภายใต้ชุดนิสิตธรรมดาไม่ได้เลิศหรูอะไรกลับเสริมให้ริมฝีปากยามเอื้อนเอ่ยถ้อยคำน่าสัมผัส

ผมแน่ใจในทันทีว่าผู้ชายคนนี้ต้องหลุดออกมาจากภาพวาดของจิตกรอันดับหนึ่งของโลก ใช้ชีวิตในคฤหาสน์ทองคำตระกาลตา และเติบโตท่ามกลางมวลหมู่ดอกไม้นานา เขาจึงได้ครอบครองรอยยิ้มที่สวยงามเช่นนี้

 “แล้วร้านเปิดกี่โมงเหรอ”เขาเอียงคอเล็กน้อย ขณะแกว่งขาไปมาบนโต๊ะท่วงท่านั้นทำให้เจ้าตัวดูเหมือนเด็กซุกซนคนหนึ่ง

“เก้าโมง”ไม่รู้ว่าใบหน้าของกันย์มุ่ยลงเพราะไม่พอใจที่ร้านเราเปิดช้าหรือเพราะผมตอบคำถามเขาสั้นเกินไป

“งั้น...ขอนั่งรอตรงนี้ได้ไหม”

ให้ตายเถอะ ผมไม่เข้าใจคนคนนี้เลยจริงๆ แทนที่เขาจะไปเดินเล่นรอเวลาแล้วค่อยกลับมาซื้อดอกไม้แต่เขาเลือกที่จะนั่งรอเนี่ยนะ...ไม่รู้หรืออย่างไรว่าการที่คุณมานั่งทำตัวน่ารักอยู่ใกล้ๆถือเป็นการขัดขวางการทำงานของเจ้าพนักงานนะครับ!

“คุณไม่ไปที่ไหนก่อนหละ”

“ไล่เหรอ”

“เปล่า ผมกลัวคุณจะเบื่อ เพราะตอนนี้พึ่งแปดโมงเศษๆเอง”ผมว่าพลางเบนความสนใจกลับมายังงานของตัวเอง สูดหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อรวบรวมสมาธิ ขณะเอื้อมมือหมายหยิบฟ็อกกี้ฉีดน้ำเขาก็เอ่ยขัดขึ้นว่า

“ไม่ดีกว่า วันนี้ผมมาหาคนคนหนึ่งเลยกะจะซื้อดอกไม้ไปให้เขา”

คำกล่าวนั้นเองทำให้ผมต้องหันไปพิจารนาคนพูดอีกครั้ง วันนี้กันย์อยู่ในชุดไปรเวทสร้างความไม่คุ้นตาแก่ผมนิดหน่อย เพราะเจ้าเสื้อยืดคอวีสีขาวสลับฟ้าของเขามันเผยให้เห็นซอกคอขาวๆกับกระดูกไหปลาร้ามีเสน่ห์ชวนจินตนาการยามเขาก้มตัวแล้วลองนึกภาพว่าจะเห็นไปถึงไหนต่อไหนใบหน้าก็เห่อร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

กันย์ที่ผมไม่เคยเห็นในมหาวิทยาลัยกำลังอยู่ตรงหน้าแต่ผมกลับต้องสนใจเจ้าดอกไม้พวกนี้มากกว่าเขา นึกแล้วก็อยากจะกัดลิ้นโทษความยากจนของตัวเอง

อา...เกือบลืมไปเลยว่าผมสาบานกับตัวเองเอาไว้แล้วว่าจะไม่ข้องเกี่ยวกับกันย์เกินเลยไปกว่าการเฝ้ามอง...เพราะพวกเราต่างกันเกินไป เงินตราได้ขีดเส้นแบ่งพวกเราออกจากกัน

เห็นทีว่าสิ่งเดียวที่พวกเราสองคนมีเหมือนกันคงเป็นเพศ

คิดถึงตรงนี้ก็แค่นยิ้มเยาะความไม่เจียมของตัวเองแล้วปรับสีหน้าเอ่ยหยอกล้อคนในฝันไปว่า”แฟนเหรอครับ”

“อืม...”มือเรียวยกขึ้นแตะคางทำท่านึกอยู่สึกพัก”ไม่ใช่หรอก ผมแค่แอบชอบเขาเฉยๆ”

“เห ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่าคนอย่างคุณต้องแอบๆซ่อนๆกับความรักด้วย”

“คนอย่างผมมันทำไมเหรอ”เขาถาม คราวนี้ดูเหมือนผมจะตอบคำถามผิดเข้าอย่างจังเพราะความไม่พอใจที่สัมผัสได้จากน้ำเสียง กันย์ลุกจากโต๊ะและสาวเท้ามาหาผมซึ่งยืนถือกระบอกฉีดน้ำค้างอยู่

“เพราะผมรวยใช่ไหม?”เขาคว้าเอากระบอกสีฟ้าขุ่นออกจากมือผมและใช้มันฉีดใส่หน้าผมเต็มๆสองสามครั้ง “เห้ย! อะไรของคุณเนี่ย!?”ผมรีบยกมือมาป้องตาอย่างตกใจถึงมันจะเป็นน้ำเปล่าก็เถอะ

“นี่แหนะ นี่ๆๆๆ”และการกระทำของผมก็กระตุ้นต่อมเอาชนะของเขาเข้าเต็มๆ กันย์ยิ่งรัวนิ้วพ่นน้ำใส่ผมหนักข้อกว่าเดิมผมเลยตัดสินใจขัดขืน ใช้มือหยาบกร้านของตัวเองรวบข้อมือขาวทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยกันจากนั้นก็ใช้มืออีกข้างที่เหลือหยิบอาวุธสังหารออกจากมือวายร้ายซึ่งดิ้นขลุกขลักโวยวายอยู่ตรงหน้า

ผมเขี่ยฟ็อกกี้ไปให้พ้นทางก่อนหันมาหาเขากะจะต่อว่าเสียหน่อย ทำผมเปียกชุ่มตั้งแต่เส้นผมยันบ่าแบบนี้ถ้านายจ้างมาเห็นเข้าเขาจะว่ายังไงแต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาของเขาในระยะประชิดคำพูดทั้งหมดที่เตรียมไว้ก็หายวับไปในอากาศ

ผมคลายแรงและปล่อยกันย์เป็นอิสระ

“ผมก็แค่โชคดีที่เกิดมาในครอบครัวที่มีเงิน ไม่ได้แปลว่าตัวผมจะมีดีอะไรมากกว่าใคร”กันย์ว่า” ฉะนั้น อย่าพูดเรื่องทำนองนี้ให้ผมได้ยินอีกเป็นครั้งที่สอง ผมไม่ชอบ”

“ขอโทษ”

“ไม่เป็นไร”

จากนั้นพวกเราก็นิ่งเงียบไปกันย์เดินกลับไปนั่งที่เดิมส่วนผมหันกลับมาจัดการงานของตัวเองต่อ บรรยากาศรอบตัวค่อนข้างตึงๆ เสียงเครื่องปรับอากาศดังแทรกความเงียบตลอดเวลา ผมที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวก่อนจึงชวนคุย

“แล้วคนที่คุณจะเจอวันนี้เขาเป็นคนแบบไหนเหรอครับ”

“คนธรรมดา”กันย์ตอบสั้นเสียจนผมใจหาย

“เอ่อ..แบบว่า เขาเรียนปีไหน หน้าตายังไง นิสัยแบบไหน เผื่อผมจะช่วยคุณเลือกดอกไม้ที่เหมาะกับเขาได้”นายธรรมดารีบเสนอตัวเอาใจทันที

“เรียนปีเดียวกัน หน้าตาดี นิสัยดี”แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่”เลือกอะไรที่คุณชอบมาก็ได้ช่อหนึ่ง ขอตอนนี้เลยได้ไหมผมจะกลับแล้ว”กอดอกเชิดหน้ามองไปทางอื่น ตามแบบฉบับเอาแต่ใจสินะ ผมเผลอไผลมองร่างโปร่งซึ่งเข้ามาใกล้ผมที่สุดในรอบสองปีแล้วก็ลอบถอนหายใจ

ถ้ามันเป็นความฝันก็อยากหลับใหลไปชั่วนิรันดร์...

คำกล่าวนี้คงเอามาใช้กับตัวผมยามนี้ได้ดีที่สุด

ในร้านเล็กๆอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ชวนเมามาย...กับผู้ชายที่เข้ากันได้ดีกับที่แห่งนี้

เวลาโชคดีของผมสิ้นสุดลงเมื่อดอกทานตะวันสีสวยแซมด้วยดอกคัตเตอร์จัดช่ออย่างดีในกระเช้าน่ารักถูกส่งให้คุณลูกค้าคนแรกของวันซึ่งยื่นเงินมาพอดีจำนวน ผมยืนส่งร่างโปร่งซึ่งเดินออกจากร้านไปโดยไม่มีทิ้งพูดใดๆไว้เลยจนลับตา


------------------------------------

สวัสดีจ้า นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราแต่งเอาไว้นานแล้ว (ราวๆ 3-4 ปีก่อน) เรื่องราวเริ่มจากมุมมองของพระเอกสายกาก สไตล์ดอกฟ้ากับหมาวัด อาจจะมีเนื้อหาบางจุดที่ไม่สมูทไปบ้าง ต้องขอภัยมา ณ โอกาสนี้นะคะ 

มีรูปเล่มวางจำนายแล้วกับสำนักพิมพ์ ฟาไฉ (ลิงค์สั่งซื้อ >> จิ้ม << ) 

และรูปแบบ E-BOOK ใน MEB ( ลิงค์ >> จิ้ม << ) มีเนื้อเรื่องหลักตั้งแต่บทนำจนถึงตอนจบ และตอนพิเศษที่ไม่ลงในเว็บค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #36 Yanapat. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 22:45
    น่ารักจังเลยยย
    #36
    0
  2. #33 pwe1237 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 14:45
    รึซื้อให้เจ้านายยย แอแงงงง
    #33
    0
  3. #11 Khanthasene (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 12:31

    แกว่าจะซื้อไปให้เจ้านายในใจเขาป่ะ //คิดไกลมาก-

    #11
    0