- - 38 องศา - - สนพ. RAINY NIGHT

ตอนที่ 6 : [ CHAPTER 5 ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,869
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,299 ครั้ง
    11 เม.ย. 61

ตอนที่5

“ไอ้เหี้ยซังงงงงงงงงงงงงงงงงงง”เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องของเพื่อนซึ่งปิดไฟมืดสนิทจนนึกว่าไม่มีคนอยู่ ผมก็มองเห็นก้อนกลมๆนอนขดอยู่บนเตียง”สามทุ่มกว่าเองมึงจะรีบหลับไปไหนวะ ตื่นๆๆๆๆๆๆ”

“มีอะไร? เอะอะซะใหญ่โต พี่นารายณ์ของมึงเปิดตัวลูกเมียรึไง”เพื่อนเลวงัวเงียขึ้นมา ตาตี่ๆของมันหรี่ลงจนแทบปิดสนิทเพราะเจอแสงเข้า

“เรื่องใหญ่กว่านั้นอีกมึ๊งงงงง”

“อะไรสำคัญกว่าพี่นารายณ์ของมึง? ฮ้าว~

 “เชี่ยครอสมันจีบกู!!”ผมถลาขึ้นเตียงไปเกาะไหล่มันด้วยใบหน้าแตกตื่น ในขณะที่คนฟังตีหน้าเซ็งใส่

“โถ เพื่อน โถวๆๆๆ...เขารู้กันทั้งบางแล้ว มึงพึ่งเชื่อเหรอ?

“อ๊ากกกกก”ผมลงไปดิ้นกระแด่วๆบนเตียงเป็นกุ้งเต้น ไอ้เจ้าของห้องถึงกับต้องลุกหนีเพราะกลัวโดนลูกหลงเข้า

 

เมื่อคืนนี้ผมนอนไม่หลับตาค้างยันตีสามโน่น แถมยังต้องแหกขี้ตาตื่นมาเรียนตอนแปดโมงครึ่งอีก ผมสลึมสลืออาบน้ำแต่งตัวด้วยความเงียบเชียบ ด้วยความรอบคอบก็เลยหอบเสื้อผ้าตัวเองหลายชุดมาฝากเอาไว้ในตู้เสื้อผ้าของห้องนี้

ช่วงเช้าวันนี้ไม่มีเรียนวิชาคณะนักศึกษาหลายคนเลยเลือกลงวิชาเลือกเพื่อเก็บเกรด ยกเว้นไอ้ตัวขี้เกียจซังซึ่งยังนอนอยู่บนเตียง และวิชาเลือกที่ว่าก็คือ...ศิลปวิจักษ์

“เห้อ...”ผมถอนหายใจขณะทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง เพราะสะดุ้งตื่นขึ้นมาตั้งแต่หกโมงแล้วนอนต่อไม่หลับผมเลยตัดสินใจลากสังขารมาเป็นผีตายซากเฝ้าห้องเรียนตั้งแต่เจ็ดโมง

วิชาเลือกหนึ่งคลาสจะจำกัดคนแค่ห้าสิบคนเท่านั้นห้องที่ใช้สอนกันเลยไม่ใช่เลคเชอร์รูมจุคนได้หลายร้อยเหมือนตอนเรียกวิชาหลัก ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆมีกระดานไวท์บอร์ดกับโต๊ะอาจารย์ตั้งอยู่หน้าห้อง ตัวผมซึ่งเลือกที่นั่งหลักสุดริมกำแพงได้แต่จิ้มมือถือแก้เบื่อไปเรื่อยๆ จนแปดโมงถึงเริ่มมีคนทยอยมา

ซึ่งผมคิดว่าอยู่คนเดียวซะยังจะดีกว่า...

ไอ้ซังมันทรยศผมครับ ตอนแรกก็ตกลงกันดิบดีว่าจะลงวิชานี้แต่ทำไปทำมันมันดันถอนตั้งแต่เปิดเทอมวันแรกเพราะขี้เกียจตื่นเช้า ทำให้ผมต้องเรียนคนเดียว...ท่ามกลางคนส่วนใหญ่ที่มากับกลุ่มเพื่อน

โต๊ะข้างหน้าผมเป็นกลุ่มสาววิทยา ชอบมาเม้าท์เรื่องผู้ชายให้ฟังบ่อยๆ ส่วนมุมห้องอีกฝั่งเป็นกลุ่มผู้ชายกลุ่มใหญ่ไม่รู้มีคณะอะไรบ้างแต่แม่งดูเถื่อนและสนิทกันจนผมไม่กล้าแทรก

เพราะมัวแต่เขินสุดท้ายพวกที่มาคนเดียวเหมือนกันก็จับกลุ่มกันไปหมด

“โฮยยยย...อยากถอนจัง...”

ผมหยิบชีทกับกล่องดินสอขึ้นมาเตรียมไว้ ปากกาสีที่ซื้อเมื่อวานถูกหยิบออกมาเขียนเล่นบนชีทด้วยความเห่อ

“อ๊ะ สีฟ้านี่สวยจัง”เรื่องมันเหงาจนต้องนั่งพูดคนเดียว น้องเพลินผู้โดดเดี่ยวเริ่มวาดรูปเล่นบนยางลบผู้เคราะห์ร้าย ผมมองหน้ากลมๆมีตาจุดปาดรูปตัววีบนยางลบอย่างภูมิใจ น่ารักชะมัดใครวาดเนี่ย เขียนชื่อตัวเองลงไปก็เป็นอันเสร็จ ผลงานของศิลปินถูกเซ็นต์ชื่อแล้วเรียบร้อย

“ปัญญาอ่อนว่ะกู”

ผมบ่นไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอก เพราะที่ข้างๆผมไม่มีคนนั่ง! สังคมรังเกียจอะไรผมโดยไม่รู้ตัวรึป่าว ผมไม่ได้เอากระเป๋าหรือของวางกันใครไว้เลยนะ แง่งงงง

“นี่เธอๆ ดูนี่สิ รูปงานเมื่อวานที่เขาไปเลี้ยงกันไง ดูพี่นารายณ์สิ ขนาดโดนถ่ายตอนเผลอยังหล่อเลย”

สาวๆหน้าผมมาแล้วครับ

ผมหูผึ่งทันทีที่มีคนพูดถึงชื่อรุ่นพี่ที่รัก โฮ่ยๆ ถือเอาประเด็นนี้เป็นเรื่องชวนเพื่อนใหม่คุยดีไหม แบบ...เราก็ว่าพี่เขาหล่อเหมือนกัน นี่ปลื้มมานานแล้วเนี่ย เมื่อวานนี้เจอกันได้ไลน์มาด้วย ฟิ๊นนนฟิน

ถุย

“แก...นี่พี่พีชรองเดือนปีสาม”

“โอ๊ย ขาววิ๊งมากเลย ไหนๆเลื่อนหารูปครอสซิ๊ อ๊ะ”หนึ่งในนั้นหันกลับมาเห็นผมซึ่งตีหน้านิ่งเสตามองพื้นมองเพดาน เธอคงเขินที่ผมไปได้ยินบทสนทนาประสาสาวๆของเธอเข้าหลังจากนั้นประเด็นที่คุยกันเลยเปลี่ยนเป็นพวกเครื่องสำอางค์หรือแหล่งช็อปปิ้งแทน

ผมหน้าตาไม่เป็นมิตรขนาดนั้นเลยเรอะ!?

คุยต่อสิเรื่องผู้ชายอ่ะ เราชอบ

“ว๊าย ดูโน่นสิ!

ตอนนี้ก็แปดโมงกว่าใกล้ได้เวลาเข้าเรียนคนจึงมากันเกือบครบทำให้เสียงฮือฮาที่อุทานออกมาจากปากของแต่ละคนเพียงเบาๆผสานรวมกันจนเรียกความสนใจจากผมได้ ผมเงยหน้าขึ้นไปก็ต้องอ้าปากค้าง

ครอส!

ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย นัยน์ตาที่ฉายแววอ่านยากกวาดมองไปรอบห้อง ผมหยิบชีทขึ้นมาปิดหน้าตัวเองด้วยความตกใจ

มันยังมาเรียนอีกเหรอ!? มันไม่ได้โกรธหรือถอดใจจากผมเพราะถูกปฏิเสธเมื่อวานเหรอ!? หรือว่าผมกับซังจะมโนไปเองว่ามันจีบทั้งที่ไม่มีอะไรในกอไผ่

เห้ย!? ไม่รู้เว้ย กูหลบไว้ก่อน

“เหี้ยครอสหล่อแย่งซีนกูแต่เช้าเลยนะ”กลุ่มเด็กผู้ชายข้างผมทักขึ้น”มึงมาไงวะ ลงวิชานี้อ่อ”

“เออ เพิ่งลงเมื่อวาน”ครอสตอบ โชคดีที่มันเลือกนั่งแถวถัดขึ้นไปจากผมแถวนึงและอยู่ชิดกำแพงอีกฝั่ง มันคงไม่เห็นผมเพราะไม่เห็นมีปฏิกิริยาอะไรเลย...มั้ง ไม่รู้ล่ะ มันไม่ทักแสดงว่าไม่เห็น

“แก๊~ครอสลงวิชานี้ เดือนมหาลัยลงเรียนวิชาเดียวกับเรา!

แม่คุณหน้าผมร้องเสียงหลงเลย ดูฟินจนอยากจะกรี๊ด

“อ๊ายยย ฉันเห็นๆ แกๆ ย้ายที่มะๆ”

“แต่ตรงนั้นเด็กสาธานั่งนะ”

“โอ๊ย ของอย่างงี้ใครมาก่อนได้ก่อน ป่ะ ใกล้ขึ้นกว่าเดิมสองช่วงโต๊ะก็ยังดีแก”

ว่าแล้วแก๊งค์สาวๆก็รีบเก็บของเตรียมย้ายที่ แต่พวกเธอคงรีบมากไปหน่อยเก็บกันแรงจนชนโต๊ะผมสั่นเลย ไม่มีหันมาขอโทษสักคำ ยางลบน้อยของผมตกพื้นแล้วเนี่ย ชิส์

“อะ...”พอจะก้มลงไปเก็บปลายรองเท้าคัทชูของสาววิทยาก็เตะก้อนโพลิเมอร์สีขาวกระเด็น

เสล่อมากอียางลบ ห้องตั้งกว้างทำไมต้องกระเด็นไปทางครอส!?

ปกติเห็นเรียบร้อยดีพอเติมหน้าให้หน่อยก็ออกลายเชียวนะ กลับมาเดี๋ยวนี้เลย! เห็นหล่อหน่อยก็กระเด็นไปหาเชียว กลิ้งกลับมาเองเลยด้วยไม่ไปเก็บหรอกนะ

“ของใครน่ะ?

ฮือออ...วินาทีที่เชี่ยครอสก้มลงมองปลายเท้าตัวเองผมก็เป็นบ้าพูดกับยางลบในใจ มันหยิบขึ้นมาแบบงงๆ ถามคนแถวนั้นว่าของใครแต่ทุกคนก็ส่ายหัวไปมา แหงแหละของตรูนี่หว่า

ผมทนมองไม่ได้เลยก้มหน้าติดโต๊ะ

ก๊อกๆ

มีคนมาเคาะโต๊ะผม ไม่ต้องเงยหน้ามองก็พอจะรู้ว่าใคร

“ของเพลินใช่ไหม มันมีชื่อเขียนไว้”

ถ้าเป็นคนอื่นผมคงโดนล้อว่าเหมือนเด็กประถมไปแล้ว แต่นี่เป็นเชี่ยครอสไง ผมเชื่อว่าต้องเจออะไรที่เหนือกว่านั้นแน่ๆ

“อ่า...อืม”ผมเงยหน้าแดงๆขึ้นมารับคำ ทว่าสิ่งที่ผมคิดไว้ก็ผิด ครอสเพียงแค่ยิ้ม วางยางลบไว้บนโต๊ะและเดินจากไป

!!

บอกตรงๆว่าใจหาย             

ผมมองก้อนยางลบบนโต๊ะสลับกับร่างสูงซึ่งเดินจากไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างสับสน

หากมันจีบผมจริงและผมไม่ได้ชอบมันผลออกมาแบบนี้คือถูกแล้วใช่ไหม แต่ถ้ามันโดนผมหักอกเมื่อวานจริงมันก็ไม่น่ามาลงวิชาที่รู้อยู่แก่ใจว่าผมก็ลงสิ? แสดงว่ามันไม่ได้จีบผมเหรอ เอ๊ะ ถ้างั้นมันจะหมางเมินผมเพื่ออะไร?

หรือจะโกรธที่เมื่อวานผมปิดประตูใส่หน้า...

ต้องง้อป่ะเนี่ย

ถามซังแป๊ป

ผมตั้งใจจะถามเพื่อนเรื่องนี้จริงๆแต่ก็หมดโอกาสเมื่ออาจารย์สาวคนสวยผู้กะด้วยสายตาแล้วอายุไม่น่าเกินเลขสองเดินเข้ามาในห้องตรงเวลาเป๊ะ

“เก็บเครื่องมือสื่อสารแล้วตั้งใจเรียนนะคะนักศึกษา วันนี้ช่วงท้ายคาบที่หนึ่งจะมีงานให้ทำนะคะ”

พูดขนาดนี้ละใครจะไปกล้ายิ่งด้านหน้าผมตอนนี้ไม่มีคนนั่งซะด้วย...เอาไว้แชทถามซังตอนเขาแจกงานก็ได้

ภาพไสลด์กับเสียงอาจารย์วันนี้น่าเบื่อกว่าอาทิตย์ที่แล้วมาก ทั้งๆที่เพิ่งเริ่มเรียนได้ไม่นานประชากรในห้องเกือบหนึ่งในสิบก็ล้มหายตายจากไปเสียแล้ว โดยเฉพาะกลุ่มผู้ชายหลังห้อง ไอ้ครอสไม่ได้หลับแต่มันเอาการบ้านวิชาอื่นขึ้นมาทำ มองเห็นไม่ชัดเท่าไหร่แต่ดูจากตัวอักษรคงเป็นภาษาญี่ปุ่น ก็มันเรียนเอกนี้นี่เนอะ ชีทไม่หนาเท่าไหร่แต่มีตัวขยุกขยิกยาวเป็นพรืด คงเป็นการบ้านที่ให้แปลถอดความแต่มันเล่นแปลโดยไม่มีเปิดดิคซักแอะ มีวางมือมาเลคเชอร์วิชานี้บ้างพอหอมปากหอมคอ

ทำไมผมรู้การกระทำมันทุกช็อตเลยวะ

ผมแอบมองมันเหรอ

เออ...กูแอบมองมัน ไม่เห็นแปลก สาววิทยากลุ่มนั้นก็แอบมองมัน เห็นไหมใครๆก็แอบมองมัน

ถุยครับ ผมว่าผมชักอาการหนักละ

พอๆ ฮึบๆ ตั้งใจเรียนอย่าวอกแว่ก

“งั้นพักห้านาทีนะคะ ระหว่างนี้ให้จับกลุ่ม2-3คนแล้วตอบคำถามที่ฉายในไสลด์ส่งท้ายคาบนะคะ”

ชะอ้าว...เจ๊แกรวบเอกสารบนโต๊ะเสร็จแล้วก็เดินออกไปไหนไม่รู้ สงสัยปวกฉี่ถึงได้รีบตัดจบคาบแรกเร็วขนาดนี้

“ไปเยี่ยวมะ”

“ไม่อ่ะ ขี้เกียจ”

เพื่อนไอ้ครอสแม่งไม่ได้หลับแหงเลย มีอย่างที่ไหนตื่นมาได้ตรงเวลาพักเป๊ะขนาดนั้นเมื่อกี้แค่นอนซบแขนเฉยๆใช่มั้ยตอบบบบ

มีหลายคนควักโทรศัพท์ออกมาถ่ายภาพโจทย์เอาไว้ บางคนก็หยิบกระดาษออกมาเขียนเลย

และบางคนก็เริ่มจับกลุ่มกัน...

ความฉิบหายมาเยือนอีกละไง

ผมนี่ตาเหลือกเลยตอนอาจารย์สั่งว่าให้ทำงานเป็นกลุ่ม ปัญหานี้มันร้ายแรงมากเพราะข้างๆและข้างหน้าผมไม่มีคนนั่งอยู่สักที่ ส่วนข้างหลังแม่งก็กำแพง ส่วนใหญ่เขาก็มีเพื่อนของเขาครบคู่อยู่แล้วด้วย

เง้อ~

“อ่า...เอ่อ ขอโทษนะ ขาดคนรึป่าว ขออยู่ด้วยได้ไหม”เรื่องไรจะทำคนเดียวให้อาจารย์รู้ว่าไม่มีคนคบกันล่ะ ผมบากหน้าบางๆเดินไปถามโต๊ะข้างหน้าที่มีกันอยู่หกคน

ทั้งหกคนเงยหน้าขึ้นมามองผมแบบงงๆ ประมาณว่าไอ้นี่มาจากไหน

ผมมองกระดาษสามแผ่นบนโต๊ะซึ่งมีชื่อของคนสองคนเขียนเอาไว้ในแต่ละแผ่นด้วยความหวังนิดๆ เขาให้อยู่ด้วยกันสามคนได้อย่างน้อยก็คงมีสักคู่รับผมเข้าไป

“โทษที ครบคู่แล้ว”

“อะ..เหรอ”

หน้าชาเลยกู โดนสังคมรังเกียจแบบไม่รู้ตัว ผมไปทำอะไรไม่ดีเอาไว้รึป่าว ซันนี่ก็ทีนึงแล้ว?

เคยเป็นไหม อยู่คนเดียวท่ามกลางกลุ่มคนที่อยู่ด้วยกัน มันรู้สึกกดดันเหมือนตัวเองดูด้อยลงทั้งๆที่ไม่มีใครในห้องหันมาหรือรับรู้ความรู้สึกของผมตอนนี้เลยแท้ๆ แต่มันก็ยัง...น่าอาย

ทำคนเดียวก็ทำคนเดียว ไม่ง้อหรอก (T3T)

ผมเดินคอตกกลับมานั่งที่ ค้นกระเป๋าหากระดาษรายงานกะว่าจะทำคนเดียวทว่า...

ลืมเอากระดาษรายงานมา

โฮ่ยยยย ต้องเดินไปขอกระดาษชาวบ้านหลังจากเจอแบบนี้เข้าไปมันก็สะเทือนใจเป็นนะ ผมพยามมองหาคนกลุ่มอื่นที่หน้าตาเป็นมิตร นี่ขนาดเมื่อกี้เดินไปขอผู้หญิงนะยังโดนเฉดหัวกระเด็นเลย ถ้าไปขอผู้ชายจะโดนอะไรวะ

“เอาล่ะค่ะนักศึกษานั่งที่ให้เรียบร้อย ได้เวลาเรียนต่อแล้ว”

เห้ยยยยย ยังไม่ครบห้านาทีเลยเจ๊! รอก่อนอย่าเพิ่งเปลี่ยนไสลด์ ผมยังไม่ได้จดโจทย์ไว้เลย

ฮืออออ เหี้ยซัง กูเข้าใจแล้วว่าโลกใบนี้ที่ไม่มีมึงอยู่มันโหดร้ายขนาดไหน

ผมซบหน้าลงกับโต๊ะเย็นๆอย่างหมดแรง อาจารย์เริ่มสอนแล้ว มีหลายคนยังนั่งคุยเพื่อปรึกษางานกันอยู่ ส่วนผมตัดใจไปเรียบร้อย ไม่ส่งงานสักคาบคงไม่ตาย ผมโคตรขี้ขลาดเลยว่ะ หนีความจริงด้วยการซุกหน้ากับโต๊ะอยู่นานมาก นานจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้ว

นานจนได้ยินเสียงห้าวๆของผู้ชายที่จำได้ว่านั่งอยู่อีกฝั่งของมุมห้องพูดขึ้นว่า

“เชี่ยครอส มึงจะไปไหน”

เพราะห้องมันเงียบ แค่พูดเบาๆแถมอยู่ใกล้แค่นี้ผมเลยได้ยินทุกอย่าง ได้ยินกระทั่งเสียงเลื่อนเก้าอี้เหมือนมีคนมานั่งข้างๆ

“เงยหน้าได้แล้ว มาหาแล้ว”

“(    ‘ ‘)”

“มึงนี่น้า”ผู้ชายที่ย้ายมานั่งข้างๆผมยกมือเกาหัวแกรก ตีหน้าเหมือนกำลังลำบากใจผสมกับอ่อนใจปนๆกันอยู่

“ครอส...”

“อย่าพูดเสียงอ่อยงี้ดิ แค่นี้ก็ใจอ่อนจะแย่แล้วเนี่ย”

“มึง...มาทำไม?

“ก็บอกว่ามาหาไง มีคู่ยัง เอากระดาษขึ้นมาสิ”ผมส่ายหน้าหงอยๆไปมา”ส่ายหน้านี่คือไม่มีคู่หรือไม่มีกระดาษ?”ผมพยักหน้าหงึกหงัก ใบ้แดกไปชั่วขณะ”ไม่มีทั้งสองอย่าง?”ครอสถามย้ำอีกครั้งผมเลยรีบพยักหน้ารัวๆ

มือหนาควานหาของในกระเป๋าแต่ก็ไม่พบสิ่งที่ต้องการจึงหันไปขอกับกลุ่มเพื่อนว่า”กระดาษแผ่นดิ”

“ไอ้เหี้ย ทิ้งกูแล้วยังหน้าด้านมาขอของอีก อ่ะนี่”เพื่อนมันบ่นแต่ก็ฉีกกระดาษส่งมาให้ เชี่ยครอสผู้ไม่เคยสำนึกต่อสิ่งใดยักคิ้วแบบกวนส้นตีนแทนคำขอบคุณ

คีตนันต์ ธัชศฤงคารกูล xx17007

ลายมือไก่เขี่ยบนกระดาษที่มันเพิ่งเขียนเสร็จอ่านได้ว่าอย่างนั้น ชื่อมันเหรอ โหย รหัสนักศึกษา 007 โคตรเจ๋งอ่ะ ผมองกระดาษดังกล่าวถูกเลื่อมาตรงหน้าตาปริบๆ

“ทำงง เขียนชื่อดิ”

“มึงจะคู่กับกูเหรอ”ผมดีใจแบบไม่เก็บอาการเลย ก็มัน...ดีใจนี่หว่า!”แล้วเพื่อนมึงอ่ะ”

“ไม่ใช่เพื่อนซะทีเดียว เพิ่งรู้จักกันเมื่อกี้เอง เพลินมาก่อนตั้งนานเพลินต้องสำคัญกว่าดิ”เพิ่งรู้จักกันจริงเหรอ แล้วที่ทักกันแบบสนิทสนมตอนเดินเข้ามาในห้องกับตอนรวมกลุ่มสุมหัวกันคุยตอนพักนั่นคือเพิ่งรู้จักกันเหรอ!? ทำไมสกิลการเข้าสังคมของผมกับมันถึงได้ห่างกันราวฟ้ากับดินขนาดนี้!?

“หง่า...”ผมเขียนชื่อตัวเองลงไปบ้าง รู้สึกซาบซึ้งมันที่อุตส่าห์ใส่ใจกัน

“ลายมือน่ารักว่ะ ปาริฉัตรแปลว่าไรเหรอ”

ต้นไม้สวรรค์ในสวนพระอินทร์”

“อลังการวุ้ย”

ผมคิดว่าชื่อมันก็เพราะนะแต่ไม่ชมหรอกเดี๋ยวเหลิง พอผมเขียนชื่อเสร็จก็เงยหน้าสบตามันตาแป๋ว เชี่ยครอสก็เหมือนอ่านใจผมออก มันหันไปยืมกระดาษรายงานของเพื่อนที่มีแต่โจทย์ยังไม่เขียนคำตอบสักกะตัวเชิงว่าให้ผมลอกโจทย์ซะ อาจารย์คนสวยหน้าห้องก็สอนต่อไปโดยไม่ค่อยมีคนสนใจฟังนัก

“ตอบไรวะ”ผมผู้ไม่ได้เรียนสักแอะหันไปถามหันที่เรียนบ้างไม่เรียนบ้าง ไอ้คนที่ทำการบ้านในคาบเรียนขมวดคิ้วพลิกชีทที่อาจารย์เพิ่งแจกต้นคาบไปมา สีหน้าใช้สมาธิ มือควงปากกา มันอ่านอยู่สักพักก็ดึงไปเขียนคำตอบสองบรรทัดและวางปากกา

“สั้นไปป่ะ”แอบเห็นกระดาษคำตอบของกลุ่มที่เฉดหัวผมออกมาเขียนซะค่อนหน้า

“ไม่ทำก็อย่าบ่นครับเพลิน”

“ชิ๊...”ผมแกล้งสะบัดหน้าไม่พอใจครอสเลยหัวเราะพลางส่ายหน้าไปมาเหมือนเอ็นดูลูกหมา

แม้ว่าจะมีคนมานั่งด้วยให้หายเหงาแล้วผมก็ยังไม่สนใจเรียนเหมือนเดิม คนข้างๆผมก็สนใจแต่การบ้านของมัน เราสองคนนั่งอยู่ด้วยกันแต่ไม่ได้พูดอะไรกัน แต่น่าแปลกตรงที่โคตรใจชื้นเลย

“วันนี้อาจารย์ขอหยุดเนื้อหาไว้เท่านี้ อ๊ะๆ แหม รีบเก็บของกันเชียวนะ เหลือเวลีกตั้งยี่สิบนาทีแหนะอาจารย์ยังไม่ปล่อยนะคะ”ตอนแรกผมเกือบเฮแล้วแต่โดนเจ๊แกขัดไว้ก่อน”อาจารย์จะขอสุ่มคนออกมาตอบโจทย์ที่ให้ไปให้ฟังนะคะ เอ...”

อาจารย์คนสวยพลิกกระดาษรายชื่อบนโต๊ะไปมาเหมือนกำลังหาชื่อคนที่ถูกใจอยู่

“แย่ละมึง ถ้าถูกเรียกจะทำไงวะ”ผมหันไปกระซิบถามไอ้คนสบายใจทำการบ้านไม่เลิก

“ไม่โดนหรอก”ครอสตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ จะว่าไปก็จริง มีคนตั้งเยอะถ้าโดนก็โคตรซวยเลย

“อุ๊ย รหัสนักศึกษาสวยจังเอาคนนี้แหละ คีตนันต์ 007 ค่ะ”

ชัดเลย!

ผมอยากจะยกตีนก่ายหน้าผาก คนถูกเรียกถึงกับสะดุ้งเพราะไม่คิดว่ารหัสเกร๋ๆของตัวเองจะพาซวย

“อยู่ไหมคะ แสดงตัวหน่อยเร็ว”

เจ๊หน้าห้องแกเร่งแล้วไอ้ครอสเลยรีบยกมือ”อยู่ครับๆๆๆ”พริบตาที่ได้ยินเสียงมันคนทั้งห้องก็หันหลังมามองพรึบพรับ เด่นได้อีก เด่นจนชักอายละ ครอสลุกขึ้นเดินออกไปหน้าชั้นพอเห็นว่าผมยังนั่งเซ่ออยู่ก็หันมากวักมือเรียกหยอยๆ พอเห็นผมเท่านั้นแหละคนแม่งหันไปกระซิบกันใหญ่เลย

“ตายแล้ว หล่อทั้งคู่เลยลูก อาจารย์สุ่มเลขโดนจริงๆสงสัยวันนี้มือขึ้น สาวๆอมยิ้มกันใหญ่เลยฟินล่ะสิ อ่ะ งั้นขอสัมภาษณ์หน่อยละกัน”โถ...มีอาจารย์อายุน้อยก็ดีตรงเป็นกันเองกับนักศึกษา แต่เสียตรงความเป็นกันเองอีกนั่นแหละ ผมเดินเป๋มาถึงหน้าห้อง ยัดไมค์ใส่มือไอ้ครอสแทนคำสั่งว่ามึงเป็นคนพูดนะ

“พวกเราเป็นเดือนหรือเป็นหลีดรึป่าวคะ”

“เป็นเดือนมหาลัยค๊า~ ส่วนคนนั้นได้ป๊อปปูล่าโหวต”เสียนแหลมขนาดนี้ไม่มีทางเป็นเสียงผมกับครอสหรอก มีตุ๊ดคนนึงช่วยตอบแทนให้เรา

“โอ้ววว มิน่าๆ อย่างงี้เซคเราก็คงคึกครื้นกันน่าดู โอเคค่ะเข้าเรื่องๆ ขอดูคำตอบของเดือนมหาลัยหน่อยแล้วกัน”

“เอิ่ม...ก็ศิลปะตะวันออก เป็นศิลปะที่มีลักษณะเด่นชัดในเรื่องของเอกลักษณ์ จากความคิดที่ประดิษฐ์ขึ้นอย่างวิจิตรบรรจงของคนในชาติ นอกจากนั้นศิลปะยังแบ่งออกตามฐานะของบุคคล ไม่ได้ยึดถือเอาความจริงตามธรรมชาติเป็นหลักจนเกินไป”

“ค่ะ...พูดต่อสิคะ”

พอครอสหยุดพูดอาจารย์เลยบอกให้พูดต่อ โอ๊ย อับอาย เชี่ยครอสไปเอาความมั่นหน้านี่มาจากไหน แบ่งให้กูบ้าง

“หมดแล้วครับ”

อาจารย์กับเพื่อนในห้องถึงกับเงิบไปเลย

“ฮึ่ม...เดือนมหาลัยจ๊ะ อาจารย์ขอบอกตรงๆนะว่าเวลาที่เราใช้เดินออกมายังนานกว่าเวลาที่นำเสนอเลย”คำแซวนั้นเรียกเสียงฮาครืน แม้แต่ผมยังหลุดหัวเราะเลย”อ่ะๆ กลับที่ได้แล้วจ่ะ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาขอเรียกคู่ต่อไปเลยแล้วกัน...”

“เฮ้ออออ...”ผมทรุดตัวลงกับเก้าอี้อย่างหมดแรงข้าวต้ม ยังไม่สิบเอ็ดโมงเลยแต่ผมชักหิวแล้ว

จากนั้นก็มีหลายคู่โดนสุ่มเรียกออกไปหน้าห้อง กลุ่มที่เฉดหัวส่งผมถูกเรียกด้วย สมน้ำหน้าที่เขียนเยอะเลยต้องพูดนาน”จะว่าไปก็ดีนะ เขียนสั้นๆพูดน้อยดี”

“ใช่ไหมล่ะ”ครอสทำหน้าภาคภูมิใจเหมือนว่ามันวางแผนเอาไว้แบบนี้แต่แรกผมเลยเบ้ปากใส่อย่างหมั่นไส้

ตอนนี้ก็ใกล้หมดเวลาแล้ว”เดี๋ยวมึงเรียนไรต่อ”

“ไม่มีแล้ว เพลินล่ะ”โห ชีวิตว่างดีนะ

“มีแลปเคมีตอนบ่าย”

“งั้นจบวิชานี้ก็ว่างสองคาบเลยดิ จะไปอยู่ไหนเหรอ”

“ก็คงห้องสมุด”

“ให้อยู่เป็นเพื่อนไหม”คำถามนั้นกระตุกหัวใขของผม ทำไมแม่งใส่ใจกันขนาดนี้วะ ผมเสหลบตามันอย่างรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวไอ้ซังก็มาแล้ว กูต้องลอกแพลนแลปของมันอีก”ผมตอบ”ว่าแต่เรื่องเมื่อวาน...”

“...”ครอสวางปากกา มันตั้งใจฟังเหมือนอยากรู้ว่าผมจะพูดอะไร ผมเลยสูดหายใจเข้าเต็มปอดไล่ก้อนปริศนาที่แล่นขึ้นมาคับอก

“กูขอโทษนะ”ในที่สุดผมก็รวบรวมเสียงพูดออกไปจนได้

“เรื่องอะไรล่ะ”

“ก็...”เรื่องที่ไม่บอกลา? เรื่องที่ไม่ขอบคุณ? หรือเรื่องที่ไม่ให้เบอร์? ไม่ว่าเรื่องไหนก็แลดูเล็กน้อยเกินกว่าจะมานั่งขอโทษขอโพยด้วยสีหน้าจริงจังขนาดนี้ทั้งนั้น ผมกำมือตัวเองแน่น

ถ้ามันไม่ได้ชอบผมเรื่องแค่นี้คงไม่เก็บมาใส่ใจ แต่ถ้ามันชอบผม ผมก็ไม่ควรเก็บเรื่องของมันมาใส่ใจเหมือนให้ความหวังแบบนี้

“มึงแม่ง...กำกวม กูไม่รู้จะวางตัวยังไงถูกแล้วเนี่ย”ผมถอนหายใจพรืดใหญ่ โดยไม่รู้ตัวสักนิดว่ามือเจ้ากรรมเลื่อนไปหยิบดินสอออกมาและบรรจงเขียนบางสิ่งใส่ชีทภาษาญี่ปุ่นของคนข้างตัว

08163998…

ผมหยุดกึกทันทีที่เรียกสติได้ ผมตกใจแต่ครอสตกใจยิ่งกว่า มันเบิกตากว้างมองเบอร์โทรศัพท์ที่ขาดไปสองตัวบนชีทของมันแบบอึ้งๆ

นัยน์ตาสีเข้มของมันฉายแววอ่อนลง

“กูออกจะชัดเจน มีแต่มึงนั่นแหละที่กำกวม”

!!


---------------------------

สงกรานต์ไปเที่ยวไหนกันบ้างเอ่ยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.299K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,364 ความคิดเห็น

  1. #1344 baekbow (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 11:49
    เอ๊ะ ยังไงซิ ตกลงจีบจริงๆหรอ ไม่มีอะไรแอบแฝงแน่ใช่ไหม //

    เป็นถึงป๊อปปูล่าโหวตทำไมดูคนไม่ค่อยรู้จักเลย // เพลินมีนิสัยคล้ายๆเราเลย ชอบอ่านหนังสือ ชอบอยู่บ้าน เข้าสังคมไม่เก่ง ไม่กล้าพูดกับใครก่อน คือไปไหนไม่มีเพื่อนก็จะสภาพแบบนี้เลย 5555
    #1,344
    0
  2. #1257 yuminajina (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 04:06
    กรี๊ด!!!!!
    #1,257
    0
  3. #1202 maybee23 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 03:08
    ตกลงครอสเอาจริง?
    #1,202
    0
  4. #1187 Azlyss (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:49
    อะ เขินให้เต็มที่ไปเลยละกัน กี้กกกกกฤหฟกก้เเ ครอสอย่าหลอกน้องนะ !!
    #1,187
    0
  5. #1143 ;เซฮาน △ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 19:44
    โอ่ยยย ตกลงครอสจริงจังใช่ไหมเนี่ย
    #1,143
    0
  6. #1127 nannapas331 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 11:50
    ครอสน่ารักจังเลย
    #1,127
    0
  7. #1112 galepn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 15:10
    เพลินก็ดังนะ แบบไปรางวัลป้อปปูล่า ทำไมดูไม่มีคนคบ สงน้อง อีเพื่อนไม่น่าถอนวิชานี้เลย5555555555
    #1,112
    0
  8. #1067 greentealatte ♡ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 12:33
    โว้ย6555 กำกวมทั้งคู่! ไม่ต้องเถียงกัน!55555
    #1,067
    0
  9. #1035 Ppjk0109 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 22:55
    ครอสแหละกำกวม!!
    #1,035
    0
  10. #933 NuMuE (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 15:42
    เชื่อใจครอสได้มั้ยเนี้ยยย
    #933
    0
  11. #843 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 01:16
    พี่ครอสต้องมีความหลังแน่ๆ
    #843
    0
  12. #774 สีน้ำ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 02:58
    อันนี้จริงหรือเล่นอะครอสสสส
    #774
    0
  13. #726 pcy921 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 18:22
    ก็ครอสดูกะล่อนไง5555
    #726
    0
  14. #540 Miki_milky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 23:25
    ครอสจะจีบเพลินจิงๆแล้วใช่ไหม
    #540
    0
  15. #529 SUNOBA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 12:24
    เอ็นดูเพลินนนนน
    #529
    0
  16. #446 mai146 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 21:22
    ชอบตอนลากเก้าอี้5555
    #446
    0
  17. #377 A cup of coffee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 18:45
    ความเนียนแจกเบอร์นี้มัน....
    #377
    0
  18. #324 PareWaPkh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 07:54
    มีความให้เบอร์555555555 กำกวมม
    #324
    0
  19. #264 ไอแนน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 15:21
    ชอบความคุยกับยางลบของเพลิน
    #264
    0
  20. #202 นี่เราวาย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 18:42
    เข้าใจความรู้สึกเลย55555 อารมณ์พึ่งเข้าเรียนใหม่ๆ
    #202
    0
  21. #181 ikonyg (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 18:37
    เอ็นดูน้องอะะะะ พวกชะนีอิจอะดิถึงทำกับน้องงี่
    #181
    0
  22. #157 toffy34 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 10:24
    เขินตอนครอสลากเก้าอี้มาหาคือแบบจะโกรธเขานานก็ทำไม่ลงงี้
    #157
    0
  23. #48 momimoo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 23:31
    5555555 โถลูก เอ็นดูววว
    #48
    0
  24. #47 Aunchisapupae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 23:22
    อ้ากกกกกกกกก ทำไมเขินนนนน
    รีบๆมาอัพอีกน้าไรท์น้าาาาาา
    #47
    0
  25. #46 Chanpor (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 22:36
    ดีงามพระรามแปดดดดด
    #46
    0