- - 38 องศา - - สนพ. RAINY NIGHT

ตอนที่ 11 : [ CHAPTER 10 ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,046
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,240 ครั้ง
    21 เม.ย. 61

ตอนที่10

วันนี้เป็นวันพุธ วันแสนล้ากลางสัปดาห์ เมื่อคืนพี่เฟิงแชทมาบอกผมว่าขอเลื่อนไปเลี้ยงสายรหัสวันวันพฤหัสหน้าแทนเพราะวันเสาร์ที่จะถึงนี้พี่นารายณ์จะเลี้ยงน้องรหัสตัวเองแบบโลว์คอสข้างถนนกับเพื่อนในคณะ พี่เฟิงเลยเปลี่ยนแผนเลี้ยงผมพร้อมเพื่อนในคณะเหมือนกันแต่ใช้สถานที่เดิมคือบุฟเฟ่ต์บนโรงแรมของพี่นารายณ์

อย่างนี้ก็หมายความว่าวันที่พี่เฟิงเลี้ยงผมจะมีแค่ผมกับพี่เฟิงเท่านั้น ไม่มีพี่นารายณ์เข้ามาเอี่ยว

เฮ้อ...โล่ง

อ้าว...แล้วไหงกูมานั่งดีใจที่ไม่ได้เจอพี่นารายณ์วะ

“เหี้ยครอส เพราะมึงเลย มึงทำให้กูรู้สึกละอายโดยไม่มีความผิด!”ผมตะโกนใส่ดินใส่ฟ้าอย่างหัวเสีย ตอนนี้ยังเช้าอยู่ เช้าตรู่จนห้องเรียนยังไม่เปิด เวลามามหาลัยของผมไม่ค่อยแน่นอนเท่าไหร่ขึ้นกับเส้นทางที่พี่แท็กซี่เลือกใช้ อย่างวันนี้ก็เช้าเกิ๊น!

“ร้องหาผู้ชายแต่เช้า”

มารคอหอยหมายเลยหนึ่งปรากฏกาย ซังผู้เสือกขยันตื่นเช้าเอาวันนี้วางกระเป๋าลงบนโต๊ะหินอ่อนและนั่งลงข้างผม มันปิดปากหาวหวอดๆเหมือนคนอดนอน

“ทำไมวันนี้มาเช้าวะ”

“กูคุยกับหวานถึงเช้า ขี้เกียจนอนเล่ยอาบน้ำมามหาลัยแม่ง...ฮ้าววว”มันพูดไปหาวไป

“มึงกับหวานนี่ยังไง คบกันแล้วเหรอวะ โหดมากอ่ะ เพิ่งเปิดเทอมเดือนเดียวเพื่อนกูก็มีแฟนแล้วเว้ย!”ซังเห็นเงียบๆนิ่มๆอย่างงี้แต่ตอนม.ปลายมันก็ได้แฟนเป็นเด็กคอนแวนต์นะครับ สวยซะด้วย จำได้ว่าเป็นคฑากรนะ

“กูใคร? กูซัง! ใครจะไปอ่อนหัดอย่างมึง แอบชอบเขามากี่ปีแล้วนะ 3? 4? เหอะ!

“เกลียด”ขว้างงูไม่เคยพ้นคอเลย ไม่ว่าซังจะเปลี่ยนแฟนสักกี่คนมันก็ต้องแซะผมเรื่องนี้ตลอด! จนกลายเป็นปมด้อยไปแล้วเนี่ย!

“หึหึ มึงไม่ต้องเสียใจไปหรอก คนกากไม่ได้มีแค่มึงคนเดียว”

“หมายความว่าไงวะ?”ผมขมวดคิ้วเอียงคอมองมันแบบงงๆ แต่ใบหน้าตอนสงสัยของผมคงน่ารักเกินไปหน่อยมันเลยตอบกลับอย่างแสนเอ็นดูว่า

“หน้าปัญญาอ่อนของมึงทำอะไรกูไม่ได้หรอกนะ กูพูดถึงไอ้ตาไร้แววที่เห็นหน้าอย่างมึงน่ารักและออกตัวจีบแบบเว่อร์วังอลังกาลดาวล้านดวงแต่สุดท้ายก็แดกแห้ว”

“หมายถึงครอส?”ซัง มึงจะลีลาเล่นคำไม่พูดตรงๆเพื่ออะไร พอผมเอ่ยชื่อนี้ออกไปมันก็หลุดยิ้มมุมปาก สีหน้ามีเลศนัยสุดๆ

“เออเดะ ทำไมเสียงมึงดูไม่มั่นใจวะเพื่อน คนที่จีบมึงช่วงนี้ก็มีแค่คนเดียวหนิ ที่ลังเลเพราะมึงแอบไปมีกิ๊กแล้วไม่เล่า? หรือเพราะไอ้คนที่กูพูดถึงมันยังไม่แห้ว?

อื้อหือ! นี่มันพี่ซังจิตสัมผัส! โหดสัสรัสเซียมากเพื่อน เล่นคำยอกย้อนซะผมแทบตกเก้าอี้

“ก็ประมาณนั้นแหละมั้ง”ผมถอนหายใจออกมาในที่สุด บทสนทนายามเช้าอันแสนสดใสกลายเป็นเรื่องอะไรไปแล้วเนี่ย เพื่อนผมมีสีหน้าตกใจตอนได้ยินคำตอบจากปากของผม

ทีวันที่ไปกินไอติมด้วยกันมันยังแซวผมอยู่เลย ไหงวันนี้มาโหมดเครียดวะ

“มึงเป็นคนดีนะเพลิน ถึงสมองมึงจะคิดเรื่องชั่วๆออกมาเต็มไปหมดแต่พื้นฐานจิตใจของมึงเป็นคนดี กูเชื่อว่าคนอย่างมึงไม่ให้ความหวังลมๆแล้งๆกับใครหรอก เหมือนที่ผ่านมามึงก็ปฏิเสธชัดเจนทุกคนไม่ใช่เหรอวะ?”ครั้งแรกเลยนะที่โดนชมแล้วไม่ดีใจ

“กูบอกเรื่องพี่นารายณ์ไปแล้วทุกอย่างเลยเรื่องพี่เฟิงด้วย มันก็คงเสียใจแหละ ฟังจากเสียง แต่ก็นะ...เห้อ”

“ผิดแล้วเพื่อน ยิ่งมึงบอกเรื่องพี่เขายิ่งผิดใหญ่”

“หา? ทำไมอ่ะ”ผมว่านั่นเป็นคำพูดที่ดูดีที่สุดเท่าที่เคยพูดกับคนที่มาจีบแล้วนะ ปกติจะโดนแบบ ไอ้เหี้ย! ไปไกลๆเลยกูไม่ชอบผู้ชาย...กรณีนี้เอาไว้ใช้กับผู้ชายที่มาจีบ กับ ขอโทษนะครับ พี่ไม่ได้ชอบน้องแล้วก็คิดว่าไม่มีทางเปลี่ยนใจด้วย...กรณีนี้ใช้กับผู้หญิง

ผมขมวดคิ้วหน้ายุ่ง ไม่เข้าใจว่าสิ่งที่ทำมันผิดยังไง

“ก็มึงเล่นบอกเขาซะหมดเปลือก บอกเขาว่าคนที่มึงแอบชอบกำลังแอบรักเพื่อนสนิทตัวเองอยู่ อย่างงี้เขาก็รอดิวะ”คำพูดของซังเล่นเอาผมสะอึก

“กู...ไม่ได้ตั้งใจ...”ไม่ได้ตั้งใจให้ครอสเข้าใจแบบนั้น...จริงๆน่ะเหรอ?

“มึงอาจจะไม่รู้ตัว ในฐานะเพื่อนสนิทกูขอบอกเลยว่าสำหรับมึงคนนี้พิเศษแต่ไม่รู้ว่าพิเศษแบบไหน”

“จะบ้าเหรอ!? ครอสเนี่ยนะ! ตอนแรกกูเกลียดมันจะตาย ไม่มีทางๆๆๆๆ”

“แต่มึงก็ให้อภัยมันในชั่วข้ามคืน”

“ก็มันมาขอโทษหนิ จะไม่ให้อภัยกันเลยก็เกินไป กูไม่ได้ชอบมันนะ...กูแค่ชอบตัวเองเวลาอยู่กับมัน...”เพราะพวกเราสนิทกันเร็ว เข้ากันได้ดี ผมได้เป็นตัวของตัวเอง

“ก็ไอ้คนที่ทำให้รู้สึกแบบนั้นก็ต้องพิเศษอยู่พอตัวใช่ไหมล่ะ”

“แต่กูชอบพี่นารายณ์...”

“กูรู้ดีรู้ลึกรู้จริงเลยด้วย แต่กับครอสกูไม่รู้เพราะตัวมึงเองยังไม่รู้ตัวเองเลย”

“...”ผมหลบสายตาที่เหมือนจะอ่านทุกอย่างทะลุปรุโปร่งของมัน

“จำคำกูไว้นะเพื่อน...”

“อะไร...”

“คนจับปลาสองมือแม่งเลว!

 

คำพูดของไอ้ซังคอยตามหลอกหลอนผมตั้งแต่ตื่นนอนยันในฝัน ประสาทจะแดกแต่ไอ้ตัวคนพูดกลับนั่งเรียนอย่างสบายใจ หลังจากไปกินไอติมด้วยกันวันนั้นผมก็ไม่ได้คุยกับครอสอีกเลย นี่ก็ผ่านมาจนถึงเย็นวันศุกร์อันเป็นวันที่มีเรียนศิลปะวิจักษ์แล้ว

ช่วงเช้าผมเข้าเรียนตามปกติ ภายนอกอ่ะนะที่ปกติ แต่ทั้งใจทั้งตากลับชะเง้อคอรอใครบางคนที่ลงวิชานี้ตามผมแต่กลับไม่โผล่หัวมาให้เห็นเลย

ผมเช็คชื่อแทนมันใจก็คอยคิดไปด้วยว่าทำไมมันถึงไม่มา

ไปไหนวะ? คำถามนี้ผุดขึ้นในหัวตลอดเวลา

พอเข้าช่วงบ่ายวันนี้ผมทำแลปแบบไม่ปกติเท่าไหร่ เกือบทำกระบอกตวงตกแตกแหน่ะ นี่ผมเป็นเอามากขนาดนี้เลยเหรอ? แค่ไม่ได้เจอหน้าคนที่ควรจะเจอกันสองชั่วโมงต่อสัปดาห์นั่นน่ะเหรอ

ผมไม่กล้าคาบประเด็นนี้ไปถวายให้ไอ้ซังด่าซ้ำแล้ว แค่คำว่าเลวเมื่อสองวันก่อนก็จุกออกเกินต้านทาน

“หวานๆ ขอเวลาเดี๋ยวดิ ว่างป่ะ”ผมสะกิดที่ปรึกษาหมายเลขสอง ไอ้ซังยังไม่เปิดตัวว่าคบกับหวานแต่ผมมั่นใจว่ายัยนี่แหละว่าที่แฟนเพื่อนผม หวานเป็นคนสวยนะครับ แต่ไม่ออร่าโดดเด่นเท่าแม่แก้วเลยไม่ได้เข้าชิงตำแหน่งดาวคณะ

ว่าที่แฟนเพื่อนหันมามองหน้าผมอย่างแปลกใจ โชคดีที่ซังโดนจัดให้ทำแลปอีกห้องนึงเลยไม่มีมารรบกวน

“มีอะไรเหรอเพลิน”

“ทำแลปเสร็จยัง”

“เสร็จแล้วๆ เหลือล้างเครื่องแก้วเนี่ย ช่วยหน่อยดิ”ได้ทีใช้เลยนะแม่คุณ ผมทำตามคำสั่งของเธออย่างเสียไม่ได้ “ว่าแต่มีเรื่องไรเลย ว่ามาดิ”

“อ่า...”พอผมง้างปากปุ๊ป ตุ๊ดที่ล้างเครื่องแก้วอยู่อีกฝั่งของอ่างก็หูผึ่งปั๊ป ผมงี้งับปากแทบไม่ทัน”ไว้เล่าที่ร้านลุงหนวดได้ป่ะ”ร้านลุงหนวดที่ว่าคือร้านเครปเย็นครับ คนขายเป็นคุณลุงหนวดจิ๋มหน้าตาโฉดไม่เหมาะกับร้านสักนิด แต่อร่อยดีนะ วันเปิดเทอมเคยไปกินกับซังครั้งนึง

“ว๊าย เดือนคณะชวนเดท”หวานคนแมนกรี๊ดอย่างดัดจริต ผมได้แต่ส่ายหน้าเพลียใจ

พวกเรารีบล้างเครื่องแก้วและเก็บของมายังร้านลุงหนวดด้วยความรวดเร็ว ดูท่าต่อมเผือกของหวานจะกระตุกยิกเพราะเธอชี้สั่งเมนูไปมั่วๆทั้งของเธอและของผมพร้อมเร่งให้เล่ายิกๆ

“ว่ามาๆ สัญญาว่าจะไม่เอาไปบอกซัง”แหม รู้ใจซะด้วย ผมยิ้มแฉ่งเลย

“ก็...แบบว่า...อะไรนะลืม...”ลืมจริงไม่ได้ลีลา ผมจะมาถามอะไรหวานวะ มันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดต้องแห่กันมาเล่าในที่แบบนี้เลยรึไง

“อ้าว?

“แหะๆ...มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนักหรอก แต่ก็นะ...สมมตินะ ถ้าหวานมีคนที่ตามจีบหวานแบบออกนอกหน้าคนนึง...”พอพูดถึงต้องนี้ผมก็กลั้นใจเผื่อว่าจะโดนแซว แต่ร่างบางฝั่งตรงข้ามกลับทำเพียงพยักหน้าจริงจังเท่านั้น มือเรียวสวนรวมประสานกันบนโต๊ะท่าทางจริงจังเหมือน HR เวลาสัมภาษณ์งาน วันนี้มาแปลกแฮะ ไอ้ซังต้องเอาข่าวไปอัพเดทให้ฟังแหง เลวมาก มีหน้ามาด่าคนอื่น ไอ้เลวววววว ชิส์ๆๆๆ

“พูดต่อสิ”

“แล้วอยู่ดีๆคนคนนั้นก็หายเงียบไปเลย หวานจะโทรไปถามเขาไหม...แบบ...ทำไมวันนี้ไม่มาเรียน...ไรงี้...”

“เรื่องแค่นี้อ่ะนะ!?”หวานแทบจะปาเครปเย็นซึ่งมาเสริฟพอดีใส่หน้าผม เธอผิดหวังระดับรุนแรงมากเมื่อสิ่งที่ผมผู้ลากเธอมาถึงร้านขนมสองต่อสองพูดมีเท่าหางอึ่ง

“ใช่จ้า~

“โอ๊ยยย ชะนีจะเป็นลม ทำไมผู้ชายสมัยนี้คิดเล็กคิดน้อยจังวะ เป็นห่วงเขาก็โทรไปสิ ถามเลยว่าวันนี้ไม่มาเรียนเป็นไรป่าว ไม่สบายเหรอ? หาหมอยัง? แต่ถ้าไม่เป็นห่วงก็ไม่ต้องโทร โทรไปก็มีแต่เติมเชื้อไฟเปล่าๆ”

ถูกต้องตรงประเด็นสุดๆเลยครับท่านอาจารย์!

แต่ว่านะ

“แล้วตกลงเราควรโทรไปไหม? โอเคๆ ไม่ถามแล้ว เรื่องแบบนี้มีสมองก็ควรคิดเอง...ฮึ๊บๆๆๆ ไม่โทรละกันเนอะ กินเครปกันๆ มื้อนี้เราเลี้ยง”

หวานคงไม่พอใจในการตัดสินใจของผมเท่าไหร่ เธอเม้มปากเสตามองมือถือซึ่งวางอยู่ข้างจานของผมเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ตัดสินใจเงียบไป พวกเรากินกันเงียบๆ เอาเข้าจริงๆแล้วเวลาแค่เดือนนึงที่เจอกันคงน้อยเกินกว่าจะมานั่งกินของหวานกันสองต่อสองแบบนี้

เกร็งแฮะ

หวานก็คงเกร็งเหมือนกัน

ไม่ใช่ประมาณแบบเขินอะไรหรอก รู้ๆกันอยู่ อารมณ์ตอนนี้คืออึดอัดนิดๆหาประเด็นอะไรมาคุยกันไม่ได้มากกว่า

“ถ้าไอ้ซังทำตัวไม่ดีมาฟ้องเราได้นะ”

“อ๋อ..อื้ม”

กริบ

“เพลินเองก็มาปรึกษาเราได้ทุกเรื่องนะ ถึงจะไม่ได้เรื่องอะไรหรือใส่ความเห็นส่วนตัวลงไปเยอะแต่สัญญาว่าจะไม่เอาไปพูดต่อ”

“ขอบคุณนะ”

ถ้าเราสนิทกันเร็วๆได้คงดีนะ ผมคลี่ยิ้มอ่อนรู้สึกเข้าใกล้เพื่อนใหม่คนนี้ได้อีกเปราะหนึ่ง

ผมสนิทกับคนยาก เพื่อนในคณะเองก็รู้จักอยู่ไม่กี่คน...ถ้าหากพูดคุยกับทุกคนได้อย่างที่เป็นกับครอสก็คงจะดี

ครืดดด

ห้วงคิดของผมถูกสะดุดด้วยสายเรียกเข้า ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอไม่รู้ว่าทำให้ผมหรือหวานแปลกใจมากกว่ากัน แต่คนที่ดึงสติกลับมาได้ก่อนคือหวาน เธอกล่าวกับผมเสียงเรียบว่า”รับสิ”พร้อมขอตัวไปเข้าห้องน้ำเหมือนเปิดโอกาสให้ผมพูดบางอย่าง

“มีอะไรเหรอครอส”

“แค่คิดถึง...โทรหาไม่ได้เหรอ”

“ถ้าคิดถึงแล้วต้องโทรมาตลอดงี้กูไม่ต้องรับโทรศัพท์เช้าสายบ่ายเย็นเลยเหรอ ฮ่ะๆๆ”ผมแกล้งแซวปลายสายเพราะจับน้ำเสียงหม่นหมองได้แจ่มชัด วันนี้หายไปไหนมาหว่า หรือจะป่วยจริงๆ

“ไม่ได้วางสายยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยต่างหาก”

อื้อหือ...เสียงหนักอกหนักใจขนาดนี้ยังไม่วายหยอกกูอีก ไอ้ห่า เดี๋ยวปั๊ดวางสายซะเลย

“วันนี้หายไปไหน ทำไมไม่มาเรียน พอตกเย็นก็มาตอแหลคิดถึงกูก็มาหาดิในคาบอ่ะ มีการบ้านด้วยแต่ไม่บอกหรอกนะ”

“หึๆๆ เสียใจด้วยนะครับเพลิน เพื่อนกูส่งรูปมาให้ทางไลน์แล้ว”

“งั้นโทรมาไม แค่นี้นะ บายๆๆๆ”เหนือกว่ากูตลอด! เกลียดว่ะ

“เดี๋ยว!...”ครอสตะโกนยั้งผมไว้ แล้วไอ้ผมก็บ้าจี้ไม่วางสายด้วยนะ งี้มันก็เข้าใจว่าเมื่อกี้ผมแกล้งงอนเล่นตัวไรงั้นดิ

“ไร”

“อยู่ไหน”

“ร้านเครปหน้าม.”

“กับใคร”

“ไม่บอก”ทั้งๆที่ไม่มีอะไรในกอไผ่เลยแท้ๆแต่พอทำตัวลับๆล่อๆแล้วเรื่องมันดูลี้ลับขึ้นจม คือความจริงกูแค่มากินขนมกับสาวในคณะเพื่อปรึกษาเรื่องมึงอ่ะนะ เหอๆ

“...ไปหาได้ไหม...”

เสียงซึมหนึกกว่าเดิมอีก นี่แค่ฟังเสียงนะ เห็นหน้าผมคงใจอ่อนยวบอยู่ ยิ่งเป็นคนพื้นฐานจิตใจดีอยู่ด้วยเพื่อนบอกมาเมื่อวันก่อน อิอิ

“เออๆ”

                หวานขอตัวกลับไปเมื่อยี่สิบนาทีก่อน ก่อนจากมีทิ้งเงินไว้ด้วยก็บอกว่าจะเลี้ยงๆแต่ก็ดื้อไม่ยอม แต่ถ้าทิ้งเงินไว้เฉยๆก็ไม่เท่าไหร่แต่ดันมีแซวเรื่องไอ้ครอสแถมด้วยนี่เพลินจะไม่ทน!

ผมนั่งเขี่ยมือถือไปมาจนแบตจวนจะหมด ลุงเจ้าของร้านก็คอยเหล่ผมตลอดสงสัยจะกลัวแอบชาร์ตแบตฟรีหรือไม่ก็สงสัยว่าเมื่อไหร่ไอ้เด็กบ้านี่จะไสหัวออกจากร้านไปสักทีเกะกะคนอื่นเขา

เวลาเดียวกันนั้นเองหางตาของผมก็เหลือบไปเห็นโฟล์คบีทเทิลสีเหลืองเลมอนจอดเทียบท่าหน้าร้าน หลายสายตาของคนเดินผ่านไปผ่านมองต้องเหลือบมองร่างสูงซึ่งเดินลงจากรถคันเด่นนั่น ครอสเดินเข้ามาในร้าน ตรงมาหาผม ทรุดตัวลงนั่งข้างอย่างหมดแรง พอได้นั่งมันก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่แหงนหน้าพิงพนักและยกมือก่ายหน้าผาก

มึงมางี้กูก็กวนตีนไม่ออกดิ

“เป็นไรมึง”ผมถามอย่างกล้าๆกลัวๆ ไม่เคยเจอครอสเวอร์ชั่นนี้มาก่อน ลุงหนวดเจ้าของร้านเดินมาจะจดเมนูแต่ผมโบกมือไล่ เดาว่าไอ้ครอสคงไม่มีอารมณ์กินอะไรตอนนี้

“ง่วง ขอนอนตักได้ป่ะ”

ถ้าเป็นเวลาอื่นผคงยันหัวมันออกแถมถีบซ้ำไปละ แต่นี่มันครอสคนจ๋อยไงเพลินคนใจอ่อนจะไปทำไรได้นอกจากพึมพำคำว่าอืมเบาๆ โชคดีที่ผมเลือกนั่งโต๊ะญี่ปุ่นแบบนั่งพื้น มีเบาะรองก้นสองสามอันรอบโต๊ะไอ้คนเพิ่งมาใหม่เลยนอนได้อย่างสบายตัว

ได้กลิ่นเหล้าด้วย

“แฮงค์อ่อ”ครอสแค่พยักหน้าหงึกหงักตอบรับเท่านั้น ผมได้โอกาสมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของมันชัดๆก็พบว่าโทรมมาก ขอบตาดำอย่างกับแพนด้า ผมกระเซิง ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นหนีบแตะเหมือนตื่นแล้วก็ขับรถออกจากคอนโดมาเลย

“เมื่อวานไปผับมาอยู่ถึงเช้าเลยแต่ไม่ต้องกลัวนะไม่ได้นอกใจแอบสบตาใครในนั้นแน่นนอน... นี่ยืมชุดไอ้แวนใส่ ไม่อยากกลับห้องตัวเอง ไม่มีที่ไปว่ะ”

ช่วยพูดภาษาคนหน่อยเถอะ กูต้องมานั่งแปลในสมองซ้ำอีก

“งั้นวันนี้ไปนอนบ้านกูมะ”

ครอสแสดงอาการแปลกใจอย่างปิดไม่มิด มันคงไม่คิดว่าผมจะเอ่ยปากชวนง่ายๆแบบนี้

ถ้าพ่อซังรู้พ่อซังต้องด่าแหงๆ ลูกสาวแรดชวนผู้ชายไปค้างบ้านสองต่อสอง แถมผู้ชายคนนั้นยังโคตรอันตรายเลยด้วย แต่จะให้ทำไงล่ะ ไอ้ครอสตาปรือจะหลับคาตักผมอยู่แล้ว เห็นว่าไม่ได้นอนทั้งคืนขืนหลับทีคงลึกแหง ลุงเจ้าของร้านได้กินหัวให้

“อันตรายนะ”

“รู้น่า แต่จะให้ปล่อยทิ้งไว้ข้างทางรึไง”

“ไม่ถามสาเหตุหน่อยเหรอ”

“ถ้าอยากเล่าก็จะฟัง แต่ถ้าไม่อยากพูดถึงก็ไม่บังคับหรอก...ไปกันเถอะ”ผมพูดพร้อมสะกิดให้มันออกจากตักผมสักที มันจะหลับตอนนี้ไม่ได้ ผมแบกมันไม่ไหว

“มึงเป็นคนอย่างที่กูคิดไว้จริงๆ โคตรดีใจเลยว่ะเพลิน”

ครอสทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ผมเห็นตามันแดงๆไม่รู้ว่าเพราะไม่ได้นอนหรือเปล่า แต่ดูจากสีหน้าแล้วคิดว่าไม่ใช่

ว่าแต่ไอ้คนอย่างที่คิดไว้นี่...ในทางที่ดีหรือแย่?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.24K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,364 ความคิดเห็น

  1. #1349 baekbow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 16:01
    ครอสเป็นไรอ่ะ ดูท่าเรื่องคงจะหนักพอสมควรนะ อยู่ร้านเหล้าถึงเช้าเนี่ย
    #1,349
    0
  2. #1245 Mint🍃 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 10:59
    ครอสเป็นไรอ่าาาา
    #1,245
    0
  3. #1207 maybee23 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 03:40
    ครอสเป็นไรอะ
    #1,207
    0
  4. #1162 Overwhelm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 13:28
    ครอสเป็นอะไรลูกกกกก
    #1,162
    0
  5. #1147 ;เซฮาน △ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 22:35
    ครอสสส เป็นอะไรร
    #1,147
    0
  6. #1072 greentealatte ♡ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 13:06
    คนที่ครอสอยากได้อ่ะลูก 555555 แต่ครอสเครียดเรื่องอะไรรึเปล่าอ่ะ
    #1,072
    0
  7. #1040 Ppjk0109 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 23:47
    ครอสจ๋าา หนูเป็นอะไรลูกก แงงงง
    #1,040
    0
  8. #937 NuMuE (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 17:00
    เอ้า คอรสเป็นอะหยัง
    #937
    0
  9. #740 pcy921 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 20:57
    เก๋า ครอสเป็นไรอ่า
    #740
    0
  10. #545 Miki_milky (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 00:04
    ครอสหายไปไหนมาเพลินเป็นห่วง
    #545
    0
  11. #451 mai146 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 22:03
    เป็นไรอ่าา
    #451
    0
  12. #329 PareWaPkh (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 08:41
    ไปเจออะไรมาครอสสสส
    #329
    0
  13. #274 ไอแนน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 21:32
    ครอสเป็นอะไรมาลูก
    #274
    0
  14. #186 ikonyg (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 20:02
    ไม่เคยอ่านเรื่องไหนแล้งสงสารพ่อเอกขนาดนี้อะจริง
    #186
    0
  15. #162 toffy34 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 11:08
    สู้อีกนิดครอส
    #162
    0
  16. #93 momimoo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 22:54
    เอาใจช่วยทั้งสองคนเลย คนนึงก็รู้ใจตัวเองเร็วๆ อีกคนก็อย่าพึ่งท้อนะ
    #93
    0
  17. #92 dadajub (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 14:43
    สู้ๆนะครอส
    #92
    0
  18. #91 Chrysola (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 13:42
    ครอสสู้ๆ นะ ตื้อเข้าไป ครอสพิเศษนะแต่เพลินไม่รู้ตัว ต้อนไปเรื่อยๆ จีบไปเรื่อยๆ จัดให้หนัก
    #91
    0
  19. #90 ttene (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 11:09
    สู้ๆ นะครอส
    #90
    0
  20. #89 Chanpor (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 10:46
    เอ็นดูหน่องครอสจั๊ดนัก
    #89
    0
  21. #88 Aunchisapupae (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 09:39
    เพลินรู้ใจตัวเองได้แล้วสงสารครอสสสส
    #88
    0
  22. #87 nnattyynss (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 09:20
    เพลินใจอ่อนกับครอสได้แล้ว ครอสสู้ๆเอาเพลินมาเป็นแฟนให้ได้555555
    #87
    0