การพบเจอ ของหน้ากากทุเรียน

ตอนที่ 7 : วันที่1ขอเบอร์สาว EP7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 เม.ย. 61

วันที่1
ทุเรียนเดินกำลังที่จะไปโรงเรียนแต่ระหว่างทางทุเรียนเดินชนสาวผมสีชมพู
ผอมเพรียวเปรียบนาฬีกาทราย
ทุเรียน:อะ!...ขอโทษนะครับ
???:มะ...ไม่เป็นไรค่ะ
สาวคนดังกล่าวตอบพร้อมมีน้ำตาไหลนิดๆด้วยความเจ็บทำให้ทุเรียนหน้าแดง
และก็ขอโทษสาวคนดังกล่าวและรีบไปโรงเรียน
nุเรียน:อ๊าาาาถึงซะที
เพื่อนคนอื่น:พูดซะเป็นคนแก่เลย
ทุเรียน: -_-
ครู:เอาหล่ะๆนักเรียนเหลืออีก3วันแล้วนะตอนนี้เราจะมาคุยเรื่องมะเขือเทศ
มะเขือเทศคือสิ่งที่มีประโยชน์แต่มันก็มีข้อเสียเหมือนกันคือสารพิษที่ก้าน
ของมะเขือเทศซึ่งมีสารพิษอยู่มากมายกินไปอาจถึงตายได้นะนักเรียน
แอปเปิลก็เหมือนกันพิษอยู่ที่เมล็ดของมัน ฉะนั้นเวลากินอะไรนักเรียนก็ต้อง
ระวังนะนักเรียน
รักเรียน:คร้าบ\ค่ะ
พอครูสอนไปเรื่อยๆก็หมดคร้าบและได้เวลาพัก
ทุเรียนคิดว่าตอนเที่ยงจะกินอาหารอะไรดี สัปปะรดเดินเข้ามาทักทุเรียนเอามือกอดคอทุเรียนและทักว่า"ทุเรียนคิดว่าอยากจะกินอะไรตอนเที่ยงใช่ไหม"
ทุเรียน:nani !!! หละ หละ รู้ได้ไง
สัปปะรด:ก็นั่งน้ำลายไหลอย่างนั้น ใครๆก็รู้น่าาาา
ทุเรียน:....
สัปปะรด:55555+
ทุเรียน: เชอะ
สัปปะรด: .......เอาหล่ะๆโทษที

ระหว่างที่ทุเรียนกับสัปปะรดคุยกัน
ก็หมดเวลาพักมาถึงเวลาเรียน
พอมาถึงตอนเย็นนักเรียนทุกๆคน
ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
ทุเรียนที่เดินกลับบ้านคนเดียวเพราะว่าปูกับสัปปะรดไปซื้อเกมที่กำลังออกใหม่พอทุเรียนเดินไปเรื่อยๆก็ได้ชนกับผู้หญิงเข้าอย่างจังก็คือผู้หญิงที่ทุเรียนเจอตอนเช้าผู้หญิงคนนั้นกล่าวขอโทษและรีบวิ่งไปอย่างเร็วทุเรียนทุเรียนรีบจับมือผู้หญิงคนดังกล่าวและบอกว่า"เดี๋ยวก่อนสิ!"ผู้หญิงคนนั้นบอกว่า"ขะขอโทษนะคะ!!"ผู้หญิงขอโทษอีกรอบ
ทุเรียน:คุณจะรีบไปไหนเหรอครับ
???:กลับบ้านค่ะ
ผู้หญิงคนดังกล่าวพูดโดยรีบร้อน
และหน้าแดง
ทุเรียน:ใจเย็นก่อนนะครับคุณไม่ต้องกลัวผมหรอก
???:หมะ-ไม่ได้หรอกนะคะ
ทุเรียน:นะครับใจเย็นๆ
ผู้หญิงคนดังกล่าวเริ่มใจเย็น
ทุเรียนพาผู้หญิงคนดังกล่าวไปนั่งที่ม้านั่งรอบๆทางเดินและถามว่าจะรีบไปไหนตอนเช้าที่เดินชนทุ้รียน
???:ก็เพราะฉันรีบไปเรียนเปียนโนค่ะ
ทุเรียน:ทำไมถึงรีบขนาดนั้น
???:.....
ทุเรียน:เล่ามาเถอะไม่เป็นไรหรอก
???:กะก็ฉันกลัวที่จะมีคนมาล้อฉันว่ายัยเด๋อพูดไม่ชัดมาโรงเรียนสายและคุณครูก็ชอบแกล้งฉันอีกฉันเลยต้องรีบไปไม่ให้ใครมาเจอเพราะทุกคนได้รับคำสั่งมาจากคุณครูว่าจะเอาน้ำสีดำมาสาดฉันเมื่อเจอฉันเพื่อไล่ให้ฉันออกไปจากโรงเรียนส่วนแม่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรและให้ฉันไปเรียนต่อไปโดยไม่สนคำพูดฉันพ่อของฉันก็ไม่สนเหมือนกัน

สาวน้อยพูดพร้อมร้องไห้ออกมา
ทุเรียนรูยหัวเบาๆ
ทุเรียน:ไม่เป็นไรนะไม่ต้องร้องไห้ถ้าใครแกล้งคุณบอกผมได้นะครับ
???:จริงเหรอ?
ทุเรียน:ใช่แล้วหล่ะว่าแต่คุณชื่ออะไรครับ?
???:ฉะชื่อ โพนั่นค่ะ
ทุเรียน:ขอเบอร์ได้ไหมครับ?
โพนั่น:จะเอาเบอร์ของฉันไปทำอะไรเหรอคะ?
ทุเรียน:ก็เอาไว้โทรหาคุณเวลาคุณโดนแกล้งไงครับ555
โพนั่น:แล้วคุณจะรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ตรงไหนเหรอคะ
ทุเรียน:เอ่อนั่นสินะ....เอ้อใช่
ทุเรียนบอกโพนั่นว่าให้มาเจอกันตรงนี้อีกทีแล้วจะนำของมาให้
'
'
'
'
'
'
'

โพนั่นอยู่บ้านซอยใกล้เคียงกับทุเรียนไม่ไกลมาก


โพนั่นอยู่มัธยมอายุเท่ากับทุเรียน
เป็นเด็กเรียนดีแต่ถูกแกล้ว
เป็นเด็กขี้อายไม้สุงสิงกับใครเพื่อน
คนแรกสมัยมัะยม คือทุเรียน


อ่านแล้วก็อย่าลืมคอมเมนท์ด้วยนะคะ
จะได้อัพเดทกระทู้กับนิยาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น