การพบเจอ ของหน้ากากทุเรียน

ตอนที่ 13 : การให้อภัย EP:13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ก.ย. 61

พอวันที่สงบสุขอีกวันหนึ่ง ครูก็ได้รับจดหมายมาว่า

"ไงนายคงอยากรู้ว่าฉันเป็นใครหึฉันคือคนที่จะมาท้านายกับลูกศิษย์ของนายให้สู้กับฉันและไม่ใช่การสู้แบบเด็กๆแต่ตอนนี้เป็นการสู้จริงๆ"

ครูวางจดหมายลงแล้วก้มหน้าลงประมาณ 30 นาทีก่อนเงยหน้าขึ้นมา
แล้วหยิบโทรศัพท์โทรหา เด็กๆทุกคนเพื่อจัดการเรื่องนี้ (ก็นะครูให้นักเรียนกรอกข้อมูลของตัวเองแล้วเลยโทรหาได้ ปล.เผื่อ) พอทุกคนรับสายก็ถึงกับผงะว่าเรื่องที่ครูเล่านั้นทำให้นักเรียนทกคนมาตามนัด "ประโยคที่ครูพูดสวัสดีนักเรียน เอ่อครูมีข่าวร้ายมาบอกคือตอนนี้ครูมีเรื่องที่นักเรียนไม่อยากฟังเท่าไหร่คือว่ามีคนนึงมาบอกครูว่าให้ครูพานักเรียนทุกคนมาสู้กับคนที่ท้าครูไว้เจอกันที่โรงเรียนเดิมนะ
วันต่อมานักเรียนก็มาตามนัดและครูก็พานักเรียนไปที่คนท้าละบุพื้นที่เอาไว้พอไปถึงก็เห็นกองทัพของคนที่ท้าเอาไว้
ครู:เอาหล่ะเจ้านั้นอยู่ไหน
ลูกน้อง:เขาบอกว่าเขาจะไม่ออกก่อนจะทำสงครามกับคุณแต่ผมไม่สามารถระบุที่อยู่ของเขาได้
ครูพุ่งตัวไปหาลูกน้องของคนท้าและหยิบมีดพกหวังจะฟันให้ตายแต่ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นว่า...
หยุดเดี๋นวนี้!!!!
ใช่แล้วนั้นคือเสียงของอีกาดำนั้นเอง
ลูกศิษย์ดีเด่นของคู่แข่ง
ทุเรียนเห็นอีกาก็ทำหน้าตกใจว่าทำไมเขามาอยู่ที่นี่ อีกใจก็คิดว่าถ้าเขาเห็นเราเขาจะคิดว่าเราเป็นอะไร แต่คงไม่เห็นเราหรอกเพราะมีคนตั้งเยอะแยะ ไม่อยากจะเชื่อเลยเสียงในหัวทุเรียนตีกันปั่นป่วนไปหมด รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงระฆังตีกันทุกคนก็บุกไปโจมตีฝ่ายตรงข้ามและเวลาได้ล่วงเลยไปถึง 48 ชั่วทุกคนได้เหนื่อยล้ามาก


บางคนเจ็บใจ บางคนร้องให้ บางคนอยากออกไป

ในขณะนั้นทุเรียนก็มีความคิดผุดมาว่า "ทำไมเราต้องมาทำอะไรแบบนี้เพื่อ
เกียรต์ของเราเองหรือของคนอื่นกันแน่ทั้งๆที่คนอื่นไม่เกี่ยวมันเป็นเรื่องของคนสองคนนี่...."
และก็มีดาบอันคมพุ่งมาที่ทุเรียน

ฝ่ายตรงข้าม:ย๊ากกกกกกกกก!!!!!!
.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
.
.
.
.
.
.
ฉึก!.
..
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เสียงแทงดาบเสียบเข้าไปที่หน้าอกของสัปปะรด เลือดที่พุ่งออกมาปูเห็นดังนั้นจึงกระโดดพุ่งเข้าใส่และนำมีดข่วนหน้าไปเลื่อยๆให้ขาดใจตายและพูดว่าตายๆๆๆๆๆและมีเลือดพุ่งใส่หน้ากากพร้อมเห็นกระดูกขาวแล้ว ฝ่ายทุเรียนหูดับทำอะไรไม่ถูกและโอบกอดสับปะรดที่นอนสลบตรงนั้นและมองสถานการณืต่างๆมีไฟ และ กองเลือดมากมาย ทุเรียนพานำสับปะรดนอนลงที่ถานของตัวเอง
และออกไป แต่ทุกคนพร้อมทุเรียนกลับเห็น โอดินปีนขึ้นมาที่ภูเขาและบอกว่า
"5555555555ศึกนี้ไม่มีวันจบจนกว่าทุกคนต้องตาย555555ข้าคือพระเจ้าข้าคือบุตรแห่งโอดิน5555555"
ทุเรียนสวนมาทันควันว่า ....
"โอดินพ่อง" ทุกคนหันมาที่ทุเรียน
โอดิน:ก...แกกล้าดีมากที่มาเหยียดหยาบข้าแก ตา...."
ตูม!!!!!!!!
เสียง BAZUKA ของทุเรียนพุ่งออกมา
ทุเรียน:ปัญญาอ่อนหว่ะ
ครู:จบเรื่องรึยังโอดิน
ร่างของโอดินหล่นลงมาแต่ครูก็มารับและอุ้มท่าเจ้าสาว
ตาที่ตื่นด้วยความเบลอรู้ตัวอีกทีก็อยู่ที่ถานของอีกฝ่ายแล้ว
ครูเดินเข้ามาพร้อมยารักษาและอาหาร
โอดินตกใจว่ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่
หึได้สติแล้วสินะ
โอดิน:แกพาฉันมาที่นี่ทำไม
ครู:ก็นายบ่าเจ็บฉันก็เลยพานายมารักษายังไงหล่ะเจ้าเด็กโง่
โอดิน:อย่ามาพูดแบบน้กับฉันนะ
ครู:แล้วทำไมนายอยากฆ่าฉันหล่ะ
โอดิน:เพราะฉันอิจฉาแกยังไงหล่ะที่แกมีคนชอบ แฟนคลับมากมาย
และอีกอย่างนะฉันก็เกลียดแกมากๆ
อีกาดำที่เดินผ่านมาพอดีได้ยินเสียงโอดินพูด เลยพุ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจเพราะอาจารย์ของตนฟื้นแล้ว
อีกาดำ:อาจารย์คร๊าบบบบบบบบบบบ!
เดี๋ยวสิพุ่งมาแบบนี้ไม่มีมารยาทเลยนะอีกาดำ
โอดิน:กๅ-เกิดอะไรขึ้นทำไมแกไม่ฆ่ามันหล่ะ
ครู:ก็พวกเราสงบศึกกันตั้งนานแล้ว
โอดิน:เป็นไปได้ยังไงข้ายังไม่ได้สั่งแกจะสงบศึกไม่ได้!
ป๊าป!!!
เสียงตบหัว
ครู:บ่าเจ็บแล้วยังจะปากดีอีกนะนายเนี่ย
อีกาดำ:พวกคุณรู้จักกันด้วยเหรอ
ครู:อืมรู้จักกันตั้งแต่เด็กๆแล้วหล่ะ
อีกาดำ:ผมเชื่อคุณนะที่คุณบอกว่าคุณเป็นพระเจ้าหน่ะ
โอดิน:ไม่จริงหรอก
อีกาดำ:ทะทำไมหล่ะครับตะตอนนั้นคุณทำนายว่า...
โอดิน:ฉันแค่หรอกนายมันไม่ใช่เรื่องจริงฉันแค่จ้างคนมาเท่านั้นเอง
อีกาดำเงียบ...
อีกาดำ:เห็นทุเรียนมั้ยครับ
ครู:ไม่รู้สิน่าจะอยู่ห้องพัก B-2 หน่ะ
อีกาดำ:ขอบคุณนะครับ
อีกาดำได้เดินไปที่ห้อง B-2 พอเปิดประตูก็พบกับทุเรียนกำลังจับมือกับสับปะรดทีนอนอยู่อย่างเงียบเฉียบเหมือนกำลังสื่อสารกันทางจิต
อีกาดำร้องเรียนทุเรียน"เฮ้!ทุเรียน"
ทุเรียนสะดุ้งพร้อมกับมองอีกา
อีกามานั่งข้างๆทุเรียน
อีกาดำ:ทำไมนายไม่ตอบฉันเลย
ทุเรียน:ก็ไม่รู้ดิ
อีกาดำ:ตลกหรา
ทุเรียน:มั้ง
อีกาดำ:ดีๆน่าาทำไมนายไม่ตอบฉันเลย
ทุเรียน: ก็
เสียงประตูเปิดขึ้น นั้นคือปูกำลังถืออาหารและยาเพื่อมาผลัดเวรเปลี่ยนจากทุเรียน ทุเรียนเห็นดังนี้นเลยกล่าวขอโทษไปและออกไปข้างนอก
และทุเรียนก็มาที่ห้องตัวเองหวังว่าถ้าคุยกันสองคนก็จะรู้กันแค่สองคน
พอมาถึง
ทุเรียน:ก็ นายหน่ะมีแฟนตั้งมากมายแถมยังที่นายจูบมังกรอีก
อีกาดำ:ก็ฉันยังไม่อธิบายให้นายฟังยังไงหล่ะ
พออีกาได้อธิบายเรื่องราวทั้งหมดทุเรียนก็กล่าวขอโทาสัมหรับการที่ตนเองเข้าใจผิดมาตลอด
ขวับ!
อีกาเอามือกดทุเรียนเอาไว้ไม่ให้ไปไหน
อีกาดำ:คราวนี้ขอฉันเอาคืนบ้างนะ
อีกาดำเอาหน้ามาใกล้ๆทุเรียน
แต่ที่อีกาดำสังเกตคือทุเรียนมีสีหน้าที่เงียบมาก แต่มันก็ไม่สำคัญหรอกความหวังที่จะจูบทุเรียนต้องมุ่งต่อไป

ทุเรียน:นายรักฉันจริงๆรึงเปล่า
อีกาจึงหยุดและมองหน้าทุเรียน
ทุเรียน:ถ้านายรักฉันจริงๆก็ต้องสื่อด้วยความรักสิตั้งแต่อนุบาลยันตอนนี้
ทุเรียนพูดด้วยสีหน้าเงียบเฉย
อีกาจึงนึกคิดและหยุดการกระทำที่เลยเถิดและกล่าวขอโทษทุเรียนก็ให้อภัย
ทุเรียน:ต่อไปนี้เราจะเป็นแค่เพื่อนกันนะ
อีกาดำ:อืม
ถึงในใจจะไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นก็ตามยังไงก็จะต้องเอาทุเรียนมาเป็นของตนให้ได้จะไม่มีข้อยกเว้นทั้งชายและหญิงไม่ว่าจะยังไงก็ตาม





เลื่อนลงมา









































































































































































































อีคนแต่งแดกกล้วยหน้าคอม (หิว)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น