การพบเจอ ของหน้ากากทุเรียน

ตอนที่ 1 : วันใหม่ EP1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 ก.ย. 61

(ใครที่ไม่ได้อ่านข้อมูลเบื้องต้นก็ไปอ่านด้วยนะคะ)
12 ปีผ่านไป
ตื๊ต ตื๊ต ตื๊ต ตื๊ต ตื๊ต ทุเรียน:หาวววว (เสียงตื่นนอนของทุเรียน ทุเรียนหยิบโทรศัพท์มาดูเวลา 6:00 AM. ทุเรียนลุกขึ้นจากเตียงนอน
มาอาบน้ำและกินข้าว แบบ งัวเงีย พอแต่งตัวเสร็จ ก็เดินออก จากบ้านกำลังจะเดินไปโรงเรียน -_-
!!!Hey yo ทุเรียน!!! ทุเรียน:อ๊ะ...ไง สัปปะรด ปู:ไงทุเรียนสวัสดีตอนเช้านะ สัปปะรด:เฮ้ นายดูไม่ค่อยสดใสเลย...ไม่สมกับเป็นคู่มั่นของฉันเลย
ปู:อ๊ะ!มีเกมใหม่เข้ามาด้วยแต่ตอนนี้รถโรงเรียนมาแล้ว พอขึ้นรถและไปโรงเรียนทุคนก็แยกย้าย(สัปปะรดกับปูอยู่โรงเรียนเดียวกัน ทุเรียนอยู่โรงเรียนthe mask อยู่คนละโรงเรียน) เอาหล่ะๆ ครูหอยพูดสอนวิชาคณิตศาสตร์ แต่ทุเรียน เกลียดวิชาคณิตมาก มักสอบได้เกรด 2 เกรด 1 เสมอ
แต่วิชาอื่นดีหมด ทุเรียนไม่ค่อยถูกกับ ครูหอย ซักเท่าไหร่ "อ๊ะทุเรียน หวัดดีจ่ะ" หน้ากากโพนี่ทักทายหน้ากากทุเรียน "สวัสดีตอนเช้านะทุเรียน"
หน้ากาก ระฆังทักทาย ครู:เอาหล่ะๆนักเรียนสงบ และนั่งที่ตอนนี้เรามีครูคนใหม่มาแนะนำตัวแต่ไม้ได้มาวันนี้นะ น.ร.
พอถึงเวลาตอนเที่ยง.ทุเรียนเดินหยิบเข้ากล่องของตัวเองเดินกำลังจะเดินไปกินข้าวที่....ระฆัง:HEY!ทุเรียนวันนีี้เราไปกินข้าวด้วยกันนะ
โพนี่:อื้มใช่ทุเรียนไปกินด้วยกันนะ ทุเรียน:เฮ้อก็ได้
พอหลังกินข้าวเสร็จทุกคนก็กลับมาเรียนเหมือนเดิม พอถึงตอนเย็น ทุเรียนก็ชวนโพนี่และระฆังไปกิน
ร้านcafeแต่ทว่าระฆังบอกไม่ว่างโพนี่บอกไปเรียนพิเศษทุเรียนทำท่าเซ็งๆและบ่นไปว่า
เชอะอะไรกันเนี่ยคิดจะทำก็ทำคิดจะไปก็ไป เฮ้อ
ไปคนเดียวก็ได้ ทุเรียนเดินไปร้านคาเฟ่คนเดียวระหว่างทางมีชายสวมใส่ชุดสีดำเสียงหายใจแหบๆเดินสวนกับทุเรียน
ต่างคนต่างมองหน้ากันและกัน และเดินผ่านไป แต่ชายคนนั้นก็หันมาหาทุเรียนที่เดินจากไป

พอทุเรียนไปถึงร่านคาเฟ่ ชายคนดังกล่าวก็ตามทุเรียนมาและมานั่งกับทุเรียน
ทุเรียน:เอ่อมีอะไรให้ช่วยไหมครับ
???:อ่อจำผมได้ไหม
ทุเรียน:เอ๋...เอ่อ   ???:คงจำไม่ได้สินะเพราะผ่านไปตั้ง12ปีแล้วหนิ
???:ไหนๆก็มาแล้วผมสั่งเค้กกับกาแฟส่วนคุณอยากกินอะไรเดี๋ยวผมเลี้ยงเอง
ทุเรียน:อะ..อ่อไม่ดีกว่าครับขอบคุณ
ทุเรียนรู้สึกไม่สบายใจที่ มีคนแปลกหน้ามาทักทาย
ทุเรียนก็สั่งเค้กทุเรียนมา พอกินเสร็จทั้งสองคนก็จ่ายตังค์เพื่อที่จะกลับ
ชายคนดังกล่าวก็พูดขึ้นว่า???:แล้วค่อยเจอกันอีกนะ

วันถัดไป
ครู:นักเรียนทุกคน นั่งที่ ทุเรียน!!มีคนเรียกไปที่ห้องครูคนใหม่นะเดี๋ยวมีคนพาไป
ทุเรียน:ใครเรียกหรือฮะ
ครู:ไป!!!เถอะ
ทุเรียน:ครับคุณครู
พอไปถึงที่ห้องก็พบกลับชายคนดังกล่าว
???:เจอกันอีกแล้วนะทุเรียน
ทุเรียน:ครับ    ???:นายจำฉันได้ไหม
ทุเรียน:...   ???:ฉันคืออีกาดำ
ทุเรียน:อีกาดำ...อะ..อ๋อผมจำได้แล้วครับ
ทุเรียนกอดอีกาดำด้วยความดีใจพร้อมน้ำตาคลอ
อีกาดำก็ลูบหัวทุเรียนเบาๆ และก็จับมือทุเรียนกดไปกับพื้นให้ทุเรียนลุกไม่ได้
ทุเรียน:จะ..จะทำอะไรหรือฮะ!
อีกาดำ:ก็โขมยจูบแรกของคุณไงคับ
ทุเรียน:ปล่อยนะฮะ
อีกาดำ:ก็ได้    อีกาดำก็ทำรอยแดงที่คอทุเรียนเป็นรอยกัดแสดงความเป็นเจ้าของ
และทุเรียนอ้ำๆอึ้งๆและเดินกลับห้องของตัวเอง โดยที่อีกามองทุเรียนและยิ้มไปด้วยที่ได้เจอทุเรียน
พอเลิกเรียน ทุเรียนคิดว่าจะไปรับเพื่อนที่ โรงเรียนอื่น  แต่คุณครูหอยก็เรียนทุเรียนมาและบอกว่า"ทุเรียน!!!ทำไมวิชาคณิตสอบได้เท่านี้อีกแล้ว
มันทำให้ชื่อเสียงของโรงเรียนแย่ลงเรื่อยดูอย่างโรงเรียนอื่นสิ" ทุเรียนรู้สึกไม่พอใจเพราะโดนดุแบบนี้หลายรอบแล้วและชอบเล็งไปที่ทุเรียนตลอด
ชอบเปลียบเทียบกับโรงเรียนอื่นและหาว่าเป็นความผิดของทุเรียนตลอด ทุเรียนคิดว่าถ้าไม่อยู่โรงเรียนนี้ก็คงดี
พอออกจากห้องของครู อีกาดำก็ขับรถมาจอดข้างหน้าทุเรียน และบอกว่า"เดี๋ยวพี่ไปส่งบ้านนะ"
ทุเรียน:พื่รู้จักบ้านผมด้วยเหรอผ่านไปตั้งแล้วนานนะ
อีกาดำ:ก็ต้องรู้จักสิตอนเด็กพี่ก็ไปส่งทุเรียนกลับบ้านบ่อยๆ
ทุเรียน:แต่ผมไม่ว่าง
อีกาดำ:ไม่ว่างหรือ?
เสียงแหบที่ไม่พอใจบอกกับทุเรียน ทำให้ทุเรียนรู้สึกกลัวและคิดในใจว่า *นี่เราไม่มีสิทธิในการเลือกเลยเหรอมีแต่โดนบังคับ เฮ้อออ*
ทุเรียนก็ขึ้นรถอีกาและกลับบ้านโดยที่ไม่ได้รับเพื่อนสนิทและเดินกลับบ้านด้วยกัน
เพราะตอนที่เดินกับเพื่อนสนิทมีสิทธิในการพูดและหัวเราะได้ตามสบาย
พอถึงบ้าน ทุเรียนก็กำลีงจะเปิดประตูลงจากรถ อีกาดำก็ล็อกประตูรถ ทุเรียนทำท่าตกใจ อีกาหัวเราะหึ และก็จับมืออีกครั้งนึงแต่คราวนี้จับแน่นกว่าเดิม
ทุเรียนก็ทำท่าจะสะบัดมือให้มือของอีกาออกไป แต่ไม่ได้ผล เพราะทุเรียนแรงน้อย และไม่กล้า เกรงใจ จึงทำให้โดนบังคับได้ง่าย
อีกาค่อยเปิดหน้ากากของทุเรียนเบาให้เห็นปาก สีชมพู น่ารักของทุเรียน
และก็เปิดหน้ากากของตัวเองให้เห็นปาก(เปิดหน้ากากคือให้เห็นปากแต่ไม่เห็นหน้านะ)
และอีกาดำก็จูบกับทุเรียนเบา และอย่างดูดดื่มขึ้นเรื่อยๆ และอีกาก็พูดไว้ว่า "นายเป็นของฉันแล้วนะ"
กว่าจะรู้ตัวทุเรียนก็รักอีกาจนหมดใจแล้ว หน้าของทุเรียนแดงเขิน และอีกาดำก็บอกว่า"ฉันจะไม่มีวันทิ้งนายสาบานได้เลย"
ทุเรียน:แน่ใจนะฮะ  อีกาดำ:แน่นอน
อีกาก็ปลดล็อกประตูให้ทุเรียน กลับบ้าน ทุเรียนลุกออกจากที่นั่งและมองรถของอีกาที่จากไป
*
*
*
*
*
ติดตามภาค2นะคะ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(