ทาสรักซาตานร้าย [RW Version]

ตอนที่ 8 : พี่สาวของฉันหายไปไหน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    17 มี.ค. 60



อีบุคมาแล้วนะค้า





***โปรโมชั่นราคาพิเศษเหลือ 2 วันสุดท้ายนะคะ!!!***



เช้าวันต่อมา ศวิตาตื่นแต่เช้าเพราะความไม่คุ้นชินกับห้องนอนใหม่ หญิงสาวจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็ออกจากห้อง แล้วเลี้ยวซ้าย หมายจะออกไปเดินเล่นรอบๆ บริเวณบ้าน      ทว่าเธอก็ต้องชะงักกึก เมื่อเจอกับเจ้าของบ้านพอดิบพอดี    หญิงสาวได้แต่แอบบ่นพึมพำในใจ ขณะที่ก้มศีรษะทักทายคนที่ตอนนี้ยังแต่งตัวคล้ายเมื่อวาน เว้นเสียแต่ดวงหน้าไม่มีแว่นตากันแดด และผมสีน้ำตาลเข้มของเขาก็ถูกหวีเสยเรียบขึ้นไป ไม่มีลูกผมตกลงมาปรกหน้าผากเหมือนเมื่อวาน 

แต่นัยน์ตาเสือสางของเขายังน่ากลัวและน่ารังเกียจเหมือนเดิม เพราะมันเอาแต่จ้องเธอด้วยความขุ่นเคืองเหมือนโกรธมาสิบชาติ บางครั้งก็มองอย่างหยามหยันทำให้เธอไม่   ชอบใจ

หญิงสาวเดินเลี่ยงหนี แต่เดินไปได้ไม่นานก็พบว่ามี   สาวใช้เดินกึ่งวิ่งตรงดิ่งเข้ามาหาเธอ ศวิตาเลยหยุดรออีกฝ่าย

“สวัสดีค่ะคุณ” พอมองใกล้ๆ ก็พบว่าสาวใช้ตรงหน้านั้นน่าจะอายุอานามราวยี่สิบปีเท่านั้น “จะไปไหนเหรอคะ”

เจ้าหล่อนถาม

ศวิตาส่งยิ้มอ่อนๆ ให้อีกฝ่าย “สวัสดีค่ะ พอดีฉันว่าจะเดินเล่นไปน่ะค่ะ” 

“พ่อเลี้ยงให้หนูพาคุณไปเดินเล่นค่ะ”

สาวใช้คนนั้นตอบพร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้เธอ 

“อย่าเรียกคุณเลยค่ะ เรียกพี่ป่านดีกว่า” ศวิตาตอบอย่างง่ายๆ เพราะถูกใจอัธยาศัยของอีกฝ่าย ไม่คิดจะปฏิเสธไกด์ท้องถิ่นที่ถูกส่งมาให้ แม้ว่าจะมาจากศัตรูของเธอก็ตาม

“หนูชื่อเอื้องค่ะ” เด็กสาวตอบแล้วส่งยิ้มยิงฟันให้เธอ   ศวิตาจึงยิ้มกว้างให้อีกฝ่าย อยู่ที่นี่อย่างน้อยเธอผูกมิตรเอาไว้ก็ดีกว่าการสร้างศัตรูนั่นแหละ

เพราะศัตรู...มีเพียงคนเดียวก็พอแล้ว!

“คุณป่านอยากไปที่ไหนคะ” เอื้องถาม อย่างไรก็ไม่กล้าเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ตามที่ได้รับอนุญาต เพราะหญิงสาวตรงหน้าก็เป็นถึงแขกของเจ้านาย

“ที่ไหนก็ได้จ้ะ” ศวิตาตอบตามตรง “เอื้องเป็นเจ้าถิ่น      พี่ให้เอื้องนำทางเลย” หญิงสาวเอ่ยจบก็ยิ้มกว้างให้เด็กสาวตรงหน้า ขณะที่เอื้องพยักหน้าหงึกหงักแล้วทำท่าครุ่นคิดนิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า

“งั้นเราไปเดินเล่นกันสักชั่วโมงนะคะ แล้วตอนเจ็ดโมงครึ่งค่อยกลับมากินอาหารเช้ากับพ่อเลี้ยง ท่านสั่งมาน่ะค่ะ” ตอนท้ายเอื้องเอ่ยเสริมขึ้นมาเมื่อเห็นว่าแขกสาวทำหน้าเบ้คล้ายกับจะต่อต้าน

ถึงอย่างนั้นศวิตาก็อดถามไม่ได้อยู่ดี “ไม่ไปไม่ได้เหรอ” 

เธอไม่อยากเห็นหน้าไอ้ว่าที่พี่เขยตัวร้าย รู้สึกไม่ถูกชะตาด้วยมากถึงมากที่สุด จึงคิดว่าอยากจะรอเจอหน้าเขาพร้อมกับศิรดาเลยทีเดียวดีกว่า บางทีการได้เห็นหน้าพี่สาวอาจจะทำให้เธอข่มใจอยู่ ไม่คิดพูดจาไม่ดีหรือคิดยุยงให้พี่สาวของเธอล้มงานแต่งงานภายในวันนี้พรุ่งนี้เสีย

ยอมรับเลยว่าตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยไม่ถูกชะตากับใคร จะมีก็แต่เขานี่แหละที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดี และอาจถึงขั้นเกลียดขี้หน้าตั้งแต่เพิ่งรู้จักได้ไม่ถึงวันอย่างพ่อเลี้ยงพีรวัส

คิดมาถึงตรงนี้แล้วก็อดสงสัยจนหัวแทบแตกไม่ได้ว่าพี่สาวของเธอคิดอย่างไรถึงจะแต่งงานกับผู้ชายคนนี้

สงสัยตอนนั้นพี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!

“เอ่อ...ไปเถอะนะคะ “ เอื้องได้แต่ตีหน้าปุเลี่ยน ด้วยวางตัวไม่ถูก เมื่อเห็นว่าแขกสาวที่เธอชอบหน้ากลับทำท่าเกลียดเจ้านายตัวเองมากเป็นพิเศษ “ท่านสั่งมา”

เห็นสีหน้าเหยๆ ของสาวน้อยตรงหน้าแล้วศวิตาก็ได้แต่ถอนหายใจยาว อยู่ในถิ่นศัตรู เธอจะมาเรื่องมากก็ไม่ได้เสียด้วยสิ สุดท้ายจึงได้แต่จำใจรับคำอย่างไม่เต็มใจเท่าใดนัก

“ก็ได้” 

เมื่อได้รับคำตอบที่พอใจ เอื้องก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วชี้ชวนกับศวิตาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

“งั้นเราเดินไปดูใกล้ๆ นี่ก่อนแล้วกันนะคะคุณป่าน ตรงโน้นเป็นแปลงดอกไม้ค่ะ เดี๋ยววันหน้าหนูค่อยพาคุณป่านไปดูส่วนอื่นอีก”

“ได้เท่าไหร่ก็เท่านั้นจ้ะ” ศวิตาตอบ “ฉันไม่รีบอะไร ก็เดินเล่นแก้เบื่อเท่านั้น”

“ค่ะ” เอื้องพยักหน้าหงึกหงักรับ ก่อนจะเดินตรงไปยังส่วนที่เป็นโรงเรือนเพาะเลี้ยงหลังใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นแปลงทดลองของพีรวัส ถัดไปเป็นโซนไร่ดอกไม้ เอื้องบอกแก่เธอคร่าวๆ ว่าที่ไร่ภคนันนท์มีไร่ดอกไม้ซึ่งพื้นที่ในการปลูกนั้นใช้ราวๆ หนึ่งร้อยไร่ ถัดไปอีกฟากหนึ่งถึงจะเป็นพวกไร่ผลไม้อย่างไร่องุ่นกินพื้นที่ยาวจนจรดตีนเขา พื้นที่บนเขานั้นจะเป็นไร่ชาและกาแฟ ส่วนอีกทางฝั่งหนึ่งพ่อเลี้ยงทำคอกม้าและเพาะพันธุ์ม้าแข่ง ซึ่งทั้งหมดนี้อยู่ภายในอาณาเขตของไร่ภคนันท์ที่กินเนื้อที่เป็นพันๆ ไร่ นอกจากนี้ดูเหมือนพีรวัสจะมีรีสอร์ตที่เชียงรายอยู่แห่งหนึ่ง และที่เชียงใหม่อีกราวสองสามแห่ง ตลอดจนโรงงานและบริษัทส่งออกผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรจากไร่ของเขา 

ศวิตาได้แต่ฟังผ่านๆ ไม่ได้สนใจหรือตื่นเต้นไปกับกิจการหรือความรวยของเขา แต่ดูเหมือนเอื้องจะภูมิใจในตัวเจ้านายหนุ่มอย่างไรชอบกล แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ขัดอะไร

คนไม่ชอบหน้าต่อให้อีกฝ่ายจะเก่งอย่างไร ศวิตาก็ไม่คิดว่าเธอจะลบอคติในหัวใจตนเองออกไปได้ง่ายๆ รวยแล้วไง นิสัยไม่น่าคบมันก็เท่านั้นแหละ

“ว่าแต่...” ศวิตาเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเอื้องบรรยายประวัติเจ้านายจบ “เอื้องรู้หรือเปล่าว่าคุณศิรดา พี่สาวของฉันน่ะจ้ะ   จะกลับมาถึงไร่ตอนกี่โมง”

คำถามนี้ทำให้เอื้องที่เดินนำหน้าเธอถึงกับชะงัก ก่อน เจ้าหล่อนจะรีบก้าวเดินต่อพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงแปร่งนิดๆ ว่า

“เอ่อ...เรื่องนี้หนูว่าคุณรอถามพ่อเลี้ยงดีกว่าค่ะ”

ศวิตาได้แต่ส่งเสียงตอบรับและไม่ได้ซักไซ้อะไรอีก ถึงแม้จะอดสงสัยไม่ได้เพราะเอื้องดูเหมือนจะมีอะไรปิดบังเธออยู่

เอาเถอะ ยังไงพี่สาวของเธอก็จะกลับมาวันนี้ อดใจรออีกไม่กี่ชั่วโมงก็คงได้เจอ เธอจะได้ถามศิรดาถึงความ 'แปลก' ของคนในไร่ภคนันท์นี้เสียที






โปรดติดตามตอนต่อไป...



--------------






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

115 ความคิดเห็น

  1. #109 Catdevil77 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 06:25
    พี่ไม้อยู่ แต่หายไปไหนน้อ
    #109
    0