ทาสรักซาตานร้าย [RW Version]

ตอนที่ 5 : อย่าปากดีกับผม 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 มี.ค. 60



อีบุคมาแล้วนะค้า





***โปรโมชั่นราคาพิเศษ 10 วันนี้เท่านั้น!!!***




คิดว่าทางที่มาครั้งแรกเลวร้ายแล้วเพราะเป็นฝุ่นแดง ทว่าทางเข้าไร่ภคนันท์นั้นกลับดูจะเลวร้ายกว่า



รถอะไรแอร์ก็เสีย ร้อนก็ร้อน แต่พอเปิดกระจกลงฝุ่นก็ฟุ้งกระจาย จนเธอต้องรีบเอาผ้าอุดปากอุดจมูกตัวเองแทบไม่ทัน แถมท้องไส้เธอก็สั่นสะเทือนเพราะไอ้ทางนี่มันแสนจะกันดารเป็นหลุมเป็นบ่อ อีตานี่ก็ขับรถเร็วมหาวายร้าย เจอหลุมเจอบ่อก็กระโจนเข้าใส่เหมือนที่บ้านไม่เคยมีจนไส้เธอแทบจะทะลุออกมาทางปากแล้ว!



ศวิตาได้แต่ขบฟันพยายามทำใจให้สงบ แม้ว่าท้องไส้จะปั่นป่วนจนจะขยักขย้อนออกมาก็ตามที นี่เป็นอีกหนึ่งที่เธอจะจดจำไว้ในใจแล้วรอบอกแก่ศิรดาว่าคนงานในไร่ภคนันท์คนนี้ใช้ไม่ได้เลย



หญิงสาวหลับตาลง ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ จนกระทั่งรู้สึกได้ว่ารถที่โคลงเคลงนั้นดูเหมือนจะวิ่งราบเรียบขึ้น เมื่อลืมตาจึงเห็นวิวสองข้างทางเป็นเทือกเขา พื้นที่ในส่วนนี้ดูเป็นระบบระเบียบ ทำให้เธอพอจะเดาออกว่าตนเองคงเข้ามาสู่เขตไร่ภคนันท์เรียบร้อยแล้ว อากาศที่เคยร้อนจัดดูเหมือนจะเริ่มเย็นลงเมื่อสายลมพัดผ่าน รถยังคงแล่นด้วยความเร็วเท่าเดิม แต่ฝุ่นแดงนั้นหายไปแล้ว เพราะถนนในส่วนของไร่นี้ดูดีกว่าถนนก่อนเข้าไร่มากนัก



ศวิตากวาดตามองไปรอบๆ เห็นคนงานหลายคนกำลังก้มๆ เงยๆ ดูแลแปลงดอกไม้กันด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย อดอิจฉาผู้เป็นพี่สาวลึกๆ ไม่ได้ ที่ศิรดาได้สัมผัสกับธรรมชาติอันงดงามและชีวิตเรียบง่ายเช่นนี้



ไม่ต้องคอยถูกบีบบังคับ ไม่ต้องอยู่ในกฏ อยู่ในระเบียบ ชีวิตไม่ต้องสับสนวุ่นวายเพราะอยู่ในเมืองใหญ่



หญิงสาวมองสองข้างทางเพลิน ลมเย็นพัดเอาผมที่เคยมัดรวบเป็นหางม้าพลิ้วปลิวระใบหน้า จนกระทั่งรถมาจอดอยู่หน้าบ้านครึ่งตึกครึ่งไม้สไตล์คันทรีเหมือนที่เคยเห็นในละคร      ดูน่าอยู่และน่ารักในเวลาเดียวกัน คนขับเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็ว ทำให้เธอต้องรีบก้าวตาม แต่แล้วก็ต้องผงะถอยแทบไม่ทัน เมื่อจู่ๆ ก็มีสุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์กระโจนเข้าหาเธอทั้งตัวจนศวิตาเผลอร้องวี๊ดลั่น มันงับมือเธอเบาๆ ราวกับจะหยอกเอิน



“มินมินมานี่” เสียงห้าวเอ่ยเรียก ทำให้เจ้าโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวนั้นกระโดดไปหาร่างสูงใหญ่ข้างๆ ที่มีกระเป๋าเสื้อผ้าของเธออยู่ในมือ



“เดินมาได้แล้วคุณ” เขาเอ่ยเร่ง แล้วเดินนำเข้าไปในบ้านหลังพร้อมกับเจ้ามินมิน ทำให้หญิงสาวต้องรีบสาวเท้าตามเข้าไปอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากถูกทิ้ง



เมื่อมาถึงหน้าประตูบ้าน ผู้ชายตรงหน้าก็ส่งกระเป๋าให้คนรับใช้ที่นุ่งซิ่นกับเสื้อยืดธรรมดา ที่เข้ามายอบตัวแล้วรับกระเป๋าไปจากเขา 



“เอาไปไว้ที่ห้องข้างๆ ห้องฉัน”



คำสั่งของเขาทำให้เธอขมวดคิ้วมุ่น ดูท่าอีตานี่จะเป็น...คนงานกิติมศักดิ์หรือเปล่า จึงมีสิทธิ์อาศัยอยู่ในบ้านใหญ่หลังนี้



“แล้วพี่ปอล่ะ?”



หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ ชายหนุ่มงชะงักกึก แล้วหันมาทางเธอราวกับเป็นตัวน่ารำคาญอะไรประมาณนั้น 



“ศิรดาติดธุระ คุณพักผ่อนอยู่ที่นี่แหละ”



“อ้อ แล้วเมื่อไหร่จะกลับ”



“เมื่อเห็นนั่นแหละ”



คำตอบกวนๆ นั้นทำให้หญิงสาวถลึงตาดุใส่เขา



“กวนประสาท!”



เธอว่าเขาตรงๆ แล้วสะบัดหน้าพรืดใส่ทันทีอย่างขุ่นเคือง



คนบ้าอะไร ปากเสียชะมัดเลย!



ผู้ชายตรงหน้าเธอไม่ตอบอะไร แต่กลับเดินนำดุ่มๆ ขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้าน แต่เธอไม่คิดจะก้าวตาม ยังคงปักหลักยืนอยู่ที่เดิมด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองระคนไม่พอใจ



“เอ้า ยืนอยู่ตรงนั้นทำไม เดินมานี่สิ” เขาร้องเรียกเธอด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ใครจะมีเวลามาบริการคุณทั้งวันกัน ผมยังต้องรีบกลับไปทำงานอีกนะ”



“แล้วใครใช้ให้มาล่ะ” หญิงสาวสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว ชนิดที่เธอเองยังแปลกใจว่าทำไมตัวเองจึงขุ่นขวางและไม่ชอบหน้าผู้ชายคนนี้เสียจริง ทั้งๆ ที่พื้นนิสัยของเธอใช่จะชอบมาวุ่นวายต่อล้อต่อเถียงกับใครเสียที่ไหน



อีตานี่คงเป็นคนไม่น่าคบสุดกู่แน่ๆ ถึงทำให้เธอที่เพิ่งเจอหน้าเกลียดตั้งแต่แรกพบได้



“ศวิตา...” เขาเรียกเธอเสียงขุ่นขวางในลำคอ ฟังอีกทีคล้ายเหมือนกับจะคำรามอย่างไรชอบกล “อย่าปากดีกับผม”



หญิงสาวไม่ตอบ แต่สะบัดหน้าพรืดใส่เขาอีกครั้ง



คราวนี้ชายหนุ่มเดินดุ่มกลับมาหาเธอ แล้วคว้าข้อมือเธอมาบีบเอาไว้แน่น ก่อนจะลากเธอไปโดยไม่สนใจเลยว่าเธอจะเดินสะดุดหรือไม่ ศวิตาพยายามจะสลัดข้อมือออก แต่มืออีกฝ่ายจับแน่นราวกับปลอกเหล็ก 



“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ฉันเดินเองได้” หญิงสาวแหวลั่น “นายไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นใคร ฉันจะฟ้องคุณพีรวัสให้จัดการกับนาย คอยดูสิ”



“ผมจะคอยวันนั้นแล้วกัน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน “เอ้า ถึงห้องของคุณแล้ว อยู่ในนี้ดีๆ แล้วอย่าก่อเรื่องล่ะ”



พูดจบชายหนุ่มก็เปิดประตูออกกว้างแล้วดันร่างเธอเข้าไปในนั้น แล้วปิดประตูปังใส่หน้าเธอ



ศวิตาได้แต่กระทืบเท้าอย่างขัดใจ เป็นอีกกริยาที่เธอไม่คิดว่าตนเองจะกระทำมาก่อน



คอยดู! ถ้าเจอหน้าพี่ปอกับคุณพีรวัสเมื่อไหร่ เธอจะฟ้องเรื่องนายนี่ให้หมดเลย จะหาว่าเธอขี้ฟ้องก็ช่าง!







------





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

115 ความคิดเห็น

  1. #106 Catdevil77 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 06:20
    ฟ้องกับเจ้าตัวแล้วไง 555
    #106
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(