เชลยใจซาตาน

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 : ไปกับฉันได้แล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    22 มี.ค. 63



ปกออกแล้วค่า
หายไปก็คือไปตั้งใจทำงานมาเหมือนเดิม 55555
ขอฝากด้วยน้า เดี๋ยวรอคาอะไรมาอีกทีแล้วจะมาแจ้งเรื่อยๆ ฮับ <3



--------


            “ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันได้แล้ว”


            ธัญธรณ์พูดขึ้นแล้วทำท่าจะพาเธอเดินออกไปจากบ้านดื้อๆ จนทำให้วิมลาจำเป็นต้องกระตุกมือต่อต้านแล้วบอกกับเขาว่า


            “วียังไปไม่ได้ตอนนี้ค่ะ พอดีว่าวียังไม่ได้เก็บของ...”


            “บ้านหลังนี้มีอะไรที่เธอสามารถเอาไปได้ด้วยเหรอ” ชายหนุ่มถามอย่างตรงไปตรงมา เขากวาดตามองบ้านที่โล่งว่างเปล่า ซึ่งเห็นได้ชัดว่าของประดับบางชิ้นที่มีค่าได้ถูกนำไปขายจนเกือบหมดแล้ว


            วิมลาหน้าแดงด้วยความอับอาย ก่อนจะตอบชายหนุ่ม


            “พวกเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของวียังไงล่ะค่ะ”


            หญิงสาวบอกพร้อมกับเบือนหน้าหนี ดวงหน้าสวยหวานนั้นขึ้นสีจัดด้วยความอาย เธอไม่เคยต้องพูดเรื่องอย่างนี้ต่อหน้าผู้ชายคนไหน กระทั่งบิดาก็ยังไม่เคยเลยสักครั้งเดียว


            แต่ธัญธรณ์ได้ยินอย่างนั้นกลับยักไหล่ “ไม่ต้องเอาไปหรอก ฉันสั่งให้คนเตรียมไว้ให้หมดแล้ว”


            ชายหนุ่มตอบตามตรง แต่ถึงอย่างนั้นวิมลาก็มีห่วงที่ใหญ่ยิ่งกว่าเสื้อผ้าเหล่านั้นอยู่


            “แต่ว่าป้านิ่ม...” เธอเหลือบตามองข้างบน สีหน้าห่วงใยพี่เลี้ยงและแม่บ้านคนสนิทนั้นทำให้ธัญธรณ์หมดความอดทน


            “ฉันจะให้คนจัดการให้ทีหลัง แต่ตอนนี้เธอไปกับฉันได้แล้ว ฉันเสียเวลามามากพอแล้วนะวิมลา”


            เขาพูดจบก็ดึงข้อมือเธอให้ออกเดินแรงๆ วิมลาหรือจะสู้แรงของเขาได้ สุดท้ายจึงถูกลากไปเหมือนตุ๊กตาเก่าๆ อย่างไรอย่างนั้น


            รถยนต์สีดำมันปลาบคันหรูของธัญธรณ์จอดเทียบหน้าบ้านรออยู่แล้ว ชายหนุ่ม ‘ยัด’ เธอเข้าไปข้างในรถก่อนที่ตัวเขาจะตามมา ระหว่างนั้นรถยนต์คันนั้นก็แล่นออกไปจากบริเวณบ้านสุทธานนท์อย่างรวดเร็ว


            วิมลานั่งชิดไปอีกด้านหนึ่งจนแทบจะแนบร่างไปกับประตู โดยหวังว่าตนเองจะอยู่ห่างจากร่างสูงใหญ่นั้นให้มากที่สุด เธอเบนสายตาหนีไปมองนอกหน้าต่างโดยไม่มองเขา ทว่าถึงอย่างนั้นกลับรับรู้ได้ถึงการกระทำของคนที่นั่งข้างกันอยู่ตลอด


            “ตั้ม นายจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยด้วยนะ ปิดบ้านนั้นได้เลย อ้อ...ข้างในบ้านตอนนี้มีคนอยู่ พาไปส่งไว้ที่บ้านฉัน”



            “...”


            “อืม...ใช่ ฉันจะเลยไปธุระเลย เครื่องจะออกแล้ว นายจัดการทางนี้ให้เรียบร้อยล่ะ เอกสารอะไรก็ส่งตามหลังไปแล้วกัน”


            สั่งจบธัญธรณ์ก็วางสาย ขณะที่วิมลาพยายามอย่างยิ่งที่จะแนบประตูให้มากยิ่งขึ้น ร่างเล็กๆ แทบจะขดห่อตัวเองอยู่รอมร่อ และเธอก็ไม่สนใจอีกแล้วว่าธัญธรณ์จะทำอะไรหรือจะพาเธอไปที่ไหน


            เพราะตอนนี้เธอไม่ใช่เจ้าของชีวิตของตัวเองอีกต่อไปแล้ว...


            วิมลานึกอยากต่อต้าน แต่รู้ดีว่ามันคือสิ่งที่ทำไปแล้วเปล่าประโยชน์ ชื่อเสียงของธัญธรณ์เธอได้ยินผ่านหูมาตั้งนาน... และรู้ว่าเขาเอาจริงได้เพียงใดกับการตามล่าบิดาที่หายตัวไปของเธอ และวิมลาก็ไม่อยากเสี่ยงทำให้เกิดเรื่องผิดพลาดหรือทำให้ธัญธรณ์ไม่พอใจ เธอไม่ใช่คนกล้าอะไร และเธอก็กลัวว่าธัญธรณ์จะหันมาบีบเธอให้เธอทนไม่ไหว


            แค่เขาข่มขู่ไม่กี่คำก่อนหน้านี้ วิมลาก็รู้ดีแล้วว่าตนเองไม่มีทางสู้เขาได้เลย...


            หญิงสาวแนบแก้มกับกระจกเย็นๆ ของรถยนต์ ขณะที่ดวงตาแห้งผากและแสบร้อน แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว...


            หลังจากนี้เธอก็หวังว่าเธอจะไม่ต้องเจ็บปวดมากไปกว่านี้ได้อีกแล้ว...



๐๐๐๐




            ธัญธรณ์พาเธอเดินทางลงไปภาคใต้ด้วยเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของเขา สองชั่วโมงต่อมาวิมลาก็อยู่บนเรือสปีดโบ๊ทเพื่อตรงไปยังเกาะแห่งหนึ่งที่อยู่ในทะเลอันดามันอีกนิดก็คือเขตพื้นที่ของประเทศเพื่อนบ้าน ที่ตั้งของรีสอร์ตสุดหรูที่ธัญธรณ์เป็นเจ้าของ ซึ่งเธอได้มารู้หลังจากนั้นว่าที่นี่มีกาสิโนของธัญธรณ์อยู่ด้วย


            วิมลาหน้าซีดเผือดเพราะอาการเมาเรือ โดยมียาดมที่ธัญธรณ์นำมาให้หลังจากที่เห็นอาการของเธอก่อนหน้านี้ มือเล็กข้างหนึ่งของเธอจึงถือยาดมจ่อจมูกเอาไว้ มืออีกข้างก็เกาะราวสแตนเลสเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองกระเด้งกระดอนไปตามแรงกระแทก เนื่องจากเรือลำนี้เป็นเรือเล็ก บวกกับทะเลในยามนี้ค่อนข้างแปรปรวน ที่ท้องฟ้าไกลลิบๆ นั้นเห็นเมฆดำทะมึนอย่างชัดเจน


            วิมลานั้นปกติก็เป็นคนที่เมาอะไรง่ายอยู่แล้ว เธอไม่ชอบทำอะไรที่ดูโลดโผนเสี่ยงอันตราย และเมารถ เมาเรือ เมาเครื่องบิน จึงไม่ค่อยชอบเดินทางไปไหนนอกจากบ้านกับมหาวิทยาลัย ยิ่งช่วงนี้เธอเองพักผ่อนไม่เพียงพออยู่แล้วเพราะเครียดเกี่ยวกับหนี้สินของบิดา ทำให้พอมาลงเรือเร็วที่กระแทกกระทั้นอย่างนี้เธอรู้สึกเหมือนวิญญาณถูกเหวี่ยงออกจากร่างให้ได้อย่างไรอย่างนั้น


            “อดทนหน่อย อีกไม่ถึงสิบนาทีก็จะถึงเกาะแล้ว”


            คำปลอบโยนนั้นจากร่างสูงใหญ่ที่กลับมานั่งข้างกายเธอทำให้วิมลาที่หน้าไร้สีเลือดในยามนี้ได้แต่หลุบเปลือกตามองปลายเท้าแล้วพยักหน้ารับน้อยๆ เธอไม่กล้าอ้าปากตอบอะไรเพราะกลัวสิ่งที่กำลังพยายามกล้ำกลืนอดทนนั้นออกมา





น้องวีไปอยู่ในมือคุณธรณ​์แล้วววววว
คือสารภาพว่าเรื่องนี้แซ่บมากเลยเธอ
อ่านๆ อยู่ก็จะถูกลบออกบ่อยหน่อยนะคะ 55555555555555




ปล. สำหรับคนที่คอมเมนต์บ่อยๆ กิ๋งแจกนิยายเช่นเดิมจ้า ถ้าเรื่องนี้ได้ตีพิมพ์ก็แจกเรื่องนี้ค่า <3

ถ้าไม่ได้ก็อีบุคอะเนอะ ก็ค่อยคิดอีกที เขียนให้จบก่อนก็พอ 5555555555555





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

129 ความคิดเห็น

  1. #29 tungkn4841 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 13:34
    ชีวิตใหม่ ทางเลือกใหม่ที่ไม่มีสิทธิ์จะเลือกของ.... วี
    #29
    0
  2. #16 asniera26610 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 18:32

    รอต่อไปจ้าาา

    #16
    0
  3. #10 dek-banna (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 06:34

    พานุ้งไปอยู่ด้วยแล้วจ้า

    #10
    0
  4. #9 Kookkai1165 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 21:37

    น้องวีไปอยู่กับพี่ธัญแล้ว

    #9
    0