เชลยใจซาตาน

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 - ของใช้หนี้ที่ไม่ใช่เงิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    13 มี.ค. 63



Cr. คิม แจวุค


            “เธอรู้ข้อตกลงพวกนั้นแล้วใช่ไหม”


            คราวนี้คนที่โดนบังคับให้เงยหน้าก็ส่ายหน้า ทำให้ปลายคางเธอหลุดจากนิ้วชี้เรียวของเขา และเมื่อเห็นเขาขมวดมุ่นไม่พอใจ ดวงตาสีนิลคล้ายกับมีโทสะพุ่งวาบเธอก็รีบเอ่ยต่อไปว่า


            “วีไม่รู้ค่ะ”


            “เธอไม่รู้จริงๆ เหรอวิมลาว่าพ่อเธอทำข้อตกลงอะไรกับฉันเอาไว้”


            เขาถามย้ำอีกครั้ง และนั่นทำให้วิมลาส่ายหน้าอย่างแข็งขันเป็นคำตอบอีกหน ขณะที่ในใจเริ่มมีลางสังหรณ์บางอย่างผุดพรายขึ้นมา ร่างกายถึงกับร้อนวูบและใช้สองแขนกอดตัวเองเอาไว้แน่นยามเมื่อธัญธรณ์ปรายตามองเธอไปทั่วตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า


            มือใหญ่ของเขาเอื้อมมือกำข้อมือของเธอเอาไว้แน่น ขณะที่มุมปากของเขาพลันเหยียดออกเป็นรอยยิ้มหยันที่ให้ความรู้สึกไม่ดีออกมา


            “งั้นฉันจะบอกเธอให้ว่าเขาทำสัญญาอะไรนอกจากยกทุกอย่างใช้หนี้แต่มันก็ยังไม่พอนั่น”


            “...”


            “เขาใช้เธอเป็นตัวประกัน เป็นดอกเบี้ยที่เขาจะต้องจ่าย และ...” ชายหนุ่มทอดเสียง “...ฉันมีสิทธิ์เหนือตัวเธอทุกอย่าง” ระหว่างที่พูด มืออีกข้างที่ว่างของเขาก็ยกขึ้น เขาใช้ปลายนิ้วชี้ไล้ไปตามโครงหน้าของเธอแผ่วเบาราวกับแตะต้องของล้ำค่า แต่คนถูกแตะกลับตัวสั่นเทาอย่างคาดเดาชะตากรรมของตนเองได้ “...จนกว่าเขาจะมีเงินมาจ่ายฉัน เธอถึงจะไปได้”


            วิมลาเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เธอถอยหลังแต่กลับถูกธัญธรณ์กระชากเข้ามาหาตัวเองอีกหน ร่างเล็กที่ไม่ได้คาดคิดว่าจะถูกกระชากอย่างนั้นจึงถลาเข้าสู่อกของชายหนุ่มโดยไม่ทันตั้งตัว ท่อนแขนแกร่งของเขาสอดรัดเอวบางแล้วรัดร่างเธอแน่นจนเรือนร่างของเธอแนบชิดไปกับร่างสูงใหญ่ของเขา เป็นดั่งกรงขังที่ไม่ยอมให้เธอหลุดพ้นไปได้


            “คุณธัญธรณ์...กรุณาปล่อยวีก่อน”


            วิมลาวอนขอเสียงสั่นพร่า แต่แทนที่จะปล่อย อ้อมแขนแข็งแกร่งนั้นกลับยิ่งรัดเอวเล็กของเธอแน่นยิ่งขึ้นจนวิมลาได้แต่ใช้สองมือยันอกของเขาเอาไว้ไม่ให้ตัวเองแนบชิดกับเขาไปมากกว่านี้


            “เธอคิดจะหนีหรือวิมลา”


            “วีไม่ได้หนี” หญิงสาวปฏิเสธ “วีแค่...วีแค่ตกใจ”


            คำตอบนั้นดูน่าเชื่อถือกระมัง วงแขนที่รัดแน่นของธัญธรณ์จึงยอมปล่อยออกจากร่างของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอไปเสียทีเดียว มือใหญ่ยังคงจับข้อมือของเธอเอาไว้แน่น


            วิมลาไม่กล้าแม้แต่จะบิดข้อมือให้หลุดจากอุ้งมือใหญ่นั้น เธอตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวจับใจ ตอนนี้แม้แต่ใบหน้าของธัญธรณ์เธอก็ไม่กล้ามอง


            วิมลารู้ว่าธัญธรณ์เป็นพวกผู้มีอิทธิพล ถึงกิจการหลักอย่างพวกอสังหาริมทรัพย์กับโรงพยาบาล แต่คุณพ่อบอกเธอว่าเขาเป็นเจ้าของกิจการสีเทาหลายแห่งเช่นกัน รวมถึงมีหุ้นในบ่อนการพนันตามชายแดนกับประเทศเพื่อนบ้าน แต่แค่บอกว่าเขาเกี่ยวข้องกับพวกผู้มีอิทธิพล วิมลาก็ไม่คิดอยากจะเข้าใกล้เขาแล้ว...


            “งั้นมาคุยกันต่อได้แล้ว” เขาพูดพลางลากให้เธอไปนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ โดยมีเขานั่งตรงกันข้าม คราวนี้ธัญธรณ์ยอมปล่อยข้อมือของเธอแล้วเลื่อนเอกสารที่เขาวางอยู่บนโต๊ะกลางนั้นมาตรงหน้าเธอ


            ชายหนุ่มชะโงกหน้าเข้ามาขณะที่ปลายนิ้วเคาะลงบนกระดาษแผ่นนั้นที่มีลายเซ็นของคุณพ่อแล้วพูดกับเธอว่า


            “นี่คือหนังสือสัญญาเงินกู้ที่พ่อเธอทำกับฉัน ที่ผ่านมาฉันผ่อนผันให้เขามาตลอด จนกระทั่งได้รู้ว่าเขาได้หนีไปแล้ว นั่นทำให้ข้อตกลงปลีกย่อยอื่นๆ ที่ไม่ได้เขียนลงไปในสัญญานี้เป็นผลสำหรับฉัน”


            “...”


            “เขาเคยสัญญาว่าจะส่งเธอมาเป็นตัวประกันว่าเขาจะใช้หนี้ถ้าเขาหาเงินมาจ่ายไม่ทัน”


            “ซึ่งถ้าไม่ได้ระบุเอาไว้ในสัญญา หรือต่อให้ระบุมันก็ไม่น่าจะมีผลทางกฎหมาย...”


            วิมลาเอ่ยขึ้นเสียงสั่นเทา เธอไม่กล้ามองหน้าเขาแต่ก็มีความกล้ามากพอจะโต้แย้ง


            คราวนี้หญิงสาวได้ยินเสียงเขาหัวเราะในลำคออย่างดุดัน ร่างเล็กสั่นสะท้านมากยิ่งขึ้นเมื่อตระหนักได้ว่าเธอเผลอไปสะกิดความน่ากลัวของธัญธรณ์ให้ขึ้นมาจนได้


            “ใช่” เขายอมรับเสียงดุดัน “ตอนนี้มันหมดยุคสมัยทาส และฉันไม่สามารถทำหนังสือซื้อขายตัวเธอตรงๆ ได้ และแน่นอนว่าฉันเข้าใจความหมายของเธอดีวิมลาว่าเธอหมายความว่าเธอสามารถไม่ทำตามสัญญานั้นได้”


            เขามองตรงมายังเธอ มือใหญ่เอื้อมมือไปดึงเอาสัญญากลับคืนมาแล้วสอดใส่ซองสีน้ำตาลที่สัญญาวางซ้อนทับเอาไว้อยู่


            “วีจะพยายามหาเงินมาใช้หนี้คุณนะคะคุณธัญธรณ์ แต่ว่า...”


            “เด็กอายุยี่สิบเอ็ดปี เพิ่งเรียนจบและไม่แม้แต่จะได้รับปริญญาอย่างเธอจะหาเงินอีกสามสิบล้านมาใช้หนี้ฉันได้ยังไงกัน” เขาถามเสียงหยัน


            คุณพ่อกู้เงินเขามานับร้อยล้าน แต่ไม่ได้มีเขาเป็นเจ้าหนี้แค่คนเดียว พอขายทุกอย่างออกไปจนหมด เหลือเพียงขาดอีกสามสิบล้านถึงจะใช้หนี้ธัญธรณ์หมด ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เธอไม่มี


            “วี...”


            วิมลาได้แต่พูดไม่ออก ยังดีที่เขาไม่พูดต่อไปว่า แม้แต่จะมีงานทำก็ยังไม่มีอย่างเธอจะเอาปัญญาที่ไหนมาใช้หนี้ เพราะตอนนี้แม้แต่ที่ซุกหัวนอนเธอก็ยังไม่มีเลย


            “ฉันจะพูดกับเธอตามตรงและพูดเพียงครั้งเดียวนะวิมลา”


            ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นยืน และนั่นทำให้วิมลาได้แต่เงยหน้ามองเขาจนคอตั้งบ่า ขณะที่เจ้าของร่างสูงใหญ่นั้นก้มมองเธอราวกับผู้สูงศักดิ์กำลังมองทาสผู้ต่ำต้อย และความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะตายเสียให้ได้


            เธอกลัว...กลัวจนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว



.

.

.

คุณธรณ์นี่พอยอมมาเจอหน้าน้องวีก็คือกะฟาดไม่มียั้งงงง

พี่คะ~~ ยั้งมือให้น้องหน่อยยยยยย


ปล. สำหรับคนที่คอมเมนต์บ่อยๆ กิ๋งแจกนิยายเช่นเดิมจ้า ถ้าเรื่องนี้ได้ตีพิมพ์ก็แจกเรื่องนี้ค่า <3

ถ้าไม่ได้ก็อีบุคอะเนอะ ก็ค่อยคิดอีกที เขียนให้จบก่อนก็พอ 5555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

129 ความคิดเห็น

  1. #27 tungkn4841 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 13:14
    บทบาทของเจ้านายที่ฉายชัด. เพื่อกดดันลํกหนี้
    #27
    0
  2. #14 asniera26610 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 18:12

    ต้อนจนไม่มีทางไปแล้วค่าาา

    #14
    0
  3. #7 runlarin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 19:56
    ดุจังเลยค่ะคุณธรณ์
    #7
    0