เชลยใจซาตาน

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 16 : เด็กดีของฉัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    9 เม.ย. 63



ราคา 229 บาทค่า
วางจำหน่ายแล้วที่เวบ สนพ. ไลต์ ออฟ เลิฟ สามารถสั่งซื้อได้ที่แฟนเพจ สนพ. ค่า
ยังไงก็ขอฝากด้วยน้า >__<


--------


            กระทั่งเธอเองไม่อาจทานทนความรุนแรงนั้นได้ไหวอีกต่อไป วิมลารู้สึกเหมือนโลกของเธอระเบิดพร่างพราย เธอไม่อาจกักเก็บเสียงกรีดร้องของตนเองเอาไว้ได้อีกต่อไปยามเมื่อรู้สึกว่าทั้งร่างถูกจับโยนขึ้นสูงแล้วถูกเหวี่ยงกระชากลงมาอย่างรุนแรง มือเท้าจิกเกร็งแน่นขณะที่ลมหายใจหอบถี่และไม่เป็นจังหวะ


            ทว่าคนที่ทำให้เธอเป็นอย่างนั้นกลับไม่หยุดแม้แต่น้อย เขายังคงพรมจูบกลืนกินเธออย่างหิวกระหายและร้อนแรงมากยิ่งขึ้น กระทั่งเธอได้แต่ทิ้งตัวลงกับพื้นพลางหอบหายใจสะท้านอย่างอ่อนแรงเขาจึงยอมปล่อยเธอไป


            ทว่าการทำเช่นนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกวูบไหวและว่างเปล่าอย่างน่าแปลกประหลาด วิมลาไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดรู้สึกเช่นนั้น ทว่าเธอรู้ว่านั่นยังไม่เพียงพอและเธอต้องการอะไรที่มากกว่านั้น


            แต่...เธอจะไม่มีวันพูดออกไป


            “วีของฉันหวานที่สุด”


            ชายหนุ่มเหยียดยิ้มมุมปากพลางชมเชยในระหว่างที่เขายกตัวเองขึ้นมาหาเธอ วิมลาได้แต่หลุบเปลือกตาปิดแน่นด้วยความรู้สึกยากจะอธิบายระหว่างอับอายไปทั่วร่างกับสายตาของเขา


            สายตาที่เหมือนจะกินเธอลงไปทั้งตัว


            “วี...”


            วิมลาไม่รู้จะตอบอะไรเขา เธอได้แต่ลอบกลืนน้ำลายลงบนลำคอที่แห้งผากของตนเอง


            “วีเป็นของฉัน” เขาใช้มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาเกาะกุมแก้มเล็กร้อนผ่าวของเธอเอาไว้ ขณะที่ปลายนิ้วโป้งปัดผ่านเบาๆ บนดวงหน้าที่มีคราบน้ำตาซึมชื้นอยู่ “มีฉันคนเดียวที่จะทำให้วีเป็นอย่างนี้ มีเพียงฉันคนเดียวที่จะทำให้วีรู้ว่าความสุขเป็นยังไง”


            เขาพูดอย่างเผด็จการและเอาแต่ใจเป็นที่สุด มีความมั่นใจและหยิ่งยะโสในน้ำเสียงของเขา ขณะที่วิมลาได้แต่เบือนหน้าหนีไม่กล้ามองสบตาเขาและไม่อาจคัดค้าน


            เพราะมันคือความจริงในทุกๆ คำพูดของเขา


            มีเพียงเขาที่ทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงน่าอับอายอย่างนี้ได้ ทั้งๆ ที่เธอควรจะเกลียดสัมผัสและเกลียดสิ่งที่เขาทำกับเธอให้มากกว่านี้ แต่เมื่อถึงจุดๆ หนึ่ง เธอก็ไม่อาจบอกตัวเองว่าเธอจะเกลียดเขาจริงๆ ได้เลย


            “วีรู้ค่ะว่าวีเป็นของคุณธรณ์”


            เป็นสิ่งของอย่างหนึ่งสำหรับธัญธรณ์เท่านั้น...


            เป็นทาส เป็นนางบำเรอบนเตียงที่เขารับมาขัดดอกด้วยเงิน เป็นคนที่เขาจะบงการชักเชิดอะไรก็ได้ตามใจเขา จะบีบเธอให้ตายก็สุดแท้แต่ใจของเขาเหมือนอย่างที่เคยทำมา


            หญิงสาวคิดอย่างขมขื่นใจ รสชาติของมันแผ่ซ่านไปทั่วอก กดทับอารมณ์อื่นๆ ที่พร่างพรายบนเนื้อตัวและจิตวิญญาณของเธอจนสิ้น


            “เด็กดี...” เขาเอ่ยชมด้วยถ้อยคำเสียดสีและน้ำเสียงเย้ยหยันที่เธอเกลียด “ฉันดีใจที่วีฉลาดอย่างนี้และรู้ว่าอะไรเป็นอะไรอย่างนี้ที่สุด”


            ตั้งแต่เจอกับธัญธรณ์ วิมลาอดคิดไม่ได้ว่าเธออยากเป็นคนโง่เหลือเกิน โง่ เห็นแก่ตัว และไม่สนใจอะไร ถ้าการเป็นเด็กดีแล้วต้องอยู่ภายใต้อำนาจของซาตานร้ายอย่างนี้ เธออยากเป็นเด็กไม่ดี เป็นคนโง่ หรือเป็นอะไรก็ได้ที่จะทำให้เธอไม่ยอมเอาตัวเองให้มาตกอยู่ใต้กำมือของเขาแบบนี้


            แต่เธอทำไม่ได้ และเธอก็เกลียดที่ธัญธรณ์พูดกับเธอแบบนี้เสมอ


            ธัญธรณ์โน้มใบหน้าลงมาจูบหน้าผากเธอหนักๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน เขาตวัดผ้าห่มคลุมร่างให้เธออย่างอ่อนโยน ปกคลุมร่างกายของเธอที่ถูกเขาตีตราฝากร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของทั่วทั้งตัว เป็นทั้งสิ่งที่มองเห็นและมองไม่เห็น ก่อนจะใช้มือปัดเส้นผมยาวออกไปจากใบหน้าของเธอ ชายหนุ่มทำเหมือนเธอเป็นตุ๊กตาและวิมลาก็ไร้แรงเกินกว่าจะลุกขึ้นมาห้ามปรามต่อต้านเขา เพราะรู้ดีว่าการทำเช่นนั้นเป็นเรื่องที่ทำให้เสียแรงเปล่าเพราะธัญธรณ์จะไม่สนใจความต้องการหรือคำปฏิเสธใดๆ ของเธอ


            จนกระทั่งเขาเหยียดยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อเธออยู่ในสภาพเรียบร้อย ชายหนุ่มจึงยกมือขึ้นเสยผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิงเพราะฝีมือของวิมลาขึ้นลวกๆ ก่อนจะเริ่มต้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนจางที่เขาสวมอยู่ออกต่อหน้าต่อตาเธอ


            “ฉันอยากใช้เวลาอยู่กับวีนานกว่านี้จริงๆ แต่ว่าฉันมีนัดประชุมตอนบ่ายสอง”


            เพราะการที่เธอยิ้มหัวเราะให้กับผู้ชายคนอื่นมันทำให้เขาร้อนรนจนทนทำงานไม่ได้ ถึงได้แล่นลิ่วขึ้นมาดักรอและ ‘ลงโทษ’ เธออย่างเร่าร้อนอย่างนี้


            ทว่าไม่รู้ว่าเป็นการลงโทษเธอหรือลงโทษตนเองกันแน่ เพราะธัญธรณ์นั้นในท้ายที่สุดแม้โทสะจะลดน้อยลง ทว่าความต้องการอันรวดร้าวที่กำลังแข็งขึงอยู่ภายใต้กางเกงที่คับแน่นก็ทำให้เขาแทบอยากสลัดทุกอย่างทิ้งแล้วใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนกับเธออย่างที่ต้องการ


            เขาคิดถึงวินาทีที่จะได้เข้าไปอยู่ในความอ่อนนุ่มที่คงจะบีบรัดเขาแน่นจนทำให้เขาหายใจไม่ออกนั่น เพียงแค่คิดเขาก็ร้อนผ่าวไปทั่วแก่นกายจนอยากจะลงมือทำเดี๋ยวนั้นเลยถ้าไม่เพราะติดงานและวิมลายังทำท่าคล้ายกับจะกลัวเขาอยู่ เขาถึงได้ยอมหยุดมือเพื่อเธอ


            ทั้งๆ ที่คนอย่างธัญธรณ์ไม่เคยทำเพื่อใคร แต่กับเธอนั้นกลับเป็นคนเดียวที่เขาใจอ่อนด้วยหลายต่อหลายครั้งอย่างที่ไม่เคยเป็น


            ทว่าถึงอย่างนั้นรสชาติของเธอในปากเขาก็ทำให้ธัญธรณ์แทบจะลืมสิ้นทุกสิ่งอย่าง เขาอยากจะกลืนกินเธอมากกว่านี้ ทั้งวันทั้งคืนจะมีแต่เธอ คิดถึงยามที่เขาจะได้โจนจ้วงเข้าสู่เธอและตีตราทุกๆ ผิวเนื้อขาวนวลราวกับมาร์ชเมลโลหอมหวานของเธอในทุกวันทุกคืน อยากให้ในดวงตาหวานฉ่ำคู่นั้นของเธอจ้องมองเพียงเขาและคิดถึงเพียงแค่เขา มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะอยู่ในเงาสะท้อนในดวงตาคู่นั้น


            “ค่ะ...”


            เสียงตอบรับแผ่วเบาจากร่างเล็กบนเตียงที่นอนนิ่งไม่กล้าขยับตัว ทว่าเผยให้เห็นเนื้อตัวบางส่วนอย่างลาดไหล่เล็กและเนินอกอิ่มที่ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยที่เขาประกาศตีตราเป็นเจ้าของ ธัญธรณ์มองเธอในสภาพนั้นด้วยความพึงพอใจ แม้มันจะทรมานเขามากยิ่งขึ้นเพราะความคับแน่นภายในกางเกงของเขานั้นไม่มีทีท่าจะลดลงแม้แต่น้อย


            “ฉันอาจจะกลับดึก ยังไงวีก็กินข้าวเย็นเลยแล้วกัน ฉันจะให้คนขึ้นมาดูแลวีอีกที แล้วพรุ่งนี้ฉันจะใช้เวลากับวีทั้งวันทั้งคืนให้คุ้มค่า”


            เขาเหยียดยิ้ม ก่อนจะลงมือถอดเสื้อเชิ้ตที่ยับยุ่งออกไปและตามด้วยกางเกงที่คับแน่นนั้นออกไป เขาต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะคงไม่อาจพาตัวเองในสภาพยับยุ่งไปเข้าประชุมทั้งอย่างนี้ได้ แล้วก็เหยียดยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อใบหน้าหวานๆ นั้นพลันแดงซ่านขึ้นมา ท่าทางคล้ายกับมีชีวิตชีวานั้นทำให้เขาพึงพอใจอย่างยิ่งยวดจนนึกอยากจูบเธออีกหน ทว่าได้แต่ห้ามใจเอาไว้เพราะเขารู้ดีว่าถ้าจูบอีกครั้งจะเลยเถิดอย่างแน่นอน


            “ค่ะ”


            เธอไม่ตอบอะไรอย่างอื่นนอกจากรับคำสั้นๆ เท่านั้น แต่ธัญธรณ์พอใจแล้ว


            เขารู้ดีว่าวิมลาอยากจะโต้แย้ง ไม่ยินยอม อยากขัดขืน แต่เธอไม่อาจทำอย่างนั้นได้เพราะเธอฉลาดเกินกว่าจะทำ เธอรู้ดีว่าเขาอยู่เหนือกว่าและเธอจะโง่เง่าที่ทำให้ตัวเองเหนื่อยเปล่า และนั่นทำให้เขาชอบที่เธอเป็นอย่างนั้น


            เธอเชื่อฟังแต่ก็ไม่อาจปกปิดแววกบฏในดวงตาของเธอได้ และเขาก็มีความสุขที่ได้เอาชนะเธอได้


            “แล้วฉันจะรีบกลับมาหาเธอนะเด็กดีของฉัน”


            เขาเหยียดยิ้มก่อนจะก้าวเดินไปยังประตูห้องที่เชื่อมติดกันเพราะจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่นั่น ทิ้งให้เธออยู่เบื้องหลังอย่างนั้นอย่างพึงพอใจและคลายโทสะที่ทำให้เขากลายเป็นไอ้งี่เง่าลงได้



๐๐๐


ฮ่าๆๆๆๆ ยังจ้าาาา อิคุณธรณ์ก็ยังไม่ได้กินน้องสักที 5555555555555


แฮ่ๆ เรามีอัปสองเว็บนะคะตอนนี้

      อีกเว็บเอาไว้ลงฉากอันคัท เราแจ้งการอัปเดตที่เพจ ตามไปได้ค่า

     เนื่องจากไม่อยากโดนแบนอีกแล้วจ้า 

     ก็จะลงเป็นฉบับคัทซีนแล้วกันนะคะ ฮือออออออ


ปล. กิ๋งแจกเรื่องเชลยใจซาตานอยู่น้า สำหรับคนที่คอมเมนต์เข้ามาบ่อยๆ ก็สุ่มแจกจากคอมเมนต์ค่า


.

.

.




เนื่องจากให้คำพอที่จะแจ้งอัปเดต ก็ขอโฆษณางานสองเล่มล่าสุดจ้า 55555555



ชุดเล่ห์วิวาห์ มี 2 เรื่องนะคะ ขอฝากด้วยน้า

1. วิวาห์รักจอมร้าย [ทริสตัน - มาธวี] 

https://writer.dek-d.com/teeratee/writer/view.php?id=1434751

(ราคา 265 บาท วางจำหน่ายแล้ว)


**อีบุควางขายแล้วจ้า**


2. วิวาห์รักจอมเถื่อน [ดรัสตัน - พริมาภา] 

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1434750

(ราคา 255 บาท วางจำหน่ายแล้ว )




**เนื่องจากสถานการณ์ในช่วงโควิด-19 สำหรับท่านที่สนใจสั่งซื้อนิยาย สามารถเข้าไปสั่งซื้อได้กับเฟซบุ๊คหรือแฟนเพจของ สนพ. ตามลิ้งก์นี้ได้เลยนะคะ

หรือแจ้งที่คนเขียนที่เฟซบุ๊คหรือแฟนเพจ พิรฏา- ธีรตี ได้ แล้วเราจะสั่งซื้อให้ได้ค่า**


เฟซบุ๊ค สนพ. ไลต์ ออฟ เลิฟ สามารถสั่งซื้อหนังสือได้ที่


-------


อีบุคเรื่องล่าสุด



ลิ้งก์ดาวโหลด

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NToiMTA4MTUiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIxMTc1MTciO30




...โปรย...


     เพียงชั่วราตรีเดียวนั้นเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล...


การพบกันระหว่าง ‘ปาหนัน’ กับ ‘เอเดรียน แอดดิสัน’ มหาเศรษฐีหนุ่มรูปงามผู้ที่สื่อเรียกขายเขาว่าเป็น ‘เจ้าชายแห่งแอดดิสัน’ กลายเป็นความพิศวาสที่ยากเกินจะห้ามใจ แต่มันจะต้องถูกกักเก็บไว้เพราะเธอกับเขาเป็นเพียงเส้นขนาดที่ไม่มีวันบรรจบพบกันได้ ถ้าเขาคือเจ้าชายผู้ครอบครองหอคอยงาช้าง เธอก็คือทาสตัวเล็กๆ ในอาณาจักรของเขา ทาสผู้ซึ่งเขาจะไม่มีวันรับรู้ตัวตนของเธอเลยด้วยซ้ำ! แต่แล้วเธอก็แหกกฏนั้นและเธอก็ต้องชดใช้กับความสุขในชั่วราตรีนั้นด้วยอนาคตทั้งชีวิตของเธอ!



ห้าปีผ่านไป...เธอจำต้องปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกครั้งพร้อมกับคำอ้อนวอนให้เขาไมเอาเรื่องพี่ชายเธอในข้อหายักยอกทรัพย์ แต่เอเดรียนผู้ซึ่งโกรธเคืองที่เธอเคยทอดทิ้งเขาไป กลับบีบคั้นให้เธอเป็น ‘นางบำเรอ’ เพื่อตอบแทนกับการยกโทษของเขา ปาหนันจะทำยังไงในเมื่อตลอดห้าปีนั้นเธอไม่เคยลืมเขาได้เลย และ…เธอยังมีความลับ ‘เกี่ยวกับลูก’ ที่เขาไม่เคยรู้เก็บไว้กับตัวอีกด้วย!



“หึ”

เอเดรียนมีสีหน้าเป็นต่อเมื่อเห็นว่าเขาสามารถทำให้เธอจนมุมได้แล้วจริงๆ 

ผู้หญิงตรงหน้าคือคนเดียวที่ทำให้เขารู้สึกได้มากมายถึงเพียงนี้ ทั้งๆ ที่อยากบดขยี้เธอให้แหลกสลาย หากสุดท้ายเขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาต้องการเธอมากแค่ไหน

ต้องการมากกว่าอะไรทั้งหมดจนทำทุกอย่างให้เธอมาอยู่ ณ ที่นี้

อยู่ตรงหน้าของเขาในเวลานี้...

“ฉันมีเวลาเตรียมตัวนานเท่าไรคะ ก่อนจะต้องเริ่มงานของฉัน”

ปาหนันเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าเยือกเย็นจนเอเดรียนขัดใจ ดูเหมือนเธอจะยอมรับอะไรได้อย่างง่ายดายเกินไป...มันง่ายเสียจนเขาไม่นึกสะใจเหมือนเมื่อครู่ในตอนที่บีบให้เธอจนมุมได้

แต่แค่นั้นไม่พอหรอก...เขาจะบีบเธอให้แหลกสลายยิ่งกว่านี้

เขารู้จุดอ่อนของเธอดี เขารู้ว่าทำอย่างไรเธอจะเจ็บปวดมากกว่านี้... เอเดรียนมองหญิงสาวก่อนจะแสยะยิ้มแล้วส่ายหน้า

“ไม่มี”

“คะ” เธอเอ่ยเสียงสูง กะพริบตาคล้ายกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ

สีหน้าตระหนกตกใจของเธอนั่นแหละที่เขาต้องการ!

มหาเศรษฐีหนุ่มกวาดตามองเธอไปทั่วทั้งตัว ก่อนจะเอ่ยคำสั่งที่เขารู้ดีว่ามันจะทำให้คนตรงหน้ารู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำได้มากแค่ไหนออกมา

“ถ้าไม่ถอดเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้ ก็ไสหัวไปให้พ้นๆ หน้าฉันซะ!”

“ฉัน…”

“ทำได้หรือทำไม่ได้”


ซีรี่ส์ Billionaire's Mistress

1. นางบำเรอชั่วราตรี - กำลังอัพ

2. นางบำเรอจอมพยศ

3. นางบำเรอไร้หัวใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

129 ความคิดเห็น

  1. #74 Kookkai1165 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 21:23

    น้องวีเด็กดีของพี่ธรณ์

    #74
    0
  2. #73 tungkn4841 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 21:21

    วี …..คงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ หากปฏิเสธ ไม่ตอบสนอง ก็คงทำให้คนเอาแต่ใจตัวเอง อย่างนายธรณ์ลงโทษหนักกว่านี้ รอไรเตอร์มา up ต่อ

    #73
    0
  3. #72 runlarin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 20:44
    คุณธรณ์ชอบแกล้งน้องงงง
    #72
    0
  4. #71 tungkn4841 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 15:31

    ก็คงต้องตามนั้นแหล่ะ เพราะนายเป็นเหมือนเจ้าชีวิตของวี หรือ นายจะยอมปล่อยมือจากวีไป รอไรเตอร์มา up ต่อ

    #71
    0