Can't Take My Eyes Off Of You #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 : ไม่อยากเป็นพี่น้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    10 ส.ค. 63




ตอนที่ 4

ไม่อยากเป็นพี่น้อง



 

            เซียวจ้านอมยิ้มน้อยๆ ในระหว่างที่กินข้าวไปแล้วปล่อยให้หวังอี้ป๋อแอบมองเขาอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทีผ่อนคลาย


            ใช่...เขารู้ว่าหวังอี้ป๋อน่ะกำลังแอบมองเขาอยู่


            แต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็ยังปล่อยให้คนอายุน้อยกว่ามองเขาต่อไป เพราะสัมผัสได้ว่าสายตาที่หวังอี้ป๋อใช้มองเขาไม่ได้ให้ความรู้สึกร้ายอะไร อีกอย่างท่าทางตลกๆ ของฝ่ายนั้นก็ทำให้เขาที่รู้สึกเครียดนิดหน่อยก่อนหน้าว่าจะทำความรู้จักกับหวังอี้ป๋ออย่างไรดีพลันหายไป ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มค้นพบอะไรบางอย่างในตัวอีกฝ่ายแล้ว


            ไม่รู้สิ เขาคิดว่าหวังอี้ป๋อไม่ได้เป็นคนเย็นชาอย่างที่ได้ยินคนพูดถึงหรอก เพียงแต่อีกฝ่ายน่ะเป็นคนโลกส่วนตัวสูงแน่ๆ ใช่ว่าไอดอลทุกคนจะต้องมีนิสัยเข้ากับคนอื่นได้ง่ายเสมอไป เซียวจ้านน่ะรู้ดีเชียวละ เพราะตัวเขาที่จริงก็เป็นคนโลกส่วนตัวสูงเหมือนกัน เพียงแค่ว่าเพราะเขาเข้าวงการนี้ในช่วงเวลาที่โตแล้ว จึงได้รู้ว่าควรวางตัวอย่างไรมากกว่าเท่านั้นแหละ ผิดกับหวังอี้ป๋อที่อยู่มาตั้งแต่อายุยังน้อยมากๆ วิธีการรับมือของคนเราก็เลยไม่เหมือนกัน อย่างหวังอี้ป๋อก็คงเลือกจะไม่สนใจแรงกดดันรอบข้าง ถึงได้ชื่อว่าเป็นคนเย็นชามากกว่ากระมัง


            “ถ้าคุณหวังอี้ป๋อกินเสร็จแล้ว ยังไงเราไปนั่งวิเคราะห์บทกันหน่อยดีไหมครับ ผมอ่านจบแล้วพบว่าฉากของเราสองคนเยอะมากเลย”


            เซียวจ้านเอ่ยชวนคุยเมื่อเขากินอาหารของตนเองใกล้จะเสร็จแล้ว เพื่อสลายบรรยากาศเงียบๆ รอบตัวเขากับอีกฝ่าย ส่งผลให้หวังอี้ป๋อที่แอบลอบมองถูกจับได้ เขาแสร้งทำเป็นนิ่งจากนั้นก็พยักหน้าหงึกหงักระรัว ทั้งๆ ที่เกือบจะสำลักข้าวที่เคี้ยวอยู่เพราะไม่คิดว่าเซียวจ้านจะพูดกับตนเอง


            ในอดีตนั้นเขาก็พอจะจำได้ว่าทั้งเขาและเซียวจ้านก็เริ่มสนิทกันเพราะเหตุนี้ ไม่รู้ทำไมพอคิดทบทวนอย่างนี้ กลับพบว่าความทรงจำช่วงนั้นเลือนรางหายไป เขาแทบจะจำอะไรไม่ได้อย่างน่าเจ็บใจ ทั้งๆ ที่เขาควรจะจดจำทุกช่วงเวลาระหว่างกันได้ ควรจะควบคุมทุกอย่างได้ดีกว่านี้ แต่เพราะความทรงจำที่ขาดหายไปอย่างนี้กลับทำให้ทุกอย่างเหมือนกับเป็นครั้งแรกที่เจอกันในความรู้สึกของเขา


            ไม่รู้ว่ามันทำให้เขาดูแย่ในสายตาเซียวจ้านหรือเปล่า


            หวังอี้ป๋อได้แต่กังวล คิ้วเรียวของเขาขมวดมุ่นเข้าหากัน


            ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเซียวจ้านเข้าใจผิดกับท่าทีของเขาหรือเปล่า อีกฝ่ายจึงมีรอยยิ้มจืดเจื่อนลงไป แล้วรีบเอ่ยขึ้นมาว่า


            “แต่ถ้าคุณหวังอี้ป๋อไม่สะดวก เราค่อย...”

            “สะดวก! สะดวกมากๆ ครับ!


            หวังอี้ป๋อโพล่งขัดขึ้นมา เซียวจ้านให้โอกาสใกล้ชิดอย่างนี้ เขาจะไปกล้าตอบว่าไม่สะดวกได้ยังไง เขาก็แค่ตกใจเท่านั้นเองว่าทุกอย่างดูเป็นใจให้เขามากเกินไปมันก็เท่านั้นเอง


            พอเซียวจ้านเห็นท่าทีกระตือรือร้นแบบนั้นก็พลันใจชื้นขึ้น เขากลับมายิ้มกว้างอีกครั้ง มองนักแสดงหนุ่มรุ่นน้องที่เข้าวงการก่อนตนเองหลายปีด้วยดวงตาเป็นประกายแล้วเอ่ยฝากเนื้อฝากตัวไปว่า


            “ต้องรบกวนด้วยนะครับ ผมเองก็ไม่เคยรับบทนำมาก่อนเลย ก็เลยกังวลมากเลย ยังไงก็รบกวนคุณหวังอี้ป๋อด้วยนะครับ”


            ถึงเซียวจ้านจะผ่านงานแสดงมาหลายเรื่อง แต่เขาไม่เคยเรียนด้านนี้โดยตรง ซ้ำบทที่เคยได้ก็เป็นแค่ระดับตัวประกอบที่สี่ที่ห้า ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เขารับบทนำ แถมเป็นตัวละครหลักที่เดินเรื่องไปตั้งแต่ต้นจนจบ มิหนำซ้ำละครเรื่องนี้ก็มาจากนิยายของนักเขียนชื่อดังซึ่งมีแฟนคลับเยอะมาก ถึงเขาจะคิดว่าตัวเองแบกรับไหว แต่ก็ไม่ได้มีความมั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ รวมถึงยังกังวลว่าตนเองจะทำออกมาได้ไม่ดีอีกด้วย


            เหตุผลทั้งหมดเหล่านี้ทำให้เซียวจ้านอยากทำทุกอย่างออกมาให้ดีที่สุด


            ทางด้านหวังอี้ป๋อ พอได้ยินคนตรงหน้าพูดถ่อมตัวอย่างนั้นก็พลันเจ็บแปลบในใจ เข้าใจความกดดันของเซียวจ้านเป็นอย่างดี เขาเต็มใจที่สุดที่จะช่วยอีกฝ่าย ในเมื่อได้โอกาสกลับมาแก้ไขทุกอย่างอีกครั้ง ไม่ว่าเซียวจ้านต้องการอะไร เขาก็ไม่คิดจะขัดคนตรงหน้าอีกต่อไป ซึ่งในความเป็นจริง ตัวเขาน่ะรู้ดียิ่งกว่าใครว่าเซียวจ้านมีพรสวรรค์ในการแสดงมากแค่ไหน ไม่รวมถึงที่อีกฝ่ายไม่ได้หยุดพัฒนาตัวเอง


            ถ้าเพียงแต่ตอนนั้น...จะไม่เกิดเหตุการณ์อันแสนเจ็บปวดนั่น หวังอี้ป๋อรู้ดีกว่าใครว่าเซียวจ้านต้องเป็นคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการไม่ต่างจากเขาในชาติที่แล้ว


            ซึ่งแน่นอนว่า...ครั้งนี้มันจะต้องเป็นความจริง!


            เขาจะผลักดันทำให้มันเป็นจริงให้ได้!


            “ไม่รบกวนเลยครับ ไม่ๆ” คนเด็กหน้ารีบโบกมือปฏิเสธ และพอเห็นรอยยิ้มกว้างของเซียวจ้านที่ส่งมาให้อีกครั้ง หัวใจของเขาก็พลันเต้นแรงมากขึ้น ใบหน้าขาวจัดนั้นร้อนวูบวาบ ขณะที่รู้สึกว่าตัวเองมือไม้เก้งก้างขึ้นมาฉับพลัน ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนดี เมื่อเริ่มต้น ขอร้อง คนตรงหน้า หลังจากที่ฟังอีกฝ่ายเรียกเขามาอย่างนั้นอยู่หลายครั้งแล้ว “อะ...อีกอย่าง อีกอย่าง...”


            ทว่าเอาเข้าจริง หวังอี้ป๋อก็รู้สึกว่าตนเองพูดไม่ออก ขณะที่ก็ไม่ได้อยากรู้สึกห่างเหินกับเซียวจ้านมากถึงขนาดนี้


            “...”


            ตอนแรกหวังอี้ป๋อก็จะล้มเลิกอยู่หรอก ทว่าพอมองเซียวจ้านที่จ้องมาเหมือนตั้งใจฟังเต็มที่ ก็เลยกลั้นใจบอกออกไป


            “ไม่ต้องเรียกผมสุภาพขนาดนั้นก็ได้ เรียกผมว่าอี้ป๋อก็พอ”


            เซียวจ้านถึงกับหลุดยิ้มกว้างออกมา พลางลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก อ้อ แค่นี้เอง เล่นใหญ่อะไรขนาดนี้ ไอ้เขาก็นึกว่าตัวเองทำอะไรผิดไปจนทำให้หวังอี้ป๋อไม่พอใจ ที่แท้ก็แค่อยากสนิทด้วยเท่านั้นเอง


            “อ้อ ได้สิ”


            คนอายุมากกว่าตอบรับอย่างโล่งใจ และรอยยิ้มที่ของเซียวจ้านก็พลอยทำให้หวังอี้ป๋อยิ้มตามไปด้วย


            “ครับ”


            คนเด็กกว่ายิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยยิ้มมานาน พอเห็นรอยยิ้มหวานจนแก้มยกขึ้นเป็นก้อนของคนเด็กกว่าแล้ว เซียวจ้านก็รู้สึกคันยุบยิบในใจ จนเผลอหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ จากนั้นจึงตบบ่าอีกฝ่ายด้วยท่าทีสนิทสนมเพิ่มมากขึ้น พร้อมกับอนุญาตอย่างใจดีว่า


            “พี่อายุมากกว่านาย ถ้าอย่างนั้นนายก็เรียกเกอว่าจ้านเกอก็ได้นะ คนอื่นๆ ก็เรียกอย่างนี้”


            ทว่าแทนที่หวังอี้ป๋อจะเรียกเขาว่าจ้านเกออย่างที่เขาบอก กลับเรียกชื่อตรงๆ เหมือนเป็นรุ่นเดียวกันเสียอย่างนั้น


            “จ้านจ้าน”


            “หืม” คนถูกเรียกจ้านจ้านครางในลำคอกับสรรพนามนั้น


            นี่เป็นคนแรกเลยละมั้งที่เรียกเขาอย่างนี้


            หวังอี้ป๋อก็พอจะรู้ว่าอย่างนี้มันชักจะดูปีนเกลียวไปหน่อย จึงรีบมองอีกฝ่ายตาปริบๆ ออดอ้อนนิดๆ ขณะที่ถามด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้คนฟังใจอ่อนยอมตามใจเขาอย่างที่เคยเป็น


            “ไม่อยากเหมือนคนอื่น เรียกจ้านจ้านได้ไหม”


            “ทำไมล่ะ เกออายุมากกว่านายนะ”


            หรือเขาดูก๊องแก๊งกะโหลกกะลาเสียจนเด็กมันไม่อยากเคารพ ถึงได้ไม่อยากเรียกพี่


            หวังอี้ป๋อถูกถามอย่างนั้นจึงได้แต่รีบยกมือโบกไปมา แล้วส่าหน้าปฏิเสธอย่างรวดเร็ว


            “ก็...อยากเป็นเพื่อนกันมากกว่า”


            “...”


            “ผมเองไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไร เราเองอายุก็ห่างกันนิดเดียว เป็นเพื่อนกันได้ไหม”


            เพราะไม่มีใครอยากเรียกแฟนตัวเองว่าพี่หรอก


            ไม่เป็นตอนนี้ อีกไม่นานก็ได้เป็นแน่นอน!


            เซียวจ้านลังเล เขาน่ะไม่มีปัญหาอะไรหรอกเอาจริง แต่ว่า...ข้ามรุ่นหลายปีขนาดนี้ก็เพิ่งจะเคยเจอกับตัวเอง


            “แต่เกอเกิดปี 91 นะ ายปี 97 ห่างกันตั้งหกปี”


            “หน้าจ้านจ้านเหมือนคนเกิดปี 98 ด้วยซ้ำ! ไม่มีใครรู้หรอก”


หวังอี้ป๋อรีบอวยทันที ขณะที่คนฟังทำไมจะไม่รู้ล่ะว่าเด็กนี่มันก็พูดไปอย่างนั้น เขารู้ตัวดีน่ะว่าเขาไม่ได้ดูเด็กขนาดนั้น!

            “อี้ป๋อ”


เขาได้แต่ชี้นิ้วปรามใส่อีกฝ่าย ถึงปากจะยังไม่ได้ตอบรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธจริงจังอะไร ไม่รู้ทำไมพอได้คุยกันจริงๆ ก็รู้สึกว่าหวังอี้ป๋อให้ความรู้สึกสนิทสนมคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด


            “อืม กินเสร็จแล้ว กลับไปอ่านบทกันเถอะจ้านจ้าน”


หวังอี้ป๋อพอเห็นว่าเซียวจ้านเหมือนจะไม่ยอม ก็รับมัดมือชกทันที สุดท้ายคนอายุมากกว่าเลยได้แต่ยอมแพ้ ตามใจคนเด็กกว่าจนได้


            “โอเค ได้ๆ ตามใจนายเลย”







มาแล้วจ้า มาน้อยแต่มานะ 55555555555




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น

  1. #55 buorai1976 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 10:02

    เยิฟๆๆ>~<รักนี้าา
    #55
    0
  2. #54 buorai1976 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 10:02

    เยิฟๆๆ>~<
    #54
    0
  3. #53 buorai1976 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 10:02

    เยิฟๆๆ>~<
    #53
    0
  4. #52 16003 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 09:44
    งื้อออออ น่ารักกกกกก คิดถึงคู่นี้จางงง
    #52
    0
  5. #51 16003 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 09:44
    งื้อออออ น่ารักกกกกก คิดถึงคู่นี้จางงง
    #51
    0
  6. #50 16003 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 09:43
    งื้อออออ น่ารักกกกกก คิดถึงคู่นี้จางงง
    #50
    0
  7. #49 16003 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 09:43
    งื้อออออ น่ารักกกกกก คิดถึงคู่นี้จางงง
    #49
    0
  8. #48 wing-of-angel (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 20:27
    มาอีกนะคะ มาอีกเถอะ 😘😘😘
    #48
    0
  9. #47 wing-of-angel (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 20:27
    มาอีกนะคะ มาอีกเถอะ
    #47
    0
  10. #46 wing-of-angel (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 20:27
    มาอีกนะคะ มาอีกเถอะ
    #46
    0