เงากลางทรวง

ตอนที่ 21 : หยาดน้ำตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 743
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    25 ส.ค. 62

คำพูดดุจฟ้าผ่า เลขาคนใหม่รีบใช้มือจับขอบโต๊ะทำงานเพื่อทรงร่างกายเอาไว้ เพราะความจริงที่เพิ่งได้รับรู้มาทำเอาหัวใจสะท้าน ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ราวกับตนเองกำลังดำดิ่งลงสู่ใจกลางมหาสมุทร แหวกว่ายเท่าไหร่ก็ไม่เห็นแสงสว่าง ลมหายใจค่อยๆ อ่อนลงเรื่อยๆ ริมฝีปากบางสั่นเทา ฝืนตนเองเพื่อรับกับสถานการณ์ตรงหน้า

“ค่ะ ฉันเพิ่งทราบเมื่อคุณบอก”

มาลารินเหลือบมองสีหน้าอีกฝ่าย เห็นนิ่งเฉย มีเพียงแววตาซึ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย แท้จริงก็คงเล็งสามีเธอไว้สินะ แววตาถึงได้อาลัยอาวรณ์เพียงนี้ โชคดีที่เธอสกัดไว้เสียก่อน ภรรยาท่านประธานยิ้มเหยียดแล้วปรายตามอง เพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกถึงความแตกต่าง

“ถ้ารู้ ก็อย่าคาดหวังอะไร ถ้าไม่คิดก็ดีไป แต่ถ้าคิดก็จงหยุด!

คนถูกเตือนกลืนน้ำลายลงคอ พยายามข่มอารมณ์ แม้อยากสะอื้นออกมาสักเพียงใด เธออยากหายไปเสียตอนนี้ อยากจบปัญหาทุกอย่าง ความจริงที่รู้ในวันนี้ มันช่างเจ็บปวดและทรมานเสียจนไม่อยากรับรู้อะไรอีกเลย

“ให้ดิฉันไปเรียนท่านประธานเลยไหมคะ ว่าภรรยามาขอพบ” เธอรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ไม่ต้อง ฉันเข้าไปเอง” พูดจบไม่รอฟังเลขา มาลารินก้าวยาวถึงหน้าประตูแล้วเปิดเข้าด้านในทันที

เจ้าของห้องเงยหน้าจากแฟ้มเอกสาร คิ้วเข้มขมวดสีหน้าตื่นตระหนก คิมหันต์พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เขามองผ่านภรรยาไปยังเบื้องหลังซึ่งมีเลขาคนใหม่ยืนอยู่ ดวงตาสบกันแววตาคู่สวยหม่นลง ในนั้นมีทั้งคำถาม และความเจ็บปวดซ่อนเอาไว้

คิมหันต์ระบายลมหายใจ ท่าทางเหนื่อยอ่อน สายตาคมกริบจ้องมองเลขา เขามีความจำเป็นต้องปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ ไม่อยากให้รู้ แต่มันคงไม่มีทางปิดบังไปได้ตลอด เข้าใจเรื่องนี้ดี

“กลิ่นจันทร์คุณกลับไปทำงานเถอะ” เขาบอกเสียงเรียบ คนตัวเล็กกลืนน้ำลายลงคอแล้วหันหลังก้าวออกนอกห้องไป

ร่างบางยืนอยู่ด้านนอก พยายามหายใจเข้าปอดให้มากที่สุด เพื่อควบคุมอารมณ์ความรู้สึกหลายหลายที่กำลังโถมเข้ามา แต่เธอไม่ใช่พระอิฐพระปูนถึงไม่รู้สึกอะไร ทุกอย่างที่เคยหวังมันพังทลาย ทำไมคิมหันต์ต้องหลอกลวง เธอกลายเป็นเมียน้อยโดยไม่ได้ตั้งใจ ช่างน่ารังเกียจเสียจริง

ภายในห้อง มาลารินกระแทกก้นลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะประธาน ส่งสายตาไม่พอใจไปยังสามี ทว่าเขากลับไม่รู้สึกรู้สา มีเพียงแววตาเย็นชาส่งมา

“ผมเคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าไม่ให้มาหาผมที่ทำงาน” เขาย้ำคำพูดซึ่งเมื่อก่อนเคยสั่งภรรยาไว้

“ถ้าคุณไม่ปฏิเสธริน รินก็คงไม่ทำแบบนี้” มาลารินแก้ตัว

“ผมมีงานต้องทำ!

“คุณก็อ้างแต่ทำงาน คุณรู้ไหมว่าคุณไม่มีเวลาให้รินเลย” มาลารินเม้มริมฝีปากสีหน้าไม่พอใจ

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ “จะเอาเวลาจากผมไปทำไม ในเมื่อคุณก็มีเวลาหาความสุขกับผู้ชายของคุณ ไม่ใช่หรือไงริน”

คนฟังหน้าชา รีบหลบเลี่ยงสายตาสามี

“ที่ฉันต้องทำแบบนั้น เพราะคุณไม่เคยสนใจฉันเลย”

คิมหันต์ตวัดสายตามอง “คุณน่าจะรู้ว่าทำไมผมถึงไม่สนใจคุณ!

มาลารินสะอึกกับคำพูดสามี กระนั้นก็ยังคงแสดงสีหน้านิ่งเฉย เธอรับฟังคำพูดแบบนี้จนชาชิน

“คุณน่าจะลืมเรื่องในอดีตได้แล้วนะคะคิม”

คนมีอดีตหัวเราะแผ่ว “จะให้ผมลืมงั้นเหรอริน ผมไม่ได้บ้าขนาดนั้น ทุกวันนี้ที่ผมอยู่กับคุณก็นับว่าให้เกียรติคุณมากแล้ว ผมขอร้องอย่าเอาผมไปร่วมวงสนทนากับเพื่อนคุณเลย มันเสียเวลาทำงานของผม!

หญิงสาวกัดฟันแน่นเพื่อข่มกลั้นความชอกช้ำ พยายามเท่าไหร่ไม่เคยเห็นค่า รู้ทั้งรู้ว่าเขามีใครในใจ แต่เธอยังยืนยันเป็นมั่นต้องการแต่งด้วย เมื่อได้มาครอบครองกลับไม่มีความสุขเลย ทำไมกัน ทำไมเขาถึงรักเธอไม่ได้

“คุณเจียดเวลาให้รินสักนิดไม่ได้เลยเหรอคะ” เธอถามเสียงเศร้า

คนถูกถามสบตานิ่ง “เวลาที่ผมมีให้คุณ ก็แค่ตอนที่ผมกลับบ้านไปเท่านั้น นอกนั้นอย่าขอเวลาจากผมเลยริน เพราะผมไม่มีให้”

มือบางเริ่มกำแน่น กัดริมฝีปากจนเป็นห้อเลือด น้ำตาเอ่อคลอจนล้นออกมาอาบแก้ม มันเจ็บปวดแค่ไหนใครเล่าจะรู้ สามีไม่แยแส ไม่เคยแม้แต่จะนอนข้างกาย เขาทำราวกับว่าเธอคือของที่ควรตั้งไว้บูชา ไร้ซึ่งความรัก ไร้ซึ่งความเสน่หา เธอเหมือนปลาที่กระเสือกกระสนหาหนองน้ำ ความเหงาเข้าครอบงำจนทำผิด ทว่าในหัวใจยังคงมีเขาครอบครองอยู่เช่นเดิม

ก็แค่อยากปลดปล่อยความต้องการ ที่เขาไม่เคยคิดจะช่วยเธอ

“ก็ได้ค่ะ ฉันจะไม่ก้าวก่ายหรือเซ้าซี้อะไรคุณอีก” เธอลุกยืน แล้วปรายตามองสามีอีกครั้ง “แต่จำไว้ ฉันไม่มีวันยกคุณให้ใครเด็ดขาด!” มาลารินทิ้งท้ายแล้วสาวเท้าเดินไปหน้าประตู

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #3 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 17:08
    อื้อ เจอแล้วพระเอกในฝัน ด่านางอิจ ได้ ไม่น่าเชื่อ เรื่องแรกของโลก ผู้อ่านขอมอบ มง ให้ท่านบัดเดี๋ยวนี้
    #3
    0