นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Shot fic 6927 ฟิคสั้นๆตามใจไร้ชื่อเรื่อง

โดย the rain

หนึ่งวันหวานๆของสึนะและมุคุโร่ (ฟิคนี้เป็นแนว Aufic นะครับ)

ยอดวิวรวม

699

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


699

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 เม.ย. 56 / 22:04 น.
นิยาย Shot fic 6927 Ԥͧ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ชีวิตคนทำงานย่อมวุ่นวาย

แต่ก็ต้องมีบ้างล่ะสำหรับพื้นที่เล็กๆของการพักผ่อน

และคงจะดีไม่น้อยถ้าการพักผ่อนนั้นได้อยู่กับคนที่เรารัก






หลังอ่านฟิคนี้แล้วใครที่ชื่อชอบคู่นี้ผมขอแนะนำเพจของผมครับ

https://www.facebook.com/MukuroTsuna6927

มีทั้งรูปแฟนอาร์ตสวยๆ ฟิค และโดจิน

(ฟิคอาจจะน้อยเพราะคนแต่งมันขี้เกียจ!)

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 เม.ย. 56 / 22:04


ฟิคสั้นๆตามใจ...ไร้ชื่อเรื่อง

 

ตึกๆๆ เสียงฝีเท้ากำลังวิ่งเร่งรีบไปตามทางเดินบ่งบอกว่าเจ้าของร่างกำลังรีบร้อนแค่ไหน

 

"เฮ้อ...อยู่ไหนนะ ก็นัดกันไว้แถวนี้แท้ๆ" คิ้วบางขมวดหมุ่นเข้าหากันร่างเล็กกำลังมองซ้ายขวาหาใครบางคนตามทางใกล้ๆสวนสาธารณะขาเล็กๆสองข้างหยุดก้าวเดินเมื่อพบกับเป้าหมายก่อนตะโกนเรียกชื่อออกไป

 

"มุคุโร่!!!" เสียงหวานใสนั้นเรียกให้ร่างสูงผินหันกลับมามองเจ้าร่างเล็กดูบอบบางที่กำลังวิ่งตรงเข้ามา

 

"สึนะโยชิคุงมาสายนะครับ"

 

"ขอโทษนะ จู่ๆก็มีลูกค้าติดต่อเข้ามาน่ะสิ" ร่างบางกล่าวพร้อมหอบหายใจน้อยๆ มุคุโร่เห็นดังนั้นจึงมิได้คิดคาดโทษอีกแต่เลื่อนมือไปลูบไล้เรือนผมสีน้ำตาลนั้นแทน

 

"ไม่เป็นไรหรอกครับผมเข้าใจ เราไปหาอะไรทานกันเถอะครับก่อนที่คุณจะไม่ว่างอีก" ได้ยินดังนั้นสึนะก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆแล้วยิ้มน่ารักให้ก่อนจับมือคนตรงหน้าพาไปหาร้านอาหารทานด้วยกัน

 

"งั้นรีบไปกันเถอะนะ" มุคุโร่ยิ้มรับแล้วเดินไปเคียงข้างร่างบางผ่านสวนสาธารณะแห่งหนึ่งอันเป็นจุดเริ่มต้นของพวกเขา หนึ่งนักธุรกิจที่วันๆยุ่งเสียจนแทบไม่ได้กลับบ้าน และหนึ่งจิตรกรไส้แห้งตกงาน ให้ได้มาพบกันที่นี้ในวันอากาศแจ่มใส คิดได้ดังนั้นมุคุโร่จึงหลุดหัวเราะออกมาทำเอาคนข้างกายอดสงสัยไม่ได้

 

"มุคุโร่หัวเราะอะไรน่ะ?"

 

"คึหึหึ ผมแค่คิดถึงตอนที่เรามาเจอกันที่สวนสาธารณะนี้น่ะครับ"

 

"อ้อ ที่ผมซุ่มซ่ามชนจานสีของนายจนภาพที่นายวาดเสียน่ะเหรอ? แล้วมันมีอะไรน่าขำล่ะ?"

 

"ขำว่าเรื่องแค่นั้นทำให้จิตรกรไส้แห้งอย่างผมตกถังข้าวสารได้นักธุรกิจใหญ่มาเป็นแฟนครับ" ได้ยินดังนั้นสึนะก็เบ้ปากแล้วสวนกลับทันที

 

"ไส้แห้งมากเลยนายน่ะ คุณจิตรกรชื่อดังที่ขายภาพทีอยู่กินได้เป็นปี ฉันสิไม่ใช่นักธุรกิจใหญ่แค่ทำงานช่วยพี่ แต่จะว่าไปฉันทำงานหามรุ่งหามค่ำ ไม่เห็นว่าพี่จ๊อตโต้จะจ่ายโอทีให้ฉันบ้างเลย" สึนะพูดไปและอดไม่ได้ที่จะบ่นโอดครวญชีวิตตัวเองอีกพักใหญ่กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีมุคุโร่ก็พาเขามานั่งในร้านข้าวแกงกระหรี่แห่งหนึ่งซะแล้ว

 

"งานของผมมันไม่มีรายได้ที่แน่นอนนี่ครับช่วงไหนขายไม่ได้ผมก็ไส้แห้งสิ คึหึหึ" สึนะอดมองอย่างหมั่นไส้ไม่ได้ก่อนหันไปสั่งข้าวของตนเอง

 

"นายนี่น่าหมั่นไส้เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ"

 

"แล้วรักไหมล่ะครับ?" แค่คำถามเดียวของร่างสูง คำถามง่ายๆแต่เสมือนเป็นระเบิดสำหรับร่างเล็กที่ตอนนี้ตัวแดงก้มหน้างุดไปเสียแล้ว แต่เหมือนมุคุโร่จะไม่ยอมรุกไล้เชยคางร่างบางย้ำคำถามอีกครั้ง

 

"ว่าไงครับสึนะโยชิคุง คุณไม่ยอมบอกรักผมมาตั้งนานแล้วนะครับ หรือคุณไม่รักผมแล้ว?" คนโดนถามย้ำทำได้แค่เม้มปากไม่ยอมพูด ไม่ใช่ไม่อยากพูดแต่มันเขินจนพูดไม่ออกต่างหากยิ่งคนมากมายแบบนี้ใครจะกล้าพูดกัน แล้วอีกอย่างทำไมเขาจะไม่รู้ว่าร่างสูงตรงหน้ากำลังแกล้งเขา!

 

"คอยดูนะแกล้งฉันแบบนี้ทีหลังไปหาจะไม่ยอมให้เข้าบ้านเลย.." สึนะทำได้เพียงบ่นงึมงำไม่กล้าออกเสียงเพราะกลัวมุคุโร่ได้ยินแล้วจะแกล้งอะไรเขาเพิ่มอีก

 

"คึหึหึ คุณไม่ให้เข้าผมก็แค่บุกเข้าไป" เจ้าคนหูผีนิสัยไม่ดี! แต่ก่อนที่สึนะตวัดสายตามองแต่ก่อนที่จะได้สวนกลับดั่งที่ใจคิดนั้นก็มีอันต้องสงบศึกกันชั่วคราวเพราะข้าวมาเสิร์ฟแล้ว ทำให้ร่างเล็กเลิกคิดเรื่องทะเลาะแล้วหันมาทานข้าวแทนแต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองคนตรงหน้าพลางคิดอะไรไปเพลินๆ

 

ทำไมเขาถึงได้ชอบคนๆนี้ได้นะน่าประหลาดใจจริงๆ การซุ่มซ่ามของเขาครั้งนั้นของเขาทำให้เขาต้องมาสนิทชิดเชื้อกับคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้านี้ และก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความสนิทนั้นแปรเปลี่ยนเป็นรักไปตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจจะเริ่มจากการที่มุคุโร่เข้ามาจีบเขาแบบที่เขาไม่รู้ตัว หรืออาจจะเป็นเพราะความเหงาของตัวเขาเองที่ได้มุคุโร่เข้ามาเติมเต็ม แต่ไม่ว่าจะแบบไหนตอนนี้เขาก็รักและขาดคนตรงหน้าไปไม่ได้จริงๆ ติดเสียแต่นิสัยขี้แกล้งนี่ล่ะที่เขาเอือมระอาจริงๆ

 

"มองหน้าผมขนาดนี้กำลังคิดว่าผมหล่อมากใช่ไหมล่ะครับ" มุคุโร่รวบช้อนและส้อมตัวเองเรียบร้อยนั้นทำให้เขาเพิ่งเห็นว่า เขามัวแต่เหม่อจนมุคุโร่กินเสร็จแล้ว

 

"หลงตัวเองจังมุคุโร่ ผมกำลังคิดว่าไปหลงรักรักคนแบบนายได้ยังไงต่างหาก" จบประโยคสึนะเห็นร่างสูงกำลังยิ้มกริ่มทำให้เขาพึ่งตระหนักว่าตัวเองพูดอะไรไป..ให้ตายเขาโดนปั่นหัว!

 

"อ๊ะ...ผะ...ผมเปล่านะ.." ร่างเล็กปิดปากตัวเองใบหน้าหวานแดงราวลูกเชอร์รี่ ช่างเป็นภาพที่น่ารักจนอดใจไม่ไหวจริงๆ คิดได้ดังนั้นร่างสูงจึงโน้มตัวไปหอมแก้มร่างเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว

 

"รีบทานเถอะครับจวนจะหมดเวลาพักคุณแล้ว"

 

"อะ....อื้อ.." สึนะก้มหน้างุดทั้งเขินทั้งอายจนแทบจะมุดลงไปใต้โต๊ะได้อยู่แล้วแต่ก็ต้องจำทานข้าวให้หมดเพื่อเป็นพลังงานไว้ต่อสู้กับงานตอนบ่ายนี้

เมื่อทานเสร็จแล้วทั้งคู่มุคุโร่ย่อมเป็นสุภาพบุรุษที่ดีจ่ายค่าอาหารมื้อนี้ให้พร้อมพาคุณแฟนที่น่ารักพร้อมพาเดินกลับไปส่งที่ทำงาน แต่ร่างเล็กก็เอาแต่ก้มหน้าเดินไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเสียที อะไรจะเขินขนาดนั้นกันนะ? แบบนี้ก็ยิ่งน่าแกล้งน่ะสิ... มุคุโร่คิดพลางยักยิ้มเจ้าเล่ห์

 

"สึนะโยชิคุง ยังไม่หายเขินอีกเหรอครับ?"

 

"ใครจะไปหายง่ายๆกันเจ้าบ้า" สึนะหันกลับมาเหวใส่คนข้างตัวแม้แก้มทั้งสองข้างนั้นจะแต่งแต้มด้วยสีแดงๆน่ารักก็ตามที

 

"อยากให้หายเขินไหมครับ?"

 

"ต้องทำยังไง?" แม้รอยยิ้มของมุคุโร่จะดูไม่น่าไว้ใจแต่ร่างเล็กก็ยังเชื่อว่าอย่างน้อยเขาก็เป็นแฟนเชียวนะคงไม่ทำอะไรแผลงๆมากนัก.......ละมั้ง?

 

“ก็...แบบนี้ไงครับ” ว่าจบมุคุโร่ก็ดึงตัวคนข้างกายเข้ามาประกบจูบแผ่วเบา สึนะรู้สึกได้เพียงราวกับว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาถูกดูดไปพร้อมกับจูบรสหอมหวานจนเขาแทบไม่มีแรงยืนทำได้เพียงเกาะบ่าร่างสูงไว้เวลาเพียงชั่วครู่แต่เนิ่นนานในความรู้สึกของทั้งสองก่อนมุคุโร่จะปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ

 

“แบบนี้มันไม่ยิ่งทำให้ผมเขินกว่าเดิมหรือไง? บ้าจริง..” ร่างสูงหัวเราะน้อยๆกับกิริยาของร่างเล็กที่เอามือปิดหน้าตัวเองไว้ทั้งๆที่หูแดงๆนั้นก็ยังเป็นตัวฟ้องได้อย่างดี

 

“ไม่เคยได้ยินหรือครับ? หนามยอกก็ต้องเอาหนามบ่ง ถ้าคุณเขินเรื่องนั้นก็ต้องทำให้เขินเรื่องนี้แทนครับจะได้หายเขินเรื่องเดิม คึหึหึ” ได้ยินดังนั้นสึนะจึงอดไม่ได้ที่จะตีคนข้างกายเข้าสักที

 

“นายมันบ้าที่สุดเลยคนเยอะแยะอายเขาไหมนั้น?”

 

“ไม่อายครับ คนมองมาเชื่อเถอะว่าส่วนใหญ่ต้องมองว่าคุณเป็นผู้หญิงแน่นอน” คำตอบของร่างสูงทำเอาร่างเล็กอยากจะต่อยหน้าหล่อๆนั้นเข้าสักทีติดที่แค่เขาอายจนไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าด้วยซ้ำ

 

“เย็นนี้ไม่ต้องมารับผมเลยนะ นายมาชวนไปไหนผมก็จะไม่ไปทั้งนั้น” สึนะออกอาการงอนเดินนำลิ่วๆไป หรือความจริงแค่เขินอายจนอยากจะหลบหน้ากันแน่นะ?

 

“ทำแบบนั้นผมก็แย่สิครับอุตส่าห์จองโรงแรมริมชายหาดไว้ทั้งที” มุคุโร่สาวเท้าก้าวยาวๆเข้ามาเดินจับมือเคียงข้างเดินไปพร้อมร่างบางอีกครั้ง

 

“ห่ะ!? โรงแรมไหน? นี่นายคิดว่าผมว่างเหรอจองไม่ถามผมสักคำ?”

 

“ก็ไปคืนนี้กลับพรุ่งนี้เช้าสิครับ รับรองฝีเท้าระดับผมไม่พาคุณสายแน่นอน เพราะฉะนั้นตอนนี้คุณรีบไปเข้างานได้แล้วครับเดี๋ยวเย็นๆผมจะมารับไปกัน โชคดีนะครับที่รัก” ร่างสูงพูดร่ายยาวทีเดียวจบก่อนโบกมือแล้ววิ่งลาร่างเล็กไปเพราะเขาได้เดินมาส่งถึงหน้าที่ทำงานของสึนะแล้วนั้นเอง

 

“นี่!เดี๋ยวสิมุคุโร่ผมยังไม่ได้บอกตกลงเลยนะ! ให้ตายสิทำไมเอาแต่ใจตัวเองได้ขนาดนี้นะ!” ร่างเล็กๆนั้นทำได้เพียงเอามือยีหัวฟูๆของตัวเองให้มันฟูมากกว่าเดิมอย่างหัวเสียเพราะเจ้าตัวต้นเหตุนั้นวิ่งหายไปโดยไม่ฟังคำแย้งเขาสักคำ สุดท้ายเลยทำได้เพียงถอนหายใจยาวๆอย่างปลงๆเท่านั้น

 

“เฮ้อ....ช่างเถอะนานๆทีพักผ่อนบ้างก็ดี” ก็ได้แต่หวังว่าเขาจะได้พักนะคนเอาแต่ใจตัวเองแบบนั้นจะยอมให้เขาได้พักหรือ? พอคิดแบบนั้นมือเรียวเล็กก็เผลอยกขึ้นลูบร่องรอยบางอย่างที่ต้นคอของตนที่ใครบางคนนั้นฝากไว้เมื่อคืน

 

“ไม่ได้พักแหงๆ” บ่นพึมพำกับตัวเองเรียบร้อยร่างเล็กก็พาตัวเองกลับมาที่ทำงานก่อนจะมองกลับไปยังเส้นทางที่ร่างสูงวิ่งหายไป

 

“แล้วจะรอเย็นนี้แล้วกันนะมุคุโร่”

 

 

 

Fin.(?)

  

 

 

 

สวัสดีครับไม่ได้เจอกันเสียนานจากฟิคเก่าๆ แหะๆ พอดีช่วงนี้กำลังโปรโมทเพจเลยมาแต่ฟิคสั้นครับ

ภาษาอาจจะแปลกๆไปบ้างไม่ได้แต่นานแล้วฝีมือตก ฮ่ะๆ

ยังไงก็ขอฝากเพจไว้ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ!

 

ผลงานอื่นๆ ของ the rain

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 17:21
    หลงมุคุโร่เลยอะ XD
    ขี้แกล้งแบบนี้เข้ากันได้ดีกับสึนะนะคะ 555555
    #3
    0
  2. #2 LoyolY
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 19:12
    โอ๊ะ!!! มุคุโร่นี่ได้ใจ ชอบมากๆๆๆ
    แต่งอีกเยอะๆเลยก็ดีนะคะ อยากอ่านเยอะๆค่า 
    อยากอ่านคู่แรร์ด้วยค่ะ (ฮา) อยากอ่านยามะเคะ 555


    #2
    0
  3. #1 nooluk
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 03:06
    พูดเลยว่าฟิน 
    #1
    0