พิษรักรานใจ [ทำมือ+พร้อมส่ง]

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 รักร้าว 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    19 ต.ค. 62




“คุณกรรู้เรื่องนี้ด้วยไหมคะ”

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนอัดแน่นไปด้วยความรวดร้าว เธอมั่นใจว่าปกรณ์ต้องรู้เรื่องนี้คงมีแต่เธอคนเดียวที่เป็นผู้ หญิงโง่งมไม่รู้อะไร

 

“ผม...”

 

ธนิชาเบือนหน้าหนีพร้อมกับน้ำตาที่หยดแหมะอย่างห้ามไม่ไหวไม่อยากอ่อนแอต่อหน้าใครทั้งนั้นแม้คนตรงหน้าคือปกรณ์ การ์ดคนสนิทของภาคย์ก็ตาม

 

“เรื่องของคุณภาคย์กับผู้หญิงคนนั้นนานแค่ไหนแล้วคะที่คนพวกนั้นสวมเขาให้กับเทียน”

 

มือนุ่มปาดน้ำตาทิ้งลวก ๆ แค่นยิ้มให้กับความโง่ของตัวเอง เธอตวัดสายตามองปกรณ์ด้วยความผิดหวัง

 

เธอรู้ว่าไม่ใช่ความผิดของผู้ชายตรงหน้า แต่ก็อดพาลพาโลไม่ได้

 

“คงมีแต่เทียนที่ไม่เคยรู้อะไร” เอ่ยจบก็หมุนกายเดินจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้การ์ดหนุ่มได้แต่มองตามอย่างเป็นห่วง

 

 

 

ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา ภาคย์ก็ผละออกจากผู้หญิงที่เขากำลังฟัดอย่างรวดเร็ว

 

มือแกร่งเสยผมตัวเองลวก ๆ ราวกับต้องการสงบสติอารมณ์ที่มันกำลังพลุ่งพล่านก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

“ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมาทำงานอีก ฉันไล่เธอออก”

 

“คะ...คุณภาคย์”

 

ดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์มาอย่างดีได้แต่เบิกกว้างด้วยความตกใจไม่คิดไม่ฝันว่าจะถูกไล่ออกแบบนี้

 

“มะ...เมื่อกี้เรายังมีความสุขกันอยู่ไม่ใช่หรือคะ ทำไมคุณภาคย์ถึงจะไล่รวิออกแบบนี้”

 

หญิงสาวเอ่ยถามออกไปอย่างร้อนรน เขาเรียกให้เธอเข้ามาในห้องแล้วก็จู่โจมเธอโดยไม่ทันตั้งตัวด้วยจูบที่แสนเร่าร้อนทำเอาเธอตอบสนองเขาโดยอัตโนมัติ

 

เธอกับเขากอดจูบลูบไล้ฟัดกันตรงโซฟาในสภาพที่เธอแทบจะถูกเขาลอกครอบออกจนหมดตัว อีกเพียงแค่นิดเดียวก็จะเลยเถิดกันไปไกลแต่เขากลับหยุดทุกอย่างไว้กลางอากาศทำเอาเธอค้างเติ่งไม่น้อย

 

“คุณภาคย์”

 

ภาคย์ตวัดสายตามองอย่างดุดัน “ฉันไม่พูดซ้ำนะรวิ”

 

รวิดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอทำงานกับภาคย์มานานจนรู้ดีว่าคนอย่างเขาพูดคำไหนคำนั้น

 

เลขาฯ สาวได้แต่จัดแจงเสื้อผ้าตัวเองมือไม้สั่นก่อนจะพาตัวเองออกไปจากห้องตามคำสั่ง

 

ทันทีที่เปิดประตูก็พบกับการ์ดคนสนิทของภาคย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องอยู่ก่อนแล้ว

 

วูบหนึ่งที่เลขาฯสาวรู้สึกอับอายจนหน้าร้อนได้แต่ก้มหน้าลงเพราะไม่กล้าสู้หน้าและพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

 

เพราะดูท่าแล้วยังไงปกรณ์ก็คงดูออกว่าเธอทำอะไรกับเจ้านายตัวเองบ้าง

 

“คุณภาคย์ครับ”

 

ภาคย์ทรุดกายลงบนโซฟาบุนวมตัวนุ่มที่เขาเกือบจะมีอะไรกับเลขาฯ ของตัวเองไปเมื่อครู่

 

เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

 

“ออกไปก่อนปกรณ์ ฉันอยากอยู่คนเดียว”

 

“ครับ”

 

การ์ดหนุ่มก้มศีรษะเป็นเชิงรับรู้ก่อนจะหมุนกายเดินออกไปจากห้องแต่โดยดี

 

ภาคย์เสยผมหนัก ๆ ก่อนจะประสานสองมือไว้ใต้คาง เหลือบตาขึ้นมองผนังห้องที่ทำจากกระจกใสทั้งหมดทำให้ห้องทำงานของเขาที่ตั้งอยู่บนตึกสูงกว่าเจ็ดสิบชั้นสามารถมองเห็นวิวทั่วกรุงเทพมหานครได้

 

มือหนาล้วงบุหรี่ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทออกมาจุดก่อนจะอัดมันเข้าปอดหนัก ๆ ปล่อยควันสีขาวคลุ้งให้อบอวลไปทั่วห้อง

 

ทั้ง ๆ ที่เขาควรจะรู้สึกดีใจที่ทำให้ธนิชาเจ็บแต่ทำไมถึงเป็นเขาที่รู้สึกเจ็บเอง

 

ภาคย์ทิ้งตัวกับพนักโซฟาอย่างอ่อนล้าก่อนจะหลับตาลง

 

“มึงมันบ้าไอ้ภาคย์...”

 

 

 

>>>เรื่องนี้ค่อนข้างจะดราม่าหน่อยๆ หม่นนิดๆ ค่อนไปทางปานกลาง ยังไงก็ขอฝากอีบุ๊คด้วยนะคะ วางจำหน่ายแล้วค่ะ

 


พิษรักรานใจ
คัทรินทร์
www.mebmarket.com
รักของเธอคือหัวใจแต่รักของเขาคือพิษร้ายที่ค่อยๆ ทำลายหัวใจไปทีละน้อยต่อให้เข้มแข็งแค่ไหนสุดท้ายก็แหลกคามือเขาอยู่ดี...“พี่ภาคย์ทำแบบนี้ทำไม”“ก็ไม่ทำไม แค่ของหายแล้วอยากได้คืน”คำว่า ‘ของ’ ที่หลุดออกจากริมฝีปากของเขาทำเอาธนิชาน้ำตาแทบร่วง เจ็บหนึบไปทั่วทั้งหัวใจมือที่กำปมผ้าห่มไว้กำแน่นยิ่งกว่าเดิมก่อนดวงตากลมโตจะตวัดมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ปลายเตียงด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อนด้วยสายตาวาววับ“เทียนไม่ใช่สิ่งของ” หญิงสาวเค้นเสียงกลับไปอย่างโกรธจัด“........”“และเทียนไม่ใช่ของๆ พี่”“เหรอ?”เขาสวนกลับทันควัน เลิกคิ้วพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ“เทียนไม่ใช่ของพี่งั้นเหรอแล้วเทียนเป็นของใคร เป็นของมันงั้นเหรอ?!”“.......”“ตราบใดที่พี่ยังอยู่ อย่าหวังเลยว่าเธอจะได้เป็นของใคร”“เทียนไม่ใช่ของพี่ ได้ยินไหม เลิกยุ่งกับเทียนสักที!”“แน่ใจเหรอว่าเทียนไม่ใช่ของพี่ แน่ใจแล้วใช่ไหมที่พูดออกมา...”--------------------------------พิษรักรานใจภาคย์ x ธนิชา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

12 ความคิดเห็น