{OS/SF} Produce101 / all Jonghyun

ตอนที่ 2 : เด็กเสี่ย <<Minhyun x Jonghyun>>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 990
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 ก.ค. 60

 


เด็กเสี่ย


Minhyun x Jonghyun



 





At สนามบินอินชอน

 

             ภายในอาคารผู้โดยสารที่มีผู้คนมากมาย ร่างสูงของฮวัง มินฮยอน หรือเสี่ยมินฮยอนที่ทุกคนรู้จัก กำลังเดินไปยังประตูทางออก เพื่อไปขึ้นรถที่กำลังรอรับอยู่หน้าประตูทางออก และมีร่างสูง แต่ก็ยังสูงน้อยกว่าตนของลูกน้องยืนรออยู่

 

 

      “เชิญครับเสี่ย”    คัง แดนเนียล มือขวาคนสนิทของเสี่ยมินฮยอน และยังเป็นเพื่อนรักของเสี่ยมินฮยอนด้วยเช่นกัน พูดขึ้นหลังจากเห็นเจ้านายเดินมายังรถที่จอดไว้

 

 

       “อืม…”  เสี่ยมินฮยอนขานรับออกไป

 

ภายในรถหลังจากที่มินฮยอนกำลังนั่งอยู่ จึงเอ่ยถามดงโฮขึ้น

 

       ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ทุอย่างเรียบร้อยดีไม่?”

 

       “เรียบร้อยดีครับเสี่ย

       “อืมดี….. แล้วอยู่กันสองคนมึงไม่ต้องมาครับ พูดปกติกับกู กูว่ากูเคยบอกกับมึงหลายครั้งละ ”  ใช่ปกติ ถ้าอยู่สองคน พวกเค้าจะพูดแบบเพื่อนสนิท

 

     แหมะ กูล้อเล่น

 

     “ ดีมากครับไอ้แดน

 

     แน่นอนครับไอ้มิน

 

     ฮ่าๆ

 

 

   รถเลี้ยวเข้ามายังคฤหาสน์หลังใหญ่ และมีลูกน้องและเหล่าแม่บ้านมาคอยต้อนรับอย่างมากมาย หลังจากที่มินฮยอนกลับมาจากเคลียปัญหาที่บริษัทใหญ่ที่ชิคาโก้ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเสี่ยหนุ่ม ซึ่งจริงๆแล้ว พ่อแม่ของเขาก็เป็นคนเกาหลี แต่ไปตั้งหลักปักฐานกันที่นู้นมินฮยอนเลยเกิดที่นู้นด้วยเช่นกัน แต่พอพ่อขยายสาขามาที่เกาหลี เลยให้มินฮยอนมาดูแลที่นี้

 

 

 

     ยินดีต้อนรับครับ/ค่ะ เสี่ย”  

 

  

   ทำไมทุกคนถึงเรียกผมว่าเสี่ยหน่ะเหรอ ทุกคนก็คงอยากรู้ ผมจะบอกให้ก็ได้ เพราะเมื่อก่อนตอนมาชอบเลี้ยงเด็ก เด็กที่หมายถึงก็อย่างที่คิดนั้นแหละครับ ผมแค่รักเด็กเอง เวลาเด็กมันอ้อนละรู้สึกอยากเอาใจ ทุกคนเลยเรียกผมว่าเสี่ยก็แค่นั้น >-<

 

 

 

                          ภายใน PD ผับที่มีชื่อเสียง ซึ่งมีเจ้าของก็คือคังดงโฮ หนุ่มหล่อเจ้าของร้านแห่งนี้ ที่นี้มีแต่ลูกค้าที่กระเป๋าหนัก จึงทำมีแต่ลูกนักการเมือง นักธุรกิจ เท่านั้น ราคาแทบไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาไม่สามารถซื้อได้เลยทีเดียว ดังนั้นจึงมีพนักงานหน้าตาดีเพื่อเป็นที่ดึงดูดลูกค้าด้วยเช่นกัน

 

 

               มินฮยอนเดินเข้ามาภายในผับ ซึ้งมีเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ กำลังนั่งรออยู่ภายในห้อง VIP

 

 

      น้องมิน !! ทางนี้เว้ย!” เสียงของเฮียแจฮวาน เพื่อนรุ่นพี่ของมินฮยอนดังขึ้นมาพร้อมด้วยร่างบาง ร่างหนึ่ง ซึ่งก็ไม่ต้องเดานั้นคือเจ๊ซองอุน เมียของไอ้เฮียแจนั่นเอง

 

“หวัดดีเฮีย เจ๊” มินฮยยอน พูดขึ้น

 

“สบายดีไหม ไปอยู่นู้นซะหลายเดือนเลย” เจ๊ซองอุนคนสวยพูดขึ้น มินฮยอนจึงหันไปยิ้มและกำลังจะตอบเจ๊ซองอุน แต่เฮียแจฮวานขัดขึ้นมา

 

“มึงไม่ต้องยิ้มหวานให้เมียกูขนาดนั้น -__-” เฮียแจฮวาน

 

“มึงจะให้กูหลับตาพูดกับเจ๊เหรอ -_____-”  มินฮยอนถึงกัยส่ายหัวเซ็งกับอาการขี้หึงเว่อร์ของแจฮวาน

 

“พอได้ละทั้งสองคน น้องมินนั่งก่อนๆ พึ่งมาถึงเอง เฮียก็เว่อร์ไปละ ”  เจ๊ซองอุนรีบพูดตัดบทก่อนที่ทั้งสองจะเถียงกันไปมากกว่านี้

 

           มินฮยอนจึงหันไปทักทายคนอื่นๆที่นั่งดื่มกัน ซึ่งประกอบไปด้วย ดงโฮ เจ้าของผับแห่งนี้ และมินกิแฟนของดงโฮ ถัดมาคือ ยองมิน ฮยอนบิน ควานลิน และซองอูซึ่งเป็น ซึ่งเป็นเพื่อนที่เรียนมหาลัยมาด้วยกัน

 

 

 

 

           ทางด้านฝั่งหนึ่งของ PD Pub

 

ร่างบางของคิมจงฮยอน หรือน้องเจอาร์ของเหล่าเจ๊ในร้าน เพราะใบหน้าที่น่ารักทำให้ทุกคนเอ็นดู กำลังทำงานอย่างคล่องแคล้ว     

 

จงฮยอนทางนี้จ้า

 

จงฮยอนโต๊ะโน้นด้วย

 

จงฮยอน! อย่าลืมเสิร์ฟโต๊ะนู้นนะ”  และอีกมากมาย

 

ได้คร้าบบบบบบบจงฮยอนขานรับอย่างขะมักเขม้น เขาไม่เคยปริปากบ่นซักครัก ถึงแม้ว่างานจะหนักมากแค่ไหน จึงทำทุกคนเรียกหาแต่จงฮยอนผู้น่ารัก

 

พี่จงฮยอนพักผ่อนก่อนก็ได้นะครับ เดี๋ยววีช่วยที่เหลือเอง ผมเห็นพี่ยังไม่ได้พักเลยวี หรืออี แดฮวี หรือน้องหวี หนุ่มน้อยน่ารักอีกคนนึงในร้านเอ่ยขึ้น แดฮวีก็เป็นที่รักไม่แพ้กับจงฮยอนเลย

 

นั่นสิเจ๊เห็นเราก็ยังไม่พักได้พักเลยนะเจ๊จี หรือยุน จีซอง พูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงคนเป็นน้อง

 

แต่ว่า…” จงฮยอนกำลังจะพูด

 

ไม่มีแต่จงฮยอน เดี๋ยวเราเป็นลมขึ้นมาจะทำยังไงเจ๊จีซองพูดโดยให้สายตาจิกไปหาร่างโปร่งของจีซอง เพราะด้วยอายไลเนอร์ที่จัดเต็มทำให้ดูตาเฉี่ยว เลยทำให้ดูน่ากลัวนิดๆ แต่จริงเจ๊จีซองเป็นคนใจดีมาก ถ้าหากใครไม่รู้จักคนคิดว่าเจ๊จีซองกำลังจะตบอีกคนเป็นแน่

 

อ่า ก็ได้ครับ งั้นผมไปพักก่อนนะครับ….พี่ไปพักก่อนนะแดฮวีจงฮยอนหันไปพูดกับเจ๊จีซองและประโยคหลังหันไปพูดกับแดฮวี

 

และร่างบางของจงฮยอนก็เดินไปยังหลังร้าน และระหว่างทางก็เจอกับชายคนนึง

 

น้องจงฮยอน จะไปไหนครับชายคนนั้นพูดขึ้นมา

 

เอ่อ ไปพักหลังร้านครับ”  จงฮยอนจำได้ว่าชายคนนี้คือเสี่ยซังบิน ลูกค้าประจำของทางร้านที่ตัวเขาไปเสิร์ฟโต๊ะนี้อยู่บ่อยๆ

 

อ่า งั้นผมขอคุยกับน้องจงฮยอนแป๊บนึงนะ

 

เอ่อ มีอะไรเหรอครับ?” จงฮยอนจึงถามออกไป

 

ผมชื่อซังบินนะครับ ผมชอบน้องจงฮยอน น้องจงฮยอนอาจจะไม่รู้จัก แต่ว่าผมมาที่นี้เป็นเดือนๆก็เพราะน้องจงฮยอนเสี่ยซังบินพูดขึ้นมาด้วย

 

เอ่อ ผมขอโทษร่างบางได้แต่เอ่ยขอโทษเพราะไม่รู้จะพูดอะไร

 

จงฮยอนรับรักพี่เถอะนะซังบินไม่ยอมแพ้

 

แต่ผมไม่รู้จักคุณ

 

ไม่รู้จักก็ทำความรู้จักสิครับ

 

คนเค้าไม่ชอบจะตื้อทำไม รู้ไม่ว่ามันน่ารำคาญร่างสูงที่แอบฟังอยู่นานรู้สึกรำคาญแทน เลยพูดสวนออกไป

 

แกเสือกอะไรด้วย!!” ซังบินพูดสวนกลับไปยังชายหนุ่มปริศนา

 

ก็ไม่ได้อยากเสือก แต่นี้เด็กฉัน My name is Hwang minhyun จำไว้ !”

 

          จากนั้นร่างสูงของมินฮยอนก็ดึงร่างบางของจงฮยอนมาจูบอย่างดูดดื่มต่อหน้าซังบิน ทำให้ร่างบางของจงฮยอนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก ปล่อยให้ร่างสูงของมินฮยอนจูบต่อไปอีกหลายนาที เมื่อเทียบกับมินฮยอนแล้วจงฮยอนดูเหมือนกับลูกแมวตัวน้อยๆ ในอ้อมกอดคนตัวโต ปล่อยให้ซังบินอึ้งไปตามๆกัน

 

          ที่ทำแบบนี้ไม่ใช่อะไรหรอกนะ เพราะเค้าก็กำลังเล็งร่างบางของจงฮยอนด้วยเหมือนกัน งานนี้บอกเลยเสี่ยมินไม่พลาดครับพี่น้อง อิอิ

 

 

 

 

        Minhyun part

 

            ในระหว่างการเดินทาง ผมลอบมองร่างโปร่งบางที่นั่งนิ่งเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่คนข้างๆจะถาม ผมก็ไม่ได้พูดอะไร จนผ่านไปซักพักนึง ผมหันไปอีกที่ก็เจอเด็กน้อยของผมกำลังหลับแล้วอิอิ ผมก็มโนไปว่าเด็กน้องจงฮยอนของผมแหละ ก็ทำไม คนนี้ผมจองอ่ะ ทำไงหล่ะทีนี้ คงต้องพากลับบ้านผมแล้วหล่ะ

 

 

 

 

          เมื่อถึงบ้านผม แดนเนียลก็เดินมาเปิดประตูรถ ผมก็เดินอ้อมไปอีกฝั่งนึงเพื่ออุ้มร่างบางไปยังห้องนอน<ของผม>

 

 

 

 

ใครวะ?” แดนเนียลถามออกมาด้วยความสงสัย

 

 

 

เด็กร้านเฮียโฮ”  ผมตอบออกไป

 

 

 

แล้วจะให้จัดห้องรับรองแขกป่ะ

 

 

 

ไม่ต้อง ”     จากนั้นผมก็เดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านทันที โดยมีร่างบางหน้าตาน่ารักๆอยู่ในอ้อมกอด

 

 

 

   ผมวางร่างบางของจงฮยอนอย่างเบามือที่สุด เพราะไม่อยากให้ร่างบางตื่นขึ้นมา ยามที่ร่างบางหลับทำไมมันดูน่ารัก น่าฟัดแบบนี้ >.<

 

 

 

ใจเย็นไว้ลูกพ่อ พ่อรู้ว่าคนตรงหน้าน่าฟัดขนาดไหน แต่………

 

 

 

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

 

 

 

ห้ามใจไว้ คนตรงหน้ายังเด็กอยู่นะ

 

 

 

จะทนไปทำไม

 

 

นายอยากเป็นคนแก่หื่นกามเหรอ

 

 

ของน่ารักๆมาอยู่ตรงหน้า โง่มาก !!!

 

 

นายจะทำกับเด็กไร้เดียงสาได้ลงคอเหรอมินฮยอน

 

 

อันเดรววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

 

      แองเจิลมินฮยอนกับเดวิลมินฮยอนเถียงกับแบบไม่มีใครยอมใคร แต่ผมก็ยังมีสามัญสำนึกพอไม่ทำอะไรกับเด็กน้อยหรอก เว้นแต่เด็กน้อยจะสมยอมก็ว่าไปอย่าง หึหึ   ดังนั้นผมความอาบน้ำแล้วไปนอน

 

 

เมื่ออาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ผมจึงรีบปิดไฟนอน แต่ก่อนนอนของค่าจ้างในการอุ้มเด็กน้อยเป็นการหอมแก้หนึ่งที

 

 

ราตรีสวัสดิ์เด็กน้อยจมูกโด่งก้มลมไปหอมแก้มเด็กน้อยที่กำลังอยู่ในห้วงแห่งความฝันและล้มตัวลงนอนข้างร่างบาง……

 

 

 

Minhyun  part the end….

 

 

     ช่วงสายของอีกวัน  ร่างทั้งสองร่างกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนุ่ม โดยที่คนตัวสูงกว่า กำลังนอนกอดร่างบางของเด็กน้อย ใบหน้าอมยิ้มเล็กน้อย เพราะรู้สึกวันนี้เป็นวันที่นอนเต็มอิ่มและสบายที่สุด แต่ในที่สุดร่างในอ้อมกอดของเสี่ยมินก็ตื่นขึ้นมา

 

อ่ะ ที่นี้ที่ไหน ?!” วินาทีแรกที่ลืมตาขึ้นมา ผมก็ต้องตกใจเพราะมานอนที่ห้องใครกัน

 

อืมมมมจูจู่ ร่างสูงที่โอบกอดผมไว้ก็รู้สึกตัวขึ้น

 

คุณ ตื่นนะครับ !” ผมจึงรีบปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมา

หืม เอ่อ ตื่นแล้วเหรอเด็กน้อย เด็กน้อย??!

 

นี้คุณ เมื่อคืนคุณฉวยโอกาสผม แล้วยังมาเรียกผมว่าเด็กน้อยอีก คุณนี้มัน !”

 

แต่ฉันช่วยเธอไว้จากไอ้ผุ้ชายหน้าหม้อนั้นไว้นะ ช่วยอะไรของเขา ช่วยโดยการมาจูบเนี้ยนะ จงจะฟ้องแม่ แงๆๆ

 

ช่วยด้วยการจูบเนี้ยนะ คุณจะบ้าเหรอ

 

แล้วช่วยได้มั้ยหล่ะ ผู้ชายคนนั้นก็เชื่อนะ หึอะไรของเค้า วิธีอื่นมีตั้งเยอะแยะ เหอะโกหกหน้าตาย

 

ก็!” ก่อนผมจะพูดขึ้น เค้าก็ขัดขึ้นมาซะก่อน

 

ก็ได้ ฉันจะบอกให้ ฉันชอบเธอไงหล่ะเด็กน้อยหา !!! ชอบ

 

คุณอย่า มะ มา โกหก เราไม่เคยเจอกันเลยใช่เราไม่เคยเจอกันเลยซักครั้ง แล้วจะมาบอกว่าชอบผมเนี้ยนะ เป็นไปไม่ได้หรอก ให้ตายผมก็ไม่เชื่อ

 

เธอเชื่อเรื่องรักแรกพบมั้ยหล่ะผมได้แต่อึน มึน และงง จนไม่ได้ตอบอะไรเขาไปเลย

 

“………….”

 

นั้นแหละ ตอนแรกที่ฉันเห็นเธอ ฉันก็คิดว่าเธอมีอะไรที่พิเศษกว่าคนอื่น เธออาจจะไม่เชื่อก็ได้นะ ฉันไม่ได้บังคับ แต่ฉันจะทำให้เธอชอบฉันให้ได้ และจากนั้นฉันจะทำให้เธอรักฉันเป็นของฉันคนเดียวไงหล่ะ คิม จงฮยอน ผมเคยถูกผู้ชายบอกรักนะ แต่ก็ไม่เคยรู้สึกอะไร แต่ทำไมกับผู้ชายตรงหน้าถึงทำให้ผมใจเต้นแรกแบบนี้ ม่ายยยยยยยยยยยยย จงฮยอน มันแค่คำโกหกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

 

 

 

 

1 เดือนต่อมา…..

 

 

 

 

         ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาผมรู้สึกว่าเสี่ยมินพูดจริง ทำจริงเค้าบอกว่าจะตามจีบ คอยดูแลเอาใจใส่และคอยช่วยเหลือทางบ้านผม จนตอนนี้เสี่ยมินเป็นลูกรักของพ่อและแม่ของผมอีกคนหนึ่งแล้ว  แล้วผมก็รู้สึกแปลกๆเวลาที่เสี่ยคอยดูแลเอาใจใส่หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงทุกครั้ง หรือผมจะรักเสี่ยแล้ว ??

 

       ก่อนที่ผมจะคิดอะไรเพ้อเจ้อไปมากกว่านี้ เสียงเจ๊จีซองก็ดังขึ้น เรียกสติของผมให้กลับมา

 

 

 

จงฮยอน เสี่ยมินสุดหล่อมาหาจ้า”  เสียงแหลมๆของเจ๊จีซองดังขึ้นออกแนวจะแซวซะมากกว่า

 

เค้าแค่มาหาอะไรทานเองเจ๊ ไม่ได้มาหาผมซักหน่อยผมแก้ตัวไปเพราะไม่อยากเขินไปมากกว่านี้

 

อะจ้า ไม่มาหาก็ไม่มาหา งั้นเจ๊เรียกเด็กคนอื่นไปบริการโต๊ะเสี่ยมินฮยอนก็ได้ก่อนที่เจ๊จีซองจะหันไปเรียกคนอื่น ผมจึงรีบพูดอย่างลืมตัว

 

เดี๋ยวผมไปดูแลโต๊ะเสี่ยมินฮยอนเองก็ได้ไม่น่าเลยเรา แงๆๆๆๆ TT น้องจงอยากจิร้องไหก้ เมื่อกี่ยังปากแข็งอยู่เลย เจ๊จีซองต้องล้อแน่ๆเลย

 

แหมๆๆ ทีงี้รีบเชียว กลัวเสี่ยไปจีบเด็กคนอื่นหล่ะสิพูดเสียงแหลมไม่พอยังทำสายตาจิกอีก ฮืออออออ

 

มะ ไม่ ชะ ใช่ซักหน่อยเจ๊ ผมแค่ทำตามหน้าที่ทำไมต้องติดอ่างด้วยหล่ะ >;<

 

อะจ้า เจ๊เชื่อก็ได้แล้วนางก็เดินสะบัดก้นออกไปทันที

 

 

            ผมจึงเดินไปยังโต๊ะเสี่ยมินฮยอนวันนี้เสี่ยนั่งอยู่คนเดียว ไม่มีเพื่อนมานั่งด้วยเหมือนปกติ ระหว่างทางผมได้แต่ก้มลงมองพื้น ไม่อยากสบตากับเสี่ยมินฮยอนเลย เพราะทุกครั้งที่เห็นสายตาอันแหลมคมคู่นั้นทำให้รู้สึกเขินขึ้นมาทุกครั้งที่มอง

 

 

 

 

เอ่ออ รับอะไรดีครับเมื่อมาถึงโต๊ะของเสี่ยผมจึงได้ถามประโยคเดิมทุกครั้ง

 

รับจงฮยอนของเสี่ยมีมั้ยหล่ะหยอดวันละนิดจิตแจ่มใส

 

“ >///<” ผมไม่รู้จะตอบเสี่ยว่ายังไงได้แต่เงียบ

 

ฮ่าๆ งั้นเอาแบบเดิมในที่สุดเสียก็สั่งมา

 

ครับผมจึงรีบเดินออกมาทันทีที่เสี่ยมินฮยอนสั่งอาหารเสร็จ

 

 

แหมมมม หยอดเด็กเจ๊แบบนี้ทุกวัน จนเด็กเค้าเขินหน้าแดงเมื่อไหร่จะขอเค้าเป็นแฟนแบบจริงๆจังๆซักทีหล่ะเสี่ยเป็นเสียงของเจ๊มินกิ แฟนสุดสวย? ของเฮียดงโฮเจ้าของร้านดังขึ้น

 

ก็ว่าจะขอวันนี้แหละเจ๊เสี่ยมินฮยอนพูดขึ้นทันทีเมื่อคนที่พึ่งมาใหม่พูดจบ

 

จริงดิ ! เจ๊จะรอดู อิอิ งั้นเจ๊ไปคอยให้กำลังใจหลังร้านละ ขอให้โชคดี  จากนั้นเจ๊มินกิก็รีบเดินอย่างกระดี๊กระด้าทันที

 

หึหึเสี่ยมินฮยอนได้แต่หัวเราะน้อยๆให้กับท่าทางของแฟนเพื่อน

 

 

 

 

               ไม่นานอาหารก็เริ่มมาเสิร์ฟที่โต๊ะ และก็เป็นเด็กน้อยหน้ามนจงฮยอนคนเดิมที่เป็นคนนำอาหารมายังเสิร์ฟ เพราะตอนที่เจ๊มินกิเข้าไปพูดอะไรกับเจ๊จีซองสักอย่าง เจ๊จีซองเลยเป็นสั่งให้เค้าเป็นคนยกอาหารมาที่โต๊ะเสี่ยจงฮยอนคนเดียว

 

           เมื่ออาหารจานสุดท้ายเสิร์ฟไปถึงโต๊ะ และผมก็กำลังเดินออกมาเหมือนเดิม แต่ก็มีมือหนาของเสี่ยมินฮยอนรั้งไว้ จึงทำให้ผมมองหน้าเสี่ยอย่างงงๆ

 

 

 

อะ เอ่อ เสี่ยต้องการอะไรเพิ่มเหรอครับ?” ผมจึงหันไปถามด้วยความสงสัย

 

หนูจะให้คำตอบเสี่ยได้หรือยังที่เสี่ยเคยถามหนูไปที่ห้องของเสี่ย สรรพนามที่สี่ยเรียกเปลี่ยนไปมันยิ่งทำให้ผมรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาทันที

 

หือ คะ คำ ตอบอะไรครับผมจำได้หรอกแต่ว่ามันยังเขินอ่า

 

ก็ที่ว่าหนูจะยอมเป็นแฟนเสี่ยได้หรือยัง เสี่ยรอหนูมาตั้ง 1 เดือนแล้วนะเสี่ยพูดดังขึ้นทำให้ผมอายมากแทบจะซุกหน้าเข้ากับอกเสี่ยทันที ที่เสี่ยพูดจบ

 

ผะ ผม ไม่รู้ >///<” แง หน้าร้อนไปหมดแล้วนะ

 

หืออ ไม่รู้ได้ยังไง เสี่ยอุตส่าให้เวลาหนูคิดตั้งเดือนนึงแล้วนะ ถ้าไม่ตอบเสี่ยจะถือว่าตกลงแล้วนะไม่พูดเปล่าเสี่ยมินฮยอนกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น จนในที่สุดผมก็อยู่อ้อมกอดของเสี่ย

 

ก็…” เจ๊ๆ ช่วยจงด้วย จงทำตัวไม่ถูก

 

หนูจงฮยอนก็ตอบรับเสี่ยไปสิ เสี่ยตามเฝ้าทุกวันยังไม่แน่ใจอีกเหรอเจ๊มินกิพูดขึ้นมา เพราะเห็นว่าจงฮยอนเริ่มทำตัวไม่ถูก

 

นั้นสิ เจ๊จีซองคนนี้รับรองด้วยเกียรติของลูกเสือเลย เสี่ยมินฮยอนเป็นคนดีแน่นอนเจ๊จีซองเสริม เพื่อสร้างความมั่นใจให้กับจงฮยอน

 

ว่าไงครับ หนูจงอยอนเป็นเสียงของเสี่ยมินฮยอนที่กระซิบข้างหู

 

กะ ก็ได้ครับในที่สุดผมก็ตอบตกลงเสี่ยมินฮยอน >///<

 

ก็ได้อะไรครับเด็กน้อย เสี่ยจอห์นเมื่อเห็นท่าทีว่าผมยังเขินก็เลยแกล้งให้หน้าแดงขึ้นกว่าเดิม

 

ก็ตกลงเป็นแฟนเสี่ยไง! >.<”  ให้พูดมาก็เขินเป็นนะ

 

              จุ๊บ!

      เมื่อผมพูดจบเสี่ยมินฮยอนก็ดึงผมเข้ามาจูบทันทีแทบไม่ทันตั้งตัว ปากหนากำลังลิ้มรสปากแดงสดอยู่หลายนาที ทำให้คนรอบข้างเริ่มแซว คงไม่พ้นเจ๊ทั้งสองของจงฮยอนที่ค่อยลุ้นอยู่เป็นแน่แท้

 

ฮิ้ววววววววววววววววววววววววววววววววววว!!”

 

 

 

              ความรักอาจจะต้องใช้เวลา แต่ถ้าเมื่อเราเจอคนที่ใช่ก็อย่าลังเลที่จะทดลองมัน ต่อให้ต้องใช้ความพยายามขนาดไหนก็ตาม….

 

 



 

--------------------------------------------------THE END ---------------------------------------------------





ปล. 5555555 เรื่องแรกยังไม่จบ เรื่องใหม่มาแล้ว ฝากติดตามด้วยนะคะ หากผิดพลาดประการใดก็ขออภัย 

สาสารถแว๊บมาพูดคุยกันได้ทางทวิตเตอร์ @Hunklung_412 กันได้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #6 `-chanhunholic (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 07:00
    งื้ออออออเขินแทนยัยเจจ ขอมินเจอีกนะคะ งื้อออออ
    #6
    0
  2. #4 sashiha99 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 01:39
    พี่มินคนบ้าพาเข้าออกจากผับตอนเขานอนหลับเนี่ยนะ5555555 เด็กเสี่ยๆจริงโว้ย ชอบนะคะสู้ๆ
    #4
    0