[os/sf] The Sheltering Rain: All x Daehwi

ตอนที่ 4 : [SF] Falling Rain IV

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    19 ธ.ค. 60

[SF] Falling Rain IV

Minhyun x Jonghyun, Dongho x Daehwi, Guanlin x Seonho




Posted: 17/12/17
Edited: 19/12/17











#Shelterain101

14,235 words

BG Music: Epik high ft. Suhyun – The Benefits of Heartbreak

https://www.youtube.com/watch?v=ZO2IDA3xR9I




































The summer sun was not meant for boys like me.

Boys like me belonged to the rain.

- Benjamin














*









(Flash Back) Our Story; Daehwi, Minhyun, Jonghyun

ตอนนี้จะเป็นเรื่องของ แดฮวี มินฮยอน แล้วก็จงฮยอนในอดีต-ปัจจุบันนะคะ







– Daehwi’s Part – Osaka, 2010-2014








การย้ายมาอยู่ที่ญี่ปุ่นเป็นเรื่องที่ค่อนข้างลำบากสำหรับคนที่ไม่มีพื้นฐานทางด้านภาษาแบบอีแดฮวีเลย ถ้าไม่ติดว่าเขามีพี่ชายข้างบ้านที่แสนใจดีล่ะก็นะ – พี่ชายที่มาจากประเทศเกาหลีใต้เหมือนกับเขา แต่อีกฝ่ายน่ะอยู่ตัวคนเดียวเพราะมาเรียนมหาลัยที่นี่เท่านั้น



พี่ชายคนนั้นมักจะเดินไปโรงเรียนพร้อมกับเขาเสมอ พวกเราทำงานพิเศษที่ร้านเดียวกัน มันเป็นร้านเบเกอรี่แถวๆอพาร์ทเม้น นั่นจึงทำให้พวกเขาสนิทกันเร็วมากๆ พวกเขาแทบจะรู้ทุกเรื่องของกันและกัน



มันอาจเป็นเพราะฮวังมินฮยอนเดินเข้ามาในช่วงเปลี่ยนผ่านในชีวิตของแดฮวีพอดี –

ช่วงเวลาที่ทำให้เขาแทบจมอยู่กับกองน้ำตาและสายฝนหลงฤดู


และอาจเป็นเพราะว่าพวกเราต้องเดินอย่างโดดเดี่ยวในประเทศที่มีแต่ความกดดันและการโทษตัวเอง






“ถ้าอยากร้องไห้ล่ะก็...”


“...”


“ออกไปเล่นน้ำฝนกับพี่ไหม?”




หนึ่งปีหลังจากที่แดฮวีรู้จักพี่ชายคนนั้น คุณพ่อของเขาก็เสีย คุณพ่อที่เป็นทุกอย่างสำหรับแดฮวีและคุณแม่

มันเป็นช่วงเวลาที่ทรมานจนเขาอยากจะลองโบยบินไปในอากาศ สัมผัสความสูงของตึกสิบชั้นดูซักครั้ง


แดฮวีไม่ใช่เด็กที่สดใสตั้งแต่แรก อาการป่วยที่เรื้อรั้งของคุณพ่อทำให้เขาไม่สามารถยกยิ้มออกมาได้อย่างจริงใจเสียเท่าไหร่ อีแดฮวีที่ทำได้แค่พับนกกระดาษทุกวันเพื่อขอพร





และในขณะที่เขากำลังพับนกกระเรียนตัวที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้า

คุณแม่ก็เดินเข้ามาทั้งน้ำตา



ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและน้ำเสียงที่สั่นเครือ

ท้องฟ้าที่สดใส ไร้ก้อนเมฆใดๆ ไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดของแดฮวีและคุณแม่






“พอแล้วล่ะลูก ...”



“….”



“เลิกพับเถอะแดฮวีอ่า"






มันเป็นครั้งแรกที่คุณแม่บอกให้แดฮวีล้มเลิกความตั้งใจในสิ่งที่ทำ

ทั้งๆที่แม่ของเขามักจะบอกเสมอว่าให้ทุ่มเทเต็มที่กับทุกๆอย่าง แม้ว่ามันจะช้าไป ไม่สมหวัง ไม่มีใครเห็นค่า



แต่ครั้งนี้มันเป็นมากกว่าเหตุผลสามข้อนั้น

เพราะว่าพระเจ้าเพิกเฉยต่อความพยายามตลอดหนึ่งปีของเด็กวัยสิบสามปี





ครบแล้วล่ะ แดฮวีอ่า"





เสียงของผู้ชายที่มักอยู่เคียงข้างเขาเสมอ

คนที่มักจะเฝ้ามองแดฮวีพับกระดาษพวกนั้น


เสียงที่แสดงถึงความอ่อนโยน – มันอบอุ่นกว่าอากาศในฤดูใบไม้ผลิเสียอีก






“อธิษฐานซี่ – "



“ผมจะอธิษฐานอะไรได้อีก?"



ได้สิ :)”






ใบหน้าที่หล่อเหลานั่นหันมายิ้มให้เขา ทั้งๆที่น้ำสีใสนั่นกำลังไหลลงมาจากนัยน์ตาสีดำขลับ มันกลมโตราวกับพระจันทร์เต็มดวง นัยน์ตาที่สะท้อนภาพของเด็กผู้ชายที่กำลังหลงทาง –

คนที่มองไม่เห็นทางเพราะหยาดน้ำสีใสที่ยังไหลลงมาไม่หยุด




“ขอให้คุณลุงได้หลับสบายๆ ขอให้คุณลุงมองเห็นแดฮวีประสบความสำเร็จ"


“...”


“หรือขอให้..ได้กลับมาเจอกันอีก – ถ้าชาติหน้ามีจริงล่ะก็นะ"





แดฮวียิ้ม .. เขาจำได้ว่ามันเป็นรอยยิ้มเดียวที่เขาทำได้ในวันนั้น

รอยยิ้มของอีแดฮวีที่เกิดขึ้นเพราะฮวังมินฮยอนเสมอ



อีแดฮวีหลับตาลง –

และวินาทีนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความว่างเปล่ารอบตัว ความมืดมิดที่แสนน่ากลัว


มันเป็นที่ๆคุณพ่อของแดฮวีจะต้องไปอยู่จนตราบนิรันดร์งั้นหรือ?





ไม่ยุติธรรมเลย …






เจ้าของนัยน์ตาสีดำขลับลืมตาขึ้นมา เขามองสิ่งรอบตัวด้วยความเฉยเมย

ไม่มีน้ำตาไหลลงมาจากดวงตาสีรัตติกาลอีกเลยนับจากนั้น


จะมีก็แต่ความเข็มแข็งที่เปราะบางก็เท่านั้น




มันเป็นการเติบโตที่น่าเจ็บปวดสำหรับฮวังมินฮยอน

เด็กผู้ชายคนนั้นที่เพิ่งเริ่มยิ้มเป็น คนที่กำลังจะเรียนรู้ถึงความหมายของคำว่าความหวัง




กลับตกลงไปอีกครั้งในหลุมที่เขาแทบจะมองไม่เห็น

และมันก็ทำให้มินฮยอนแน่ใจ ว่าเขากำลังตกหลุมรักอีกฝ่าย



ความรักที่ไม่ใช่ความรักแบบพี่น้อง

เขายังจำได้ว่าวันนั้นหัวใจของมินฮยอนหมือนถูกเหยียบซ้ำๆในตอนที่อีกฝ่ายหายไปเกือบอาทิตย์



และสิ่งแรกที่ฮวังมินฮยอนทำตอนเจอหน้าอีกฝ่าย คือการบอกรักน้อง

คุกเข่าลงขอความรักจากคนที่ไม่อยากรักใครอีกแล้ว



คนที่เก็บทุกอย่างไว้กับตัวตลอดเวลา

เด็กผู้ชายตัวเล็กๆที่แบกทุกอย่างไว้กับตัวเอง –


ความเศร้า ความโดดเดี่ยว ความพยายาม และความสิ้นหวัง




มินฮยอนตัดสินใจเข้าไปในโลกของแดฮวีอย่างเต็มตัว

ก้าวเข้าไปอย่างเห็นแก่ตัว – กลายเป็นโลกที่แตกสลายของอีแดฮวีอย่างมั่นใจ


มินฮยอนสอนให้น้องรู้จักดนตรี เขาใช้มันปลอบประโลมเด็กที่กำลังหลงทาง

และมันก็ได้ผล หลังจากนั้นเด็กน้อยของเขาก็ใช้เวลาหลังเลิกเรียนมาฝึกซ้อมแทน



อีกฝ่ายแทบไม่ได้นอน แต่เพราะใบหน้าที่ทั้งมุ่งมั่นทั้งมีความสุขนั่นทำให้ไม่มีใครห้าม

และมินฮยอนก็เลือกที่จะไปน่ังอยู่ข้างๆอีกฝ่ายแทน คอยส่งผ่านความอบอุ่นที่แดฮวีบอกว่ามันอบอุ่นกว่าเตาผิงในฤดูหนาวเสียอีก




ฮวังมินฮยอนเป็นครั้งแรกของอีแดฮวีในทุกๆอย่าง



ครั้งแรกที่มีแฟน

ครั้งแรกที่รักใครซักคนมากขนาดนี้

ครั้งแรกที่ยอมร้องไห้ต่อหน้าใครซักคน

ครั้งแรกที่ส่งยิ้มให้อย่างสดใสทั้งๆที่หัวใจกำลังแตกสลาย


      เป็นคนที่อีแดฮวีเลือกที่จะมอบครั้งแรกให้

เป็นคนแรกที่เขายอมให้นั่งอยู่ในโลกของตัวเอง ในตอนที่แดฮวีกำลังโลดแล่นอยู่ในโลกของดนตรี

เป็นคนแรกที่เขาอยากจะให้อีกฝ่ายเข้ามารู้จักในทุกมุม ทุกตัวตนของเขา

เป็นคนแรกที่แดฮวีอยากแสดงความรู้สึกเห็นแก่ตัว

เป็นคนแรกที่ทำให้แดฮวีอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป





พวกเขาส่งผ่านความอบอุ่นให้กันจนฤดูกาลผันเปลี่ยนไป –



เพราะแบบนั้นสำหรับอีแดฮวี ฮวังมินฮยอนน่ะไม่ใช่แค่ความรัก

ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบนั้นกลายเป็นโลกใบใหม่ของเขา


โลกที่พร้อมจะล่มสลายลงมาทุกเมื่อ

ทันทีที่อีกฝ่ายเดินจากไป




ทุกอย่าง – ถล่มลงมาจนแตกละเอียด เหลือเพียงแต่เศษเสี้ยวที่จับต้องไม่ได้

มีเพียงแค่ฝุ่นผงที่ถูกหลอมหลวมจากหยาดน้ำตา



ผู้ชายที่สร้างสองเหตุผลให้อีแดฮวีมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างปวดร้าว

สาเหตุที่เรียกว่า ฮวังมินฮยอน และ ดนตรี




ฮวังมินฮยอนที่เลือกเดินออกไปทั้งๆที่พึ่งสร้างบ้านให้อีแดฮวีเสร็จ

อีกฝ่ายเดินจากไปพร้อมกับคำขอโทษและคำว่ารัก




ความรักที่มีจริง … แต่ไม่มากพอเมื่อเทียบกับความรักที่มินฮยอนมีให้เพื่อนสนิทคนนั้น




ใช่…


ฮวังมินฮยอนเดินจากไปเพื่อกลับไปสร้างบ้านหลังใหม่ให้เพื่อนสนิทคนนั้น

คนที่พึ่งเสียทั้งพ่อและแม่ไปในอุบัติเหตุ –



คนที่รอดกลับมาอย่างปฏิหาริย์


เป็นคนเดียวกับที่พรากปฏิหาริย์ในโลกแคบๆที่เต็มไปด้วยความมืดมิดของอีแดฮวี



โลกใบนั้นถล่มลงมา..


เพราะอีแดฮวีไม่สามารถสร้างบ้านต่อได้ด้วยตัวคนเดียว

และมันก็ไม่มีประโยชน์ที่จะสร้างบ้านหลังนั้นให้เสร็จ



ในเมื่อมันไม่มีคนที่เขาอยากกลับไปเจอแล้ว

และคนๆนั้นก็ไม่ได้รอคอยการกลับมาของเขาอีกต่อไป


      เพราะแบบนั้นอีแดฮวีจึงต้องเดินต่อไปทั้งๆที่ไม่มีบ้านให้กลับไป



      ฮวังมินฮยอนเดินจากไป 



      หลังจากนั้นอีกสามเดือนคุณแม่ของเขาก็เดินทางไปยังโลกที่แสนมืดมิดเหมือนกับคุณพ่อ

        อีแดฮวีจึงต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยไม่มีบ้านให้กลับไป – มีเพียงแค่อีแดฮวีกับโลกที่ไม่ยุติธรรม




         แต่ถึงแบบนั้นฮวังมินฮยอนก็ยังคงเป็นความทรงจำที่สวยงามที่สุดเสมอ

     





คนๆนั้นที่อีแดฮวีอธิษฐานให้อีกฝ่ายเจอแต่ความโชคดี

คนที่เขาอยากจะเอาความโชคร้ายทุกอย่างบนโลกมาไว้กับตัวเอง


เพื่อให้ฮวังมินฮยอนได้เดินบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยดอกไม้









แด่รักแรกที่ยังคงสวยงามที่สุดเสมอ –

ของอีแดฮวี



รักแรกที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของเขา ครั้งหนึ่งที่เคยมีอยู่จริง

ครั้งหนึ่งที่มิใช่นิรันดร – และจะไม่มีวันโคจรกลับมา









(The nights are still bright without you

And autumn, too, will turn into spring

But why am I like this?

What do I live for?)











*










– Jonghyun’s Part – Seoul, 2011, 2014-2017








“นี่"


“หืม?”



จงฮยอนส่งเสียงงัวเงียผ่านปลายสายโทรศัพท์ เพื่อนสนิทที่อยู่ดีๆก็หายไปเป็นอาทิตย์ แต่กลับโทรมาตอนตีสามของคืนวันอาทิตย์ เพื่อนสนิทคนเดียวที่ไปเรียนต่อมหาลัยที่ญี่ปุ่น


ฮวังมินฮยอนคือเพื่อนสมัยเด็กที่อยู่กับจงฮยอนมาในทุกช่วงเวลาของชีวิต

มันเป็นความคุ้นเคยที่อบอุ่นอยู่เสมอ




“ว่าไง โทรมาแล้วทำไมไม่พูด"




เขาได้ยินเพียงแค่เสียงสูดหายใจแรงๆ เหมือนว่ามินฮยอนคนเก่งจะเป็นหวัดแฮะ




“แค่จะโทรมาบอกอะไรบางอย่างนะ"




รูปประโยคที่กำกวมของอีกฝ่ายมักจะทำให้จงฮยอนมีความหวังเสมอ

ความหวังที่มีมาตลอด แต่ไม่เคยสมหวังนั่นแหละ







“อื้อ?”




“มินมีแฟนแล้วนะ"






จงฮยอนหัวเราะออกมา มันคงเป็นเสียงหัวเราะที่ตลกน่าดู –

แต่สำหรับเขาน่ะ มันเป็นเสียงหัวเราะที่เป็นเหมือนมีดนับร้อยเล่มกำลังทิ่มแทงทุกอย่างให้แตกละเอียด


หัวใจที่มีแต่ฮวังมินฮยอนบรรจุอยู่มาตลอด มันแตกละเอียดเป็นครั้งที่สิบสาม





“น้องแดฮวี?”




ในหัวนึกออกแต่เรื่องราวของเด็กข้างบ้านคนนึงที่มินฮยอนมันจะเล่าให้ฟังเสมอ เรื่องราวของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่แม้แต่จงฮยอนยังอยากปกป้อง แม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นหน้าอีกฝ่ายก็เถอะ




“อื้อ"



“พึ่งขอเลย?”


“อ่า..จริงๆแล้วพ่อน้องพึ่งเสียน่ะ แล้วหายไปทั้งอาทิตย์เลย"



“มินฮยอนเลยรู้ใจตัวเองสินะ?”




ถามออกไปทั้งๆที่ร่างบางรู้สึกได้ถึงน้ำอุ่นๆที่ไหลลงมาอาบแก้มเนียน แสงสว่างจากดวงจันทร์ที่ส่องผ่านมายังหน้าต่างยังคงสวยงามเหมือนเดิม


เพียงแค่วันนี้ภาพเหล่านั้นมันพร่าเลือนเพราะความอ่อนแอของจงฮยอน




“อื้อ ขอโทษที่โทรมาตอนดึกๆนะ"



นี่..มินฮยอน – ฮวังมินฮยอน



“ทำไมอยู่ดีๆก็ขอโทษล่ะ ผีเข้าหรือไง?”



ถ้าเป็นเราบ้างล่ะ … ถ้าคิมจงฮยอนหายไปบ้าง



“นั่นสินะ – จริงๆเราก็แค่อยากแชร์ทุกช่วงเวลาดีๆกับเจ ตอนที่มีอะไรบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปด้วย"



นายจะรู้ใจตัวเองบ้างไหม?



“เหมือนท่ีตอนนี้ฮวังมินฮยอนได้สละตำแหน่งคนที่โสดสนิทตลอดยี่สิบปี ฮ่าๆ"




คงไม่หรอก..


คงไม่มีทางรู้ใจตัวเอง


เพราะมันมีแต่คำว่าเพื่อนและมิตรภาพมาตั้งแต่แรกแล้ว




“ยินดีด้วยนะมินฮยอนอ่า"




จงฮยอนพยายามใช้น้ำเสียงที่สดใสที่สุด เขาพูดมันออกไปในจังหวะเดียวกับที่หิมะแรกกำลังตก




“นี่มินฮยอน – "




ความเชื่อที่ว่ากันว่าหากสารภาพรักในวันที่หิมะแรกตกจะสมหวัง


– จงฮยอนคงสารภาพไปไม่ได้



“หิมะแรกตกแล้วล่ะ"




แต่อย่างน้อย…




“งั้นหรอ ใส่ถุงเท้าแล้วห่มผ้าหนาวๆล่ะ อย่าดิ้นจนผ้าห่มหล่นไปกองกับพื้นด้วย"




ขอให้คิมจงฮยอนได้ลองอธิษฐานซักครั้ง


พูดออกไปในวินาทีเดียวกับที่มือเรียวกดตัดสายอีกฝ่าย




“เรารักกันแบบอื่นไม่ได้หรอมินฮยอนอ่า"


“เราเป็นแฟนกันไม่ได้หรอ – "





(The nights are still bright without you

And autumn, too, will turn into spring

But why am I like this?

Are you like this too?

Why me?)








มันเป็นคำอธิษฐานที่ใช้เวลาสามปีในการทำให้มันเป็นจริงครึ่งนึง


คำอธิษฐานที่ต้องแลกมากับความสูญเสียเกินกว่าที่คิมจงฮยอนจะรับมันไหว





มันเป็นคืนหลังจากที่หิมะแรกได้ตกไปแล้ว และครอบครัวของเขากำลังขับรถกลับบ้าน

น่าตลก – ที่มันเป็นการขับรถกลับบ้านที่มีจงฮยอนเพียงคนเดียวที่กลับมาถึงบ้าน


บ้านที่เหลือเพียงแต่โครงสร้าง ไร้ความอบอุ่น และไร้ความหมาย




ความเจ็บปวดจากร่างกายที่ได้รับมันเทียบไม่ได้กับภาพของบุคคลอันเป็นที่รักสองคน

คนสองคนที่ใช้เวลาช่วงสุดท้ายในชีวิตหันมาบอกรักเขา บอกให้รอดกลับไปและอย่าโทษตัวเอง



คนที่บอกว่าได้รับของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตแล้ว และมันคือวินาทีที่จงฮยอนลืมตาขึ้นมาดูโลก

และเพราะว่าพวกท่านได้รับของขวัญที่ดีที่สุดมา พวกเขาจึงต้องรีบกลับไปตอบแทนพระเจ้า



น่าตลกสิ้นดี ทั้งๆที่ตอนนั้นเขาอยากพูดอะไรกลับไปบ้าง

แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ไม่มีแม้แต่เสียงร้องไห้ที่ดังออกมา


มีแค่น้ำตาโง่ๆที่ไหลออกมาไม่หยุด –





และโลกก็ดับใบ

จงฮยอนตื่นขึ้นมาเพื่อพบกับความว่างเปล่า ที่มีเสียงร้องไห้ของฮวังมินฮยอนดังอยู่ข้างๆ



อีกฝ่ายจับมือเขาไว้และพร่ำบอกว่าเขาหลับไปนานแค่ไหน บอกว่ารักเขามากแค่ไหน บอกกับจงฮยอนว่ามินฮยอนกลัวว่าเขาจะไม่ตื่นขึ้นมาแค่ไหน



จงฮยอนเหลือบไปเห็นนกกระดาษที่เต็มขวดโหล

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา




“นี่ – จงฮยอนอ่า"



“...”



“วันนี้วันที่เก้าสิงหาล่ะ"



“...”


“ของขวัญวันเกิดปีนี้"



“...”



“ขอให้คิมจงฮยอนมีชีวิตอยู่ข้างๆฮวังมินฮยอนตลอดไป"




ฮวังมินฮยอน

คนที่อบอุ่นและอ่อนโยนเสมอ



คนที่เดินจากไปเพื่อไปเป็นบ้านของเด็กผู้ชายคนนั้น

เดินกลับมาเป็นบ้านให้คิมจงฮยอนแทน



คนที่เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของจงฮยอนมาตลอด

คนที่เป็นความทรงจำในทุกๆช่วงชีวิตของจงฮยอน


กลายมาเป็นโลกทั้งใบของเขาจริงๆ




“ช่วยรออีกซักนิดนะ"



“...”



“ขอให้เรามั่นใจกว่านี้อีกซักนิด – "





อีกสามเดือนต่อมาที่หิมะแรกตก –





จงฮยอนขอให้แดฮวีพบเจอแต่ความสุข

ขอโทษอีกฝ่ายในทุกๆวันที่ตื่นขึ้นมาพบมินฮยอนยิ้มอยู่ข้างๆ



ขอบคุณที่เด็กผู้ชายที่แตกสลายคนนั้นไม่รั้งมินฮยอนไว้

และนั่นอาจเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ฮวังมินฮยอนตกหลุมรักคนๆนั้นภายในเวลาไม่กี่เดือน








*






– Jonghyun’s Part – Seoul, 2017







มันเป็นคือวันศุกร์ที่ผู้คนหลากหลายวัยต่างผลัดกันเดินเข้าออกร้าน ร้านที่เป็นของจงฮยอนและมินฮยอน ร่างบางก้มหน้ามิกซ์เครื่องดื่มด้วยความตั้งใจ แต่แล้วเสียงใสๆที่เข้มแข็งของใครบางคนก็ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมา



ร่างเล็กที่กำลังนั่งเล่นเปียโนที่ตั้งอยู่กลางร้าน คนที่ร้องเพลงสนุกๆให้กลายเป็นเพลงเศร้าได้ โน้ตดนตรีที่ถูกเล่นให้ช้าลง คอร์ดที่ถูกปรับให้ต่ำลงสองคอร์ด นัยน์ตาคู่สวยที่ถ่ายทอดความเศร้ามาได้มากกว่าใบหน้าสวย



ราวกับถูกต้องมนต์

หลังจากนั้นจงฮยอนก็รอให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาหา



ขอเบียร์หนึ่งทาวเวอร์ฮะ แล้วก็ Whisky Rebellion”



อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เขาหนึ่งที รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะชี้ไปทางโต๊ะที่ตัวเองนั่ง



“เอ่อ.. น้อง?”



จงฮยอนรั้งอีกฝ่ายไว้ทั้งๆที่ยังไม่แน่ใจนักว่าทำไมตัวเองถึงอยากฟังดนตรีของอีกฝ่ายอีกครั้ง




ครับ? แดฮวี อีแดฮวีฮะ"




แต่คำตอบที่ได้รับกลับมามันทำให้จงฮยอนรู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก เขาใช้สายตาสำรวจคนตรงหน้าอีกครั้ง ตาชั้นเดียวและตาสองชั้นอาจทำให้อีกฝ่ายมองโลกได้ต่างจากคนอื่น สเน่ห์ที่มาพร้อมกับนัยน์ตาสีดำที่ถึงจะดูหม่นหมองแต่ก็ยังส่องประกายสวยกว่าดวงตาคู่ไหนๆ



คนที่ยิ้มแล้วทำให้คนดูรู้สึกว่าโลกกำลังแตกสลายได้มากที่สุด



คนที่หลงไหลในโลกของดนตรีมากกว่าใครๆ


วินาทีนั้นจงฮยอนมั่นใจแล้ว –

ว่าอีกฝ่ายต้องเป็นคนในคำอธิษฐานเมื่อสองปีที่แล้ว


คนที่เขาเคยขอให้อีกฝ่ายพบเจอแต่ความสุข




“สนใจมาเล่นดนตรีที่ร้านพี่ไหม"


“ครับ?”




คนที่จงฮยอนกำลังจะผลักให้อีกฝ่ายกลับมาพบเจอกับความสับสนอีกครั้ง




“วันไหนก็ได้ที่เราสะดวก – พอดีพี่กำลังหานักดนตรีมาเล่นดนตรีสดประจำร้านน่ะ"




เพียงเพราะเขาอยากจะแน่ใจในความรู้สึกของมินฮยอน –


ว่าถ้าได้พบกันอีกครั้ง ในตอนที่ทั้งจงฮยอนและแดฮวีสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเองแล้ว




ได้สิครับ ผมชอบบรรยากาศของร้านนี้มากๆ :)”




ฮวังมินฮยอนจะเลือกเป็นโลกของใคร

โลกที่หมายความว่ารัก


รักแบบที่อีกฝ่ายอยากให้มันคงอยู่ชั่วกัลปาวสาน




ขอบคุณนะ คุณแดฮวี :)”


“ด้วยความยินดีครับ พี่?”

จงฮยอน – คิมจงฮยอนน่ะ"




ทุกอย่างมันเริ่มต้นจากวันนั้น


วันที่จงฮยอนอยากจะกลายเป็นคนเห็นแก่ตััวอีกครั้ง

ทั้งๆที่เขาก็กำลังเห็นว่าเด็กผู้ชายตรงหน้าแทบจะยืนด้วยตัวเองไม่ไหว




ใช่..

เขารู้



แต่คิมจงฮยอนก็กำลังจะแตกสลายเหมือนกัน




กับความรักที่ไม่มีเส้นความสัมพันธ์

กับความรู้สึกผิดที่มีให้คนที่ไม่เคยเห็นหน้า



เขาก็แค่อยากให้มินฮยอนเลือกอีกครั้ง

แค่อยากให้มินฮยอนมั่นใจกับทางที่เลือก




เพราะฮวังมินฮยอนไม่สามารถเป็นโลกของคนสองคนได้พร้อมๆกัน

อีกฝ่ายเป็นเพียงแค่มนุษย์คนหนึ่ง และอีแดฮวีกับคิมจงฮยอนไม่ใช่กลุ่มดาวเคราะห์




และเพราะฮวังมินฮยอนเป็นคนที่จงฮยอนอยากจะให้อีกฝ่ายพบเจอแต่ความสุขเสมอ


เป็นคนที่จงฮยอนอยากจะถือร่มให้ในวันฝนตกเสมอ


แต่มันก็ไม่เป็นไร – ไม่เป็นไรจริงๆ




หากอีกฝ่ายเลือกที่จะกลับไปถือร่มให้คนอื่น

คิมจงฮยอนก็แค่จะถือร่มตามอีกฝ่ายเงียบๆ



ฮวังมินฮยอนที่เป็นรักแรก รักเดียว

เป็นความรักที่ไม่เคยหายไป




เช่นเดียวกับความขมปร่าในใจ

เช่นเดียวกับความสุขที่ห้อมล้อมในทุกห้วงขณะที่มีอีกฝ่ายอยู่ข้างๆ





      ขอโทษนะแดฮวี พี่ไม่ใช่พี่ชายที่ใจดีที่สุดในโลกหรอก..










*








Minhyun’s Part, 2017









ฮวังมินฮยอนเป็นคนเห็นแก่ตัว

เขาเป็นคนโลภที่เลือกจะเป็นบ้านให้คนสองคน –

บ้านหนึ่งที่เขาเลือกเดินจากมา เพื่อกลับมาบ้านหลังเก่าที่เขาเคยสร้างไว้



ความรักที่เขามีให้อีแดฮวีมันคือความสัตย์จริง

เช่นเดียวกับความรักที่เขามีให้คิมจงฮยอน เพื่อนสนิทของตัวเอง



ความรักมันเป็นเรื่องที่น่าพิศวงเสมอ

เคยมีคนบอกกับเขาว่าเราไม่สามารถรักใครพร้อมกันได้สองคน



แต่มินฮยอนก็อยากเดินกลับไปถามคนๆนั้นว่า

นั่นเป็นเพราะอีกฝ่ายไม่เคยสัมผัสความรู้สึกนั้นหรือเปล่า?



โอเค ถึงสุดท้ายแล้วเขาจะชั่งน้ำหนักได้ว่าความรักที่มีให้ฝั่งไหนมันมากกว่ากัน

แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นเหตุผลที่หนักแน่นพอที่จะเปลี่ยนให้อีกฝั่งกลายเป็นความไม่รักหรือเปล่า



“มินฮยอนฮยอง"





เสียงใสๆที่ไม่เคยเปลี่ยนไป นัยน์ตาที่ดูเศร้ากว่าวันวาน แต่กลับเข้มแข็งขึ้นจนมินฮยอนรู้สึกภูมิใจ

อีแดฮวีที่ผอมลงกว่าช่วงเวลานั้นทำให้เขารู้สึกแตกสลาย



นัยน์ตาที่ยังมีฮวังมินฮยอนเป็นโลกทั้งใบนั่นมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก

ไร้ซึ่งความเกลียดชังใดๆ แม้สิ่งที่เขาเคยทำไว้กับคนตรงหน้าจะเรียกได้ว่าความเลวร้ายที่สุด





“ยังชอบเดินตากฝนเหมือนเดิมเลยนะ"






เป็นการทักทายที่ดีที่สุดเท่าที่ฮวังมินฮยอนจะทำได้

ส่งรอยยิ้มโง่ๆไปให้กับคนที่เคยเป็นครึ่งหนึ่งของชีวิตเขา


อีกฝ่ายพยักหน้าก่อนจะส่งรอยยิ้มมาให้ –

เป็นครั้งแรกที่อีแดฮวีส่งรอยยิ้มที่แตกสลายมาให้ฮวังมินฮยอน


ทั้งๆที่เขาเคยเป็นข้อยกเว้นเดียวของอีกฝ่ายแท้ๆ



แต่มันคงไม่แปลกอะไร สำหรับคนที่เดินเข้าไปและเดินออกมาอย่างไร้เยื่อใยแบบเขา






“แต่ตอนนี้พี่กำลังถือร่ม"



น้องพยายามส่งรอยยิ้มมาให้เขาอีกครั้ง

สายฝนที่โปรยปรายลงมาคงเป็ยข้ออ้างของอีแดฮวีอีกครั้ง



ร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรง –

ราวกับอีกฝ่ายพร้อมจะปลิวไปกับสายลม

กลับไปยังท้องฟ้าที่อีแดฮวีเคยบอกว่าอยากจะไปสัมผัสมันซักครั้ง





“พี่คงไม่ชอบเดินตากฝนแบบผมแล้ว"





ได้ผล…

คราวนี้มันเป็นรอยยิ้มแบบที่อีกฝ่ายมักจะส่งมาให้เขาอย่างสดใส


เปลือกตาที่ลู่ลงหนึ่งข้างกับร่างกายที่สั่นไหว

แสงจากพระจันทร์ทำให้ฮวังมินฮยอนมองเห็นความอ่อนแอของอีกฝ่ายชัดขึ้น


และถึงจะเป็นแบบนั้น




“อื้อ มันคงเป็นเพราะพี่โตขึ้นน่ะ"




ฮวังมินฮยอนได้เลือกแล้ว




เลือกที่จะเป็นแค่ความทรงจำของเด็กผู้ชายคนนั้น

เลือกที่จะร่วมกันสร้างความทรงจำกับใครอีกคนไปเรื่อยๆ



“เพราะงั้นอย่าเดินตากฝนอีกเลย "



ฮวังมินฮยอนที่เคยสอนข้ออ้างในการร้องไห้ให้อีแดฮวี

กลับบอกให้เขาหาเหตุผลอย่างอื่น



“เอาร่มพี่ไป แล้วเดินกลับดีๆนะ"




มินฮยอนยิ้ม ก่อนจะเดินผ่านอีกฝ่าย

เขากระซิบบอกคำๆเดิม – ประโยคเดียวกับที่เคยใช้เป็นข้ออ้างในการเดินออกมาจากชีวิตของอีแดฮวี



ขอบคุณ ขอโทษ และ รัก




“ฝากขอบคุณเจ้าของร่มด้วยนะครับ"




ให้อีแดฮวี – เด็กผู้ชายคนนั้นที่ยังรู้จักฮวังมินฮยอนดีกว่าตัวเอง






กลิ่นหอมของกาแฟ แอลกอฮอล์ และกลิ่นฝนเป็นสิ่งที่ทำให้เขายิ้มออกมา

การเป็นคนเห็นแก่ตัว กลายเป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายๆ


เพียงแค่ตัวแปรหนึ่งในนั้นมีผู้ชายที่ชื่อว่าคิมจงฮยอนเป็นองค์ประกอบ




“ฮยอนอ่า"




คนที่กำลังยืนเช็ดแก้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เขา นัยน์ตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส กระตุกบางอย่างในใจเขาจนมันแตกละเอียดไปหมด

มันอาจจะดูเห็นแก่ตัว


ที่มินฮยอนรักคนสองคนพร้อมๆกัน

แต่คิมจงฮยอนเป็นคนที่เขาอยากจะเฝ้ามองอีกฝ่ายเติบโตและแตกสลาย อะไรก็ได้ ตราบใดที่ข้างๆอีกฝ่ายยังมีฮวังมินฮยอนอยู่




“มั่นใจหรือยัง"




เสียงสูงที่แหบขึ้นจมูกนั่นดังขึ้น มันแสดงความหวาดกลัว และหวั่นไหว

ที่เห็นชัดที่สุดคงเป็นความรัก




“ไม่ว่าทางไหนที่มินเลือก"


“...”


“เราก็จะยังอยู่ที่เดิม"




การที่เขาถูกปลุกให้ออกไปซื้อยานอนหลับให้จงฮยอน ทั้งๆที่เขาเองก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายยังมียาเหลือเยอะขนาดไหน ไหนจะเด็กคนนั้นที่เดินออกมาจากร้านของพวกเขา


และคำถามที่กำลังถูกถามออกมาจากปากอีกฝ่ายเมื่อครู่ มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะทำความเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมด




“ขอโทษนะ"




ร่างโปร่งเดินเข้าไปสวมกอดคนที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอด สัมผัสที่เปียกชื้นตรงหน้าอก ทำให้้มินฮยอนรู้ว่าอีกฝ่ายร้องไห้เพราะเขาอีกแล้ว





“ขอโทษที่ต้องให้นายใช้ความกล้าทั้งหมดกับเรื่องแบบนี้"




ฮวังมินฮยอนทำให้คิมจงฮยอนเปลี่ยนไปขนาดไหนกันนะ?

ฮวังมินฮยอนทำให้คิมจงฮยอนต้องร้องไห้กี่ครั้งต่อวันกันนะ?




“แต่หลังจากนี้นายไม่ต้องทำอะไรแบบนั้นแล้วล่ะ"




แต่ไม่ว่าจงฮยอนจะเปลี่ยนไปในทางไหน

ทางทีดีกว่าหรือทางที่มืดมนกว่านี้




“เพราะเรามั่นใจแล้ว"



ฮวังมินฮยอนก็จะไม่ปล่อยมือคู่นี้

ไม่ปล่อยให้คิมจงฮยอนคนนี้หลุดลอยไปไหนอีกแล้ว




“เรารักจงฮยอน"





ถ้าผู้คนนิยามความรักว่ามันคือการที่เราอยากอยู่กับอีกฝ่ายไปจนช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต

หากความรักคือการชั่งน้ำหนัก


ความรักของฮวังมินฮยอนคือคิมจงฮยอน


ความรักของเขาที่เป็นตลกร้ายสำหรับอีแดฮวี

และฮวังมินฮยอนคงเป็นคนที่ใจร้ายและใจดีที่สุดในความทรงจำของเด็กผู้ชายคนนั้น



คนใจร้ายคนนั้นเงยหน้าขึ้น ก่อนจะพบว่าคนที่มีดวงตาที่เศร้าที่สุดอีกคนกำลังมองมา

อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อยในตอนที่ดวงตาของพวกเราประสานกัน



คนเป็นพี่ตัดสินใจขยับปาก เพื่อบอกสิ่งที่เขาอยากพูดออกไป

แต่สายฝนที่โปรยปรายลงมาเมื่อครู่ มันทำให้แรงโน้มถ่วงมีมากเกินกว่าพลังของเขาที่จะเปล่งมันออกไป





‘ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะ’




อีแดฮวียังยิ้มตาปิดเหมือนเดิม

เด็กผู้ชายคนนั้นยังยิ้มให้เขาเหมือนกับวันที่มินฮยอนเดินออกจากชีวิตอีกฝ่าย





‘ลาก่อนครับ’





ฮวังมินฮยอนส่งยิ้มกลับไปเมื่อเขารับรู้สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ



เขาเป็นคนเลว

ที่รู้สึกโล่งใจ




กับการรับรู้ว่าใครบางคนที่รักเขามากที่สุดคนหนึ่ง

กำลังเดินออกไป- และไม่หันกลับมารอเขาอีกแล้ว




“คิมจงฮยอน"





เขาดันให้อีกฝ่ายยืนตรงๆ เพื่อที่จะได้มองเข้าไปนัยน์ตาสีดำสนิท- ดวงตาที่เขามักจะพบทุกครั้งที่หันหลังกลับไป มันไม่ใช่ความสงสาร เหงา หรืออะไรทั้งนั้น


มันเป็นแค่ความรู้สึกที่บริสุทธิ์จนเขาไม่สามารถรู้สึกถึงมันได้

เพราะมันเป็นความรู้สึกที่ไม่มีอะไรมาเจือปน



และเพราะแบบนั้นมันจึงอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้มินฮยอนต้องใช้เวลานานเหลือเกิน-

นานจนเกือบจะทำคนที่สำคัญที่สุดผลัดหลงออกไป





“รักนะครับ"




มินฮยอนยิ้ม

ขณะที่ใครอีกคนที่รอฟังคำๆนั้นมาตลอด กลับนิ่งจนเขาไม่แน่ใจเสียแล้วว่าอีกฝ่ายยังมีสติอยู่ไป



มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาจากนัยน์ตาคู่สวยนั่น ที่ทำให้มินฮยอนแน่ใจว่าจงฮยอนยังได้ยินและเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นอยู่




ขอโทษที่ต้องใช้เวลาขนาดนี้"




มินฮยอนใช้มือที่จงฮยอนบอกว่ามันสวยที่สุด เมื่อมันบรรเลงเพลงเพื่อจงฮยอน




ขอโทษที่ต้องทำให้เสียใจ"




ค่อยๆเกลี่ยหยาดน้ำที่ไหลออกมาให้เบาที่สุด




ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้ ไม่ว่าจะเพราะความดีใจหรือปวดใจ"




ใช้ริมฝีปากของตัวเองจูบซับน้ำตาอีกข้าง ขยับขึ้นไปกดจูบบนหน้าผากอย่างรักใคร่




ขอโทษที่กดดันให้นายทำในสิ่งที่เมื่อก่อนนายคงไม่มีวันทำ"



เสียงสะอื้นไห้ที่ดังขึ้นกว่าเดิม ทำเอามินฮยอนแทบขาดใจ และเขายังรับรู้ได้ถึงสายตาจากลูกค้าขาประจำอีกสองสามคนที่มองมาตาขวาง




อย่าโทษตัวเอง และอย่าคิดว่าความเปลี่ยนแปลงเล็กๆน้อยนี่ จะทำให้เราหยุดรักจงฮยอนได้"




กดจูบลงไปบนริมฝีปากอิ่มที่คอยทำให้เขารับรู้ถึงคุณค่าของตัวเองเสมอ- ริมฝีปากที่ทำให้มินฮยอนรู้สึกราวกับเป็นพระเจ้า




“ขอบคุณที่ไม่เคยหยุดรักมินฮยอน"



“...”



“ขอบคุณมากจริงๆที่ไม่เคยหันหลังให้เราซักครั้ง"




พวกเรามองหน้ากัน หัวเราะออกมา และจับมือกัน




อื้อ ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ มินฮยอนอ่า"




มือที่ประสานกันแน่นขึ้นกว่าครั้งไหนๆ ทำให้จิตใจของมินฮยอนสงบลง มันเป็นความสุขที่สงบสุขอย่างที่เขาไม่คิดมาก่อน




มันจะไม่แน่นไปกว่านี้"


“...”


แต่ก็จะไม่หลวมไปมากกว่านี้แล้วนะ จงฮยอนอ่า"



และวันนี้มินฮยอนก็พบว่าคิมจงฮยอนน่ะ เหมาะกับรอยยิ้มที่สว่างใส มากกว่านัยน์ตาหมองๆนั่นจริงๆ :)





ถึงฮวังมินฮยอนจะใจร้ายกับแดฮวีขนาดไหน แต่เขาก็ยังหวังให้อีกฝ่ายประสบความสำเร็จ

และจากสายตาของคังดงโฮวันนี้ ร่างโปร่งก็ค่อนข้างมั่นใจแล้ว



ว่าอย่างน้อยความฝันที่ครั้งหนึ่งอีกฝ่ายเคยมี จะกลายเป็นจริง




และถ้าวันนั้นมีโอกาสมาถึงจริงๆ


ฮวังมินฮยอนกับคิมจงฮยอนคงเป็นเจ้าของที่ข้างหลังสุดของการแสดง



เพื่อเฝ้ามองรอยยิ้มที่กลับมาสดใสเหมือนเดิม

รอยยิ้มที่สวยไม่แพ้ใครๆ






แด่รักแรกที่ยังคงเป็นความทรงจำที่สุกสว่างเสมอ

แด่รักแรกอีกคนที่ต้องใช้เวลานานเหลือเกินกว่าความรู้สึกพวกนั้นจะสะกิดใจเขา



จากฮวังมินฮยอนที่ใช้คำว่ารักทำให้หัวใจทั้งสองดวงหนาวเหน็บกว่าสายฝน



จากฮวังมินฮยอนที่เลือกจะเดินจากรักแรกคนนั้นตลอดไป

ฮวังมินฮยอนที่เลือกจะใช้คำว่านิรันดรกับรักแรกอีกคน –











TBC





Please comment or tag #Shelterain101



Talk: ขอโทษที่หายไปนานนะคะ แอบหลบไปบิ๊ว+สร้างกำลังใจให้ตัวเองมา;__;

จริงๆแอบตกใจที่อยู่ดีๆก็มีคนมาเม้นเพิ่ม ขอบคุณคุณคนที่แนะนำฟิคเรานะคะ

(ถึงจะไม่เห็นต้นตอทวิตก็ก็ตาม ฮื่ออ ดีใจมากจริงๆค่ะ .___.)

ตอนนี้ไม่มีหลินโฮนะคะ เดี๋ยวจะไปเน้นหนักให้ตอนหน้าฮับ(ถ้าใส่มาคงตัดmoodไป)

คิดว่าอีกไม่เกินสองตอนก็น่าจะจบแล้วค่ะ :) เราจะพยายามแต่งให้จบนะคะ .__.


ปล. ความหน่วงทั้งหมดจะจบลงแร้วว ตอนหน้าเราจะสดใสไปด้วยกันนะคะ ฮื่อออ ;___;

ปล2. ไม่แน่ใจว่าเราสามารถสื่อความรู้สึกของมินฮยอนได้ออกมาดีพอหรือเปล่า แต่มันมีจริงๆนะคะความรู้สึกแบบนี้ ฮวังไม่ได้อยากทำร้ายใครทั้งนั้นค่ะ (ไรท์ด้วย ฮื่ออ ;––;)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #126 maypmv (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 15:59
    ไรท์เขียนดีมากๆเลยค่ะ ตอนนี้คือมันหน่วงมันเศร้ามากๆ เรื่องความรักมันไม่มีผิดไม่มีถูกจริงๆ มันเป็นเรื่องของความรู้สึกของแต่ละคน สงสารแดฮวี น้องเหมือนคนที่โลกถล่มลงมาซ้ำๆ ตั้งแต่คุณพ่อเสียแล้วได้มินฮยอนเข้ามา มินฮยอนก็เหมือนเป็นโลกทั้งใบให้น้องไปแล้ว แต่สุดท้ายมินก็ปล่อยน้องไปเพื่อกลับไปหาจงฮยอน สุดท้ายน้องก็ต้องเสียแม่ไปอีก คือน้องเข้มแข็งมากแล้วจริงๆที่ดูแลตัวเองจนมาถึงตอนนี้ได้ สุดท้ายหวังว่าน้องจะสร้างโลกใบใหม่ที่งดงามกับแบคโฮ ส่วนจงฮยอนเราก็สงสาร เหมือนโลกทั้งใบคือมินมาตลอด รักมินแต่มินไม่เคยรู้ตัวเลย จนสุดท้ายวันที่มินมาบอกว่ามีแฟนแล้วมันเหมือนโลกถล่มลงมาเลย จงฮยอนอดทนมากๆ ต้องแอบร้องไห้แล้วทำตัวสดใสมาตลอดกับมินคงต้องทรมานมากจริงๆ แล้วตอนที่จงฮยอนต้องเสียพ่อแม่ไปคือตอนไรท์บรรยายฉากนี้เราน้ำตาซึมเลย ท่านทั้งสองรักจงฮยอนมากๆแล้วขอให้มีชีวิตรอดกลับไปอย่าโทษตัวเอง คือแบบมันจุกมันหน่วงจริงๆ จุดนั้นเราว่าจงฮยอนเองก็คงไม่อยากเป็นคนเดียวที่รอดกลับมา สุดท้ายมินฮยอน จริงๆก็แอบอยากบ่นแต่มินฮยอนก็รู้ตัวเองว่าตัวเองเห็นแก่ตัว มินโชคดีมากๆที่มีคนที่รักมินมากๆทั้งสองคนขนาดนี้ ทั้งคู่อยากให้มินมีความสุขถึงแม้ตัวเองจะต้องเจ็บปวดก็ตาม ขอบคุณที่สุดท้ายมินก็เลือกได้ว่าอยากจะใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดไปกับใครกันแน่ถึงแม้ว่ามันจะต้องใช้เวลามากๆก็ตาม แต่นั่นแหละมินไม่สามารถเป็นบ้านให้กับทั้งคู่ได้ ขอบคุณที่ปลดปล่อยโซ่ตรวนที่พันธนาการความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงนี้ซะทีนะ
    #126
    0
  2. #115 Justread (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 19:38
    อยากกอดแดฮวีแน่นๆ ทำไมบรรยายดีจนเราจุกไปหมดเลย ยังดีที่อย่างน้อยมินฮยอนก็เลือก ไม่ได้เก็บไว้ทั้งสองคน
    #115
    0
  3. #110 punngirigiri (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 07:51
    ฮวังมินฮยอน... เฮ้อออออ อยากเกลียดที่ทำให้ทั้งสองคนเสียใจ แต่นั่นแหละ... ขอให้แดฮวีประสบความสำเร็จ พี่ดงโฮ สร้างบ้านให้น้องด้วยนะคะ เราฝากน้องด้วย ฮือออออ เราชอบเรื่องแบบนี้มาก บีบหัวใจแต่ก็เห็นว่าปลายทางมันจะโอเค มันคงติดอยู่ในความทรงจำเลยอ่ะเรื่องนี้ ตอนแรกบางบรรทัดเลยก็ยังไม่เข้าใจ ต้องอ่านซ้ำ แต่พอได้อ่านจากมุมมองจากมินฮยอน เราว่าเราเกลียดนะ แต่ฮืออออพี่เค้าเป็นคนอบอุ่น ไม่รู้อ่ะ จะฟินก็ฟินไม่สุด หล่อเลือกได้งี้หรอ แงงง เจ็บปวดกันทุกคน ฮืออออ แต่เราชอบฟิคเรื่องนี้มากนะคะ ที่ทำให้เรารู้สึกแบบนี้ได้ ประทับใจ!!!
    #110
    0
  4. #88 dulcimerkj (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 02:25
    ประทับใจเรื่องนี้มาก ภาษาสวย บรรยายดี ไม่ว่าจะอ่านในฤดูไหนก็ตาม ก็รู้สึกว่าฝนในเรื่องนี้มันทำให้รู้สึกเศร้าจริงๆT_T ฮวีคนเก่งของพี่ สู้นะ
    #88
    0
  5. #83 aun-aom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 20:44
    พี่ดงโฮอ่าาาา เราฝากน้องหวีด้วยนะ
    #83
    0
  6. #76 lookchinui (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 01:14
    เป็นเรื่องที่มีอ่านแล้วเศร้าแต่ความสุข อึดอัดแต่ก็สบายใจ โอ่ย ถ้าไม่มีดงโฮ จะเปนยังไงนะ
    #76
    0
  7. #70 it'sme (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 14:24
    มันให้ความรู้สึกเหมาะกับฝนมากๆสำหรับ3คนนี้อ่ะ โดยเฉพาะน้องแดฮวี ฮือออไม่เป็นไรนะะ พี่เชื่อว่าน้องจะได้มีรอยยิ้มที่สดใสจริงๆ
    #70
    0
  8. #66 yurisoshi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 22:22
    เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แบบ อ่านเเล้วอินน้ำตาคลออ่ะ เเต่งดีจริงนะคะ คือเศร้าไปหมดไม่ว่ากับตัวละครไหน อยากให้เค้ามีความสุขกันทุกคนเลยอ่ะ ฮืออ อ่านเเล้วหน่วงมาก ใช้ภาษาดีมากๆ รอติดตามอยู่นะคะ
    #66
    0
  9. #61 ลูอีเป็นคนตลก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 19:07
    เราชอบความลึกซึ้งของเรื่องนี้มากเลยค่ะ :)
    #61
    0
  10. #57 CallMeGuin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 09:05
    เพิ่งได้เข้ามาอ่านรวดเดียวถึงตอนที่ 4 เลย
    พูดตรงๆว่า ดีใจที่ได้มาอ่านตอนนี้ค่ะ
    รู้สึกได้รับรู้ความรู้สึกของพวกเขาจนเต็มอิ่มเลย (ถ้าไล่ตามอ่านทีละตอนก่อนหน้านี้ ในฐานะแม่ยัยเจ เราคงเครียดแทนลูกตายไปสักครึ่งใจแล้วค่ะ กว่าจะมาถึงบทสรุปในตอนที่ 3 และ 4 XP ) ในที่สุดก็ได้บทสรุปของความรักที่ซ้อนทับกันสักทีนะคะ จากนี้ไปคือการเริ่มต้นใหม่จริงๆ เสียที ดีใจด้วยกับทั้ง 3 คน มินฮยอน จงฮยอน และแดฮวี ... รอติดตามเรื่องราวของพวกเขาต่อไปจากนี้ค่ะ

    ขอบคุณนักเขียนมาสำหรับความ SF ที่มีมิติลึกซึ้งและสมจริงมากเลยค่ะ ภาษาสวย และการเล่าเรืองที่เหมือนสายน้ำไหลเอื่อยแต่ค่อยซึมลึกเข้าไปในจิตใย
    #57
    0
  11. #54 น้องมิน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 23:16
    ไรท์เขียนดีมากกก เรามาอ่านรวดเดียวในวันนี้วันที่ฝนตก ให้บรรยากาศเหมือนดิ่งเข้าไปในฟิคเลย คือมันหน่วงแต่มันก็สวยงามในความรัก เข้าใจทุกคนเลยแบบสงสารแดฮวีนะ สงสารน้องที่มีพี่ชายที่แสนดีข้างบ้านเป็นโลกทั้งใบมี่สองจากคุณพ่อ แต่มันก็จบลงที่โลกใบที่สองที่กำลังสวยงามกลับพังลงไปต่อหน้าต่อตาแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ แต่อยากให้น้องรู้ไว้ว่าพี่ชายข้างบ้านรักน้องจริงนะ รักแบบความรู้สึกจริงๆ เหมือนคนรักไม่ใช่แบบรักในแบบพี่น้อง อยากจับน้องมาโอ๋มากคือแบบน้องเข้มแข็งมากถึงแม้ทุกอย่างในชีวิตจะพังลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่น้องก็พยายามสร้างบ้านใหม่ขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง แล้วตอนนี้น้องก็สามารถอวยพรให้พี่ชายรักแรกของน้องมีความสุขได้อย่างบริสุทธิ์ใจ ก็ได้แต่หวังว่าต่อจากนี้บ้านหลังใหม่ของน้องจะช่วยเยียวยาและนำพาความสุขที่นิรันดร์มาให้น้องสักที ช่วยดูแลจิตใจที่บอบช้ำของน้องด้วยนะพี่ดงโฮ

    จงฮยอนลูกกก เราเข้าใจนะในมุมจงคือแบบรู้สึกผิดกับแดฮวีมาตลอดเวลาที่มินเลือกที่จะทิ้งน้องและกลับมาหาตนในเวลาที่ตัวเองไม่เหลือใคร มินกลับมาทั้งที่ใจยังรักน้องแดฮวีอยู่ แล้วยังกลับมาอยู่ในความสัมพันธ์แบบไม่มีชื่อเรียก อีกใจมันเลยแบบเขารักเราจริงๆเหรอหรือแค่เพราะเราไม่มีใครแต่ในมุมของมนุษย์ทั่วไปมันมีความเห็นแก่ตวอยู่แล้ว ถึงแม้ใจจะสงสารและภาวนาให้น้องแดฮวีได้พบเจอความสุขสักทีตลอดเวลา แต่ความจริงก็พึงพอใจที่มินยังอยู่ตรงนี้กับตัวเองไม่ได้กลับไปหาน้องแดฮวี และมันคงาเป็นสิ่งที่ค้างคาใจตลอด2ปีที่มินกลับมา เมื่อถึงเวลาจึงเลือกที่จะลองเสี่ยงดูอีกสักครั้งว่ามินพร้อมที่จะเป็นบ้านให้ใคร และผลที่ออกมาแม้มันจะช้ากว่าจะได้ยินคำนี้แต่มันก็คุ้มค่ากับการที่รอมาตลอดชีวิต ืออต่อไปนี้ก็สบายใจได้แล้วนะจงฮยอนอ่าา

    ในส่วนมุมของมินนั้นในพาร์ทล่าสุดนี้ เราเข้าใจที่ไรท์พยายามสื่อนะคะ คือมินมีรักแรกสองคนซึ่งคนแรกคือจง อันนี้มินอาจจะไม่รู้ตัวว่ารักอาจจะเพราะแค่คิดว่าคือเพื่อนสนิทที่รักแบบมากไปแบบนั้นหรือปล่าว ส่วนน้องแดฮวีอันนี้คือรักแรกที่กล้าูดว่าคนรักจริงๆ แต่พอเอาเข้าจริงเพิ่งจะมารู้ตัวว่าแท้ที่จริงแล้วรักมันมีให้ใครสองคนได้ไม่เท่ากันหรอกมันต้องมีข้างใดข้างหนึ่งมากกว่าอยู่ดี เมื่อรู้ว่าจะเสียเพื่อนที่รักที่สุดในชีวิตไปจึงเข้าใจแล้วว่ารักที่คิดว่ารักแบบเพื่อนแท้ที่จริงแล้วคือรักแรกที่รักมาตลอดแต่ตั้งไว้ในฐานะเพื่อน เพื่อนที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่คอยแชร์ทุกเรื่องราวทั้งทุกข์และสุขด้วยกันมาตลอด พอมาเกือบจะเสียอขาไปตลอดชีวิตจึงได้เลือกที่จะทิ้งรักแรกอีกคนไว้ข้างหลังแล้วกลับมาบ้านที่เป็นรักแรกหลังเก่า แต่กว่าจะรู้ใจตัวเองได้ว่านี่แหบะคือบ้านที่ต้องการจะอยู่ด้วยไปตลอดชีวิตก็ใข้เวลาเกือบสองปีเลยนะกับความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกแบบนี้ อาจจะเพราะยังลังเลและคอยเฝ้าภาวนาถึงรักแรกอีกคนอยู่บ้างหรือเปล่าจึงไม่มั่นใจที่จะพํดว่ารักจงได้อย่างเต็มปาก จากนี้ไปเมื่อตัดสินใจเลือกแล้วก็ดูแลความรักนี้ดีๆ มีความสุขสักทีนะ

    ฮือออเราเวิ่นเวอมากๆพิมพ์วกไปวนมางงตัวเอง แต่อยากบอกไรท์ว่าชอบมากค่ะมันจะหน่วงไปหน่อยแต่มันก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกของตัวละครจริงไม่ มันหน่วงแต่สวยงาม รอตอนต่อไปนะคะไรท์
    #54
    0
  12. #49 LoverKimJr (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 19:55
    ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงดี น้องไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ยัยเจก็ไม่ผิดเช่นกัน ฮือออออตาฮวังทำให้คนอื่นเจ็บปวดอย่างนี้ได้ยังไง
    #49
    0
  13. #48 ggamjan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 17:13
    แต่งออกมาได้ดีมากๆเลยค่ะ
    #48
    0
  14. #46 mmarche (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 07:37
    ฮือ ไม่ต้องห่วงนะคะ คุณสื่ออารมณ์ของทั้งสามคนออกมาได้ดีมากเลย T_T

    อ่านไปแล้วก็หน่วง คือมันเป็นคสพที่ดูจะชัดเจนแต่ไม่ทีใครทำให้มันชัดเจน เลยแบบ โอ่ย เจ้บ 55555555555555

    ภาษายังสวยเสมอ ขอบคุณที่แต่งให้อ่่านนะคะ รอติดตามเสมอน้า
    #46
    0
  15. #42 Angie Yada (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 22:51
    ภาษาดีมากเลยยย ลึกซึ้งมากก รอนะคะ
    #42
    0
  16. #41 Mmmiiinnn000 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 21:12
    ชอบตอนนี้มากๆ เห็นมุมของทุกตัวละครได้ดีมากๆ เลย ชอบภาษาด้วย ละเอียดแล้วก็สื่ออารมณ์ได้ดีมากๆ เลยค่ะ
    #41
    0
  17. #40 Numwaan1530 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 14:43
    โอย ชอบภาษาของไรด์มาก ลึกซึ้งกินใจ เข้าใจทุกการกระทำของทุกฝ่าย ติดตามนะคะ
    #40
    0
  18. #37 SWTP.JHS!! (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 20:24
    หายไปนานเลย คิดถึงม้ากมากกก เราก็รออยู่เสมอนะ หลงรักภาษาของไรท์ไปแล้ว ไม่ไปไหนแล้วล่ะ
    #37
    0
  19. #36 Starryday (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 20:23
    มันดีมากกกกก เราชอบภาษา เราชอบการบรรยาย ชอบการเปรียบต่างๆ มันใช่อะ ดึงเราเข้าใจในทุกฟีลของแต่ละคนเลย เข้าใจทุกคนและก็เจ็บตามไปด้วย สำหรับเรามันไม่เจ็บดาร์กนะมันแบบหม่นๆหน่วงๆฟีลลิ่งฝนพรำอะตกไปเรื่อยๆไปหนักแต่ก็ไม่เบา ชอบมากกกกกกกกกกกกก กไก่ล้านตัวเลยค่ะ รอติดตามต่อนะ
    #36
    0
  20. #34 barbear (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 17:15
    ไรท์เขียนดีมากกกกนานแค่ไหนเราก็จะรอ มีคนมาเม้นอาจเพราะมีคนถามหาฟิคไรท์ในแทกแบคฮวีค้ะเราจำได้ 😂😂😂😂
    นั่นสิเราไม่รู้ว่าเราสามารถรักใครพร้อมกันสองคนได้มั้ยเพราะเราไม่เคยเจอ ทุกคนคือดีหมดดลยแต่ความรักมันมีแค่รักกับไม่รัก แต่มินฮยอนต้องเลืกเพราะไม่มีใครทนอยู่กับความไม่ชัดเจนไปตลอดบางครั้งเราก็ต้องกลายเป็นคนใจร้ายเนาะ เข้าข้างคนหล่อค่ะและเชียร์พี่แบคให้น้องฮวีหนักมากค่ะพี่ต้องสู้วว
    #34
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(