[os/sf] The Sheltering Rain: All x Daehwi

ตอนที่ 22 : [SF] Frozen Light III (Minhyun x Daehwi: Omegaverse)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    8 ส.ค. 62

[SF] Frozen Light

III

Hwang Minhyun x Lee Daehwi 





AU – Omegaverse: Alfa x Alfa


#Shelterain101












I used to like it when the wind 

Embraces me in the winter night, 

Surrounded among starry sky.



And then I met you, I lean on you

And I know how to define myself, 

And I know how to define love – 

Loving myself while loving you 



Wholeheartedly.






*





          ฮวัง มินฮยอน – 

          นั่นคือชื่อของเขา ไม่ใช่อีกชื่อหนึ่ง แต่เป็นชื่อเดียวของเขา



          และตัวมินฮยอนเองก็ไม่คิดอยากจะได้ยินชื่อ'ฮิคาริ'ขึ้นมาอีก นอกเสียจากว่าจะเป็นการดึงความทรงจำตอนนั้น – ครั้งแรกที่มินฮยอนบอกชื่อของตัวเองให้แดฮวีฟัง



          เพราะนอกจากอีแดฮวีแล้ว เขาก็ไม่อยากให้ใครรู้จักชื่อนั้นอีก

          อยากฝังกลบตัวตนในอดีตให้ตายจากไป



          “คิดอะไรอยู่หรอ?” 



          อีแดฮวีวางปากกาลง ก่อนจะทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองผู้ชายที่นั่งหลังตรงบนโซฟาอีกฝั่ง ห้องของประธานนักเรียนมีพื้นที่ใช้ซอยพอๆ กับห้องเรียนหนึ่งห้อง แดดยามบ่ายชวนให้อยากงีบหลับลงสักครู่



          “เปล่าครับ"


          “นายคิด"


          “อ่า..ครับ ผมคิดอะไรนิดหน่อย"



          แดฮวียิ้มออกมาอย่างชอบใจที่อีกฝ่ายยอมรับออกมาตรงๆ ในเมื่อคิ้วของมินฮยอนขมวด ไหนจะการเม้มริมฝีปากนั่นอีก


          “คิดอะไรหรอ?” 


          “คิดว่าการมีอยู่ของคุณแดฮวีน่ะยิ่งใหญ่มากๆ เลย – "


          มินฮยอนยังจำความรู้สึกและสายตาที่ส่งทอดมาได้ ทั้งตอนลงจากรถ ทางเดินบนโถงทางเดิน ห้องเรียน โรงอาหาร โรงยิม ทุกๆ ที่เดินผ่าน ผู้คนต่างส่งสายตาจับจ้องมายังคนๆ นี้ แน่นอนว่ามันมีทั้งสายตาชื่นชม เคารพ สายตาริษยา และความเกลียด



          “ทั้งที่บ้าน ที่โรงเรียน ทุกๆ ที่ที่คุณเดินไป ต่อให้มันจะเป็นสถานที่ที่คุณไม่เคยไปเหยียบก็ตาม"



          ทั้งหมดนั่นมันทำให้มินฮยอนค่อนข้างหวั่นใจ มันเป็นความรู้สึกที่ตีกันไปหมด ว่าฮวังมินฮยอนจะเดินเคียงข้างคนที่ส่องประกายขนาดนี้ได้อย่างไร



          “ตัวตนของเราน่ะไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นหรอกนะ"



          แดฮวียกมือขึ้นมาประสานกันไว้ เอียงคอและเหม่อมองราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงความคิด ก่อนจะลุกขึ้นมาด้วยท่าทางที่สง่างาม แสงจากหน้าต่างที่ลอดเข้ามาในจังหวะที่อีกฝ่ายลุกขึ้น



          “เป็นที่การกระทำ ตระกูล และตำแหน่งท่ีเรายืนอยู่ตอนนี้มากกว่า"



          เป็นเหมือนการสนับสนุนคำพูดของมินฮยอน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เปี่ยมไปด้วยความกล้าและความสามารถ แต่ก็มีดวงตาที่อ่อนโยนราวกับเตาผิงในฤดูหนาว



          “นั่นหมายความว่าถ้ามินฮยอนยังยืนยันจะอยู่ข้างเรา ในวันข้างหน้า – ตัวตนของฮวังมินฮยอนจะต้องยิ่งใหญ่พอๆ กับเรา"


          “คุณแดฮวี..” 


          “ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ มินฮยอนจะกลัวหรือเปล่า?” 


          “ไม่ครับ"



          ตอบกลับไปทันทีโดยไม่คิด ก่อนจะลุกขึ้นยืน ประสานสายตากับคนที่กำลังมองการกระทำของเขาอย่างตั้งใจ



          “การที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณต่างหากที่น่ากลัว"



          ขาข้างขวาเกร็งด้วยความประหม่า สำหรับฮวังมินฮยอนคนที่พึ่งมีชีวิตได้ไม่กี่เดือนน่ะ … การเดินเข้าไปหาคุณแดฮวีเอง เป็นสิ่งที่ยากมากๆ เพราะว่าทุกครั้งที่พวกเราขยับเข้ามาใกล้กัน – 


          มันเป็นก้าวเดินของคุณแดฮวีทั้งหมด ตั้งแต่วันแรกที่พบกันจนถึงวันนี้


          “ผมอยากแบ่งความกดดันนั้นของคุณมา อยากเป็นที่ให้คุณพักพิง – ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะเป็นคนที่คุณแดฮวีสามารถวิ่งมาหลับข้างหลังได้ครับ แต่ว่า – "



          แต่มินฮยอนก็ก้าวออกไป ด้วยท่าทางราวกับเด็กประถม ไม่ได้สง่างามหรือเต็มไปด้วยความมั่นใจเหมือนตอนอยู่ข้างนอก ถึงแบบนั้นมินฮยอนก็อยากจะทำอะไรสักอย่าง ก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายเพื่อยืนยันว่าเขาหมายความอย่างที่พูดจริงๆ 



          “ผมรู้ดีว่าคุณจะไม่มีวันวิ่งไปหลบหลังใคร เพราะงั้นผมน่ะ – จะวิ่งไปหยุดยืนข้างหน้าคุณเอง"


          แต่คุณแดฮวีก็ยังเป็นคุณแดฮวี อีกฝ่ายส่งยิ้มให้มินฮยอนด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ



          “มินฮยอนน่ะ เป็นคนโรแมนติกจังนะ"



          ก่อนจะเป็นฝ่ายก้าวเข้ามาหามินฮยอนด้วย



          “สำหรับคำพูดที่อบอุ่นมากๆ เมื่อกี้น่ะ"



          ไม่ได้ปล่อยให้เขาเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอยู่ฝั่งเดียว



          “ขอบคุณมากจริงๆ นะ มันมีค่าสำหรับเรามากๆ เลยล่ะ"


          “จริงหรอครับ?” 


          “อื้อ จริงสิ"


          “ผมดีใจจัง"


          “ฮ่าๆ น่ารักจังนะ คุณมินฮยอนของเราน่ะ"



          หัวใจเต้นตึกตัก มันเต้นแรงจนมินฮยอนกลัวว่าตัวเองจะหัวใจวายตายไปเสียก่อน แต่อีแดฮวีก็ยังไม่คิดไว้ชีวิตเขา เพราะอีกฝ่ายกลับออกแรงดึงเนกไทของเขา จนตัวของมินฮยอนต้องโน้มต่ำลงมา



          “เนกไทไม่ตรงน่ะ"



          มินฮยอนพยักหน้าหงึกหงัก พลางใช้โอกาสนี้สำรวจดวงหน้าของคุณแดฮวีใกล้ๆ ขนคิ้วเรียงตัวสวยโดยไม่จำเป็นต้องตกแต่งอะไร แพขนตางอน นัยน์ตาชั้นเดียวและสองชั้น จมูกโด่งที่รั้นขึ้นมาบ่งบอกว่าอีกฝ่ายต้องดื้อมากแน่ๆ แก้มที่ดูน่าจะนุ่มเหมือนโมจิ ริมฝีปากกระจับที่เม้มลงเพราะตั้งใจจัดเนกไทให้เขามากๆ 



          “คุณแดฮวี"


          “หืม?” 


          “ขอจูบได้ไหมครับ?” 



          ทั้งสองคนสบตากันนิ่งๆ ก่อนที่แดฮวีจะเป็นฝ่ายหัวเราะออกมา ก็รู้แหละว่าอีกฝ่ายยังเกรงใจเขาอยู่ แต่ก็ไม่คิดว่ามินฮยอนจะขออนุญาตเขาทุกเรื่องแบบนี้



          “อ๊ะ"



          แต่หัวเราะได้แค่แป๊บเดียว อีแดฮวีก็โดนฮวังมินฮยอนรวบเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด หน้าผากของพวกเขาชนกัน ลมหายใจของมินฮยอนขาดห้วง ราวกับคนท่ีลืมจังหวะการหายใจ



          “ตอนคุณแดฮวียิ้มน่ะ ดีที่สุดเลยครับ"



          เสียงที่เสนาะหูของฮวังมินฮยอน ชัดเจนและก้องในหัวเหลือเกิน อาจเพราะระยะห่างของพวกเขากินพื้นที่แค่สามเซนติเมตร



          “ของมินฮยอนก็เหมือนกัน"



          อีแดฮวียิ้มมุมปาก ยิ้มเหมือนกับว่ากำลังยิ้มให้ตัวเอง ก่อนจะส่งแขนทั้งสองข้าง ไปโอบกอดรอบเอวของมินฮยอนอย่างสบายใจ



          “เราอยากเห็นรอยยิ้มของมินฮยอนบ่อยๆ นะ"



          เงยหน้าขึ้นสบตากับอีกคน ก่อนจะย่นจมูกใส่อย่างน่ารัก เป็นวินาทีเดียวกับที่ฮวังมินฮยอนรู้สึกว่าเวลาในโลกของตัวเองหยุดเดิน ได้ยินเสียงวิ้งในหูเหมือนคนที่พึ่งได้ยินเสียงระเบิด



          “อ๊ะ ยิ้มแล้ว"



          หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เมื่อตอนนี้มินฮยอนยิ้มออกมาเหมือนคนไม่ได้สติ เป็นรอยยิ้มที่ตลกมากๆ จนแดฮวีก้าวถอยหลังออกมาพลางหัวเราะเสียงดัง



          “อ๊ะ"


          “ห่างเกินไปแล้วครับ"



          เมื่อมินฮยอนพูดจบก็ดึงอีกฝ่ายกลับเข้ามาในอ้อมกอด ก้มลงสบตาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความภักดี และความจริงใจ เมื่อแดฮวีพยักหน้า ฮวังมินฮยอนจึงอนุญาตให้ตัวเองขยับเข้าไปใกล้อัลฟ่าที่สูงศักดิ์ผู้นั้น ประทับริมฝีปากของตนเองลงบนอวัยวะเดียวกันของอีกคน ส่งลิ้นเขาไปดูดดุน ดื่มด่ำความหวานที่อยู่ภายใน ใช้จมูกสูดดมกลิ่นตัวที่ทั้งชวนให้ใจนิ่งสงบ แต่ก็เต็มไปด้วยความเซ็กซี่



          แน่นอนว่าการจูบครั้งนี้ไม่ได้ถูกชักนำโดยมินฮยอนอยู่ฝ่ายเดียว พวกเขาปล่อยให้กันและกันเป็นฝ่ายดำเนินเกม เสียงแลกน้ำลายดังก้องไปในห้องที่มีองซองอูนั่งอ่านหนังสือยู่ที่มุมสุดของห้อง



          “อื้อ"



          ส่งเสียงครางในลำคอออกมา เมื่อต้องถอนจูบออก เพราะแดฮวีเริ่มรู้สึกว่าริมฝีปากของตัวเองต้องบวมเจ่อเพราะการจูบอันยาวนานเมื่อครู่แน่ๆ 



          “ขออนุญาตที่ต้องขัดนะครับ"



          เสียงขององซองอูดังขึ้นมาจากมุมห้อง พร้อมกับคนสองคนที่ยังไม่ถอนตัวจากกันและกัน มินฮยอนมีท่าทีกระดากอายเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอดที่พันธนาการคุณแดฮวีไว้



          “แต่ว่าคุณดงฮยอนกลับมาถึงเกาหลีแล้วครับ"


          “พี่ดงฮยอนกลับมาแล้วหรอ?” 


          “ครับ ตอนนี้อยู่ที่บ้านแล้วครับ"



          แดฮวีพยักหน้า ยกยิ้มราวกับเด็กน้อยเมื่อนึกถึงใบหน้าของพี่ชายของตน ประธานนักเรียนหันไปยิ้มแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา ก่อนจะเดินออกจากประตูห้องไป โดยมีองครักษ์อีกสองคนเดิมตามมาโดยไม่ทิ้งระยะห่าง



          “จีฮุนนนน"


          “ว่าไง?” 



          ปาร์คจีฮุนนั่งอ่านเอกสารหน้าเครียด ทั้งๆ ที่ตอนนี้ก็ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว อีกฝ่ายพับแขนเสื้อขึ้นทั้งสองข้างเมื่อสวมแว่นตาแล้วยิ่งดูเป็นเหมือนคนละคน



          “อันนี้เราอ่านแล้วนะ อนุมัติ ส่งกลับไปหาพี่ดงยองได้เลย"


          “ไม่ผ่านประธานนักเรียนหรอ? คุณจอห์นน่ะ"


          “ผ่านประธานแล้วก็ต้องวกกลับไปหาพี่ดงยองอยู่ดี พี่ดงยองเซ็นก็เหมือนประธานนักเรียนเซ็นนั่นแหละ"


          “บางทีก็เริ่มสับสนแล้วนะ ว่าใครเป็นประธาน ใครเป็นเลขาประธานนักเรียนกันแน่ ฮ่าๆ "



          ปาร์คจีฮุนพูดติดตลก ก่อนจะเงยหน้าออกจากกองเอกสาร ขึ้นมาสบสายตากับประธานนักเรียนของเขา แต่ก็ไม่รู้ว่านั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดหรือเปล่า – 



          เพราะริมฝีปากที่ปวมเจ่อของอีแดฮวี ทำให้หัวใจของปาร์คจีฮุนแทบหยุดเต้น – 

          ใครกัน? 



          “ฮ่าๆ นั่นสินะ เอาเป็นว่าเรื่องที่ทางการหน่อยก็ส่งให้พี่ดงยองอ่านก่อน เราฝากด้วยนะ"



          ส่งยิ้มน่ารักมาให้หนึ่งที ก่อนจะรีบเดินออกจากห้อง โดยมีอัลฟ่าอีกสองคนเดินประกบไม่ห่าง แต่สายตาที่เหมือนมีดวงดาวประกอบอยู่ในนัยน์ตาของปาร์คจีฮุนน่ะ



          จับจ้องไปที่องครักษ์คนใหม่เพียงคนเดียว

          ฮวังมินฮยอน – 



          ริมฝีปากที่ดูก็รู้ว่าพึ่งไปจูบคนๆ นั้นมา

          ให้ตายเถอะ



          ไม่ทันเสียแล้วหรอ…

          ยังไม่ทันได้พูดออกไปเลย



          น่าขำชะมัด







*






          มินฮยอนสัมผัสได้ว่าบรรยากาศภายในบ้านมีความอบอุ่นมากขึ้น อาจเพราะใบหน้าของคุณแดฮวีเจือด้วยรอยยิ้มบางๆ ตลอดทางกลับบ้าน นั่งขยับขาเป็นจังหวะบนรถยนต์ ราวกับว่าอีกฝ่ายแทบจะอดทนรอไม่ไหว



          “ตื่นเต้นขนาดนั้นเลยหรอครับ?” 


          “อื้อ ไม่ได้เจอมาตั้งสองเดือนเลยนะ"


          “คุณดงฮยอนไม่ค่อยกลับบ้านหรอครับ?” 


          “พึ่งไปจัดการธุระที่ลาสเวกัสมาน่ะ"



          มินฮยอนพยักหน้า ก่อนจะรีบเปิดประตูฝั่งตนเอง เพื่อวิ่งไปเปิดประตูรถให้คุณแดฮวี แต่ว่าก็ไม่ทันเสียแล้ว คุณแดฮวีเปิดประตูลงไปเอง แถมยังเร่งฝีเท้าเข้าไปในตัวบ้าน โดยเขาตามไปแทบไม่ทัน



          “เป็นหมาตกกระป๋องเลยแฮะ"



          องซองอูพูดด้วยน้ำเสียงปนสะใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินผ่านมินฮยอนไป แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ดีใจเสียอีกที่เห็นพฤติกรรมของคนๆ นั้นเป็นเหมือนกับเด็กรุ่นเดียวกัน ไม่ใช่คนที่โตเกินอายุแบบที่มักจะเป็นเสมอ



          ฮวังมินฮยอนกับองซองอูหยุดยืนบริเวณห้องโถงเงียบๆ โดยที่ทั้งสองพักสายตาไว้ที่คุณแดฮวีที่กำลังกอดแขนพี่ชายของตนเอง พร้อมกับหัวเราะออกมาเสียงดังเหมือนปลาโลมา มองผู้ชายอีกคนที่มีใบหน้าหล่อเหลา ผมสีดำขลับ กับดวงตาที่ดูลึกลับ ยิ้มออกมาเพียงมุมปาก เมื่อเหลือบมองคนรักของตนและน้องชายของคนรัก


          คุณยองมิน? 



          “อ๊ะ เราลืมแนะนำไปเลย"



          อีแดฮวีหยุดการสนทนาก่อนหน้านี้ดื้อๆ ก่อนจะกวักมือเรียกให้มินฮยอนเดินมายืนข้างหน้าพวกเขา แทนที่จะทำเพียงแค่ชี้มือแนะนำจากที่ไกลๆ การกระทำนั้นทำให้ดงฮยอนหยุดชะงัก สายตาอ่อนโยนและรอยยิ้มหายวับไป ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจัง พี่ชายใหญ่แห่งตระกูลอีมองคนที่กำลังเดินมาตั้งแต่หัวจรดเท้า



          “สวัสดีครับ คุณดงฮยอน ผมชื่อ ฮวังมินฮยอนครับ เป็นมือขวาของคุณแดฮวี"



          ก้าวเดินอย่างมั่นคง ยืดไหล่ขึ้นอย่างงามสง่า แม้จะตกใจกับความหน้าตาดีของดงฮยอนก็เถอะ ยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งงดงามเหมือนรูปปั้นในตำนาน ไหนจะสายตาจับจ้องของคุณยองมินอีก



          “มือขวา? น้องไปมีมือขวาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” 


          “เดือนกว่าๆ นี้เอง"


          “แล้วไว้ใจได้หรอ?” 


          “อื้อ – อ้อ จริงๆ แล้ว"



          อีแดฮวีหยุดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยักคิ้วหลิ่วตาใส่คนเป็นพี่ จนดงฮยอนเริ่มใจไม่ดี กลัวเหลือเกินว่าน้องของตัวเองจะพูดอะไรที่ทำให้หัวใจจะวาย



          “ฮวังมินฮยอน เป็นมือขวาของน้อง แล้วก็ – "



          มินฮยอนสังเกตสีหน้าของแดฮวี แล้วก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย เขาเดาได้ไม่ยากเลยว่าประโยคต่อไปของอัลฟ่าตรงหน้าคืออะไร เมื่อไม่รู้จะทำอะไรมินฮยอนจึงจัดท่ายืนใหม่ จัดระเบียบท่ายืนให้ดูเท่กว่าเดิม ราวกับว่ามันจะช่วยแก้ไขอะไรได้



          “คู่แท้:) ” 



          ไม่ใช่แค่ดงฮยอนและยองมิน แต่การ์ด แม่บ้าน พ่อบ้านทุกคนที่กำลังทำงานอยู่ต่างหยุดชะงัก เสียงของคุณแดฮวีไม่ได้ดังมากขนาดนัั้น แต่มันกลับก้องกังวานในบ้านที่ไม่มีใครส่งเสียง ทุกสายตาจับจ้องมาที่มินฮยอนอย่างพิเคราะห์ จนเจ้าตัวเกร็งจนไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกนิ้วเท้า (ที่มีสลิปเปอร์สวมทับอีกทีหนึ่ง) 



          “นายคนนี้น่ะนะ?” 


          “อื้อ ทำไม ก็หล่อออก"


          “มันก็ใช่ แต่ว่า...” 



          ดงฮยอนทำท่าจะเถียง แต่ก็เถียงไม่ออก เพราะผู้ชายตรงหน้าก็หล่อมากจริงๆ นั่นแหละ ไหนจะออร่าขาวสว่างที่พุ่งออกมาจนเหมือนหลอดไฟเดินได้แบบนั้น แต่ถ้าพูดถึงความแข็งแกร่งในแง่อัลฟ่าแล้วล่ะก็ – 



          ดงฮยอนสัมผัสสิ่งนั้นได้เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น แผ่วเบาราวกับสายลมในหน้าร้อน



          “ไปเจอเขาที่ไหนล่ะ"



          คนเป็นพี่ชายเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องแทน เพราะไม่รู้จะเถียงประโยคนั้นของน้องยังไง แต่คำตอบของอีแดฮวีก็ทำให้ดงฮยอนแทบจะหัวระเบิด



          “เก็บได้ที่ญี่ปุ่นอ่ะ"


          “ฮ่าๆ "



          องซองอูที่เผลอหัวเราะออกมา ก็ปิดปากเงียบๆ เมื่อได้รับสายตาเชือดเฉือนที่ส่งมาจากคุณดงฮยอน



          “เก็บได้?” 


          “อื้อ นั่งหูลู่หางตก เปียกฝนในกองขยะ ตอนแรกน้องนึกว่ามานั่งแอบลอบฆ่ากันเสียอีก เลยหยิบปืนไป ว่าจะปิ้วกระโหลกสักหน่อย"


          “อีแดฮวี"


          “แต่พอลองเปิดแล้วยื่นหน้าเข้าไปดู ก็รู้สึกแปลกๆ ตรงนี้"ชี้ไปที่หัวใจของตัวเอง กับบนหัวกลมๆ "ความรู้สึกแปลกมันชัดเจนจนน้องนึกขึ้นได้เลยล่ะ ถึงคำพูดของพี่ดงฮยอนน่ะ"


          “แดฮวี..” 


          “ที่บอกว่าความรู้สึกตอนเจอคู่แท้ของตัวเองมันจะแปลก จากครั้งแรกที่ได้สบตากับคนอื่น ต่อให้ร่างกายยังไม่สัมผัสกัน ก็จะรู้สึกถึงสัมผัสของคนๆ นั้น"



          มินฮยอนชะงัก มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคุณแดฮวีพูดถึงตอนที่พวกเราเจอกันครั้งแรก เขาไม่รู้เลยว่าภายใต้ใบหน้าที่นิ่งสงบ และเยือกเย็นนั้นกำลังต่อสู้กับความรู้สึกนั้นด้วย



          “น้องชอบกลิ่นกุหลาบของมินฮยอนที่ผสมกับกลิ่นฝนในวันนั้นจริงๆ นะ อ้อ กลิ่นดินปืนที่มินฮยอนเป็นคนยิงด้วย"


          “น้องชอบแค่กลิ่นหรอ?” 



          มินฮยอนกำลังกลั้นหายใจ กำมือแน่นจนเลือดไม่ไปเลี้ยง ไม่ว่าอีกฝ่ายจะตอบใช่หรือไม่ใช่ ฮวังมินฮยอนก็ดีใจทั้งนั้น การที่ได้รู้ว่าคนที่เป็นเหมือนชีวิตของเรา ชอบอะไรสักอย่างในตัวเรามากๆ น่ะ


          “ชอบกลิ่นนั้น – "



          มันเป็นความรู้สึกที่ดีที่สุดในโลกเลยล่ะ



          “จนอยากจะได้กลิ่นทุกวัน อยากมีกลิ่นนั้นอยู่ข้างๆ ให้น้องได้หายใจอย่างสะดวกบ้าง"



          อ่า..แต่ตอนนี้เหมือนได้ตายแล้วเกิดใหม่เลยแฮะ ดีใจสุดๆ จนกลั้นยิ้มไม่ไหว รู้ตัวว่าโหนกแก้มของตัวเองต้องยกขึ้นสูง



          “เหมือนที่พี่ดงฮยอนมีพี่ยองมิน"



          ต้องเป็นรอยยิ้มที่ดูหน้าโง่มากแน่ๆ และเมื่อมินฮยอนเหลือบไปสบสายตากับองซองอูโดยบังเอิญ ก็ได้รู้ว่าตัวเองคิดไม่ผิดจริงๆ เพราะเขาอ่านปากของอีกฝ่ายได้ว่า



          ‘ยิ้มหน้าโง่เหมือนหมาเลย’ 



          แต่เย็นวันนั้นฮวังมินฮยอนก็ไม่สนใจ เพราะเขามีความสุขมากๆ จนอดยิ้มหน้าโง่แบบนั้นทั้งวันไม่ได้







          เมื่อคุยเล่นกันเสร็จแล้ว ทั้งห้าคนก็นั่งทานอาหารด้วยกันโดยมีคุณดงฮยอนนั่งหัวโต๊ะ คุณยองมินขนาบซ้าย คุณแดฮวีอยู่ด้านขวา โดยมีมินฮยอนนั่งต่อมาอีกทีหนึ่ง และซองอูนั่งข้างคุณยองมิน



          “เออ แล้วพรุ่งนี้เย็นต้องไปงานเลี้ยงสำคัญนะ"


          “ของตระกูลคิมใช่ไหมครับ?” 


          “ใช่ เห็นว่าดงยองก็บินมานะ กับคู่แท้ที่เพิ่งเปิดตัวน่ะ ชื่ออะไรนะ – "


          “จองยุนโอ! น้องเคยเจอตอนไปโรงเรียนสาขาที่ญี่ปุ่น น่ารักมากๆ น้องชอบกอด"


          “ไม่โดนดงยองจ้องเขม็งหรอ ไปยืนกอดคู่แท้เขาแบบนั้น"


          “ไม่โดน เพราะพี่ยุนโอหันไปดุให้น้อง ประหลาดคนอ่ะ เราก็เป็นญาติกันป่ะอ่ะ จะหึงแฟนตัวเองกับญาติไปทำไม"


          “นานๆ ทีจะเห็นดงยองเป็นแบบนี้"


          “น้องเลยชอบพี่ยุนโอมากๆ ไง:) ” 



          ดงฮยอนส่ายหัวให้น้องตัวเองเมื่อฟังจบ ในขณะที่ฮวังมินฮยอนกำลังแอบใช้มือถือใต้โต๊ะ เพืื่อเสิร์ชชื่อของใครอีกคนที่ไม่คุ้นหู เพราะมินฮยอนจำคิมดงยองได้ หนึ่งในทายาทตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในญี่ปุ่นและเกาหลี แต่อีกคนนี่ใครกัน ยุนโอ? 



          “นี่หึงหรอ มินฮยอน"



          แต่การกระทำของมินฮยอนก็ไม่เคยหลุดรอดสายตาอีแดฮวีไปได้ คนตัวเล็กพยักพเยิดไปยังมือถือที่อีกฝ่ายแอบพิมพ์อยู่ใต้โต๊ะ



          “เปล่านะครับ แค่อยากจำหน้าไว้เฉยๆ พรุ่งนี้จะได้จำได้ทันทีไงครับ"

          “ฮ่าๆ ๆ "



          ดงฮยอนกับแดฮวีหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง จนมินฮยอนได้แต่งง คำพูดของเขามันตลกขนาดนั้นเลยหรอ? 



          “ไม่ตลกหรอก"ยองมินวางช้อนซ้อมลง ก่อนจะส่งยิ้มแห้งๆ มาให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม"แค่ฉันเคยใช้แล้วน่ะ – ข้ออ้างนั้น"



          มินฮยอนเม้มปากก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ก้มหน้าลงอย่างอายๆ แต่เมื่อเหลือบไปเห็นรอยยิ้มกว้างๆ ของแดฮวีแล้ว เขาก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้าง ราวกับลืมเรื่องราวน่าอายเมื่อกี้ไปหมด



          และดงฮยอนก็สังเกตเห็นมัน เช่นเดียวกับอิมยองมิน 

          พวกเขาสบตากัน ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ 



          น้องเล็กของเขา – ได้พบคู่แท้ที่จริงใจมากๆ จริง





          บรรยากาศอบอุ่น อบอวลไปทั่วบริเวณคฤหาสน์

          ในขณะที่อากาศด้านนอก นั้นเหน็บหนาว 



          หยาดน้ำค้างค่อยๆ ร่วงหล่น กระทบกับผิวน้ำ

          ผืนน้ำแตกระแหง สะท้อนภาพจันทราสีนวลสวย







TBC



Please comment or tag #Shelterain101



Talk: HBD คุณฮวังต่ะ:) ดีใจมากๆ เลยที่ได้ชอบคุณ

เราเลือกจะอัพตามเวลาเกาหลี เพราะตอนนี้เวลาไทยมันยังเป็นวันเกิดเราอยู่ ฮื่ออ ก็คือเขินกับอะไรเล็กๆ น้อยแบบนี้ อุแงงงงง แต่ว่านะคุณมินฮยอนที่คอนนิวอีสท์คือแรงมาก พ้มแบบเสียหลักหลายรอบเลย ฮื่อออ กลับจากคอนมาก็เลยมีแรงฮึดเขียนต่อค่ะ;w;


ปล.ทิ้งเรื่องนี้ไปนานมากก ไม่รู้จะมีคนรออยู่ไหม แต่ว่ายังไงก็จะแต่งให้จบค่ะ จะไม่ทิ้งทุกคนไว้กลางทางแน่นอน:) 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #231 imyouryellow (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 02:42
    ขอบคุณที่กลับมาอัพนะคะคุณไรท์!
    ตอนนี้บรรยากาศอยอุ่นขึ้นเยอะมากๆ เมื่อเทียบกับตอนแรก
    แอบคิดว่ามินฮยอนจะโดนกดดันจากเหล่าพี่ชายมากกว่านี้นะเนี่ย
    ส่วนบทจีฮุนนี่แบบ แง ว่าแล้วเชียวๆๆๆ
    #231
    0
  2. #230 vivacioz (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 09:51
    แงงงง้ จะรอติดตามต่อไปนะคะ ชอบฟีลของเรื่องนี้มากๆๆๆ ดีใจที่ไรท์แต่งมินฮวี แต่งเยอะๆเลยนะ ฮรื่อ //ขอให้เรื่องนี้อย่าม่าเยอะเลย อย่าจบเศร้านะ🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻
    #230
    0
  3. #229 mr-merqry (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 00:33
    อบอุ่นเหมือนอยู่ท่ามกลางทุกฤดูของประเทศไทยเลยค่ะ
    #229
    0
  4. #228 barbear (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 23:42
    เค้าานรอออออออออ แอแงงน่ารักมากๆหลังจากแรกๆทีาดูอึมครึมๆ ว่าแล้วเค้าเป็นคู่แท้กันแม่ จีฮุนคะเราปลอบบ พิซองอูคือจะหมั่นไส้คู่แท้น้องมืดั้ยย
    #228
    0
  5. #227 SORI29 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 10:10
    รอติดตามเสมอเลยค่ะ อ่านกี่รอบก็น่าสนใจทุกรอบ ภาษาสวยอธิบายได้เข้าใจ เห็นภาพชัดมากเลย ฮืออออ // แต่เราชักแอบกังวล ปกติฟ้าหลังในมักจะสวยงาม แต่ตอนนี้ทำไมถึงอ่านแล้วนึกไปถึงฟ้าก่อนที่ฝนจะตกนะ กลัวจัง กลัวว่าในตอนที่อะไรๆกำลังไปได้ด้วยดี จะมีเรื่องขึ้นมา;-; บอกทีว่าเราคิดมากไป ขอให้เป็นแค่เราที่คิดมากไปเถอะ????
    #227
    0