[os/sf] The Sheltering Rain: All x Daehwi

ตอนที่ 21 : [os] How Dare We Fall (Jihoon x Daehwi)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    28 ก.ค. 62

[os] How Dare We Fall

Park Jihoon x Lee Daehwi












#Shelterain101


BG Music: Young 20 – Park Jihoon (Prod. By Lee Daehwi) 











  












I’ ve fallen so hard, hit the ground

Deep than the core of Earth. It’ s not 

hurt just feel a bit lonely at first and then, 

I met you and look at you in the eyes – 



I was cold to the bone. 









*










          ระยะเวลาพันกว่าปี ไม่ใช่เวลาที่นานสักเท่าไหร่ในความทรงจำของ เดวิด ลี สำหรับเขาเวลาเป็นสิ่งที่ไหลอย่างเอื่อยเชื่อย เหมือนหยดเลือดที่ค่อยๆ ไหลออกจากตัวเหยื่อ หยดน้ำสีแดงที่เขาดูดกลืน จนร่างกายนั้นซีดจนแทบโปร่งแสง



          แต่เขาก็แทบจำความทรงจำเหล่านั้นไม่ได้แล้ว




          มันเป็นแค่ความทรงจำในวัยคึกคะนองที่เขาอยากออกไปล่าเหยื่อด้วยตนเอง แทนที่จะรอให้ทาสรับใช้จัดการเตรียมอาหารให้เรียบร้อย แน่นอนที่เดวิดหยุดทำแบบนั้น ไม่ใช่เพราะความสงสาร หรือการฝันร้ายหลังจากฆ่าคน




          แต่เพราะว่ามันสกปรกเกินไปยังไงล่ะ




          เขาพบว่าเวลาสุดท้ายในช่วงชีวิตของแต่ละคน ทำให้พวกเขากล้าพ่นอะไรแย่ๆ ออกมาโดยไม่คิด ซึ่งมันน่าขยะแขยงกว่าทุกภาพความทรงจำที่เขาเคยเห็น และเดวิดก็ได้แต่สงสัยถึงความรู้สึกนั้น – ถ้าวันสุดท้ายในชีวิตของเขามาถึง เดวิด ลี จะพูดอะไรออกไปนะ? 



          และวันนี้เขาก็ได้รู้ ว่าบางทีการตายก็ไม่ใช่เรื่องบัดซบหรอก แต่สาเหตุการตายเนี่ยแหละ ที่ทำให้คนเหล่านั้นสบถและพูดแต่เรื่องห่วยๆ ออกมา การที่โดนใครก็ไม่รู้มากัดคอ แล้วดูดเลือดจนตาย มันจะรู้สึกแย่ขนาดนี้ไหมนะ – เป็นครั้งแรกในรอบพันปี ที่เดวิด ลี รู้สึกแย่จนอยากจะอ้วกใส่หน้าเพื่อนสนิท




          ไม่สิ

          ก็แค่หมาลอบกัด



          “ต่ำจังนะ"



          ถุยน้ำลายใส่หน้าอีกคนที่อยู่ห่างจากโครงหน้าสวยเพียงสี่นิ้ว เดวิด ลี สวมเพียงแค่เสื้อเชิตสีดำและกางเกงยีนเข้ารูป กระดุมสองเม็ดแรกถูกปลด แสดงให้เห็นสร้อยคอที่ตรึงเขาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน ความเปียกชื้นของผืนป่า ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเย็นสักนิด



          “เจคอบ"



          เมื่อเทียบกับสายตาเย็นชาที่ถูกส่งมา และแววตาอันว่างเปล่าที่เขาส่งให้อีกคน คนที่คอยเดินผ่านช่วงเวลาด้วยกันมานานหลายร้อยปี



          “ฉันก็ต่ำกว่านายตลอดแหละ – ตระกูลเลือดบริสุทธิ์อันสูงส่ง"




          ตอบกลับด้วยคำพูดประชดประชัน ท่าทางที่ชวนให้คิดว่าที่ผ่านมาเขาโง่ขนาดนี้เลยหรอ ถึงดูไม่ออกเลยว่ามีแค่ตนเองที่มอบความจริงใจให้อีกฝ่าย




          “อยากฝากอะไรก่อนไปลงโรง กับบรรพบุรุษที่สูงส่งของนายไหม?” 


          “ไม่จำเป็น"


          “เหอะ หยิ่งยโสเหมือนเดิมเลยนะ"


          “เหมือนสายเลือดของฉันไง"




          กระตุกยิ้ม พร้อมยักคิ้วกวนตีนใส่อย่างไม่กลัวตาย เจคอบกระตุกยิ้มราวกับไม่อยากจะเชื่อ ทำไมถึงเกิดมาด้วยความมั่นใจตลอดเวลาขนาดนั้นนะ




          “ชาติหน้า ก็ขอให้เกิดมาสูงส่งเหมือนเดิมแล้วกัน"




          เมื่อพูดจบก็หยิบกระบอกปืนสีแดงขึ้นมา วางไว้ตรงหน้าผากมนราวกับกลัวว่ากระสุนอาบเวท จะไม่ทะลุผ่านหัวกะโหลกของเดวิด




          “...” 




          แต่คนที่สูงศักดิ์คนนั้นก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ไม่จำเป็นต้องเปลืองน้ำลายให้กับคนตรงหน้า การพูดกับความผิดพลาดในชีวิตไม่ใช่วิธีแก้ไขปัญหาของเดวิด




          “อั่ก!” 




          เลือดสีแดงพุ่งใส่เสื้อเชิตสีดำสนิท แววตาที่ตื่นตระหนกของเจคอบทำให้เดวิดได้แต่สมเพช ทำไมถึงใช้ชีวิตได้น่าอดสูขนาดนี้นะ? 




          “ทำไงได้ล่ะ"




          มือเรียวกระชากสร้อยคอที่แทบจะไร้เวทมนตร์ เพราะนายของมันกำลังจะสิ้นลมหายใจแล้ว รองเท้าหนังสีดำสนิทเขี่ยไปตามร่างกายที่นอนราบพื้นหญ้าอย่างไร้เรี่ยวแรง หายใจหอบอากาศเข้าอย่างโรยริน




          “ในเมื่อนายไม่เคยชนะฉันเลย สักครั้งเดียว – ตลอดหลายร้อยปี"



          “บ้าที่สุด"




          เดวิดมองร่างที่ไร้ลมหายใจตรงหน้า ด้วยความคิดอะไรหลายอย่าง ก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกมาอย่างไม่แยแส ใช้นัยน์ตาที่สามารถมองเห็นไกลกว่าสายตามนุษย์ถึงหลายร้อยเท่า




          และเขาก็พบกับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ดวงตาสีดำขลับราวกับกวางป่า ผมสีดำสนิทดั่งรัตติกาล จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนา และมีร่างกายที่ดูกำยำ ไม่ได้ผอมเหมือนเด็กมัธยมในโรงเรียนลูกคุณหนู อีกฝ่ายสวมชุดฮากามะ ในมือมีคันธนูและลูกธนูอยู่ ดวงตาคู่นั้นสบเข้ากับดวงตาของเดวิดอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะยิ้มมุมปาก และเดินหันหลังให้




          น่าตื่นเต้นชะมัด

          นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เดวิดลี รู้สึกตื่นเต้นขนาดนี้? 



          :) 








*









          “คุณไม่เหนื่อยหรอ"




          ปาร์คจีฮุนในชุดนอน หมุนเก้าอี้ทำงานหันมามองคนที่ยืนนิ่งๆ อยู่ริมหน้าต่าง ตั้งแต่วันนั้นอีกฝ่ายก็มานั่งเฝ้าเขาเงียบๆ โดยไม่ได้พูดอะไร




          “ไม่เหนื่อย"


          “แล้วเมื่อไหร่คุณจะไป"


          “เมื่อนายไปกับฉัน"


          “ไปให้คุณดูดคอที่ปราสาท?” 


          “ดูดคอก็ได้ หรือจะให้ดูดตรงอื่นก็ได้นะ"


          “ให้ตายเถอะ คุณพูดประโยคลามกด้วยหน้าตายแบบนี้หรอ?” 




          ปาร์คจีฮุนหยิบผ้าคุณหนูมาเช็ดเส้นผมที่เปียก และลู่ลงกับใบหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ ทำไมเป็นคนที่แปลกขนาดนี้นะ




          “นายอยากเห็นหน้ามีอารมณ์ของฉันหรอ?” 


          “ไม่ใช่ แต่ก็ใช่"


          “สรุปอยากเห็นหรือไม่อยาก"


          “อยาก"


          “แล้วปัญหาคืออะไร"




          ไม่ได้ถามเฉยๆ แต่เดวิดลี วาร์ปมานั่งบนโต๊ะหนังสือของจีฮุนอย่างรวดเร็ว จนอีกฝ่ายตั้งตัวแทบไม่ทัน มือหนาเผลอปัดหนังสือตกพื้นด้วยความตกใจ – เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นใบหน้าอีกฝ่ายชัดเจนและใกล้ขนาดนี้ มันเป็นโครงหน้าที่ชวนให้คุณลืมหายใจ ลืมทุกความงดงามที่เคยชื่นชม



          “คุณไม่พาผมไปสักที"



          เดวิดเผลอหยุดหายใจไปหนึ่งจังหวะ เขาก้มลองมองเด็กผู้ชายตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตาสักเท่าไหร่ ทำไมถึงเป็นเด็กที่มีความมั่นใจขนาดนี้นะ? เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาแท้ๆ 




          “Kiss me” 




          แวมไพร์หนุ่มกระตุกยิ้ม แบบที่คิดว่ายังไงอีกฝ่ายก็ต้องหัวใจเต้นเร็วราวกับพึ่งไปวิ่งมาแน่ๆ ใช้ดวงตาที่ผู้คนหลายยุคสมัยต่างชื่นชมว่ามันงดงาม ราวกับราตรีที่เต็มไปด้วยดวงดาวพร่างพราว




          “Copy that, his highness” 




          แต่ปาร์คจีฮุนกลับใช้ดวงตาคู่นั้นมองเขามาในดวงตาของเดวิดอย่างไร้ความเขินอาย ก่อนจะยกมือเรียวสวยนั้นขึ้นมาจุมพิตโดยไม่ละสายตา – ดวงตาที่เต็มไปด้วยความต้องการ ทำให้ร่างกายของเดวิดสั่นสะท้านด้วยอารมณ์ แล้วทำไมจีฮุนถึงมีท่าทีที่นิ่งสงบเช่นนั้นล่ะ? 



          นี่เดวิดลี ที่สืบทอดสายเลือดบริสุทธิ์ ไม่สามารถสั่นคลอนหัวใจของมนุษย์ธรรมดาคนนี้ได้งั้นหรือ? 




          “How dare you not fall for me?” 



          “Am I?” 




          กระตุกยิ้มมุมปาก ค่อยๆใช้ดวงตาคู่นั้นเลื่อนมองรอบใบหน้าของแวมไพร์ ส่งต่อความรู้สึกที่แอบกักเก็บไว้นาน ขณะที่โอกาสที่เขารอคอยมาตลอดมาถึงเสียที




          “Thought I’ ve loved you for so long” 




          น้ำเสียงที่จริงจัง สลักลึกในหัวใจยะเยือกแข็งของแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ ดวงตาที่ประทับด้วยความจริงใจ ชวนให้หัวใจที่หยุดเต้นไปนานแล้ว – เต้นอีกครั้ง



          ได้ยินดังนั้นก็ไม่รู้จะรออะไรอีก เดวิดลีกระโดดลงจากโต๊ะ ก่อนจะพาตัวเองและปาร์คจีฮุนกลับไปยังปราสาทของตนด้วยความรวดเร็ว







ฉากคัทจ้าา



Link: Bio @TearsFate 

(เช็คชื่อตอนก่อนใส่รหัสด้วยนะค้าา) 



PW: WinkHwiBanzaii 

(เช็คตัวพิมพ์ใหญ่พิมพ์เล็กดีๆ นะค้าา) 




*









          “When it all started?”



          “You mean – when I fall for you?”


 


          พวกเขานอนอยู่ข้างกันบนเตียงสีแดงเลือดหมู มองไปยังเพดานเฟรสโก้ มันงดงามจนจีฮุนคิดว่ามันต้องเป็นงานที่ถูกรังสรรค์ตั้งแต่คุณปู่เขายังไม่เกิดแน่ๆ




          “ครั้งแรกที่เจอเลยครับ ตอนที่คุณช่วยผมกับแม่"






          ตอนนั้นจีฮุนยังเด็กนัก ครอบครัวของเขากำลังโดนเหล่าหมาป่ารุมทำร้าย ตอนนั้นเขาทำได้เพียงมองภาพของคุณพ่อที่หายใจรวยรินอยู่หน้าบ้าน เสียงร่ำไห้ของแม่ดูราวกับจะขาดใจ ในขณะที่จีฮุนในตอนนั้นยังทำความเข้าใจสถานการณ์นั้นได้ไม่หมด



          ‘ต่ำจังเลยน้า รุมคนไม่มีทางสู้เป็นฝูงน่ะ'



          เขามีใบหน้าที่อ่อนเยาว์ โครงร่างอรชร ผอมเพรียว แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับแฝงไปด้วยความน่าหวาดกลัวบางอย่าง การปรากฏตัวของเขาทำให้ฝูงหมาป่าหยุดชะงัก เผลอก้าวถอยหลังทันทีที่เห็นว่าผู้มาใหม่คือใคร



          ‘ไม่คิดหรอว่า เด็กน้อยตัวแค่นี้จะอยู่ยังไงถ้าไม่มีพ่อแม่'



          นัยน์ตาคู่นั้นดูเต็มไปด้วยความรู้สึก ยามที่กล่าวถึงพ่อแม่ แต่ก็เพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียว ก่อนที่ดวงตาของเขาจะกลับมาเป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเฉยเมย




          ‘อย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่องเลย'



          ‘โอเค'




          ทำเป็นพยักหน้าและกลับหลังหัน แต่สุดท้ายก็วิ่งกลับมาจัดการฝูงหมาป่านั้นทั้งฝูง จีฮุนจำได้เพียงแค่ใบหน้าของคนๆ นั้น เสียงกรีดร้องของหมาป่าฝูงนั้น



          ‘โตมาแล้วปกป้องคุณแม่นายให้ได้ล่ะ"



          ใช่ และเสียงที่แสนไพเราะนั้น ประโยคแรกที่ผู้มีพระคุณพูดกับจีฮุน ก่อนจะหายไป รวดเร็วราวกับสายลมสุดท้ายของวัน



          ตั้งแต่วันนั้น – ปาร์คจีฮุนก็คิดถึงคนๆ นั้นเสมอ

          ทั้งตอนลืมตาและหลับฝัน







          “โหห น้ำเน่าชะมัด"



          เดวิดลี หัวเราะออกมาเมื่อรู้สาเหตุที่ทำให้จีฮุนตกหลุมรักเขา มันน่าประหลาดอย่างบอกไม่ถูก ในเมื่อครั้งแรกที่เราจำกันและกันได้ คือตอนที่พวกเราต่างช่วยชีวิตกันและกัน



          เป็นความสัมพันธ์ที่น่าประหลาดดีแฮะ ยิ่งตอนนี้ที่เราพึ่งมีเซ็กซ์กันไป




          “แต่ผมดีใจจริงๆ นะ ที่ได้เจอคุณอีกครั้ง"


          “อื้อ"


          “ฉันก็ดีใจเหมือนกัน"



          ก็พึ่งเข้าใจว่าทำไมแวมไพร์คนอื่นถึงคอยตามหารักแท้ ทั้งๆ ที่ก็มีชีวิตอมตะอยู่ในมือแล้วแท้ๆ 



          “ที่ได้เจอนาย – หลังจากศตวรรษที่ดูเวิ้งว้างและเดียวดายขึ้นมา"



          แสงแรกของวันส่องผ่านเข้ามา กระทบที่ใบหน้าของคนที่มีอายุขัย นัยน์ตาที่มีแต่ภาพของคนที่มีชีวิตอมตะสะท้อนอยู่




          “คุณก็แค่เปลี่ยนผม เมื่อเวลาที่เหมาะสมมาถึง"



          “เป็นคนที่ทำให้ประหลาดใจเสมอเลยนะ"




          ปาร์คจีฮุนยิ้มออกมากว้าง กว้างมากๆ ราวกับเด็ก นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้หม่นหมองเหมือนครั้งแรกที่เคยเห็น มันไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนร้องขอให้เดวิดเป็นคน "เปลี่ยน" แต่สาเหตุของปาร์คจีฮุนน่ะต่างจากคนอื่นไปโดยสิ้นเชิง




          “เพราะผมรอเจอคุณ – "




          เดวิดลีไม่ได้ยิ้ม เขาทำเพียงแค่มองเข้าไปดวงตาคู่นั้น วางมือไว้บนใบหน้าของอีกคน ไม่ได้ลูบไล้ หรือขยับนิ้วมือใดๆ ทว่ามันกลับทำให้หัวใจของปาร์คจีฮุนเต้นแรงเหลือเกิน




          “แค่คุณ"




          เหมือนกับว่าแวมไพร์ตรงหน้าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของเขา และยอมรับมันได้อย่างสนิทใจแล้ว




          “แดฮวี – อีแดฮวี"




          และก็เป็นคนๆนั้นที่ยอมเปิดทางให้เขาเข้าไปข้างใน




          “นั่นคือชื่อตอนเกิดของฉัน"





          ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน อีกฝ่ายถึงเปิดรับปาร์คจีฮุนเข้าไปเร็วขนาดนั้น อาจะเป็นเพราะความจริงใจที่จีฮุนพยายามส่งออกไป อาจเป็นเพราะอีกฝ่ายอยู่มาพันกว่าปี จนสามารถแบ่งแยกได้ว่าใครจริงใจ ใครไม่จริงใจ




          แต่ก็...




          เป็นการรอคอยที่หอมหวานจริงๆนั่นแหละนะ 





          :)








THE END




Please commend or tag #Shelterain101



Talk: ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ แฮร่ เป็นฟิคแก้บนค่ะ บนไว้ว่าถ้าได้บัตร 59อบซ จะแต่งฟิคฮุนฮวีแซ่บๆ แก้บน;w; Enjoy reading naka :) 


ปล.ถ้าอ่านแล้วชอบให้กำลังใจได้ผ่านคอมเมนต์หรือหวีดในแท็กก็ได้นะค้าบบ'q’


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #232 imyouryellow (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 02:53
    ฉากคัทที่ทำให้หน้าร้อนไปหมดเลยค่ะ มันแซ่บไปมั้ยคะคุณไรท์y _ y)/
    ไม่อยากจะเชื่อว่าเราพลาดฮุนฮวีเรื่องนี้ไปได้ยังไง ทำไมถึงเพิ่งมาเห็น!!
    #232
    0
  2. #225 penguin is happy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 00:15
    คัทแสนจะแซ่บค่ะ ขอบคุณที่ยังอยู่กับวิ้งฮวีนะคะทุกวันนีเภาวนาให้เขาเจอกันอยู่อยากเห็นมม.น้องอ้อนพี่เหมือนแต่ก่อนบ้าง;-;
    #225
    0
  3. #224 SnaAdm (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 16:13
    อื้อหือออออ สุดยอดเลยค่ะ เขินงะ -///- ขอบคุณที่แต่งออกมานะคะ
    #224
    0
  4. #222 SORI29 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 16:26
    คัทโครตแซ่บ ชอบมากเลยค่ะ ฮือออออ ไม่แก้บนก็แต่งได้นะคะ รออ่านเสมอเลย💜💜💜
    #222
    0
  5. #221 SueYoung (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 00:56
    ประทับใจมากค่ะ เรือในใจยื่นหนึ่งเสมอ
    #221
    0
  6. #220 mr-merqry (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 21:04
    สุดแสนแมส 2019 เรือเรากะยังแมส!
    #220
    0