[os/sf] The Sheltering Rain: All x Daehwi

ตอนที่ 16 : [SF] A Ride in Your Ocean Eyes III (Epilogue)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    2 ต.ค. 61

[SF] A Ride in Your Ocean Eyes

III (Epilogue)

Park Jihoon x Lee Daehwi







#Shelterain101

8,111 words

BG Music: JUNNY - Feel That




















x it all,



I just wanna get lost in your ocean eyes,

Crying out – feeling the warmth of your touch,

Blushing all my body with your kiss –

Upon me, Leave a million

Of a rose petals.



















*













          แสงและสีที่สาดเข้ามาในสายตา ไม่สามารถสะกิดความรู้สึกใดๆ ในตัวนักแสดงชื่อดังได้ นัยน์ตาที่พราวระยับ หยอกล้อกับแสงสี ไม่ได้แสดงถึงความสนุกใดๆ



          ใช่

          เพราะปาร์คจีฮุนหาอีแดฮฮวีไม่เจอ




          เขาปรายตามองไอดอลชื่อดังที่เข้ามาร้องเพลงในผับ ด้วยสายตาไม่ยินดีไม่ยินร้าย หยิบจินโทนิกขึ้นมาดื่ม ความรู้สึกร้อนรนที่ตีตื้นเข้ามา ทำให้จีฮุนเข้าใจและรู้สึกได้ถึงความรู้สึกของตัวเองที่มีให้เด็กคนนั้น




          “ว่าไง"



          “ก็ดี"



          “แต่หน้ามึงมันบอกอีกอย่างนะ"




          ใบหน้าหล่อจัดของเพื่อนสมัยมัธยม เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่เจ้าตัวชอบใส่ พับแขนเสื้อขึ้นมาจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นชัดเจน




          “โดยอง มึงนี่รู้ดีเหมือนเดิม"



          “ไม่ให้เสียชื่อเพื่อนสนิทคุณชายแน่นอน"



          “สัตว์"



          “ฮ่าๆ "




          แล้วพวกเขาก็หัวเราะออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน หยิบแก้วเหลhาที่บรรจุแอลกอฮอล์ขึ้นมาดื่มจนหมด โดยไม่สะทกสะท้าน




          “โดยอง มึงยิ้มทำไม"



          “กูแค่ไม่เคยเห็นมึงโหมดนี้มาก่อน"



          “แน่สิ"



          “ยังไง?”



          “กูกำลังทำความรู้จักความรัก"



          “Oh! My! Gosh!”




          จีฮุนหัวเราะออกมา ขณะที่มองเพื่อนสนิทเหลือตากว้าง จนเห็นตาขาวเต็มไปหมด เขาพยักหน้าเพื่อยืนยันสิ่งที่อีกฝ่ายได้ยินอีกครั้ง





          “ใคร?”



          “นักร้องที่นี่ – กูเงยหน้าขึ้นไปมอง ทันทีที่ได้ยินเสียงร้องเพลงของเขา มันน่าประหลาดนะมึงว่าไหม"




          แววตาที่แตกต่างออกไปของจีฮุนทำให้โดยองชะงัก เขารู้ดีว่าเพื่อนคนเก่งน่ะส่งทอดอารมณ์ผ่านตัวละครที่อีกฝ่ายแสดงได้ดีขนาดไหน




          “กูอยู่ในวงการบันเทิงมาสิบกว่าปี มีโอกาสฟังเสียงร้องสดของนักร้องหลายยุคสมัย – "




          และเขาก็รู้ดีว่าทั้งหมดมันเกิดจากความพยายาม พยายามที่จะอ่านวรรณกรรมนานาชาติ ทั้งตระเวนดูละครเวที




          “แต่เนื้อเสียงและการสื่ออารมณ์ในเพลง สีหน้า แววตา ทุกๆ อย่างมันฝังอยู่ในหัวของกูราวกับระเบิดเวลา"




          ไม่เคยมีสักครั้งที่จีฮุนพูดถึงความรักในเชิงโรแมนติก ดูแลและเทคแคร์แฟนได้ดี นั่นเป็นเพราะปาร์คจีฮุนไม่เคยบกพร่องในหน้าที่ใด เป็นเพื่อนที่ทำหน้าที่ของเพื่อนได้ดีที่สุด เป็นลูกชายที่ทำให้พ่อแม่ภูมิใจ รักครอบครัว เป็นดาราที่ไม่เคยทำให้แฟนคลับของตัวเองต้องเสียใจ




          “และตัวคนๆ นั้นนั่นแหละที่เป็นสลักระเบิด"





          จีฮุนไม่ได้ต่อต้านความรัก

          เพียงแค่เขาไม่เคยอยากรู้สึกจะรักใคร




          “ถ้ากูไม่พาตัวเองไปอยู่ใกล้เขา ไม่เข้าไปทำความรู้จัก ความรู้สึกทุกอย่างในตอนนี้มันอาจจะเอ่อล้นออกมาจนระเบิด"




          คนฉลาดไม่ได้คิดจะรักเด็กคนนั้นแบบหมดหน้าตัก แต่เขาสามารถทำให้อีกฝ่ายมั่นใจได้ว่าเขาจะไม่มีวันหันหลังกลับ เพราะจีฮุนตัดสินใจอย่างดีที่สุดทุกครั้ง ก่อนจะลงมือทำอะไรบางอย่าง



          เพราะเขาเกลียดคำว่าเสียดายที่สุด




          “แล้วมึงรู้จักเขาดีแค่ไหน"



          “แค่สามวัน"



          ช่วงเวลาสามวันที่จีฮุนได้ใช้มัน'รัก’ เด็กผู้ชายคนนั้นอย่างถึงที่สุด



          “เด็กผู้ชายคนนั้นใช้เวลาแค่สามวัน ในการทำให้กูเชื่อ – "




          และมันก็เป็นการกระทำที่คุ้มค่า หยาดน้ำที่หลั่งออกมามันทำให้หัวใจอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะจีฮุนใช้เวลาตลอดชีวิต



          ในการทำความเข้าใจประโยคเด็ดจากหนังรักที่เขาเล่นมานับยี่สิบเรื่อง




          “เชื่อว่าเขาจะเข้าใจตัวตนของกู คนที่ทำให้ผู้คนตกหลุมรักเพราะการเล่นบทบาทหนึ่ง แต่ละครทุกเรื่องมันก็ต้องมีจุดจบ และใครหลายคนก็เดินจากกูไป หลังจากที่กูเริ่มต้นบทบาทอันใหม่"




          ดวงตาของอีแดฮวีสะท้อนความรู้สึกที่เอ่อล้นออกมา ได้อย่างสวยงามที่สุด –

          เจิดจรัสที่สุดเท่าที่ปาร์คจีฮุนเคยพบมา




          “ไง มึงว่าวิเศษณ์พอไหม? – “




          และตวามเจิดจรัสนั้น มันทำให้จีฮุนเข้าใจทุกประโยครักที่เขาเคยนึกสงสัย




        “คนที่เป็นความรักของกู?”




          ไม่ใช่จิ๊กซอว์ตัวสุดท้าย แต่เป็นแสงสว่างอ่อนๆ ที่ทำให้เขาพอมองเห็นทางข้างหน้า และสามารถร่วมต่อจิ๊กซอว์จนสมบูรณ์แบบ จนเข้ามาเติมเต็มความไม่มั่นคงที่จีฮุนมีชีวิตอยู่กับมันมาตลอด


          และเขาจะไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายหายไป

     




          “แล้วถ้ากูบอกว่ากูพอจะรู้จักความรักของมึงล่ะ?"




          จีฮุนยิ้ม

          คิมโดยองน่ะรู้จักเขาดีเสมอ อาจจะใช้เวลาในการคาดเดาไม่ถึงสิบวินาทีด้วยซ้ำ ว่าคนวิเศษณ์ในโลกของจีฮุนน่ะเป็นแบบไหน













*













          “ฝากน้องกูด้วย"



          “อื้อ"




          พวกเขาสบตากัน ก่อนที่จีฮุนจะผลักประตูที่โดยองกดรหัสไว้ให้ กลิ่นหอมของเทียนหอมที่ตีเข้าจมูก ทำให้ดาราหนุ่มเผลอยิ้มออกมา เมื่อนึกขึ้นได้ถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า เสียงดนตรีที่เล็ดลอดออกมา เรียกรอยยิ้มได้เช่นเดิม




          ปาร์คจีฮุนเดินตามเสียงเพลงที่ได้ยิน เสียงเปียโนไฟฟ้าและเสียงร้องเพลงของอีแดฮวี ทำให้หัวใจที่แห้งผากชุ่มชื้นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ราวกับว่ามันเชื่อมต่อกันไว้อย่างขาดไม่ได้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยิน จนกระทั่งได้สัมผัสตัวตนข้างในของคนๆ นั้น





          มันเป็นความรู้สึกที่รุนแรงกว่าบทละครที่เขาเคยเล่น และสาบานได้ว่าถ้าเขามีโอกาสกลับไปแสดงหนังเรื่องนั้นอีกครั้ง ปาร์คจีฮุนจะสามารถกวาดรางวัลนักแสดงนำชาย และจะพาผู้กำกับขึ้นไปรับรางวัลหนังประจำปีได้อีกด้วย




          การตกแต่งในห้องออกแนวโมเดิร์น มากกว่าพวกเอิร์ธโทน มีภาพวาดสีน้ำบนผนัง ตรงข้ามกับเปียโนหลังใหญ่ มีตัวเชือกที่ร้อยภาพถ่ายเอาไว้อย่างสะเปะสะปะ แต่ก็ไม่ได้ดูเละเทะ จำนวนกล่องเพลงและตุ๊กตาเล็กๆ จำนวนมากที่อยู่บนชั้นวางหนังสือ กลับทำให้ตัวห้องดู..น่ารัก? เทียนหอมถูกตั้งไว้แทบทุกส่วนของตัวห้อง จึงทำให้บรรยากาศยิ่งดูน่าสบายใจขึ้นไปอีก



          เขาชอบ

          ชอบกลิ่นของอีแดฮวี

          ชอบบรรยากาศที่เป็นอีแดฮวี





          และความชอบนั้นมันชัดเจนมากเสียจน จีฮุนกล้าพูดว่าโลกของเขามันหันหน้าเข้าหาเด็กผู้ชายคนนั้นอย่างเต็มรูปแบบแล้ว – ตลอดเวลาสองชั่วโมง ปาร์คจีฮุนนั่งอยู่นิ่งๆ บนโซฟา มองไปยังประตูห้องสีไม้ที่ขวางกั้นเสียงร้องเพลง ขวางกั้นไม่ให้จีฮุนเห็นใบหน้าสวยๆ



          กระนั้น

          แค่เสียงที่ลอดออกมา



          ก็สามารถตรึงปาร์คจีฮุนไว้ได้อย่างเด็ดขาดที่สุด






          “โอ๊ะ พี่จีฮุน"



          “หนีพี่มาทำไมตัวแสบ?"




          จีฮุนมองลอดแว่นตาที่ใส่มา อย่างคาดโทษเด็กผู้ชายที่สวมเสื้อยืดตัวโคร่งสีกรม กับกางเกงวอร์มสีดำสนิท ใบหน้าสวยๆ นั่นลู่ลง ดูลืมตาไม่ค่อยขึ้นราวกับไม่ได้นอนมาหลายคืน



          และดูเหมือนจะไม่ค่อยได้กินอะไรด้วย?




          “ผมรีบกลับมาแต่งเพลง"



          “แล้วปล่อยให้พี่รอมาสามวัน"



          “จะแต่งได้ครบอัลบั้มแล้ว"




          เถียงกลับมาพร้อมทำปากยู่อย่างหงุดหงิด คนนอนน้อยเริ่มแสดงอาการงอแงออกมาอย่างน่ารัก ผมหน้าม้าถูกรวบขึ้น มัดจุกไว้อย่างลวกๆ ขัดกับภาพลักษณ์ความร้อนแรงที่จีฮุนเคยเจอเมื่อหลายวันก่อน



          แต่ก็น่ารักทั้งหมดนั่นแหละ –

          ทุกมุม ทุกรูปแบบ แพ้อย่างราบคาบเลย




          “อะไรมันจะดีดขนาดนั้นน่ะ ห้ะ"




          แดฮวียืนเกาหัวด้วยความงุนงงเล็กน้อย ดูท่าว่าเด็กคนนี้คงขังตัวเองอยู่ในห้องนานจนลืมวิธีการสนทนาไปแล้ว ก็เลยเดินเตาะแตะไปเปิดตู้เย็นแทน หยิบเบียร์ออกมารินใส่แก้ว เดินกลับมายืนตรงหน้าผม



          มองลงมาด้วยดวงตาคู่นั้น

          สัมผัสเย็นๆ จากเบียร์

          สัมผัสเย็นๆ จากมือของแดฮวี



          ก็แน่ล่ะสิ ไม่ใส่เสื้อคลุมทั้งๆ ที่เปิดแอร์หนาวขนาดนี้





          “ง่ะ ก็...”



          “ก็อะไร"



          “เพราะการได้เจอพี่ มันเป็นแรงบันดาลใจให้ผม"




          นัยน์ตาสีดำสนิทนั่นเป็นดั่งหลุมอากาศ ที่ทั้งทำให้หายใจไม่ออก และต่อลมหายใจ




          “ก็เลยอยากจะเก็บมันไว้ชัดๆ "




          ผมจึงยื่นมือออกไปกุมมือคู่นั้นไว้ พยายามส่งต่อความอบอุ่นทางร่างกาย และทางสายตา เพื่อให้ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของผ




          “ในรูปแบบที่ผมชอบมากที่สุด"




          เพราะปาร์คจีฮุนต้องเป็นบ้าแน่ๆ ถ้าอีแดฮวีทำให้รักครั้งนี้มันกลายเป็นแค่สิ่งที่ผ่านเข้ามาและผ่านออกไป แต่กลับขังผู้คนไว้ในบทเพลงที่ตัวเองแต่งขึ้นมา




        “ดนตรี"




          ทำให้ผู้จีฮุนรู้สึกถึงความทรงจำที่เกี่ยวสร้างขึ้นมา ผ่านเนื้อเพลงและเนื้อเสียงที่ทำให้ผู้คนต้องหลั่งน้ำตา ยิ้มออกมา

สวยงามเหมือนการมีอยู่ของอีแดฮวี คนที่สร้างเพลงเหล่านั้นขึ้นมา




          “นี่คือฉากสารภาพรักหรือเปล่า? ฮ่าๆ "




          จีฮุนดึงแดฮวีลงมา ในจังหวะเดียวกับที่เขาผละตัวไปพิงโซฟา คนตัวเล็กกว่าจึงอยู่ในท่าคุกเข่าระหว่างหว่างขาของปาร์คจีฮุน เขาไม่ได้ส่งมือไปนวดคลึงเอวบางๆ นั่นแบบที่อยากทำ



          เพราะปาร์คจีฮุนอยากทำให้อีกอย่างจดจำความรู้สึกนี้ผ่านสายตา




          “ถ้าเป็นการสารภาพรัก – "




          แดฮวีวางมือขวาลงบนไหล่กว้าง ไม่ได้ออกแรงขยับหรือลูบไล้ อย่างที่ชอบทำ เพราะเขารู้ดีว่ามันเป็นช่วงเวลาแห่งความรู้สึก มากกว่าการเร้าอารมณ์




          งั้นก็ต้องมีการตอบรับหรือเปล่าครับ:) ”




          เพื่อให้สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ชัดเจนที่สุด




       “อีแดฮวี"




          ดวงตาของปาร์คจีฮุนเป็นเหมือนเกล็ดหิมะ – แต่เป็นสีเดียวกับท้องฟ้าที่ไร้ดาว เป็นท้องฟ้าที่มีประกายไฟส่องแสงให้ผู้คนสำลักแสงและควัน




          “ถ้าความรักของแดฮวีคือดนตรี"




          โดดเด่นที่สุดตอนมันสะท้อน หยอกล้อกับแสงอาทิตย์ มีรูปร่างที่แตกต่างออกไป – โดดเด่นอยู่เสมอ




          “สำหรับปาร์คจีฮุน – "




          เพียงแต่ว่าคนตรงหน้าของอีแดฮวี




        “อีแดฮวีคือบทละครและเวที"




          ปาร์คจีฮุนน่ะเป็นเกล็ดหิมะที่ไม่มีวันหลอมละลาย เแม้ว่ามันจะลอยละล่อง ตั้งฉากกับแสงสุริยันต์อันเจิดจ้า เป็นสิ่งที่อยู่เคียงคู่สิ่งมีชีวิตที่อยู่ค้างฟ้า




          “ที่มีผู้กำกับสองคน"




          แต่ปาร์คจีฮุนน่ะเจิดจรัสที่สุด เป็นความส่องสว่างที่ไม่ทำให้แดฮวีแสบตา




          “ถ้าหนูอยากจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของพี่ ไม่สิ – "




          ตรงกันข้าม อ้อมกอดจากสายตา และอ้อมกอดที่รัดรึงเขามากว่าสามวันน่ะ มันอบอุ่นที่สุดในชีวิต ที่เหมือนจะมีจุดมุ่งหมาย แต่ก็มักจะแวะเชยชมสิ่งข้างทางเสมอ




          “ขอแค่ตอบรับคำสารภาพนี้"




          ดวงตาที่สะท้อนสิ่งเดียวกับที่ขอ แดฮวีกระตุกยิ้ม ใช้มือเรียวสวยนั่นไล้ไปรอบกรอบหน้าของคนที่นั่งพิงโซฟา ยั้งท่าทีเอาไว้ แม้ว่ากำลังเอ่ยขอความรักจากแดฮวี




          “ปาร์คจีฮุน"




          เอ่ยเรียกทั้งๆ ที่ยังประสานสายตากันไว้ เผลอยิ้มออกมาทั้งคู่ โดยไม่มีสาเหตุ ก่อนที่แดฮวีจะเอียงคอ ใช้ฟันกัดสันกรามนั่นเบาๆ ส่งลิ้นไล้ไปตามช่วงสันกราม หยุดหายใจข้างใบหู




          “You are my xing cigarettes after music”




          ถอนตัวออกมา เพื่อสบสายตาอีกครั้ง ด้วยระยะห่างที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ลมหายใจที่เคล้าคลอกันในอากาศ




        “Then light it up”




          ยังไม่ร้อนแรงเท่าสายตาของปาร์ตจีฮุน




          “Gotta make you feel how I go crazy for you”




          แดฮวีใช้ริมฝีปากล่างไล้จากสันจมูกลงมาส่วนปีก กดจูบลงบนเปลือกตาที่ปิดลงเพื่อเขา

          ปาร์คจีฮุนที่ยอมหลับตาลง ซ่อนดวงตาที่สวยที่สุดนั้นไว้ เพื่อให้อีแดฮวีประทับจูบ




          “Didn’ t ‘we’ already go mad and crazy, huh?




          ให้ตายสิ

          สำเนียงการภูดภาษาอังกฤษมันทำให้แดฮวีแทบบ้า ยิ่งคำสุดท้ายที่ออกมาจากประโยคนั้น พร้อมกับการยักคิ้วเบาๆ นั่นอีก




          “That’ s right”




          ตอบไปด้วยใบหน้ายียวน ก่อนจะสะบัดตัวไปหยิบซองบุหรี่ราคาแพงที่วางไว้บนโต๊ะ คีบและยกมันขึ้นมาอย่างชำนาญ จุดไฟแช็ก แล้ววางไว้บนริมฝีปากบาง หันหน้าไปหาคนที่นั่งมองอยู่ ก่อนจะพ่นควันออกมา ขยิบตาให้หนึ่งที ขณะที่ใช้มืออีกข้าง เกี่ยวบุหรี่อีกมวนไว้




          “Come here, bad boy



          “ต้องเด็กดีซี่ ผมก็ยอมให้พี่ทำทุกท่า – ทุกที่เลยนะ"



          “เด็กไม่ดีต่างหาก"




          จีฮุนเผยอปาก รับบุหรี่อีกมวนมาด้วยสายตาที่กลับไปเจ้าเล่ห์ ช้อนตาขึ้นมองเด็กอายุน้อยกว่า ที่ก้มลงมาต่อบุหรี่ให้ด้วยก้นบุหรี่ ออกแรงดึงให้คนตัวบางกว่ามานั่งบนตัก




          “เด็กไม่ดีที่ทำให้พี่อยากกลายเป็นคนไม่ดี"



          “ยังไงล่ะ บอกมาก่อนสิ แล้วผมจะตัดสินเอง:) ”



          “หนูทำให้พี่อยากจับขังหนูไว้ในห้อง ทำรักจนกว่าเสียงที่น่าฟังนั่นจะขาดหาย พี่อยากกระเสือกกระสนกายเข้าไปในข้างในตัวหนูตลอดเวลา รับรู้ถึงการตอดรัดนั่น จนแก่นกายพี่มันปวด"




          ปล่อยให้ควันบุหรี่ลอยฟุ้งไปทั่วตัวห้อง กลิ่นมินท์ที่ผสานกับกลิ่นหวานๆ ของเทียนหอม เด็กตัวแสบหันหน้าเข้ามาหาเขาพร้อมกับดวงตาที่สะท้อนประกายความสุข



          และจีฮุนก็เข้าใจอย่างชัดเจน ว่าบุหรี่ดีๆ ซักมวน หลังแต่งเพลงเสร็จน่ะ

          มันทำให้อีแดฮวีมีความสุขขนาดไหน



          นั่นทำให้ปาร์คจีฮุนรู้สึกถึงประกายความสุข ที่กระจายอยู่ทั่วร่างกายของตนเอง




          “ขนาดนั้นเลยนะ?”



          “ย่าห์! อีแดฮวี"




          ตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่าย ริมฝีปากบางที่เขาเคยเข้าไปปล้ำจูบนับครั้งไม่ถ้วน ลมหายใจที่กลายเป็นกลิ่นมินท์ คละเคล้ากับกลิ่นเบียร์ แต่ก็หลุดขำออกมาเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่สะท้อนภาพของจีฮุน เขาจีึงตัดสินใจข้อมือเล็กนั่น




          “ป่ะ ไปดูดาวกัน"



          อยากจะเห็นมานานแล้ว ดวงตาของอีแดฮวีตอนที่มันสะท้อนภาพดาวบนฟ้า หยอกล้อกับแสงพระจันทร์ และแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าฝั่งตรงกันข้าม




          “แชมเปญไหม? หรือไวน์?”



          “YOU”




          แดฮวีกะพริบตาปริบๆ มองหน้าปาร์คจีฮุนที่กำลังแสดงความจริงจัง ราวกับกำลังแสดงหนังอยู่




          “ฮ่าๆ ผมเคยดูฉากนี้ ที่พี่เล่นเป็นพระเอก เรื่อง Morning Star ใช่ไหม ฮ่าๆ ๆ ๆ "



          “แล้วไม่ต่อบทกันหน่อยหรอ?”



          “ไม่อ่ะ"



          “เค"



          “ผมอยากคิดบทเองมากกว่า xD”



          “ไหน แล้วคนเก่งจะต่อว่าอะไรคะ?”




          ยกบุหรี่ขึ้นมาสูบ บรือตาใส่ด้วยความท้าทาย วางเท้าเล็กๆ ของตัวเองไว้บนเท้าของคนอายุมากกว่า โอบกอดใครคนนั้นเอาไว้ ทั้งๆ ที่ยังถือบุหรี่ไว้ในมือ สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ สัมผัสของเส้นเลือดบนฝ่าเท้าของพี่จีฮุน


          กลิ่นกายเฉพาะตัวที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย แต่ก็รุ่มร้อนในบางที




          “จูบรสไวน์ :) ”




          อ้อมกอดถูกกระชับให้แน่นขึ้น จากตอนที่แดฮวีแค่กอดจีฮุนไว้หลวมๆ พวกเราก้าวเดินไปอย่างไม่มีทิศทางที่แน่นอน ตามจังหวะเพลงอินดี้ที่ถูกเปิดคลอไว้ตั้งแต่ต้น จีฮุนฮึมฮัมไปตามจังหวะเสียงเพลงอย่างสะเปะสะปะ ในขณะที่แดฮวี




          “หรอ"




          ลมหายใจที่รดใส่ต้นคอ การก้าวเดินไปข้างหน้าโดยที่ขาไม่ได้ติดอยู่กับพื้น

           รู้สึกล่องลอย เหมือนความรู้สึกของอีแดฮวีในตอนนี้




          “แต่พี่อยากกิน ไวน์จากเต้า จังค่ะ :)"



          สัมผัสแข็งๆตรงหว่างขา ทำให้แดฮวีขนลุกซู่ ต้นขาแข็งแรงที่เสียดสีไปมา มือที่เลื่อนลงมาขยับก้นของเขาอย่างมันมือ สอดผ่านตัวเสื้อเข้าไป ไล้มือไปตามแนวกระดูนสันหลังอย่างวาบหวาม สัมผัสเปียกชื้นตรงลำคอ ความรู้สึกเสียวซ่านจนเผลเกร็งเท้า          





         "งั้นให้ผมกิน น้ำข้าวของพี่จีฮุนก่อนได้ไหมฮะ ;)"



          คงทิ้งรอยกุหลาบไว้เต็มตัวในวันพรุ่งนี้เช้า

          หรือตลอดทั้งวันกันนะ?




          xD













The End





Please comment or tag #Shelterain101





Talk: ขอโทษที่ให้รอนานเลยนะคะ พอดีบิ้วอารมณ์เขียนเรื่องนี้ไม่ค่อยติด แงงง ขอบคุณทุกคนที่เขามาอ่านช็อตฟิคเรื่องนี้นะคะ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจมากๆ เลยค่ะ ขอบคุณมากๆ ที่ติดตามรอจนมันมาถึงตอนจบแล้ว มันมีค่าสำหรับเราจริงๆ ฮื่ออ วนไปอ่านเม้น อ่านแท็กใหม่ทุกครั้งที่เริ่มเขียนต่อเลยค่ะwqw


ไม่รู้ว่าจะชอบตอนจบกันไหม คือเรื่องนี้เราวางพล็อตแบบพีคแล้วดิ่งลงมาเรื่อยๆ จนมาถึงตอนนี้มันอาจจะดูธรรมดา(?)กว่าสองตอนแรกมากๆ แต่เราดึงลงมาเพราะมันเป็นซีนที่จะวางเส้นความสัมพันธ์ของตัวละครสองตัวนี้ (ซึ่งก็คือหลังจากสวีทกันแล้ว พวกนังก็แซ่บๆๆๆต่อแหละค่ะ อริ้)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #185 Kariskisstao (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 20:47

    โอ้วโห้ววว ยัยน้องงงง
    #185
    0
  2. #184 penguin is happy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 07:03
    สรุปคือน้องเปล่าหนีน้องแค่อยากแต่งเพลงเฉยๆ55555 ท้ายตอนทำเราเขินมากๆน้องแดฮวีทำไมร้าย ตอนที่น้องออกจากห้องมาก็น่ารักพี่จีฮุนคะน้องไม่ได้กินอะไรนานอย่ารุนแรงกับน้องนะคะ อรุ่ม
    #184
    0
  3. #183 Tetsuya-Kuroko (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 00:05
    ดีมากเลยค่ะไรท์ นี้ใจเต้นแรงมากเลยอะ~~~~
    #183
    0
  4. #182 knnf (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:13

    ฉันเขินภาษาของคุณมากค่ะไรท์><~~~~

    #182
    0
  5. #180 Tuey Chutimon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 09:24
    ชอบภาษาจังเลยค่ะ คือดีจย์
    #180
    0
  6. #178 nu'doubleu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 05:54
    เขียนดีมากเลยค่ะ ชอบภาษาที่ใช้ บรรยากาศเรื่อง ขอบคุณนะคะไรท์
    #178
    0
  7. #177 YoknoiTormanus (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 01:48
    ขอบคุณนะคะ ชอบมากค่า
    #177
    0
  8. #176 YoknoiTormanus (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 00:38

    รอน้ารออออ

    #176
    0
  9. #175 Kariskisstao (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 10:00
    เจิมค่ะะะะ555555
    #175
    0