[os/sf] The Sheltering Rain: All x Daehwi

ตอนที่ 15 : [SF] A Ride in Your Ocean Eyes II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    7 ก.ย. 61

[SF] A Ride in Your Ocean Eyes

II

Park Jihoon x Lee Daehwi







#Shelterain101

12,384 words

BG Music: Super Psycho Love – Simon Curtis


























We are all lost in the middle

Of a crosswalk, in which we could

Not help, but to keep walking ‘til

We find the place we can be true

To one’ s self and another.












*












          เสียงโทรทัศน์ถูกเปิดทิ้งไว้ โดยมีเสียงบดจูบดังขึ้นเป็นระยะๆ ชุดคลุมอาบน้ำที่ทั้งสองคนใส่ ดูท่าว่าจะบรรลุจุดประสงค์ของมัน – แหวกเข้าจับผิวเนื้อได้อย่างง่ายดาย สะดวกมือ ไหนจะสาบเสื้อที่แหวกออกจนเห็นยอดอกสีสวยนั่นอีก



          “อื้ออ"


          “หิวเปล่า?”


          “หิววว แต่ขี้เกียจกินข้าวอ่ะ"



          เวลาเพียงแค่ยี่สิบชั่วโมงทำให้คนแปลกหน้าสองคนสนิทกันขนาดนี้ อีแดฮวีที่นอนเกย ก่ายขาไปตามร่างกายปาร์คจีฮุนอย่างสบายใจเฉิบ การพูดคุยที่ไม่ได้ใช้ภาษาสุภาพ แต่ก็คงไม่แปลกอะไร ในเมื่อพอเจอกันครั้งแรก พวกเขาก็พุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายจนหมดแรงขนาดนี้



          “ไม่ได้ เดี๋ยวเจ็บท้องขึ้นมาทำไง ตัวก็บางแค่นี้"


          “ยังไม่ท้อง ท้องไม่ได้ป่ะ"


          “เถียงเก่งสุดแล้วอ่ะ เราเนี่ย"


          “ฮึ่ยย รู้ว่าตัวบาง แต่ก็ไม่เห็นถนอมกันเลย กระแทกเอาๆ ๆ เนี่ย"


          “ก็รู้ว่าชอบแบบดิบๆ นี่"



          ยักคิ้วอย่างกวนๆ ใส่คนที่เท้าแขนแล้วยู่ปากใส่ ริมฝีปากอวบอิ่มนั่นเบะออก จมูกรั้นๆ นั่นยกสูงขึ้น จนเห็นรอยย่นบนหน้า



          “เป็นเด็กเป็นเล็กย่นหน้าจนริ้วรอยขึ้น"


          “ย่าห์!”



          ยื่นมือไปตีเจ้าของห้องดังพั้วะ ขณะที่คนเป็นพี่กลับใช้เท้าเขี่ยเชือกที่พันไว้หลวมๆ ใบหน้าที่เจ้าเล่ห์ขึ้นเกือบสิบระดับ ทำเอาแดฮวีทั้งหน้าร้อน ทั้งหมั่นไส้ผู้ชายหื่นกามตรงหน้า



          “พิซซ่า!”


          “โอเค เอาอะไรอีกไหม?”



          ดาราหนุ่มถามเด็กที่นอนยั่วด้วยแววตาใสซื่อ พลางลุกขึ้นเดินหาโทรศัพท์มือถือที่โยนทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่ง เขารู้เพียงแต่ว่าตนไม่ได้จับมือถือเลย ตั้งแต่เจอเด็กคนนี้



          “เอาคาโบนาร่า ไก่ เฟรนช์ฟราย แล้วก็ลาซานย่าด้วยฮะ"



          เปลี่ยนโทนเสียงอีกเสียงหนึ่งทันทีที่พูดเรื่องของกิน อีแดฮวีเป็นเด็กผู้ชายที่ไปสุดในทุกทางนั่นแหละ แต่ข้อดีที่สุดคือเด็กคนนั้นยังคงความเป็นเด็กของตัวเองไว้ได้



          “แล้วบอกขี้เกียจกิน"



          ความเป็นเด็กที่จะถูกใช้เป็นบางสถานการณ์ จะแสดงออกมาก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายคิดว่าตัวเองปลอดภัยในระดับหนึ่ง แดฮวีเป็นเด็กที่จะไม่ยอมให้ใครใช้ผลประโยชน์จากความเป็นเด็กของตัวเอง


          และจีฮุนคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่เท่ชะมัด



          “ถ้าขี้เกียจกิน คุณพิซซ่าและผองเพื่อนจะเสียใจ!”



          เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้ ดูก็รู้ว่าอีกไม่นานแดฮวีคงผล็อยหลับไปอีกแน่ๆ จีฮุนขำออกมา เมื่อเจอมือถือของตัวเองนอนแอ่งแม้งอยู่ในซิงก์ล้างจาน แน่นอนว่าไม่มีข้อความหรือมิสคอลจากผู้จัดการ เพราะช่วงนี้เขาไม่มีตารางงาน



          ถึงต่อให้มีตารางงาน ปาร์คจีฮุนก็จะไม่ยกเลิกงานของตัวเองเพื่ออีแดฮวี หรือใครคนไหน หลายคนบอกว่าจีฮุนเป็นผู้ชายบ้างาน บางครั้งก็ติดอยู่ในโลกของตัวละครที่ตัวเองเคยแสดงมากเกินไป เขาได้แต่หัวเราะให้กับคำกล่าวว่าเหล่านั้น ถ้าไม่ปล่อยให้ตัวเองดำดิ่งลงไปในโลกสมมตินั้น



          แล้วเขาจะปลายเป็นตัวละครสมมติที่สมบูรณ์แบบได้อย่างไร

          ถ้าไม่ทำแบบนั้นปาร์คจีฮุนก็คงเป็นชื่อที่มีคนไม่กี่คนรู้จัก ไม่ใช่ชื่อของดาราชายที่ได้รับความนิยมมากว่าทศวรรษแบบนี้




          แต่ทั้งหมดนั่นน่ะ ปาร์คจีฮุนทำเพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง หรือเพื่อความคาดหวังของแฟนละครคนไหน มันอาจจะฟังดูโหดร้าย แต่ในประเทศท่ีเต็มไปด้วยการแข่งขันแบบนี้น่ะ มันมีไม่กี่อย่างหรอกที่เราพบว่าตนเองทำได้ดี ทำได้ดีมากๆ จนคนอื่นเทียบไม่ติดด้วยซ้ำ


          มันเป็นเรื่องน่าภูมิใจเสียอีก ที่เขาได้ค้นพบความสามารถของตนเอง




          ความคิดที่เข้ามาในหัวบ่อยๆ มักจะทำให้เขารู้สึกดาวน์เสมอ ต่อให้จะคิดบวกแค่ไหน แต่การใช้ชีวิตภายใต้แสงสีแห่งนี้ไม่เคยเป็นเรื่องง่ายเลย กระนั้นจะให้กลับไปใช้ชีวิตแบบปกติก็ไม่ได้



          เพราะปาร์คจีฮุนลืมความรู้สึกนั้นไปหมดแล้ว

          การเป็นดาราตั้งแต่เด็ก ทำให้เขาหลงลืมห้วงความรู้สึก หรือการใช้ชีวิตแบบคนปกติไปหมดแล้ว






          “เหนื่อยไหม?”


          “หืม?”



          หันไปพบเด็กที่อายุเด็กกว่าเขาเกือบสิบปี อีกฝ่ายลากรองเท้าสลีปเปอร์มาหา ขณะที่กำลังพันเชือกไม่รักดี ให้แน่นขึ้นกว่าเดิม อีแดฮวีในสภาพผมยุ่งๆ หน้าม้าเรียงตัวฟูๆ พันกันไป ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวน่ะ



          เซ็กซี่ชะมัด

          เป็นความเซ็กซี่ที่ไม่อาจต้านทานได้



          และปาร์คจีฮุนก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องต้านทานเสน่ห์นั้น





          “ทำไมอยากอีกแล้วหรอ?”


          “บ้า ให้ผมพักบ้างเถอะ"


          “แต่พี่อยากอีกแล้วเนี่ย เห็นปากบวมๆ ของหนูแล้วอยากงับชะมัด"


          “หื่นกาม"


          “ไม่อยากจริงดิ?”


          “หยุดยักคิ้วกวนๆ นั่นเลยนะ" ชี้นิ้วใส่เจ้าของห้องอย่างไม่สบอารมณ์ "นี่ ผมถามจริงๆ นะ เหนื่อยไหม?”



          แววตาที่จริงจังนั่น ทำให้ปาร์คจีฮุนยอมแพ้ สิ่งที่อีกฝ่ายพยายามสื่อออกมา คำถามที่ถามผ่านแววตาคู่นั้นพังทลายกำแพงที่ตั้งไว้ตั้งแต่เด็ก



          “เหนื่อยสิ เป็นดาราน่ะยังไงก็เหนื่อย"



          “แต่ก็รักใช่ไหมล่ะ ในอาชีพของพี่ ในตัวละครทุกตัวที่พี่เคยทำความรู้จัก เคยใช้ชีวิต"



          อีแดฮวีใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาทีในการเอ่ยประโยคข้างต้น แต่มันกลับตรึงใจปาร์คจีฮุนอย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน สายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ เอ่อล้นด้วยความรู้สึกเดียวกัน – มันอาจเป็นเพราะแดฮวีเป็นนักดนตรีเหมือนกัน



          พวกเราเข้าถึงบางสิ่งที่ใครหลายคนเข้าไม่ถึง

          บางสิ่งที่ใครหลายคนเลือกจะตัดสินมันอย่างนึกสนุก



          ถ้อยคำบางคำที่เปลี่ยนความหมายของประโยคเดิมๆ ที่ผู้คนมักใช้มันปลอบโยนจีฮุน อีแดฮวีที่บอกว่าเค้าเคยทำความรู้จักและเคยใช้ชีวิตในฐานะตัวละครนั้นจริงๆ




          “อื้อ"



          พยักหน้าทั้งๆ ที่ยังไม่ถอนสายตาจากคนที่ตรึงตนเองไว้ด้วยคำพูด จีฮุนยื่นมือไปสัมผัสกลุ่มผมนุ่มนั่นอย่างแผ่วเบา เคล้นคลึงกลุ่มผม พยายามจะบรรเทาอีกฝ่ายจากความเครียดที่เขามองไม่เห็น


          อยากจะทำความรู้จัก



          “รัก"



          จดจำสัมผัสที่ติดมือนั่นเป็นครั้งแรก ทั้งๆ ที่พวกเขาสัมผัสกันและกันเกือบทุกจุดในร่างกาย



          “ขอสัมผัสตรงนี้ได้ไหม"



          ชี้ไปที่บริเวณเปลือกตาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก อยู่ดีๆ ก็เขินอายขึ้นมา ทั้งๆ ที่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนน่ะน่ากลัวกว่าตอนนี้เสียอีก



          “อื้อ"



          แดฮวีหลับตาลง ไม่ได้แสดงสีหน้างุนงงแบบที่จีฮุนคิดเอาไว้ มันเป็นตอนนั้นเองที่เขาสัมผัสได้ว่าเด็กตรงหน้าน่ะอ่อนไหวขนาดไหน เป็นศิลปินที่พร้อมซึมซับความรู้สึกของคนรอบข้างได้ดี – จนน่ากลัว



          “พี่จีฮุน"



          น่ากลัวว่าอีกฝ่ายจะดิ่งลงไปจนสุดขอบเหว

          เพียงสัมผัสความเศร้าของคนรอบตัว



          “ไม่ต้องแบ่งมันมาก็ได้ – ความเศร้าของพี่น่ะ"



          จีฮุนหลับตาลง

          กดริมฝีปาก ประทับลงไปบนเปลือกตาด้านขวา


        เพื่อรับฟังเสียงของแดฮวีที่กำลังปลอบประโลมอย่างชัดเจนที่สุด



          “แค่แสดงออกมาก็ได้"



          เสี้ยววินาทีเคลื่อนผ่านไป แต่กลับรู้สึกราวถึงชั่วนิรันดร์


          จีฮุนเปลี่ยนไปประทับริมฝีปากลงบนเปลือกตาข้างซ้าย

        เพื่อรับฟังเสียงหัวใจของแดฮวีที่เต้นอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ




          “ถ้าพี่ไว้ใจคนแปลกหน้าแบบผมล่ะก็นะ"



          ตอบคำถามโดยการเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมา สบเข้าไปดวงตาสีดำสนิท จนมันสามารถสะท้อนภาพตัวตนของจีฮุนได้อย่างชัดเจน กดจูบลงไปอย่างอ่อนโยนที่สุด เท่าที่จีฮุนพอจะควบคุมตัวเองได้ ค่อยๆ ขยับ ทำความรู้จักข้างในโพรงปากนั้น ไม่ได้รีบร้อนเหมือนเมื่อคืน




          “A stranger in my place?”



          ดวงตาของอีแดฮวีทำให้ปาร์คจีฮุนรู้สึกอบอุ่นใจ เหมือนการฝังตัวในผ้าห่มผืนหนา มีกลิ่นหอมเย็นๆ ที่ทำให้ผ่อนคลายจากความเครียด



          “I’d prefer not to call you a stranger –”



          และก็เป็นนัยน์ตาคู่เดียวกัน ที่ทำให้จีฮุนรู้สึกร้อนไปทั่วทั้งร่างกาย จนอยากจะกลบฝังกลิ่นของตัวเอง แผ่ซ่านความอบอุ่นที่ฝังอยู่ในร่างกายตน ให้แดฮวีได้รับรู้



          “Good boy:) ”



          แดฮวีเอ่ยชื่อที่จีฮุนชอบเรียกตัวเองออกมา กระตุกยิ้ม ก่อนจะใช้ลิ้นเล็กๆ นั่นแตะบนฟันซี่บน ขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าที่ใกล้เคียงกับคำว่าสมบูรณ์แบบที่สุด ปลายจมูกที่ชนกัน ส่งให้พวกเขารับรู้ได้ถึงลมหายใจที่เริ่มติดขัด



          “ผมคิดว่าพี่ชอบเรียกผมด้วยชื่อนั้นนะฮะ:) ”



          เสื้อเชิ้ตสีขาวไม่ได้ถูกปลดออก แนบชิดไปกับผิวเนื้อสีขาวสุขภาพดี แสดงให้เห็นอวัยวะที่เต่งตึงขึ้นตามแรงอารมณ์ แดฮวีเผยอปากออกมาเมื่อจีฮุนเอาแต่เขี่ยตุ่มไตนั่น ขณะที่พ่นลมหายใจรดต้นคอเขา มืออีกข้างไล้ไปตามต้นขาอย่างเอื่อยเชื่อย แต่หนักแน่น



          “ว่าไงเด็กดี"


          “อื้อออ"


          “อยากไปสำรวจที่ไหนใบบ้านพี่อีกไหมคะ?”



          ใช้สายตาสำรวจไปตามโครงหน้าที่มองเมื่อไหร่ก็ไม่รู้สึกเบื่อ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ตามจังหวะหายใจที่รวยริน หยาดน้ำตาที่เอ่อล้นเพราะอารมณ์คลอเคล้าในดวงตา ร่วงหล่นลงบนใบหน้าสวย บางหยดกลับติดอยู่ในแพขนตางอน



          “หืม? เหมือนจะชอบเรียกว่า – "



          ขนตางอนสวยนั่นขยับขึ้นลงราวกับกำลังออดอ้อนให้จีฮุนทำรักแรงๆ จมูกรั้นนั่นทำให้ดาราหนุ่มนึกถึงความซนของอีกฝ่าย ที่ได้ 'สัมผัส’ และ 'เข้าถึง’ มัน



          “แด๊ดดี้มากกว่า?”



          คล้องแขนให้จีฮุนก้มลงมารับจูบ ใช้ขาคล้องเอวสอบที่ส่งพลังให้ปาร์คจีฮุนทำรักอย่างถึงใจเขาทั้งคืน ใช้ขารูดอุปสรรคลงพร้อมยิ้มร้ายๆ



          “ฮะ? แด๊ดดี้:) ”


          “หืม อยากอาบน้ำหรอคะ?”


          “อื้อ อยากให้แด๊ดขัดให้สะอาดเลย"










          ปาร์คจีฮุนมีอารมณ์ขัน


          และอีแดฮวีมีอารมณ์ศิลปิน



          เจ้าของห้องแค่เอ่ยเล่นๆ ว่าไหนๆ ก็จะไปอยู่ในห้องน้ำนานๆ แล้ว ทำไมไม่จุดเทียนหอม กับดื่มไวน์สักแก้วล่ะ และนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้จีฮุนต้องยืนรอแดฮวีเตรียมการทุกอย่างเสร็จ (เพราะเขามีหน้าที่แค่ไปหยิบถึงน้ำแข็งเพื่อแช่ไวน์ และจุดเทียน)


          สิ่งที่พวกเขากำลังรออย่างจดจ่อตอนนี้ คือการรอให้อีแดฮวีเลือกเพลงที่จะเปิดคลอ



          “เลือกๆ มาเถอะน่า สุดท้ายแด๊ดก็ต้องได้ยินเสียงครางหนู มากกว่าเสียงเพลงอยู่แล้วอ่ะ"


          “ทำไมไม่มีศิลปะในใจเลย!”



          หันมาแว้ดใส่ด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราดจนจีฮุนสะดุ้ง เป็นครั้งแรกเลยที่เขาเห็นอีกฝ่ายจริงจังขนาดนี้ ปกติก็แค่หันมาแว้ดๆ ด้วยใบหน้าที่ชวนให้มันเขี้ยว



          “ครับ"


          “ถ้าไม่ช่วยเลือกก็ไปใส่ถุงยางรอสิฮะ"


          “เอาแบบมีปุ่มนะ"


          “อื้อออ"



          แต่แดฮวีน่ะเป็นเด็กที่คล้อยตามคนรอบข้างเสมอ ถ้าใช้คำพูดและโทนเสียงที่อ่อนลง อีกฝ่ายก็จะสังเกตมัน และปรับอารมณ์ของตัวเองให้คงที่



          เป็นความน่ารักที่ดาราหนุ่มอดจะชื่นชมไม่ได้จริงๆ






Cut Scene



รบกวนเช็คชื่อตอนให้ถูกก่อนใส่รหัสนะคะ ถ้าเค้าไม่ได้เช็คตัวพิมพ์เล็กพิมพ์ใหญ่ดีๆ นะคะ



Link: Bio @TearsFate

Pass: PerfectMatchHoonHwi






*








          ว่างเปล่า



          จีฮุนตื่นขึ้นมาพบกับความว่างเปล่า ที่เขาเผชิญมาตลอดหลายสิบปี ไม่มีไออุ่นจากคนที่นอนขดตัวเหมือนเด็กๆ ไม่มีลมหายใจอุ่นที่รดต้นแขน ไม่มีเสียงที่ดังขึ้นอย่างเอาแต่ใจเพราะหิวข้าว





          ไม่มีแม้แต่ร่องรอยใดๆ ที่อีกฝ่ายทิ้งไว้ นอกจากรอยตามร่างกาย

          ไม่มีกระดาษหรือช่องทางการติดต่อใดๆ

          ไม่มีอะไรเลย



          ทั้งๆ ที่ปาร์คจีฮุนคอยเติมเต็มร่างกายอีแดฮวีตลอดสองวันที่ผ่านมา





          แต่เขาก็ไม่ได้แปลกใจอะไรหรอก


          รู้ดีอยู่แล้วว่าการจะเข้าไปในโลกของเด็กคนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และไม่ใช่เรื่องที่จะทำโดยไม่ใช้สมองไตร่ตรองให้ดี




          หยิบผ้าขนหนูขึ้นมา พันมันไว้อย่างหมิ่นเหม่บริเวณเอว หยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมา ต่อสายถึงเพื่อนสนิท



          “ดงยอง"


          (ว่า?)



          หยิบโน้ตเล็กๆ ที่มีลายมือหวัดๆ ของเด็กผู้ชายคนนั้น คำขอบคุณสำหรับมื้ออาหาร และสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ



          “วันนี้จองโซนวีไอพีให้หน่อยสิ"



          ท่ามกลางประโยคที่เรียงติดกันสามประโยค


          สิ่งที่ปาร์คจีฮุนมองเห็นชัดเจน สะดุดตาที่สุด

          คงเป็นคำสามคำที่อยู่ด้านล่างสุด



          อีแดฮวี



          ชื่อของคนที่เขาจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

          ชื่อของคนที่ปาร์คจีฮุนจะไม่ยอมให้อีกฝ่ายเดินออกจากชีวิต



          ชื่อของคนที่ปาร์คจีฮุนจะไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายเดินเข้าไปยังชีวิตของผู้ชายคนอื่น





TBC



Please comment or tag #Shelterain101



Talk: ตอนหน้าจะจบแล้ว แฮ่ ;____; (คิดว่าตอนต่อไปไม่มีคัทละนะคะ หมดมุกแล้ว เหน่ย 555555555555555) ส่งกำลังใจให้คนแต่งผ่านแท็กหรือคอมเมนต์ได้สำเหมอนะคับ /เฝ้ารอตาปริบๆ ๆ



ปล.คือฉากคัทไม่ได้สั้นนะคะ เห็นงี้คือปาไปเกือบห้าพันคำแร้วค่ะ (ครึ่งนึงของตอนเลย แฮะ.__.)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #174 Kariskisstao (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 10:00
    โว้วววว ยัยน้อนหนีไปแล้น
    #174
    0
  2. #167 guy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 00:36

    เลือดกำเดาไหลหมดตัวแล้ววววววว

    ขอให้จีฮุน จับแดฮวีเอาไว้แน่นๆเลยน้าาาาาา อย่าปล่อยหลุดมือเชียวววว

    #167
    0
  3. #166 knnf (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 22:18

    หนูอย่าหายไปแบบนี้สิลูกกก

    #166
    0
  4. #165 penguin is happy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 23:46
    ลมจะจับ น้องแดฮวีแซ่บที่สุดในโลกเลยลูกแล้วหนูหนีจีฮุนไปไหนมาทำให้พี่เขาติดพันแล้ววาปหนีงี้หรอลูก!!!
    #165
    0