[os/sf] The Sheltering Rain: All x Daehwi

ตอนที่ 11 : [os] Strawberries On Top Of Me (Jihoon x Daehwi)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,047
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    19 มิ.ย. 61

[os]Strawberries On Top Of Me

Park Jihoon x Lee Daehwi










#Shelterain101



14,047 words

BG Music: DJ-CHIN-LU SELECTION & Adina Howard - Strawberries On Top Of Me

Daniel Caesar – Best Part









Posted: 17/06
Edited:  19/06

!!ฟิคแก้บนจ้า ฮืออ น้องแดฮวีพี่ขอโทษ

พี่จีฮุนคะ ขอบคุณที่ทำให้นุ้งสมหวัง ไม่นกบัตรนะคะ;___; !!



































*












          คุณแดฮวี อย่ามองกล้อง ให้มองทะลุเลนส์แล้วสบตากับผมใช่ แบบนั้นแหละ ไม่ต้องกัดริมฝีปาก ส่งทุกอย่างผ่านทางสายตาแทน นั่นแหละครับ เยี่ยม"



          มันเป็นการถ่ายแบบที่ใช้เวลารวดเร็วที่สุดตั้งแต่อีแดฮวีเป็นไอดอลมา ทั้งการถ่ายรูปทั้งวงหรือการถ่ายเดี่ยว คนตรงหน้าก็ดูจะจัดการและออกคำสั่งที่ทำให้ผลลัพธ์ออกมาได้น่าพึงพอใจเป็นที่สุด ตากล้องที่หน้าตาดีมากจนแดฮวีหรือพี่ๆในวงเองยังตกใจตอนที่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นช่างกล้อง (ตอนแรกพวกเขานึกว่ามันเป็นการถ่ายแบบร่วมกับนักแสดงหน้าใหม่เสียอีก)


          อวัยวะที่มีเสน่ห์ที่สุดนั่นโผล่พ้นตัวกล้องออกมา ดวงตาที่สุกสกาวส่องแสงสว่างให้กับกาแล็กซี ทว่าดวงตาสีดำขลับนั่นกลับมีพลังดึงดูดเหมือนหลุมดำ ไม่จำเป็นต้องเข้าไปใกล้จนเกินไป แค่ยืนอยู่ในรัศมีที่อีกฝ่ายสามารถส่งสายตามาหาได้ รูปหน้าที่ค่ายเพลงหลายค่ายก้มลงเพื่อร้องขอให้อีกฝ่ายเข้ามาอยู่ในสังกัด





          เมื่อการถ่ายทำจบลง พวกเขาก็เดินมาขอบคุณตากล้องคนเก่งของวันนี้พร้อมกับรอยยิ้ม พี่ยองมิน พี่ดงฮยอนและพี่อูจินเดินออกไปแล้ว เป็นอีแดฮวีที่เดินมาหยุดลงตรงหน้าผู้ชายที่เก่งเกินกว่าอายุ อัจฉริยะของวงการม้วนฟิล์ม


          “ขอบคุณมากนะฮะคุณจีฮุน"


          “ด้วยความยินดีครับ:)”



          พวกเขาจับมือแทนการกล่าวลากัน ก่อนจะเดินแยกออกไปทำธุระของตัวเอง

          ใช่


          มันควรจะจบลงเพียงเท่านั้น –






          ถ้าไม่ติดว่ารูปถ่ายที่อีกฝ่ายถ่ายออกมา มันถูกจับจองจนสำนักพิมพ์สั่งผลิตเพิ่มแทบไม่ทัน ทั้งๆที่ยังไม่ถูกวางแผง และดูท่าว่าคนที่ถูกใจรูปเหล่านั้นจะไม่ใช่แค่แฟนคลับเสียด้วยสิ



          “ฮยองงงงงงงฮะ"


          เอ่ยออดอ้อนผู้จัดการตัวเอง เข้าไปควงแขนอย่างออเซาะจนคนเป็นผู้จัดการไม่สามารถกลั้นรอยยิ้มได้อีกแล้ว เด็กผู้ชายที่เปล่งประกายคนนี้น่ะเป็นที่รักของผู้คนรอบตัวทั้งนั้นแหละ


          “ว่าไงตัวดื้อ คราวนี้จะขออะไรฮยองอีก"


          “ง่าา ทำไมต้องรู้ทันด้วยยย"


          “บอกมาเร็ว เดี๋ยวฮยองต้องเข้าไปคุยเรื่องโซโล่อัลบั้มเราต่อแล้ว"


          “เรื่องนี้แหละๆๆๆ"


          ส่งยิ้มหวานๆพร้อมกับหลับตาพริ้มแบบที่รู้ว่าถ้าทำแล้วฮยองคนเก่งต้องยอมตามใจตัวเองแน่ๆ แดฮวียกมือหยาบกร้านเพราะการทำงานหนักนั่นมาลูบๆนวดๆให้หายเหนื่อย


          “หืม?”


          “ผมขอคอนแทกต์ของคุณตากล้องหน่อยได้ไหมง่ะ?”


          “ขอทำไม เดี๋ยวเราก็เจอวันถ่ายปก"


          “ไม่ๆๆ คือผมอ่ะจะขอเปลี่ยนคนถ่าย"


          ผู้จัดการคนเก่งหยุดเดิน มองเข้ามานัยน์ตาของแดฮวีก่อนจะถอนหายใจ เขาพอจะรู้ตั้งแต่เห็นรูปที่ถูกปล่อยออกมาแล้วว่าเด็กดื้อตรงหน้าจะต้องถูกใจรูปเซตนั้นขนาดไหน



          “ไปคุยกับเขาเองละกันปาร์คจีฮุนน่ะรับงานน้อยจะตาย"


          พูดด้วยเสียงที่แผ่วลงนิดนึงก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาส่งคอนแทกต์ให้เด็กที่อยู่ในความดูแล


          “เดี๋ยวพี่ลองเอาไปเสนอในที่ประชุมให้ก่อน แต่รีบๆล่ะ เพราะเพลงก็อัดไปแล้ว เหลือ – "


          “รู้แล้วค้าบบบบบ"



          เอ่ยขึ้นตัดบทอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะควงแขนพาคุณผู้จัดการไปส่งถึงหน้าห้องประชุม จนอีกคนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกมา หันมาดึงแก้มไอ้ตัวแสบอย่างมันเขี้ยว



          ไปไปตกบ่วงมาให้ได้"


          

          เอ่ยให้กำลังใจอย่างแข็งขันเพราะมาคิดๆดู ถ้าได้ปาร์คจีฮุนที่ไม่เคยถ่ายปกอัลบั้มให้ไอดอลคนไหนมาถ่ายอัลบั้มโซโล่ของแดฮวีได้ล่ะก็ –


และอีแดฮวีน่ะเป็นเด็กที่ใครๆก็เอ็นดู หากมองด้วยหัวใจที่ปราศจากอคติแล้วล่ะก็ การตกหลุมรักเด็กคนนี้น่ะเป็นความรู้สึกที่ธรรมชาติจริงๆ




          “อื้อ เชื่อมืออีแดฮวีได้เลย"



          ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ไปให้ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไป

          พร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสนุก








*









          “โอ๊ะ คุณจีฮุน :)”



          เอ่ยทักพลางส่งยิ้มแสนสดใสไปให้คนที่อายุมากกว่าตัวเองเกือบแปดปี อีแดฮวีที่กำลังจะขึ้นชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย กับปาร์คจีฮุนในวัยยี่สิบหกปี



          “สวัสดีครับ คุณแดฮวี :)”



          การเจอกันที่ร้านกาแฟด้วยความบังเอิญในย่านคนรวยไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรสำหรับไอดอลและตากล้องชื่อดัง เช้าวันอาทิตย์ที่ไร้ผู้คนกับไอซ์อเมริกาโน่สองแก้ว กลิ่นกาแฟที่ฟุ้งอบอวลไปทั่วตัวร้าน แสงไฟสีส้มที่หยอกล้อกับตัวเฟอร์นิเจอร์



          “ให้พี่เลี้ยงนะครับ"



          ยื่นบัตรเครดิตมาจากด้านหลัง ไอดอลคนดังเอี้ยวตัวหันไปมองก่อนจะเอียงคอทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย กัดริมฝีปากเล็กๆนั่นแสดงทั้งความลังเลและประหม่าออกมา



          “นะครับ:)”



          ให้ตายสิ ปาร์คจีฮุนนี่ใช้สายตาสวยๆนั่นได้เด็ดขาดชะมัด คิดในใจก่อนจะพยักหน้าออกมา เขยิบไปยืนข้างๆเพื่อให้คนอายุมากกว่าได้จัดการออเดอร์ของพวกเขาทั้งสองคน



          “ขอบคุณมากๆนะฮะพี่จีฮุน – คุณจีฮุน"



          เท้าแขนไปกับเคาน์เตอร์บาร์ก่อนจะส่งยิ้มกว้างๆไปให้ ไม่มีการหลบสายตาแบบที่คนอื่นมัดจะทำ อีแดฮวีเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่ถอนหรือละสายตาจากจีฮุนหลังจากที่สบตากันเป็นเวลานาน นัยน์ตาที่บรรจุความสวยงามแบบลึกลับนั่นจ้องกลับมา สะท้อนภาพของตัวเขาเอง ประกายความพึงพอใจบางอย่างสถิตลงข้างในดวงตาคู่สวย



          

          “ให้ผม – "



          กลิ่นน้ำหอมเย็นๆที่ถูกตัดด้วยกลิ่นหวานอ่อนๆของดอกไม้ผสมกับกลิ่นอาฟเตอร์เชฟของไอดอลตรงหน้าน่ะ มันไม่ธรรมดาเลยซักนิด องศา ท่าทางที่จงใจจัดวาง รอยยิ้มที่สวยและสง่าเกินกว่าจะห้ามใจ



          “เลี้ยงข้าวเช้าเป็นการตอบแทนนะครับ:)”



          และปาร์คจีฮุนก็ไม่รู้ว่าจะห้ามใจไปทำไม ในเมื่อสายตาของพวกเขามันแลกเปลี่ยนข้อความที่ต้องการจะสื่อไปแล้ว:)










          ไข่คน ขนมปังปิ้ง สลัดและข้าวผัดกิมจิเป็นเมนูที่เจ้าของห้องเป็นคนเลือก อีแดฮวีในชุดเสื้อแขนยาวสีขาวกับกางเกงวอร์มสีดำกำลังยืนทำอาหารในห้องครัวด้วยความชิว จนจีฮุนแอบทึ่งในใจไม่ได้ ระดับความสามารถในการปรับตัวเข้าหาสถานที่และผู้คนของแดฮวีน่ะไม่ใช่เล่นๆจริงๆนั่นแหละ



          “เอาน้ำปั่นอะไรพวกนี้ไหม?”


          ถามขณะที่เปิดตู้เย็นที่เต็มไปด้วยของสดและอาหารสำเร็จรูป


          “มีสตอรว์เบอร์รี่ปั่นไหมครับ?”



          ละสายตาจากกระทะก่อนจะส่งยิ้มบางๆมาให้เจ้าของห้องด้วยความเกรงใจ แต่อีแดฮวีก็เป็นคนแบบนี้ ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่เสมอ พร้อมที่จะกระโดดเข้าหาความเสี่ยงทุกรูปแบบเพื่อทำให้ผลงานของตัวเองออกมาเต็มร้อย ขังตัวเองเพื่อฝึกซ้อมจนร่างกายจดจำความเจ็บปวด ก้าวออกมายังโลกภายนอกเมื่อทุกอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว



          ‘แพ้ไม่เป็น’ นั่นอาจเป็นสิ่งที่ผู้คนภายนอก — คนที่ใช้อคติมองทะลวงเข้ามาและเรียกว่ามันเป็นข้อเสีย แต่สำหรับอีแดฮวีแล้ว สิ่งนั้นเป็นขุมพลังที่แข็งแกร่งที่สุดที่จะผลักดันให้เขาก้าวไปข้างหน้า ก้าวเดินออกไปทั้งๆที่เจ็บจนแทบจะยืนไม่ไหว ออกเดินไปข้างหน้าทั้งๆที่กำลังโดนเหยียดยาม ดูถูกและเยาะเย้ย จากทางสายตาและวาจา แต่ไม่ว่าจะถูกทำร้ายแค่ไหนหัวใจก็ยังไม่อาจด้านชาได้


เลือดไหลลงมาทุกครั้งที่ได้ยิน

กรีดแทงทุกครั้งที่คิดถึงมัน

แต่แน่ล่ะ แอนตี้แฟนน่ะ ไม่มีวันสนใจหรอก มองข้ามมันไปยิ่งกว่าตอนที่คนพวกนั้นมองข้ามความสามารถของเขา






          การทุ่มเทนั่นก็รวมถึงการเข้ามาขอร้องปาร์คจีฮุนในรูปแบบอ้อมๆนี่ด้วย และอีแดฮวีก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายรู้ว่าเขาต้องการอะไร ถึงจะอายุยังน้อยแต่แดฮวีก็ไม่ใช่คนที่เดินเกมแบบทะเล่อทะล่า เขาศึกษาประวัติของอีกฝ่ายมาเป็นอย่างดีก่อนที่จะเข้ามาขอร้องคนๆนี้



          ว่าปาร์คจีฮุนชอบคนที่มีความพยายาม – ที่พอดีและมีมารยาท เพราะงั้นการแอดคาท่กอีกฝ่ายเพื่อขอร้องในสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นจึงกลายเป็นการกระทำต้องห้าม



          “มีครับ ปั่นนมหรือกล้วยดี?”


          “แฮ่ ทั้งสองอย่างเลยได้ไหมครับ?”



          ส่งยิ้มแห้งๆกลับมาก่อนจะเดินไปรับสตอรว์เบอร์รี่จากมืออีกฝ่ายมาล้างโดยไม่ต้องรอให้บอก หรี่ความแรงของเตาให้เหลือระดับเบา



          “คุณจีฮุนนน"



          ส่งเสียงเรียกเพื่อบอกว่าทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จแล้ว เจ้าของห้องในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ กับกางเกงยีนสีเข้ม



          “ไหน"



          เดินอ้อมเข้ามาซ้อนจากข้างหลัง กลิ่นอาฟเตอร์เชฟแบบที่ชวนให้ขนลุกทำให้แดฮวีรู้สึกแปลกๆ สองมือที่ยกขึ้นมาเช็คความเรียบร้อยของผลงานทำให้คนอายุน้อยกว่ายกยิ้มออกมา



          “โอเคไหมครับ?”



          อีแดฮวีกล้าพอที่จะหันกลับไปชูสตอรว์เบอร์รี่ให้ปาร์คจีฮุนดู ยกยิ้มอย่างมั่นใจทั้งๆที่การกระทำแบบบนั้นมันทำให้พวกเขาเข้าใกล้กันมากขึ้น ไม่มีใครถอนสายตาจากใครก่อน แต่ถึงแบบนั้นอีแดฮวีก็ยังคงเป็นแค่เด็กน้อย



          “ขอชิมก่อนสิ"



          อ้าปากเข้าไปรับผลไม้สีแดงสดทั้งลูก ขณะที่ยังไม่ละสายตาจากอีกฝ่าย กัดและเคี้ยวผลไม้ลูกนั้นช้าๆ ใช้ปลายลิ้นทำความสะอาดน้ำที่ไหลลงมา สายตาที่ส่งมามันยั่วยวนและปั่นปวนความรู้สึกได้มากกว่าครั้งแรกที่แดฮวีมองลงมาจากเวทีเสียอีก


          คนคนหนึ่งสามารถก่อให้เกิดความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้เชียวหรอ?



          “คุณจีฮุน"


          “หืม?”



          เอียงคอในองศาแบบที่กะทำให้คนอายุน้อยกว่าจนมุม โลมเลียด้วยสายตา ปราศจากการสัมผัสทางร่างกาย ช่องว่างที่อากาศสามารถแทรกผ่านดูจะไร้ประโยชน์ทันทีที่แดฮวีสบตากับคนๆนี้



          “ผม – อีแดฮวี"



          มือที่เท้าไว้รอบเอวบางค่อยๆขยับไปปิดเตาแก๊สที่คงไม่มีใครสนใจอีกแล้ว การสื่อสารทางสายตาดูจะเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุดสำหรับคนสองคน – ดวงตาที่สวยงาม ดึงดูดราวกับหลุมดำ และดวงตาที่ทอประกายเส้นคู่ขนานของความใสสดและความโศกเศร้า



          “อยากเป็นนายแบบของคุณจีฮุน"



          เจ้าของห้องกระตุกยิ้มเมื่อพบว่าเด็กยังไงก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี เมื่อเจออะไรรุกเร้าเข้าเยอะๆหน่อย ก็เลือกจะบอกอะไรออกมาตรงๆ ลืมการควบคุมเกมแบบที่พยายามทำมาโดยตลอด



          “อืม..”



          กลับมามองอีกฝ่ายตรงๆ ขยับหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นราวกับจะเช็คว่าเด็กน้อยตรงหน้าลืมวิธีหายใจไปแล้วหรือยัง



          “งั้นคุณแดฮวีคงต้องแสดงให้พี่เห็นแล้วล่ะ"



          และวินาทีนั้นนักร้องชื่อดังก็รับรู้ได้ว่าปาร์คจีฮุนน่ะอันตรายขนาดไหน



          “ว่าคอนเซ็ปต์ของอัลบั้มนี้มันน่าสนใจขนาดไหน :)”

          


          ว่าการตกอยู่ในภวังค์ที่เรียกว่าปาร์คจีฮุนน่ะ เป็นเรื่องที่ง่ายกว่าการตกหลุมรักตัวเองเสียอีก



          “ว่าไงครับ? คุณไอดอลชื่อดัง:)”



          ถูกเรียกสติด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มและดูน่าขนลุก สายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นคง ร้อนแรง ทว่าอบอุ่นนั่นทำให้แดฮวีสับสนไปหมด แต่คนเด็กดีของพี่ๆก็เก่งพอที่จะเรียกสติตัวเอง



          “เป็นคอนเซ็ปต์ความเศร้าครับ – "



          ใช้มือโอบรอบลำตัวตัวเองด้วยมือที่สั่น โอบกอดลำตัวของตัวเองทั้งๆที่ยังเปิดตาทั้งสองข้างให้กว้าง ราวกับต้องปกป้องตัวเองจากทุกๆอย่างรอบตัว ทั้งๆที่กำลังอยู่ในช่วงเวลาที่ตัวเองแตกสลายที่สุด – ถึงแบบนั้นอีแดฮวีคนนั้นก็ยังไม่มีเวลาหยุดพัก



          "ความเศร้าที่โดดเดี่ยว"


          ยกมือเรียวขึ้นมาวางไว้บนกลุ่มผมสีดำสนิทของตัวเอง กัดริมฝีปากคู่สวยในขณะที่ลดระดับมือ ทิ้งไว้ที่เปลือกตาสองชั้น เปิดเผยเพียงแค่ดวงตาอีกคู่ที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและมั่นใจ


          “เหมือนเอเลี่ยนที่เก่งพอจะเข้าใจภาษาของมนุษย์"



          มือเรียวหยิบสตอรว์เบอร์รี่ขึ้นมาหนึ่งลูก มองมันราวกับจะสำรวจและทำความเข้าใจในสิ่งที่ไม่มีชีวิต ไม่มีภาษา ก่อนจะยกมันขึ้นมาดมกลิ่น ใช้ลิ้นรับสัมผัส ก่อนจะกัดลงไป ปล่อยให้น้ำข้างในไหลลงมาตามใบหน้าเรียวสวย
        


          “แต่ปรับตัวเข้าหาพวกเขาไม่ได้"



          ก่อนจะเลื่อนมือไปคว้าอากาศเอาไว้ อากาศที่อยู่ใกล้เคียงกับมือขวาของปาร์คจีฮุนที่สุด ประคองมันขึ้นมาเพื่อปิด แนบชิดไปกับนัยน์ตาอีกข้าง แสดงให้เห็นถึงความอ่อนล้า เจ็บปวด ทว่ายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น



          “เอเลี่ยนที่มีเสน่ห์ ปกปิด ทว่าเย้ายวน"



          ทิ้งมือลงไว้ข้างลำตัว ไร้ซึ่งเกราะป้องกันใดๆ มีเพียงนัยน์ตาทั้งสองคู่ที่มองตรงมา ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไปทั้งหมด กองพะเนินด้วยเส้นความรู้สึกที่พัน ผสมยุ่งเหยิงไปหมด ทว่ามีเพียงความรู้สึกเดี่ยวที่ชัดเจนกว่าความรู้สึกอื่น


          ความมุ่งมั่น



          เด็กผู้ชายที่แตกต่างจากคนอื่นในวงการเหลือเกิน ไม่ได้โดดเด่นหรือสะดุดตาเท่าวิชวลของวง ทว่าเมื่อเขาได้ลองสบตา เฝ้ามองอีกฝ่ายแล้ว


          ปาร์คจีฮุนกลับพบว่าการละสายตาจากศิลปะตรงหน้าเป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถทำได้ – ไม่สามารถยอมรับได้










          “ยินดีที่ได้ร่วมงานอีกครั้งนะ คุณแดฮวี"



          ยื่นมือออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ สัมผัสความอบอุ่นที่แล่นผ่านร่างกายทำให้หัวใจเต้นเร็วกว่าตอนซ้อมเต้น เส้นความสัมพันธ์ที่ถูกขีดไว้อย่างชัดเจน การให้เกียรติที่อีกฝ่ายมอบให้ นัยน์ตาที่มองเข้ามา ความรู้สึกที่ตีวนราวกับกำลังเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุก



          “แดฮวี – เรียกแดฮวีเฉยๆก็ได้ครับ"


          รอยยิ้มยังถูกคงไว้บนใบหน้าของคนอายุมากกว่า



          “น้องแดฮวี:)”



          เอ่ยเรียกอีกคนด้วยสรรพนามที่แตกต่างออกไป สรรพนามธรรมดาๆที่ทำให้หัวใจเด็กน้อยแทบหยุดเต้น



          “ครับ พี่จีฮุน :)”



          และกลับมาเต้นเร็วกว่าเดิมเมื่อลองเรียกชื่ออีกฝ่ายออกไปด้วยสรรพนามที่เคียงคู่ไปด้วยกัน





          “ว่าไงครับ?น้องแดฮวี – นายแบบของพี่จีฮุน :)”




          บ้าชะมัด


          เพราะประโยคนั้นประโยคเดียว

          เพราะสายตาที่ส่งมาเพียงเสี้ยววินาที

          เพราะปาร์คจีฮุนคนเดียว





          “อื้ออ"



          อีแดฮวีจึงต้องโอบรอบลำคอของคนอายุมากกว่า และอีกฝ่ายก็ให้ความร่วมมือโดยการโน้มตัวลงมาอย่างใจดี สบตากันอีกครั้ง ก่อนจะหลับตาลง ปล่อยให้ริมฝีปากทำความรู้จักกันและกัน หยอกเย้า บดขยี้ แลกเปลี่ยนความหอมหวานที่ทำให้แสบลำคอไปหมด รสจูบกลิ่นสตอรว์เบอร์รี่ที่ทำให้จิตใจรุ่มร้อนราวกับเปลวเพลิง






Cut:รบกวนอ่านชื่อตอนก่อนใส่รหัสนะคะ ไม่งั้นใส่ผิดตอนก็เข้าไม่ได้น้าาาาาาา

Bio @Tearsfate

Pass: JihoontheHusband






*









          “ผลงานของคุณจีฮุนนี่สุดยอดจริงๆนะคะ"



          นักข่าวสาวหันมายกนิ้วให้กับอัจฉริยะของวงการบันเทิง ภาพถ่ายจากอัลบั้มโซโล่ของอีแดฮวีได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม ตัวเพลงที่ถูกสื่ออารมณ์ได้ชัดขึ้นเพราะการกำกับเอ็มวีที่จีฮุนลงมาควบคุมทุกอย่าง




          “ไม่หรอกครับ เป็นเพราะคุณแดฮวีเองก็เป็นศิลปินที่มากความสามารถด้วย:)”



          ยิ้มรับอย่างสุภาพ



          “แต่คุณถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้ดีมากจริงๆนะคะ จนคนเรียกอัลบั้มชุดนี้ว่าเป็นผลงานชิ้นเอกร่วมของคุณจีฮุนและคุณแดฮวีเลย"



          “โอ้ว ถ้าเป็นเช่นนั้น ผมก็อยากจะฝากผลงานของพวกเราไว้ตรงนี้ด้วยนะครับ ฮ่าๆ"



          ผายมือออกไป ก่อนจะส่งวิ้งค์ให้กล้องหนึ่งครั้งอย่างแพรวพราว พิธีกรประจำรายการตบมืออย่างชอบใจ


     

     “มีสกิลในการขายของนะคะเนี่ย"


          “นิดหน่อยครับ ฮ่าๆ ก็อยู่ในวงการมานานนี่ครับ"


          “ถ้าอย่างงั้น ทางรายการขอให้คุณจีฮุนกล่าวอะไรปิดท้ายหน่อยค่ะ"


          “อ่า"



          เผลอกัดริมฝีปากอย่างลืมตัวเพราะใช้ความคิดอย่างหนัก ก่อนจะยกยิ้มออกมาเมื่อนึกอะไรขึ้นได้



          “เหมือนที่ตัวเพลงพยายามจะสื่อออกมา ผมอยากส่งกำลังใจให้คนที่กำลังหาสถานที่ที่เป็นของตัวเอง safe place, comfortable zone สถานที่ที่เป็นอ้อมกอดของคนๆหนึ่ง ไม่ใช่แค่การก่อสร้างที่หยาบโลน”



          ดวงตาที่สุกสกาวกว่าดาวเหนือ



          “อย่าพึ่งปิดหัวใจ ถ้าคุณยังไม่เจอคนๆนั้น"



          ส่องสว่างเพื่อนำทางให้แก่คนเพียงคนเดียว



          “และอย่าปล่อยให้คนๆนั้นถูกคลื่นซัดไปยังทิศทางอื่น – ถ้าคุณเจอเขาแล้ว"




          รอยยิ้มบางๆที่ปรากฏขึ้น อบอุ่นและพอดีกับใจเสมอ



          และริมฝีปากอวบอิ่มคู่นั้นก็ยกยิ้มกว้างขึ้นในตอนที่มือถือสั่น


          เสียงตัดจบรายการดังขึ้นพร้อมกับท่ีข้อความจากใครบางคนปรากฏขึ้นสู่สายตา





‘Brought you some strawberries, in our place

with of course, me as your main course :)



Sincerely, YOURS’




คนที่ปาร์คจีฮุนเมมชื่ออีกฝ่ายว่า


MINE :)







THE END




Please comment or tag #Shelterain101




Talk: ฮืออ น้องแดฮวี คูมพี่ขอโทษษษ;______:อินโทรยาวมากก คือ เราไม่เคยแต่งฉากคัทน้องฮวีอ่ะค่ะ ทำใจไม่ค่อยได้ เลยต้องปูเรื่องยาวหน่อย แงงง เรื่องอาจจะแปร่งๆหน่อยนะคะ ฮรุก


ปล.ก็คือแอบใส่ความโกรธที่คนอื่นชอบมองน้องไว้นิดนึง แบบน้องเป็นเด็กดีอ่ะ น้องสมควรที่จะได้รับแต่ความรักนะคะ ได้โปรดเข้าใจและเห็นใจ แงง น้องแดฮวี พี่รักหนูมากนะคะลูกT_____T



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #219 creamvipcream (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 22:08
    อรุ่มมากกกกก เขียนดีภาษาสวย บางประโยคถึงกับอึ้งไปเลย ความคิดดีมาก
    #219
    0
  2. #207 Arin04 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 10:50

    ชอบมากๆเลยค่ะ

    #207
    0
  3. #181 Arisplai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 17:28
    ใช้คำเปรียบได้ดีเลยอ่า คำบางคำมันอบอุ่นในหัวใจเวลาอ่านเลยค่ะ ดีใจนะคะที่ตัวละครอีแดฮวีในฟิคเรื่องนี้ได้เจอคนที่อบอุ่นและถนุถนอมอย่างดีแบบพัคจีฮุน ลืมความต่างระหว่างวัย8ปีนั่นไปเลย เราเป็นคนที่ชอบฟิคที่พระเอกเป็นคนอบอุ่นอยู่แล้ว อ่านเรื่องนี้แล้วแพ้เลยค่ะ
    #181
    0
  4. #145 pizzam2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 23:43
    ประทับใจมากๆเลยค่ะไรท์ ขอบคุณที่ช่วยสื่อทั้งความเข้มแข็งทั้งความสดใสของน้องไว้ด้วยนะคะ ตรงกับใจเรามากๆเลย น้องเป็นเด็กน่าเอ็นดูจริงๆถ้ามองแบบไม่มีอคติ ชอบภาษาที่ไรท์ใช้อธิบายความเป็นแดฮวีด้วย ภาษาสวย สื่อความหมายมากๆค่ะ อ่านแล้วไม่ติดขัดอะไรเลย ชอบมากๆจริงๆ เป็นกำลังใจให้ผลงานอื่นของไรท์นะคะะ
    #145
    0
  5. #143 คุนนาย'หน้าแถว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 16:03
    เขินไม่ไหวแล้ววว
    #143
    0
  6. #142 ดี เอ อาร์ เค (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 04:15

    แงงงง จาเปงลม คือดีมั่กกกก ฮื่อออ พี่จีนฮุนกะดีแล้ววว แด๊ดดี้นี่สุดยอดเรยยยยย

    #142
    0
  7. #141 barbear (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 23:09
    พี่จีฮุนก็ว่าพีคแล้วเจอแด๊ดดี้เข้าไปอีแม่จะเปงลมมม น้องงงงง ทำไมใจกล้าขนาดนี้ลูกคือหนูลงทุนคุ้มความเสี่ยงแล้วใช่มั้ยแต่เอออาจจะเกินคุ้มเนาะ ฮือออขอยาดสงบสติสูดยาดม
    #141
    0
  8. #140 5534Wy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 09:34
    แด๊ดดี้ไม่เคยปราณีใคร ฮอตมากจีงๆ
    #140
    0
  9. #139 penguin is happy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 23:38
    คุณไรท์ค่ะเราจะเป็นลม พี่จีฮุนแบบที่เราตามหาTT แด๊ดดี้ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อกรี้ดจนเหนื่อย ยัยน้องน่ามันเขี้ยวอยากจับบีบๆแก้มฮืออออออ ขอบคุณที่ช่วยสานฝันฮุนฮวีนะคะเรือที่มีโมเม้นแต่ฟิคมีอยู่กระจิ๊ดนึงTT
    #139
    0