[os/sf] a Million Raindrops - NCT's DoJae

ตอนที่ 6 : [sf] YOUniverse (Part I) Doyoung x Jaehyun

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    26 ก.ค. 60

[sf] YOUniverse (Part I)


Doyoung x Jaehyun







แวะมาแก้คำผิดเฉยๆค่ะ ._______.







BG Music : Daybreak – Minhyun & JR

https://www.youtube.com/watch?v=bBnWklKfYN0









 











You cant rush something

you want to last forever”

















*








ผมเคยคิดว่ามันก็คงเป็นแค่วันหนึ่งจากสามร้อยหกสิบห้าวัน



มันก็เป็นแค่อีกวันหนึ่งที่ผ่านไป


เหมือนกับที่โลกหมุนรอบดวงอาทิตย์อย่างไม่เหน็ดเหนื่อย

เหมือนกับที่ดวงดาวยังรอคอยใครบางคนกลับขึ้นมาบนฟ้า

เหมือนกับพระจันทร์ที่ยังรอคอยที่จะได้พบพระอาทิตย์ในช่วงสิ้นสุดของวัน



หลายๆอย่างบนโลกใบนี้ยังคงเฝ้ารอ หรือทำอะไรบางอย่างอยู่เสมอ


และชีวิตของคิมโดยองก็เคยเป็นแบบนั้น





ชีวิตการเป็นนักศึกษาศิลปกรรมปีสามมันคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก ถ้าวันนั้นเค้าไม่พูดอะไรบางอย่างในวงเหล้าไป



วันที่ท้องฟ้าเป็นสีส้มในตอนเย็น




เสียงชนแก้วเหล้ายังคงดังอย่างต่อเนื่อง มันเป็นเรื่องปกติในร้านเนื้อย่างช่วงเย็น ที่ผู้คนต่างทยอยมาสังสรรค์กัน รวมทั้งกลุ่มเด็กศิลปกรรมปีสามอย่างพวกเขาด้วย


“ย่าห์ คิมโดยอง ดื่มไม่หมดขวด กูไม่สั่งนมสตอเบอรี่ปิดท้ายให้นะเว้ย"


เสียงที่ทั้งยานคางทั้งเอาเรื่องของแทยงทำให้คนที่ถูกพูดถึงได้แต่กลอกตาไปมา เพื่อนสนิทที่พอเมาแล้วสติหายไปหมด จนอีกฝ่ายอาจจะลืมไปแล้วว่านมนั่นมันแค่สองพันวอน


“เออ พวกมึง"


คิมโดยอง เจ้าของผมสีม่วงเด่นที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเข้ากันได้ดีกับมนุษย์บนโลกใบนี้ ใช้ช้อนเคาะโต๊ะเรียกเพื่อนๆให้หันมาฟัง ซึ่งมันก็ได้ผลเป็นอย่างดี ดีเกินไปด้วยซ้ำ เพราะผู้หญิงโต๊ะข้างๆถึงกับอดไม่ได้ที่จะใช้โอกาสนี้หันมามองเดือนศิลปกรรมเต็มๆตา


“ว่าาาา?” เสียงทุ้มๆของควอนฮยอนบินดังขึ้นตอบรับเพื่อน ทั้งๆที่ตาตี่ๆของตัวเองแทบจะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้ว

“กูอยากเรียนภาษาอังกฤษแบบตัวต่อตัวอ่ะ"

“แล้วมึงจะให้กู" มือที่ไร้เรี่ยวแรงของพ่อนายแบบคนดังชี้นิ้วไปที่ใบหน้าของตัวเอง "แพททริค ควอนนนนน สอนมึงหรอ?”

“ก็เหี้ยละ กูหมายถึงพวกมึงอ่ะมีคนรู้จักรับสอนไหม"

คิมโดยองถอนหายใจหลังจากกวาดตามองสภาพของเพื่อนในโต๊ะทั้งสามคน เขาคงไม่ได้อะไรที่มีประโยชน์กลับไป นอกจากต้องแบกพวกเพื่อนตัวดีกลับห้องสินะ



น้องกูสอนนะ เก่งด้วย สนป่ะ?”



เสียงของจองซูจอง เพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มดังขึ้น นั่นทำให้เขาโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ก็แน่สิ เขาจำได้ว่าบ้านตระกูลจองนี่อิมพอร์ตลูกๆออกนอกประเทศหมดตั้งแต่เด็ก เพราะงั้นระดับภาษาอังกฤษของแต่ละคนต้องเลิศอยู่แล้ว



“สนดิ เอาคอนแทคมาหน่อย"


ทุกๆอย่างมันพอดีราวกับใครบางคนได้เขียนเรื่องราวทั้งหมดรอไว้แล้ว



“แต่น้องกูอยู่ม.6นะ"



การยักคิ้วแบบกวนตีนของจองซูจองเป็นหนึ่งในสิบอย่างที่มนุษย์เพื่อนสนิทแบบเขาเกลียดที่สุด



“เออ แล้วกูก็ปีสามไง ทำไม"



การกินเหล้าวันนั้นจบด้วยเสียงหัวเราะแบบนางร้ายของจองซูจอง … ไม่สิ เสียงอ้วกของแทยง กับการแหกปากร้องเพลงของฮยอนบินต่างหาก









*









ภาพของผู้ชายตัวสูง 180 กว่าเซ็นต์พร้อมเสื้อผ้าที่ราวกับหลุุดมาจากนิตยสาร ผมสีม่วงที่ยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั่นโดดเด่นขึ้นกว่าเดิม ทั้งๆที่มันก็สะดุดตามากๆ ตั้งแต่แรกแล้ว



ใช่ ผู้ชายคนนั้นกำลังยืนพิงกับเสาอิฐหน้าประตูโรงเรียนมัธยม และภาพนั้นมันก็เด่นมากพอที่จะดึงดูดสายตานักเรียนทุกคนที่กำลังจะเดินออกมา บางคนก็เผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมาอย่างตกใจ


คิมโดยอง เดือนศิลปกรรม เอกแฟชั่นดีไซน์ปีสาม มหาลัยที่ตั้งอยู่ข้างๆโรงเรียนมัธยมในเครือน่ะ เป็นที่โด่งดังในการเป็นรูป lock screen ของหมู่เด็กสาวเลยล่ะ


แต่ประเด็นคือทำไมพี่เขามายืนรอใครบางคน? ที่หน้าโรงเรียน?



“โดยองซอนแบนิมคะ!”



คนที่ถูกเรียกละสายตาจากโทรศัพท์มือถือ เพื่อเงยหน้าขึ้นมามองเด็กสาวใจกล้า ที่อยู่ดีๆก็ตะโกนเรียกชื่อเขาขึ้นมา


“ครับ?” คิ้วที่เลิกขึ้นนิดๆกับนัยน์ตาที่จ้องมาทำเอาเด็กสาวเกือบลืมสิ่งที่ตัวเองกำลังจะพูด

“พี่...”

“…”


“หล่อมากๆเลยค่ะ!”



คนที่อยู่ดีๆก็โดนชมได้แต่เสมองไปทางอื่นพร้อมกับใบหน้าเอือมๆ ในขณะนั้นเขาก็เจอคนตัวขาว ใบหน้าจิ้มลิ้มนั่นเข้ากันได้ดีกับผมสีอัลมอนด์ ไหนจะชุดนักเรียนโทนสีดำที่ขลับผิวคนตรงหน้าให้โดดเด่นขึ้นกว่าเดิมอีก


ใบหน้าที่คล้ายกับใครบางคนที่เขาเจออยู่ทั้งวัน ไหนจะรังศีความเย่อหยิ่งที่คุ้นเคยนั่นทำให้โดยองใช้เวลาไม่ถึงเสี้ยววินาทีในการคิด ก่อนจะเรียกชื่ออีกฝ่ายออกไป



“จองแจฮยอน"



คนที่ถูกเรียกชื่อหยุดเดินทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มๆนั่นเอ่ยเรียก มันเป็นความรู้สึกแปลกๆในตอนที่ชื่อของเขาถูกเปล่งออกมาโดยคนที่ยืนพิงเสาเก่าๆนั่น


มันอาจจะเป็นความรู้สึกเดียวกับตอนที่พระจันทร์ถูกมนุษย์ตั้งชื่อตัวเอง


“โดยองฮยอง?”



เด็กมัธยมเดินเข้าไปหาคนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยแจ็คเก็ตหนังสีดำกับรองเท้าสนีคเกอร์สีขาวของแบรนด์ดัง



“ครับ พี่เอง"



รอยยิ้มที่ถูกส่งมาไม่ได้ดูปั้นแต่งแต่ก็ไม่ได้ดูจริงใจขนาดนั้น ทุกอย่างมันเริ่มจากการที่เขาพูดออกมากลางโต๊ะอาหารในตอนเช้าให้พี่สาวทั้งสองคนฟังว่าแจฮยอนอยากลองสอนพิเศษดู และหลังจากนั้นมันใช่เวลาแค่สิบสองชั่วโมงสำหรับพี่ซูจองในการหานักเรียนให้เขา


นักเรียนที่มีตำแหน่งยิ่งใหญ่พ่วงมาจนเขาอดกดดันไม่ได้

อดีตประธานนักเรียน เดือนศิลปกรรม แถมยังเป็นนักร้องนำของแบรนด์ดนตรีคณะอีก



“ไปกันเลยไหม?”


การพูดแบบเป็นกันเองของรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำให้จองแจฮยอนผ่อนคลายขึ้นมานิดนึง


“ครับ"


มันเป็นการเจอกันครั้งแรกที่ค่อนข้างจะอึดอัด เพราะจริงๆแจฮยอนนัดเจอกับพี่ซูจองที่หน้ามหาลัยก่อน เพื่อให้พี่สาวเขาพาไปเจอพี่โดยอง แต่สุดท้ายมันกลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายกลายเป็นคนมายืนรอเข้าหน้าโรงเรียนแทนพี่สาวคนสวยซะงั้น


“พี่มารอผมนานไหมครับ?”

“หืม พี่พึ่งมาถึงก่อนเราไม่นานเอง" คนเป็นพี่ส่งยิ้มอย่างใจดีมาให้ "พอดีซูจองต้องแก้งานน่ะ แล้วพี่ทำงานเสร็จพอดี เลยอาสามารอเราแทน"

“อ๋า...”

“ตกใจแย่เลยสิ? ฮ่าๆ"

“อ่า..นิดหน่อยครับ ตอนแรกผมแค่งงๆว่าทำไมคนมาออกันหน้าโรงเรียน"


โดยองหัวเราะออกมาเมื่อเห็นน้องของเพื่อนสนิทยิ้มแหยๆออกมาแบบนั้น มันเป็นใบหน้าที่เขาไม่เคยเห็นจากเจ้าหญิงน้ำแข็งประจำกลุ่มซักครั้ง


“พึ่งเลิกเรียน กินไรก่อนไหม? จะได้คุยกันว่าจะเรียนแบบไหน"


เด็กมัธยมพยักหน้าเมื่อนึกได้ว่าพวกเขายังไม่ได้ตกลงกันเลยว่าจะเรียนอะไร เพราะทุกอย่างมันกะทันหันมากจริงๆ พี่ซูจองพึ่งบอกเขาเมื่อเช้าตอนที่แวะมาส่งที่โรงเรียน(ก่อนจะเลี้ยวซ้ายเข้ามหาลัย)ว่าแจฮยอนต้องสอนเพื่อนสนิทของพี่สาว




มันค่อนข้างแปลก..พวกเราพึ่งเจอกันครั้งแรก แต่กลับเลือกเข้าร้านซูชิ


แต่การสั่งอาหารกลับไม่ยากอย่างที่คิด เพราะทั้งโดยองและแจฮยอนกลับชอบอะไรเหมือนๆกันเกือบทั้งหมด คนอายุมากกว่าบอกว่าเขาอยากเรียนคอร์สที่เน้นการพูดมากกว่า เพราะแกรมม่าอีกฝ่ายสามารถอ่านเองได้ และเด็กมัธยมก็พยักหน้าเห็นด้วย เนื่องจากเขาไม่ค่อยชอบสอนอะไรที่เป็นกฏเกณฑ์มากนัก


มันเป็นการบรีฟการเรียนการสอนที่ค่อนข้างไวจนตัวคนสอนเองยังตกใจ



“เอ้อ แล้วแจฮยอนมาสอนตอนเตรียมสอบจะไม่หนักไปหรอ?”


“ไม่หรอกครับ จริงๆผมได้โควต้าแล้วอ่ะ"


คนเป็นน้องตอบขณะที่คีบขิงดองไปใส่จานคนเป็นพี่ เมื่อสังเกตุเห็นว่าอีกฝ่ายเล่นกินมันหมดไปแล้วทั้งๆที่ยังเหลืออาหารอีกเกินครึ่ง


อ้ะ ขอบคุณนะ" โดยองมองการกระทำของอีกฝ่าย เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมทั้งพี่ซูจองและพี่ซูยอนถึงทั้งรักทั้งหลงน้องคนเล็กขนาดนี้ แจฮยอนดูเป็นคนที่ใส่ใจกับการกระทำมากกว่าจะพูดมันออกมาตรงๆ "เข้ามหาลัยพี่?”


อื้อ ให้ทายว่าคณะไหน" คนเป็นน้องจ้องคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าอย่างลุ้นๆ จนต้องใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง


อืมม...” โดยองใช้นัยน์ตาสีน้ำตาลไหม้มองเข้าไปในนัยน์ตาของแจฮยอน


อ่า...ให้ตายสิ


เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดพลาดไป 


          ไม่สิ.. มันไม่ใช่ความผิดพลาดหรอก


    





From the moon To the stars

우주를 헤매다

(ตั้งแต่ดวงจันทร์ไปจนถึงดวงดาว

ต่างก็หลงทางอยู่ในห้วงอวกาศ)





ใช่ มันรู้สึกกับตัวเขาถูกดูดเข้าไปในห้วงอวกาศ

แต่โดยองก็ไม่ได้สูญเสียความเป็นตัวเอง


เพียงแต่รู้สึกราวกับได้ค้นพบแล้วก็สูญเสียอะไรบางอย่างไปพร้อมๆกัน




“อักษรฯ?”



ถึงมันจะไม่เคยเกิดขึ้น แต่คิมโดยองก็ไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้คืออะไร


“โหยยย ไม่สนุกเลยอ่ะ"

ภาพของแจฮยอนที่เผลอหลุดนิสัยเบะปากอย่างเคยตัว ทำให้คนเป็นพี่ได้แต่ยิ้มตามอย่างควบคุมไม่ได้ คิมโดยองน่ะไม่ใช่เสือยิ้มยากหรอกนะ แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ยิ้มพร่ำเพื่อเหมือนกัน(ถ้าไม่ได้อยู่กับเพื่อนสนิทล่ะก็นะ)


“ฮ่าๆ แล้วแจฮยอนสะดวกสอนวันไหนบ้างอ่ะ?”

“อืม… จริงๆช่วงนี้ผมได้ทุกวันอ่ะ พี่อยากเรียนอาทิตย์ละกี่วันอ่ะครับ?”

“สาม..ประมาณสามสี่วันอ่ะ"

“แล้วพี่ไม่ต้องไปเฝ้าร้านหรอครับ?”


พี่โดยอง พี่ฮยอนบิน พี่แทยงแล้วก็พี่ซูจองเปิดร้านเสื้อผ้าร่วมกัน ถึงจะบอกว่าเปิดร่วมกัน แต่ถ้าจะพูดให้ถูกมันคือการแชร์ร้านมากกว่า เพราะตัวร้านน่ะถูกแยกออกเป็นสี่มุมสี่สไตล์เลยล่ะ


“พี่เฝ้าพฤหัสกับเสาร์น่ะ จริงๆก็ไม่แน่นอนหรอก"


แจฮยอนพงกหัวขึ้นลง เพราะเขาเองก็จำได้ว่าพี่สาวคนที่สองก็ไปเฝ้าร้านแบบแรนด้อมเหมือนกัน


“งั้นก็นัดเป็นอาทิตย์ต่ออาทิตย์ก็ได้ครับ พี่เล่นเรียนสี่วันงี้ผมคงไม่ได้ไปสอนคนอื่นแล้ว ฮ่าๆ"



คิมโดยองยิ้ม มันเป็นยิ้มที่ร้ายกาจ แต่คนเป็นน้องคงไม่มีโอกาสเห็น เพราะเจ้าตัวลุกขอตัวไปเข้าห้องน้ำเสียก่อน 

      แต่เมื่อแจฮยอนกลับมา เขากลับกลับไม่พบเด็กมหาลัยที่นั่งคุยกันอยู่เป็นชั่วโมง


แจฮยอนที่ชะเง้อหาคนเป็นพี่ ถูกสะกิดโดยพนักงานในร้านก่อนที่อีกฝ่ายจะบอกเขาว่าคนที่มาด้วยกันออกไปข้างนอกแล้ว ครั้นพอเขาจะจ่ายเงิน กลับพบว่าพี่โดยองได้จ่ายแทนไปแล้ว


อ่า .. ให้ตายสิ มื้อนี้มันแพงมากด้วย ขณะที่แจฮยอนก้าวเท้าไวๆออกจากร้านพลางคิดว่าจะทำยังไงดี มันไม่แปลกหรอกถ้าคนอายุมากกว่าจะเลี้ยงข้าว แต่เลี้ยงมื้อแพงๆตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันมัน..



นิสัยไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใครมันสืบทอดมาอย่างดีเลยล่ะ (โดยเฉพาะพี่ซูยอนที่ชอบเน้นเรื่องนี้บ่อยๆ)




“แจฮยอนอ่า ไปกินติมกัน"



แจฮยอนมุ่ยปากใส่คนเป็นพี่ที่ยืนพิงกำแพงหน้าร้าน ด้วยท่าทางเก๊กหล่อแบบเดิมจนเขาอดหมั่นไส้ไม่ได้ ให้ตายสิ ทำไมถึงทำตัวเนียนตลอดเวลาได้ขนาดนี้นะ



“อย่าเดินหนีดิ มาเลี้ยงไอติมพี่ชดใช้ค่าข้าวเลย"



มันได้ผลชะงัก..เท้าที่กำลังก้าวไปอีกทางหยุดเดิน ก่อนจะหันมามองคนเป็นพี่ทั้งๆที่หน้ายังมุ่ยอยู่ แล้วภาพตรงหน้ามันน่ารักจนคิมโดยองอดไม่ได้ที่จะทั้งหัวเราะทั้งยิ้มออกมา


“อย่าคิดมากดิ ถือว่าเลี้ยงรับเฟรชชี่"


เฟรชชี่ที่ถูกเรียกจ้ำเดินอย่างไวไปยังร้านไอศกรีมร้านโปรด เขาจัดการสั่งรสสตอเบอรี่ถ้วยใหญ่สุดให้คนเป็นพี่ เพราะดูจากท่าทางภายนอกยังไงซะอีกฝ่ายก็คงไม่ชอบไอติมรสนี้แน่ๆ




แต่สุดท้ายมันกลับกลายเป็นว่าเข้าทางอีกฝ่ายซะงั้น


“นี่เราเป็นซาแซงแฟนพี่ป่ะเนี่ย?”


แจฮยอนได้แต่มองบนใส่คนหลงตัวเองที่ยังไม่หยุดกินไอศกรีมรสโปรดซักที เด็กมัธยมได้แต่มองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามอย่างปลงๆ


คนที่ใส่เสื้อโทนขาวดำทั้งตัว ผมสีเทาสลับม่วงกำลังกินไอศกรีมสีชมพูอย่างฟินๆ อ่า แล้วไหนจะกำแพงร้านที่เป็นสีพาสเทลอีก


นี่หลุดมาจากมังง่ะหรือเปล่านะ?



“อย่ามัวแต่มองพี่ดิ ไอติมหนูละลายหมดแล้วนะ"



สรรพนามที่คนหน้าตาดีเรียกมันแปลก ไม่ดิ มันไม่ถูกต้อง มันเกินไป

ให้ตายสิ อายุห่างกันกี่ปีเอง ทำไมต้องเรียกแจฮยอนว่าหนูด้วย!



“อื้อ"



โดยองขำกับภาพเด็กมัธยมตรงหน้าที่มองมาอย่างเกรี้ยวกราด แต่สุดท้ายก็ก้มหน้างุดๆกินไอศกรีมช็อคโกแลต ใบหน้าที่ขึ้นสีชมพูแข่งกับไอศกรีมสตอเบอรี่นั่นทำเอาเด็กปีสามอดไม่ได้ที่จะเนียนหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้


“ย่า จองแจน"


เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นวินาทีถัดจากที่เขาเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงเรียก



“ฮอล!”



อ่า.. จองแจฮยอนพึ่งรู้ว่าการสอนพิเศษมันจะทำให้เราใจเต้นแรงขนาดนี้...








서로를 알게 되었죠

แต่มันก็ทำให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น






พวกเขาเดินไปตามทางเดินที่คุ้นเคย ทั้งตัวตึก ถนน

แต่สิ่งที่แปลกไปจากเดิมคงเป็นคนที่กำลังเดินอยู่ข้างๆ


แจฮยอนถามเรื่องชีวิตในมหาลัยทั้งเรื่องดีแล้วก็เรื่องไม่ดี มันเป็นตอนนั้นเองที่เขารับรู้ว่าคนข้างๆเป็นที่ปรึกษา เป็นนักเรียนรู้ประสบการณ์ที่ดีขนาดไหน นั่นคงเป็นสาเหตุที่พี่ซูจองมักจะโทรหาพี่โดยองเสมอ



แต่ว่านะ ประสบการณ์ที่แจฮยอนจะเจอน่ะ มันไม่มีทางเหมือนพี่หรอก"

กลุ่มเมฆที่ลอยไปมาบนฟ้า ไม่ใช่สิ่งที่แจฮยอนมองเวลากลับบ้านอีกแล้ว


เพราะแม้แต่พวกพี่ที่เลือกเส้นทางเดียวกันน่ะ ยังเจอบาดแผล ความเจ็บปวดที่ไม่เหมือนกันเลย"


“...”


แล้วแจฮยอนน่ะ ก็เลือกทางที่ต่างออกไปอีกใช่ไหมล่ะ? เพราะงั้นน่ะนะ อย่าพึ่งไปกังวลกับมันมาก" ลมหนาวที่พัดผ่านมา ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหนาวเท่าเดิม



อย่าคิดไปก่อน แค่นายพยายามคงความเป็นตัวของตัวเองให้เหลือมากที่สุดก็พอแล้ว"



พี่โดยองพาเขามาส่งถึงบ้านโดยไม่ต้องถามทางซักนิด ก็แน่สิ อีกฝ่ายคงมาส่งพี่สาวเขานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว


เข้าไปพักผ่อนได้แล้วครับ เซ็ม! (คุณครู)”


คุณครูฝึกหัดพยักหน้า ก่อนจะเดินหันหลังเข้าบ้าน

และในจังหวะเดียวกับที่โดยองหันหลังกลับเพื่อที่จะเดินย้อนกลับไปทางที่เขาเคยเดินผ่านมา



ฮยอง!”



คนเป็นพี่หันกลับมาก่อนจะเอียงคอเป็นเชิงถามว่าอีกฝ่ายมีอะไรหรือเปล่า



พี่เดินไปทางนั้น" นิสัยเลียริมฝีปากตอนประหม่ายังคงเป็นนิสัยที่แก้ไม่ได้ซักทีของแจฮยอน "จะไปที่ร้านหรอครับ?”


อื้อ พี่กำลังมีไอเดียน่ะ จะไปร่างเก็บไว้ก่อน"


อ๋อ … อื้อ"



ตอนแรกโดยองก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ ว่าความเงียบที่อีกฝ่ายส่งให้ ไหนจะสายตาที่หลุบลงนั่นหมายความว่าอะไร

แต่พอคิดได้ว่าการกระทำเหล่านั้นมันหมายความว่าอะไร ...​ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นก้อนเมฆที่ล่องลอยไปบนท้องฟ้า



จะไปดูพี่ทำงานไหม?” มันเป็นน้ำเสียงไม่แน่ใจที่ตัวเขาเองไม่ค่อยได้ใช้มากนัก "ถ้าเราว่าง"


อ่า...ให้ตายสิมือที่สอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของคนเป็นพี่เริ่มชื้นเหงื่อ มันตื่นเต้นกว่าตอนที่ชุดแรกที่เขาทำมีคนซื้อไปด้วยราคาสูงเสียอีก


ก็..ผมเคลียร์งานเสร็จหมดแล้ว"


อ่าห้ะ"


แล้วก็ไม่ต้องอ่านหนังสือสอบแล้วด้วย"


อื้อ"


คิมโดยองมองเด็กมัธยมตรงหน้าที่ตัวขึ้นสีชมพูจนเขากลัวน้องจะเป็นลม แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งไล่ต้อนให้อีกฝ่ายพูดมันออกมาเอง


ผมอยากเห็นเสื้อที่พี่ซูจองออกแบบ!”


คิมโดยองขำออกมา ในตอนที่น้องที่แสนดีของพี่สาวบอกว่าอยากจะไปดูเสื้อของพี่ตัวเอง กระโดดลงมาจากบันได ก่อนจะเดินก้าวขายาวๆนำเขาไปแล้ว



อ่า.. ใช่ คิมโดยองไม่ได้เป็นเมฆสีขาวที่ลอยไปมาตามแรงลมหรอกนะ


เพราะตอนนี้เขามีเป้าหมายให้พัดไปหาแล้วต่างหาก :)










ตัวร้านถูกตกแต่งด้วยกระจกและวัสดุโทนสีขาวและเทาเมทัลลิค ทำให้ร้านค่อนข้างสะดุดตาต่างจากตึกแถวข้างๆพอสมควร ไหนจะมุมทั้งสี่มุมที่ถูกแต่งให้แตกต่างกันด้วยกิมมิคเล็กๆ แต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกว่ามันไม่ได้เป็นร้านเดียวกัน


คนตัวขาวในชุดยูนิฟอร์มเดินเข้าไปตามหลังคนเป็นพี่


“สวัสดีครับ อ้าว...ไอ้โด หิ้วเด็กที่ไหนมาเนี่ย"


ผู้ชายตาตี่ๆลุกขึ้นมาทันทีที่เห็นหน้าพี่โดยอง ความสูงที่ห่างกันค่อนข้างมากทำให้แจฮยอนอดจะชื่นชมในสัดส่วนนายแบบของคนๆนี้ไม่ได้


เดี๋ยวมึงโดนองค์หญิงตบ นี่น้องชายของซูจอง"


น้องแจฮยอน?” คนถูกเรียกชื่อขำออกมาเมื่อพบว่าพี่ฮยอนบินเอามือลูบๆกับกางเกงตัวเองก่อนจะยื่นมือออกมาจับมือเขา


ครับ พี่คงเป็นพี่ฮยอนบิน?” ภาพของนักเรียนมัธยมที่ส่งยิ้มมาตรงหน้าทำเอาฮยอนบินแทบลมจับ


โอ้ยย น้องอย่ายิ้ม พี่จะละลาย"


โดยองได้แต่ส่ายหน้าให้กับเพื่อนตัวดีที่เอามือไปกุมอก พร้อมกับทำหน้าไม่ไหวแล้ว หลายทีเขาก็สงสัยว่าทำไมเพื่อนของตัวเองไม่วางตัวดีๆเหมือนนายแบบคนอื่นๆบ้าง


พี่ฮยอนบินตลกจัง ฮ่าๆ"


ตลกงี้ก็นกตลอดอ่ะน้อง" ฮยอนบินหันไปยิ้มโปร่ยสเน่ห์ให้น้องหนึ่งที ก่อนจะหันไปหาเพื่อนสนิทตัวเอง "มึงมาพอดีเลย เฝ้าแทนหน่อยดิ กูต้องไปแคสงานด่วน"


เออ ไปไหนก็ไป มึงอ่ะ" โดยองสะบัดมือไล่เพื่อนตัวสูงโปร่งที่หันมายิ้มประจบประแจงให้ก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งออกไปนอกร้าน


เราดูร้านตามสบายเลยนะ พี่ขอขึ้นไปหยิบของข้างบนก่อน"


แจฮยอนพยักหน้าให้พี่ปีสาม ก่อนจะไล่ดูร้านไปทั่ว ฝั่งของพี่โดยอง พี่แทยง แล้วก็พี่ซูจองเน้นโทนสีมืดไปจนถึงสีโทนเบสิค ตรงกันข้ามกับฝั่งพี่ฮยอนบินที่ดูมีสีสันมากกว่าคนอื่น นั่นอาจเพราะตัวพี่เขาเป็นนายแบบด้วยล่ะมั้ง


นอกจากนั้นมันยังมีกลิ่น..ใช่ โซนของพี่โดยองมันมีกลิ่นที่เหมือนกลิ่นตัวของพี่เขา แจฮยอนไม่ได้ตั้งใจจะดมกลิ่นตัวอีกฝ่ายหรอกนะ เพียงแค่ตอนที่พี่เขาจ้องเข้ามาใกล้ๆน่ะ มันใกล้จนเเด็กมัธยมได้กลิ่นหอมเย็นๆของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน



อ่ะ รับนะ"


เสียงที่ดังขึ้นจากข้างหลัง เป็นจังหวะเดียวกับที่อีกฝ่ายโยนขนมปังมาให้ แจฮยอนรีบยื่นมือไปรับอย่างตกใจ เขาพลิกถุงกระดาษที่ถูกห่ออย่างดีขึ้นมา ก่อนจะพบว่ามันเป็นขนมปังของร้านดัง


จำได้ว่าตระกูลจองชอบกินขนมปังกันน่ะ กินรองท้องไปก่อนนะ"

พี่เห็นเค้าเป็นคนยังไงเนี่ย เค้าพึ่งกินข้าวกับไอติมไปนะ!” แจฮยอนโวยวายออกมาอย่างไม่จำเป็น เอาจริงๆพอพูดออกไปแล้วเขาก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าจะโวยวายออกไปทำไม

ชาอยู่หลังร้านนะ ตรงไปแล้วเลี้ยวขวา"


โดยองเงยหน้ามาก่อนจะขยิบตาให้เด็กขี้โวยวายหน้าตาน่าหมั่นเขี้ยวที่ยืนอยู่ ก่อนจะก้มหน้าลงไป ถ่ายทอดไอเดียของตัวเองลงแผ่นกระดาษต่อ


เปิดเพลงได้ตามใจชอบเลยนะ"


มันเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่คนเป็นพี่จะจมลงไปในโลกของตัวเอง แจฮยอนเหลือบมองเสี้ยวใบหน้าที่ดูมีสมาธิของรุ่นพี่คนดัง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปชงชาตามที่อีกฝ่ายว่า


มันเป็นความรู้สึกสงบใจราวกับว่าเขากำลังอยู่ที่บ้าน มันไม่ใช่เพราะร้านกำลังเงียบ

แจฮยอนก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงรู้สึกเป็นตัวของตัวเองได้ทั้งๆที่พึ่งเจอคนๆนี้เป็นครั้งแรก



ร่างโปร่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยขณะรอให้ชาได้ที่ เมื่อเวลาผ่านไปพอสมควรแล้ว เขาจึงหยิบชาทั้งสองแก้วออกไป วางแก้วของตัวเองไว้กับโต๊ะรับแขกตรงกลางห้อง แจฮยอนกัดริมฝีปากอย่างเคยชิน เขาใช้ความกล้าสุดท้ายของวันในการเดินไปยังโต๊ะที่ใครบางคนกำลังทำงานอยู่


เด็กมัธยมปีสุดท้ายพยายามวางถ้วยชาให้เกิดเสียงเบาที่สุด แต่สุดท้ายมันก็ไร้ประโยชน์ เพราะคนเป็นพี่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับตัวเองพอดี


เค้า..เค้าคิดว่าพี่ต้องการคาเฟอีน"


แจฮยอนจ้องอีกฝ่ายอย่างกล้าๆกลัว เขารู้ดีว่าคนที่กำลังมีสมาธิกับการทำงานหรือร่างงานน่ะจะหัวเสียแค่ไหนตอนที่เสียสมาธิ มันก็เลยอดกลัวไม่ได้


ขอบคุณนะครับ แจฮยอนอ่า:)”


ให้ตายสิ รอยยิ้มของคิมโดยอง … ต้องเป็นรอยยิ้มนี้แน่ๆที่ทำให้อีกฝ่ายได้ตำแหน่งเดือนคณะไป แจฮยอนพยักหน้าให้ก่อนจะเดินหนีไปเปิดเพลง มันไม่ได้มีความหมายอะไรมากหรอก


มันก็แค่เพลงที่กลับมาขึ้นชาร์ตก็แค่นั้น






그리고 그리다

번진 물감 위에 우리가 흘러내려요

วาดแล้ววาดอีกอยู่อย่างนั้น

พวกเรากำลังไหลลงมาจากกลุ่มสีที่ฟุ้งเบลอ




ใช่ มันไม่ใช่เพลงที่แจฮยอนกำลังอิน หรือต้องการสื่ออะไรให้อีกฝ่ายฟังทั้งนั้น



เขาคิดแบบนั้นในขณะที่กำลังช่วยจัดเสื้อในร้าน วางของให้เป็นระเบียบ จนกระทั่งแรงสั่นสะเทือนจากมือถือในกระเป๋ากางเกงทำให้เขาต้องหยุดจัดของ



และให้ตายสิ…

เขาไม่น่ารีบหยิบมันขึ้นมาดูเลย



ใช่ .. จองแจฮยอนควรจะหยิบมันออกมาดูตอนที่เขาถึงบ้านแล้ว



มันก็แค่ตัวอักษรบนหน้าจอโทรศัพท์ แจฮยอนพยายามบอกกับตัวเองแบบนั้น

มันก็แค่การกระทำตามมารยาทนั่นแหละ







[IG] KDY_0102 is now following you










“นี่แจฮยอน"


คนที่ถือโทรศัพท์ค้างไว้ท่าเดิมเกือบนาทีได้แต่แอบลุ้นกับสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูดออกมา ริมฝีปากสีเชอรี่นั่นถูกกัดด้วยความประหม่าเป็นรอบที่สี่ของวัน


“ถ้าวันไหนเบื่อๆ"

“...”

“มานั่งเล่นที่ร้านได้นะ" พี่โดยองหันมามองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง จนแจฮยอนอดไม่ได้ที่จะประหม่าขึ้นมา "แต่บอกพี่ก่อนนะ"

“...”

“เอ้อ แล้วไลน์อ่ะ อย่าตั้งไอดีเป็นชื่อเดียวกับไอจีดิ คนเขาเดาได้หมด"




ทันทีที่อีกฝ่ายพูดประโยคนั้นจบ มือเรียวสวยของเด็กมัธยมก็รีบเปิดโปรแกรมที่ว่านั่นขึ้นมา ก่อนจะพบว่าเดือนคณะปีสามแอดไลน์เขามาแล้วจริงๆ


ให้ตายสิ คิมโดยองนี่ร้ายชะมัด





From the moon To the stars

우주를 헤매다

(ตั้งแต่ดวงจันทร์ไปจนถึงดวงดาว

ต่างก็หลงทางอยู่ในห้วงอวกาศ)








“แค่นี้ก็ชัดเจนแล้วเนอะ :)”




      เด็กนักเรียนในชุดยูนิฟอร์มเต็มยศเสมองไปด้านอื่นอย่างพยายามไม่ใส่ใจ





      "แต่บอกไปเลยดีกว่า"



         "...."



      "ว่าพี่จะจีบเรา:)"






      แจฮยอนจะฟ้องพี่ซูจอง! พี่ซูยอนด้วย


















*TBC*








Plz comment or tag 
#SFaMilRaindrops









Talk : ฟิคด้นสดมาก ฮื่อออ พล็อตมาแบบงงๆหลังเจอรูปช็อตนั้นของคุณโด

กับโมเม้นสนิทแล้วเรียกแจฮยอนนั่นแหละค่ะ ฮรื่ออ

ภาษามันอาจจะแปร่งๆไปบ้าง เราไม่ถนัดแนวฟีลกู้ดเท่าไหร่ ฮื่อออ

แต่พยายามจะแต่งตามสัญญา (เพราะดราม่ามาสองเรื่องติดแล้ว ฮรุก ;__;)

เนี่ย...แล้วคือรู้สึกตัวเองติดในวังวนของคาแรคเตอร์น้องแจนเด็กมัธยมมาก

สามเรื่องแล้วชรุ้น ._. รู้สึกหลุดไม่พ้นซ้ากที ฮรื่อออ ทนๆกันไปก่อนนะคะ ;_____;’

                ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นมากๆเลยนะคะ พอเราท้อแต่งไม่ออกกะจะอ่านเม้นกับแท็กวนๆนี่แหละค่ะ><



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

621 ความคิดเห็น

  1. #562 beyorx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 14:09
    กรี๊ด!!!!
    #562
    0
  2. #491 นมผงตราหมี (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 10:22
    อ่อก สำลักออกมาเปงฟามสุข ฮือ เขินอะ ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #491
    0
  3. #462 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 01:05
    หูยยยยยย ฟินมาก เนื้อเรื่องละมุนน่ารักแล้วตอนพี่เขาบอกน้องว่าจะจีบคือแบบ ฟหกดเาสวงฃดสา งือออออออ เขินนน เขินแทนน้องมาก แง จะน่ารักเกินไปแล้ววว
    #462
    0
  4. #451 puzzle97 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:04
    น่ารักมากกกก
    #451
    0
  5. #323 chocody96 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 20:18
    เขินมากตอนบอกจะจีบ ฮรุกยัยน้อง เตรียมตัวไว้เลยนะ คนพี่นี่ก็รู้ดีไปหมดจริงๆ มาเรียกน้องว่าหนูได้ยังไง น่ารักเกินไปปปปป
    #323
    0
  6. #244 allilispt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 01:39
    นี่ขนาดบอกว่าไม่ถนัดแนวฟีลกู๊ด แต่เราว่ามันดีมากๆเลยค่ะ ละมุน ค่อยเป็นค่อยไป เขินหน่อยๆ น่ารักดีค่ะ
    #244
    0
  7. #217 Jnz♧ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 18:31
    น้องแจนแทนตัวเองว่า เค้า ด้วยน่ารักกกกก
    #217
    0
  8. #55 bellbellb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 20:14
    โง้ยยยย ชอบอ่ะ ชอบมากกกก มีความน่ารักใสๆในวัยเรียน พี่เค้าจีบนะลูกกก พี่เค้ารุกแรงลูกหนูมากเลย แง้
    #55
    0
  9. #48 Taochao (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 15:00
    มันกร๊าวมากเลยค่ะ! เขินแทนน้องงงงง ทำไมคุณพี่รุกแรงแบบนี้คะ พี่โดยองเหมาะกับลุคพี่มหาลัยมากเลยค่ะ มันโฮก แค่นึกภาพพี่เขากำลังออกแบบมันก็..//กัดผ้าเช็ดหน้า น้องแจนลูก พี่รู้ว่ามันอันตรายต่อหัวใจหนู แต่สู้ๆนะ พี่โดยองกร๊าวมากจริงๆ ฮรุก
    #48
    0
  10. #47 Hoseki Shika シカ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 09:27
    โอยยย น่ารักมากกก กี้สสสเขินนนน
    ช่วงนี้โดยองแบบ ลุครุ่นพี่มหาลัยสูงมาก 5555 มีความเป็นซอนแบสูงมาก ;--;
    พอมาเจอฟิคนี้นี่ยิ่งใช่! ใช่เลย อ้ากกก รุ่นพี่โดยองกับน้องแจน ฮรึกกก มันดี มันดี กรี้สสส เขินรุนแรงงง

    #47
    0
  11. #46 maegg (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 09:27
    น่ารักกกกกกกมากพี่โดของน้องแจน >//<
    #46
    0
  12. #45 SK_KAKPY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 02:54
    น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #45
    0
  13. #44 #AAZ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 02:35
    ตัวแตกกกกกก
    #44
    0
  14. #43 teddy.soo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 01:21
    ไม่ไหวแล้ววว อยากระเบิดตัวกับคำพูดของคุณโดมาก ฮื่ออออ ยัยน้องก็น่ารักจังอ่ะ น่ารักจนทำให้พี่ฮยอนบินเผลอเต๊าะเลยเนี่ย! คุณโดผมม่วงนี่ทำใจเต้นแรงมากจริงๆค่ะ ฮื่อออ นุ้งแจนต้องสู้นะ อย่าเผลอแลบลิ้นเลียปากบ่อยๆล่ะ เดี๋ยวพี่เขารู้หมดว่าเราเขิน >.< !
    #43
    0
  15. #42 wuingpcx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 23:45
    คุณโดดดดดดดด ไม่คิดว่าจะมาแนวอบอุ่นขนาดนี้อะ ตับเหลวแล้วค่ะพี่ ;--; แล้วคุณขาเค้าก็ดูเอ็นดูน้องเนาะ น้องทำไรก้ะยิ้ม เห็นดีเห็นงามไปหมด ยัยน้องก้ะคือยัยตัวดีที่ดูซนๆขี้โวยวายแต่น่ารักน่าหยิกน่าจับกลืนลงท้องเป็นที่สุด แถมเป็นเด็กน่ารักด้วยนะ ไม่ให้หลงยังไงไหวเหรออออออ
    #42
    0
  16. #41 ₩₩₩💛 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:41
    รักความตรงของพิโดจังค่ะ เขินแทนนุ้งเลยยย ;////; จะจีบกันโต้งๆงี้เลย แจนน่ารักมากเลย มีความมิ้งๆออร่าหยิ่งหน่อยๆสมกับเป็นคุณหนูตระกูลจอง นี่เขินพี่โดตอนไปยืนรอน้องหน้าโรงเรียน มีความเดือนคณะคนดังมายืนรอเด็กมัธยม เรื่องนี้สาววายต้องรู้ค่ะ!!!
    #41
    0
  17. #40 ชื่อไหนก็ซ้ำ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 21:00
    กรี้ดดดดดดดด ;-; พิ้โดคนจริง เป็นคนตรงๆ จีบก็บอกเลยครับว่าจีบ ฮือออออ เขิง -////-

    ชอบที่พิ้โดเรียกนุ้งว่าหนู ละนุ้งเรียกแทนตังเองว่าเค้ามาก โอย ออร่าสีชมพูอาบร่างมากรูก ฮรุกๆๆๆๆๆ
    #40
    0