[os/sf] a Million Raindrops - NCT's DoJae

ตอนที่ 43 : [SF] Something Wicked III (Epilogue)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    8 ส.ค. 62

[SF] Something Wicked III

(Epilogue)

Kim Doyoung x Jung Jaehyun



AU Hogwarts

#SFaMilRaindrops



















Spinning around the wander world

Seeing you, being around you

Enable me to hear the song of spring,

Written in our hand – up to the sky



Fly high, up higher

Together, with you. 




*








          กลิ่นเทียนหอม กระจายตัวทั่วโถงโรงอาหาร นักเรียนจากทุกบ้านเข้ามาจับจองพื้นที่สำหรับมื้อค่ำ เสียงดังโหวกเหวกดังเช่นทุกวัน เสียงของส้นรองเท้าดังสลับเบา ก้าวเดินอย่างมั่นใจ ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบนั้น ส่งยิ้มให้กับผู้คนที่มองมา บ้างก็ถึงกับวางส้อมลงกับถาดอย่างไม่รู้ตัวยุนโอจองกระตุกยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาแบบนั้น ด้วยความที่เป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน ทำให้อีกคนติดนิสัยเอาชนะ และต้องเป็นที่หนึ่งอยู่เสมอ



          “มองอะไรครับ คุณเรเวนคลอ"



          ไม่เว้นแม้แต่กับคนรัก



          “ใครมอง"



          และดงยองคิมก็ไม่ใช่คนที่ยอมกดเสียด้วยสิ ใบหน้าชวนตีนั่นส่ายไปมาอย่างหาเรื่อง ก่อนจะจิ้มส้อมลงไปกับไก่อบทั้งชิ้น แล้วกระตุกยิ้มใส่คนเป็นน้อง มือซ้ายก็ตวัดไล่ๆ ไปอย่างไม่ใส่ใจนัก ทิ้งให้คนดังแห่งบ้านสลิธีรีนต้องหายใจฟึดฟัด



          “หยุดกินเดี๋ยวนี้เลยนะ!” 


          “ไหนบอกเหตุผลที่พี่ต้องหยุดกินข้าวหน่อยสิ?” 



          คุณชายคิมวางส้อมลง ประสานมือไว้บนโต๊ะ พลางเอียงคอด้วยสายตาที่เรียบเฉย จนเพื่อนๆ ของคุณหนูจองที่ยืนอยู่ด้านหลังยุนโอต้องมองหน้ากันไปมา ดูท่าว่าสงครามประสาทจะใกล้มาถึงจุดจบแล้ว



          “ก็เราพูดกับพี่อยู่"


          “คำพูดไม่น่ารักแบบนั้นหรอ ที่คุณใช้พูดกับคนอายุเยอะกว่า?” 


          “เอ่อ..พี่ว่าเรากลับไปนั่งที่ก่อนไหม"


          “ใช่ๆ เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ"



          ยองโฮซอกับเวนดี้รีบเอ่ยเสริมขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเพื่อนตัวเองเล่นเปลี่ยนคำสรรพนามที่ใช้ แล้วไหนจะเด็กสลิธีรีนที่ยืนกลั้นไม่ให้น้ำตาคลออยู่อีก



          “ถ้าไม่อยากคุยกับเค้าก็ไม่ต้องคุย!” 


          “ใครกันแน่ที่ต้องพูดประโยคนั้น"


          “พี่ดงยองเอาแต่ใจ!” 


          “อืม พี่ก็ผิดตลอดแหละ"



          พูดพลางลุกขึ้นยืน สะบัดเสื้อคลุมขึ้นมาใส่ ก่อนจะเดินออกจากห้องโถงไปโดยไม่สนใจใคร ผู้คนรอบข้างได้แต่มองคนดังของทั้งสองบ้านด้วยสายตามึนงง ใครจะคิดว่าคนดังแห่งบ้านเรเวนคลอจะเดินหนีคนดังแห่งบ้านสลิธีรีน



          “ให้ตายเถอะเคราเมอร์ลิน!” 


          “ผมล่ะเหนื่อยใจจริงๆ คุณซอ"



          จองอูกับจอห์นนี่หันมามองหน้ากัน ก่อนจะถอนหายใจออกมาดังๆ ขณะมองเพื่อนตัวดีที่สะบัดตูดเดินออกไปแล้ว โดยมีเด็กสลิธีรีน (พยายาม) ทำเป็นไม่มอง ก่อนจะสะบัดตัวเดินไปนั่งที่โต๊ะประจำของตัวเองบ้าง



          “หรือมันควรเป็นคู่กัดกันตลอดไปวะ"


          “แต่เอาจริง เวนดี้ว่าเรื่องนี้น้องเป็นคนผิดนะ"


          “ก็จริง มีที่ไหนคบกันแล้วแต่ไม่ให้บอกคนอื่นว่าคบ"


          “ก็น้องเป็นคนดังป่ะ ภาพลักษณ์ไงคุณซอ แบบชายหนุ่มในฝันของใครหลายๆ คน"


          “แล้วไอ้ดงยองมันไม่ดังว่างั้น?” 


          “หรืออาจจะเพราะดังทั้งสองคนอ่ะ?” 


          “เพราะปากหนักทั้งคู่ต่างหาก พูดแต่อะไรอ้อมโลก ดูแค่ตอนจะสารภาพรักกันก็รู้แล้ว"



          การดิสคัสจบลงทันทีที่คุณซอเอ่ยบทสรุป โต๊ะบ้านเรเวนคลอกลับมาสงบเหมือนเดิม เมื่อทุกคนตั้งหน้าตั้งตาจัดการอาหารตรงหน้า แต่การกระทำของคนดังทั้งสองบ้านก็ยังทำให้คนที่ไม่รู้เรื่องสงสัยในท่าที



          สองคนนี้ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? 









*








          ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม


          โถงโรงอาหาร ทางเดิน และบันไดวน ยังเป็นสถานที่ที่คนดังแห่งบ้านเรเวนคลอและสลิธีรีน ใช้เป็นสถานที่เล่นสงครามประสาทกัน เพื่อนๆ ของทั้งสองคนต่างกุมขมับให้การกระทำของทั้งคู่



          คนหนึ่งก็โดนตามใจมาทั้งชีวิต อีกคนถึงจะชอบดัดนิสัยอีกฝ่าย แต่สุดท้ายก็ตามใจน้องเสมอ ถ้าให้พูดตรงๆ ดงยองกับยุนโอก็ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงกลายเป็นปัญหาที่ใหญ่ขนาดนี้ ปัญหาเล็กๆ น้อยที่ค่อยๆ สะสมมา เป็นเหมือนรอยแตกร้าวของผืนน้ำที่ถูกแช่แข็ง



          รู้ตัวอีกที ก็ก้าวพลาด ตกลงไปในใจกลางน้ำเย็นๆ นั่นแล้ว



          “พี่ดงยอง"



          ยุนโอเรียกชื่อของคนรักเบาๆ ขณะเดินสวนกันที่บันไดวน ดงยองคิมที่กำลังก้าวขึ้นบันไดหยุดชะงัก ก่อนจะก้มลงมามองคนน้อง 



          “ว่าไงครับคุณจอง?” 



          แต่สรรพนามที่ใช้เรียกมันทำให้หัวใจยุนโอเจ็บไปหมด ทำไมต้องเย็นชาขนาดนี้ด้วย ก็รู้ตัวว่าครั้งนี้ตัวเองเป็นคนผิดเต็มๆ แต่ก็ไม่เห็นต้องใจร้ายขนาดนี้นี่นา



          “เราจะคุยกันดีๆ ไม่ได้เลยหรอฮะ?” 


          “แล้วพี่เคยพูดไม่ดีกับน้องตอนไหนหรอ?” 


          “ไม่มี..” 


          “อื้อ"



          ดงยองพยักหน้า ก่อนจะหันหลังกลับและเดินขึ้นบันไดอย่างเร่งรีบ เขากำลังจะเข้าคลาสอาจารย์ปาร์คสายแล้ว แต่ก็ไม่วายเดินกลับมา ทำท่าจะวางมือลงบนกลุ่มผมนุ่ม แต่เด็กบ้านเรเวนคลอก็หยุดการกระทำของตัวเองลง เมื่อรับรู้ถึงสายตาที่มองมาจากหลายแห่ง



          “ขอโทษ พี่ลืมไป"



          กล่าวคำขอโทษเสร็จ ก็ดึงมือของตัวเองกลับมา และเร่งฝีเท้าไปเรียนต่อ โดยไม่ได้หันกลับมามองคนเป็นน้องอีกเลย



          “พี่ดงยอง..” 



          การกระทำเมื่อครู่ทำให้ยุนโอรู้สึกเจ็บหัวใจกว่าตอนพี่ดงยองเมินเสียอีก เมื่อกี้นัยน์ตาของพี่ดงยองน่ะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด จนยุนโอจุกในหัวใจ 



          “ป่ะ?” 



          ซากุระสะกิดเพื่อนสนิทให้เดินต่อ เพราะว่าพวกเขายืนขวางทางคนอื่นมานานแล้ว เธอลอบสังเกตใบหน้าสวยนั้น ที่ตกอยู่ในภวังค์ความคิด



          “เราดื้อมากเลยหรอ? 



          หันมาทำตาแป๋วแล้วถามแบบนี้ ใครจะไปอยากตอบว่าดื้อมากๆ กัน



          ดูเหมือนว่าจะมีคนยอมลงก่อนเสียแล้วแฮะ..




*






          เสียงดังอื้ออึงดังขึ้นกว่าเดิมในวันนี้ เด็กนักเรียนต่างโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นในห้องอาหาร หลังจากที่อาจารย์ใหญ่ประกาศว่าจะมีการแข่งเวทย์ไตรภาคีระหว่างสามโรงเรียน และปีนี้ฮอกวอตส์จะเป็นเจ้าภาพในการจัดงาน



          ในขณะท่ีคนรอบตัวต่างโต้เถียงว่าใครจะเป็นเจ้าภาพ บ้างก็เหลือบมองนักเรียนจากโบซ์บาตงและ เดิร์มแสตรงก์ ยุนโอจองก็เอาแต่จ้องแผ่นหลังกว้างๆ ของคนดังบ้านเรเวนคลอ ชักสีหน้า เบะปากออกมา เมื่อพบว่าสาวๆ จากโบซ์บาตงน่ะ แจกยิ้มให้ 'ผู้ชายคนนั้น’ เยอะขนาดไหน


          เหอะ! หล่อตายแหละ! เจ้าขนปุยยังหล่อกว่า 'ผู้ชายคนนั้น’ ตั้งเยอะ



          “สามนาฬิกา สาวเจ้าจะเข้าชาร์ตคุณคิมแล้วนะ"



          ยังคงนิ่ง ยุนโอจองยังคงเอาซ้อมจิ้มไก่งวงเข้าปาก เคี้ยวไปอมไปอย่างไม่ใส่ใจ แต่ก็ขยับขาใต้โต๊ะด้วยความร้อนรนสุดๆ 



          “โอ้ มาอีกคนแล้ว ฮ็อตนะเนี่ย"



          พอได้ยินดังนั้นก็ทนไม่ไหว จนต้องสะบัดหน้าขึ้นมามองแรงๆ จนผมหน้าม้าที่หนานุ่มแตกออก ส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ยังนั่งอยู่เฉยๆ 



          “เฉยขนาดนี้เลยนะ"


          “ซากุระยังดูเป็นเดือดเป็นร้อนมากกว่าอีกนะเนี่ย"


          “ย่า! อีแทยง!” 


          “ระวังเถอะ รู้ตัวอีกทีชื่อคุณคิมไปโผล่ในถ้วยอัคนีไม่รู้ด้วยนะ"


          “บ้าน่า"



          สะบัดมือใส่หน้าเพื่อนสนิท ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง ผู้ชายที่เอาแต่นอนกับอ่านหนังสือไปวันๆ อย่างพี่ดงยองเนี่ยนะ จะถูกถ้วยอัคนีเรียก? 

          

          “ถ้าเป็นพี่ดงฮยอนก็ว่าไปอย่าง"



          ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ยุนโอก็หยุดทุกการกระทำ เมื่อพบว่าพี่ดงยองกำลังมองมาทางนี้พอดี อีกฝ่ายส่งยิ้มมาให้เขาบางๆ ก่อนจะหันกลับไปคุยกับเพื่อนๆ ต่อ



          ยิ้มกว้างกว่านี้ก็ไม่ได้หล่อน้อยลงป่ะ หึ่ย! 

















          คุณหนูผู้เย่อหยิ่งแห่งตระกูลจองหยุดยืนหน้าห้องต้องประสงค์มาสักพักแล้ว เขาวิ่งขึ้นมาหลังจากได้ยินสิ่งที่ไม่อยากจะได้ยิน ไม่เคยคิดสักนิดว่าจะได้ยินประโยคนั้นกับหู



          ‘บ้านเรเวนคลอ – ดงยองคิม’ 



          เสียงประกาศจากอาจารย์ใหญ่ เสียงโห่ร้องชื่นชมจากคนทั่วสารทิศ ใบหน้าที่เขาชอบมองมาตลอดของพี่ดงยอง ประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างๆ กว้างมากๆ จนโหนกแก้มยกขึ้นสูงไปหมด ทั้งตอนที่พี่ดงฮยอนวิ่งเข้ามากอดพี่ดงยองด้วยความดีใจ มันเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความดีใจและกังวลไปพร้อมๆ กัน



          ใครๆ ก็รู้ว่าการแข่งเวทย์ไตรภาคีน่ะไม่มีอะไรแน่นอน ทั้งยังอันตรายจนถึงชีวิตอีก




          “อ๊ะ"



          แต่สัมผัสอุ่นวาบตรงข้อมือ และภาพประตูที่ค่อยๆ เปิดออก ทำให้ยุนโอยิ่งก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ขาขยับก้าวไปตามแรงดึงที่ไม่ได้ออกแรงมาก เพราะกลัวว่าเขาจะเจ็บ 



          แค่คิดว่าพี่ดงยองต้องไปผจญอะไรก็ไม่รู้ตั้งหลายด่าน หัวใจของยุนโอจองก็เจ็บไปหมดแล้ว



          “น้ำตาหยดแหมะเลยแฮะ"



          พี่ดงยองพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พยายามเต็มที่ให้คนเป็นน้องขำตาม มือใหญ่ๆ คู่นั้นวางแหมะลงบนกลุ่มผมของยุนโอ ก่อนที่คนเป็นพี่จะดึงเขาเข้าไปกอดไว้ โยกตัวไปมาเบาๆ ราวกับเขาเป็นเด็ก



          “ไม่ดีเลยเนอะ ทะเลาะกันตอนนี้"


          “ไม่ทะเลาะแล้ว ไม่เอาแล้ว"


          “ฮ่าๆ ครับ ไม่ประชดกัน ตอนทะเลาะกันแล้วเนอะ"


          “แล้วไม่ไปแข่งด้วยได้ไหม"


          “พี่ไม่เป็นอะไรหรอก ก็มีเด็กต้องดูแลอยู่นี่นา"



          ดงยองเอาอุ้งมือทั้งสองข้างทาบกับแก้มใส ขยับนวดไปมาราวกับจะผ่อนคลายคนเป็นน้อง ก่อนจะเหลือบมองรอบๆ ว่ามีคนอื่นอยู่ในห้องไหม



          “พี่ดงยองจะไม่เป็นไรใช่ไหม?” 


          “พี่จะพยายามครับ แต่ถ้าจะให้ไม่บาดเจ็บเลยคงไม่ได้"


          “เค้าแอบช่วยได้ไหม?” 



          ให้ตายเถอะ สมกับเป็นเด็กบ้านสลิธีรีนจริงๆ 



          “ถ้าแบบนั้นพี่คงไม่ภูมิใจกับชัยชนะที่พี่ได้มาสักเท่าไหร่ มันเป็นชัยชนะที่คนในตระกูลพี่จะพูดถึงไปอีกนานเลยนะ เพราะงั้นพี่ก็อยากจะเต็มที่กับมันจนถึงที่สุด"


          “ก็โอกาสมาถึงแล้วนี่เนอะ"


          “ครับ:) ” 


          “แต่ – ไม่ให้เค้าช่วยจริงๆ หรอ"


          “ยุนโอจะแอบเสกคาถายังไงให้รอดพ้นสายตาอาจารย์คนอื่นๆ ?” 



          เมื่อโดนตอกกลับมาคนเป็นน้องก็ได้แต่คอตก กะพริบตามองคนเป็นพี่ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะก้มลงไปประกบริมฝีปากอีกคนติดๆ กัน



          “ฮ่าๆ โมโหอะไรขนาดนั้น"



          แต่คนที่โดนปล้ำจุ๊บกลับหัวเราะอย่างชอบใจ เด็กอะไรโมโหแล้วกลายเป็นโจรขโมยจุ๊บ



          “ห้ามเลือดไหลเกิน15นาที! ห้ามจีบสาว! ห้ามโดนสัตว์วิเศษเหยียบด้วย!” 



          ดงยองคิมพยักหน้าตามที่คนเป็นน้องพูด อีกฝ่ายห้ามนู่นห้ามนี่ไปเรื่อย นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้คนดังแห่งบ้านเรเวนคลอต้องมองริมฝีปากสีพีชนั่นพูดเจี้ยวจ้าวไปเรื่อย



          “ยุนโอจอง"



          ตัดสินใจเรียกชื่อคนเป็นน้องเพื่อเป็นการให้สัญญาณ ก่อนจะก้มลงไปมอบจูบหวานๆ ให้ ส่งลิ้นเข้าไปสอดใส่ สำรวจรอบโพรงปาก เมื่อรู้สึกว่ามีใครอีกคนกำลังเดินเข้ามาในห้อง ดงยองก็ใช้แขนรวบตัวน้อง ก่อนจะออกแรงดันให้อีกฝ่ายเดินไปหลบหลังตู้ขนาดใหญ่



          “หยุดจูบเค้าทำไม"


          “ไม่ต้องมาทำหน้าตาน่ารักแบบนั้นเลยนะคุณจอง"


          “ก็เค้าอยากจูบอีกอ่ะ"


          “ให้ตายเถอะ ถ้าขอห้องในห้องต้องประสงค์อีกทีจะได้ไหม"


          “พี่ดงยองเลิกบ่น!” 



          พูดออกมาเสียงดังราวกับไม่กลัวคนอีกคนจะได้ยิน ยุนโอจองจัดการรวบตัวคนเป็นพี่เข้ามา ก่อนจะแปลงร่างเป็นโจรขโมยจูบอีกครั้ง




          “ให้ตายเถอะ ทำไมต้องเป็นเราที่ต้องเข้ามาเห็นนะ"



          จอห์นซอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะคว้าหนังสือที่อยู่ในตู้ แล้วเดินออกจากห้องต้องประสงค์ด้วยใบหน้าบูดเบี้ยว เมื่อเช้ายังเล่นซีนดราม่าใส่กันอยู่เลย

          รำคาญคนมีแฟนโว้ยยยยยย





          บ่นไปตลอดทางเดินกลับหอ แต่ในมือกลับถือหนังสือของประวัติการแข่งเวทย์ไตรภาคีตั้งแต่ครั้งแรกจนถึงครั้งล่าสุดอยู่









*









          หมดสติหนึ่งครั้ง ล้มนับครั้งไม่ถ้วน โดนหางมังกรฟาดเข้าตรงท้อง หายใจในน้ำเกินครึ่งชั่วโมง นั่นคือการบาดเจ็บทั้งหมดที่ยุนโอจองไม่อยากจะจำ เค้านั่งเฝ้าคนอายุมากกว่ามาเป็นชั่วโมงแล้ว ห้องพยาบาลเป็นสถานที่ที่เขาแทบไม่เคยเหยียบเท้าเข้ามา – พี่ดงยองก็เหมือนกัน 



          แต่ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนใช้เวลาในห้องนี้มาร่วมสี่ชั่วโมงแล้ว – และพี่ดงยองยังไม่ตื่น 



          สิ่งเดียวที่ยุนโอจองทำคือจับมือคู่นั้นไว้ กอบกุม ประสานไว้ราวกับอีกฝ่ายจะหายไปเป็นฝุ่น แค่เห็นใบหน้าหล่อๆ นั่นมีแผลตามใบหน้า ลำตัว เต็มไปหมด หัวใจก็กระตุกสั่นราวกับคนไม่สบาย



          “อื้อ"



          เมื่อได้ยินเสียงที่เขาอยากฟังมาตลอดดังขึ้น ยุนโอก็รีบเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำที่รินรอไว้ให้ พี่เวนดี้เดินไปตามอาจารย์ห้องพยาบาล จอห์นซอและจองอูคิมก็ยิ้มออกมาได้สักที หลังจากที่ยืนหน้าเครียดมานานหลายชั่วโมง



          “เจ็บหลังชะมัด"



          “ก็สมควรอ่ะ โดนหางมังกรฟาด กระเด็นไปติดโขดหินนู่นนน"



          “แล้วคือนายวิ่งไปหยิบไม้กวาดช้ามากอ่ะ คนดูมันจะขาดใจรู้ไหม"



          เมื่อเพื่อนเริ่มบ่นได้ จองอูกับจอห์นก็สวนกลับมายับ แต่คนเจ็บกลับหัวเราะชอบใจเมื่อได้เห็นใบหน้าของเพื่อนสนิทตอนนี้



          “จริง เค้างงมากอ่ะ พี่วิ่งไปหยิบทุกอย่างเลย จนผมงงว่าเราจะมีคาถาเอ๊กซีโอไว้เพื่ออะไร"



          “ก็...” 



          จะเถียงกลับก็พึ่งนึกได้ว่าตอนตกใจมากๆ ตัวเองก็แทบไม่ได้จะใช้คาถาอะไรเลย



          “ก็บู๊จนลืมอ่ะ แต่คราวหน้าพี่จะไม่ลืมแล้ว!” 



          ยกมือขึ้นมาเกาหัวแกร่กๆ แต่ก็ต้องส่งเสียงโอดครวญออกมา เมื่อรู้สึกเจ็บไปหมดทั้งตัว คุณคิมฟังคำบ่นของเพื่อนๆอีกยาวเหยียด แต่ก็ทำได้แค่ยิ้มออกมา เพราะเขารับรู้ได้ว่าทุกคนเป็นห่วงเขาขนาดไหน (และจอห์นบอกว่าพี่ดงฮยอนเดินมาดูที่ห้องพยาบาลทุกหนึ่งชั่วโมง ทั้งๆที่ตัวเองก็ต้องไปดูการซ้อมควิดดิซ)



          “เดี๋ยวจะมีงานเต้นรำ – แล้วตัวแทนของแต่ละโรงเรียนต้องไปเต้นเปิดฟลอร์..” 



          ดงยองคิมเริ่มพูดเรื่องที่อาจารย์ใหญ่มาบอกเขา ก่อนการแข่งรอบที่สองได้ไม่นาน เขาเลื่อนสายตาขึ้นไปสบกับคนเป็นน้อง ราวกับจะถามในใจว่าอีกฝ่ายมีความคิดเห็นในเรื่องนี้ว่าอย่างไร



          “แต่ว่าถ้าจะไม่ไปกับพี่ก็ไม่เป็นไรนะ เพราะก็ไม่เคยมีใครพาคู่ที่เป็นเพศเดียวกันไปเลย"



          ดงยองคิมส่งยิ้มอย่างใจดีไปให้คนเป็นน้อง ใช้นิ้วโป้งลูบบนหลังมือของอีกฝ่าย ความอ่อนโยนที่นานๆ ทีจะได้เห็น ทำให้เพื่อนๆ ทั้งสามแอบส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้กันและกัน



          “เค้าอยากไป"



          พูดจบก็ส่งยิ้มให้กว้างๆ จนลักยิ้มบุ๋มลงไปอย่างน่ารัก ในขณะที่ดงยองคิมที่ได้รับคำตอบที่ไม่คาดคิด ได้แต่นั่งตาโตบนเตียง 



          “เอาจริงหรอ?” 


          “อื้อ เปิดตัวแบบยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว"


          “ยิ่งใหญ่สิ รู้พร้อมกันสามโรงเรียนเลยเนี่ย"



          จองอูพึมพำออกมา แต่ก็โดนเว้นดี้หยิกหูแล้วจับดึงออกมา ขืนปล่อยให้ผู้ชายคนนี้ยืนอยู่ต่อ ก็คงไม่มีความโรแมนติกใดๆ เหลืออยู่แล้วล่ะ


          “สมกับเป็นคุณหนูจองเลยแฮะ"



          ดงยองหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เป็นเสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่ทำให้ยุนโอจองรู้สึกจัํกจี้แปลกๆ 



          “ผมจะแต่งตัวให้หล่อกว่าพี่เลยคอยดู!” 



          ประกาศกร้าวก่อนจะลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าเดินออกไปตามนิสัยที่ชอบทำ แต่อยู่ๆ คนดังแห่งบ้านสลิธีรีนก็หยุดชะงัก ก่อนจะเดินกลับมาโดยยังเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่



          “หืม?” 


          “ไม่ได้ตั้งใจจะไปอ่ะ เมื่อกี้เค้าติดนิสัยเฉยๆ "


          “อ่าห้ะ"


          “ได้คุยแค่แป้ปเดียวเอง! เค้ารอพี่ฟื้นตั้งนานนะ"



          “ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยครับ นั่งก่อนสิครับคุณหนู ยืนนานๆ เดี๋ยวเมื่อยนะ"




          การตอบโต้ที่ดูโลกสีชมพูสดใสนั่น ทำเอาเพื่อนๆ ทั้งสามคนที่แอบยืนฟังหน้าประตู ทำท่าโก่งคออ้วก แต่ก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

          กว่าจะมีความสุขเหมือนคู่คนอื่นเขาอ่ะนะ


          แต่แค่คิดว่าคุณหนูจองต้องเปิดตัวแบบไม่ธรรมดาแน่ๆ ไหนจะคนของทั้งสองตระกูลอีก ลูกคนเดียวของตระกูลจองกับลูกคนเล็กของตระกูลคิม




          “ระเบิดจะลงไหมวะเนี่ย” 


          “ลงไม่ลงไม่รู้ แต่เราเชื่อว่าคุณหนูจองเอาอยู่"


          “ดงยองเอาไม่น่าอยู่ แต่พี่ดงฮยอนเอาอยู่"


          “เป็นปีของนายดงยองเขาจริงๆ นะ ทั้งเป็นตัวแทนโรงเรียน ทั้งเปิดตัวคุณหนูจอง"




          ทั้งสามคนพยักหน้าให้กัน ก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปมองในห้องพยาบาลอีกที ตอนไม่ตีกันเองน่ะน่ารักจะตาย ทำไมถึงชอบทะเลาะกันนัก 





          แน่นอนว่าปีนั้น เป็นปีที่งานเต้นรำได้รับความสนใจอย่างล้นหลามที่สุด

          และก็เป็นปีที่ทำให้นักเรียนหลายคนอกหักเป็นแถบๆ xD









THE END





Please comment or tag #SFaMilRaindrops



Talk:จบแล้ว แงง ขอบคุณคนที่ยังรออ่าน ยังให้กำลังใจเราจนถึงตอนนี้นะคะ;w;เป็นตอนที่เปลี่ยนฉากบ่อยมากก ถ้ามีตรงไหนไม่สมู้ทบอกได้เลยนะคะ:) 

กะคือปีนี้ก็ยังอยากคงคอนเซ็ปต์อัพฟิคในวันเกิดตัวเอง เสริมแต้มบุญ 5555555 หวังว่าจะยิ้มได้อย่างน้อยหนึ่งครั้งตอนอ่านงานเขียนของเรานะคะ:) 



ฝันดีค่ะqwq

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

621 ความคิดเห็น

  1. #567 beyorx (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 15:50
    น่ารักมากเลย ใจเรามันเป็นฟูๆเลยน้า;—;
    #567
    0
  2. #518 teddy.soo (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 14:55
    หุบยิ้มไม่ได้เลยจริงๆกับยัยคุณหนูแสนดื้อแต่น่ารักโลกพังคนนี้!!! คือตอนต้นสงสารดงยองนะ ทั้งๆที่ทำให้คุณหนูเขาหายปากแข็งได้แล้วแต่ก็ยังกระเทาะไปไม่ถึงกำแพงชั้นฟอร์มจัดของเสียที ตอนงอนแล้วชวนทะเลาะนี่ใจบางมากๆ สงสารคุณหนูแต่ก็แอบอยากตีที่วางมาดไม่เลิกสักที จนเกือบจะเสียเขาไปเพราะการแข่งขันนี่แหละถึงได้ยอมสักที ฮือออ เป็นตอนจบที่น่ารักมากๆเลยจริงๆ ทั้งๆที่จะจบในตอนที่2ก็ได้แต่ก็ยังต่อออกมาให้เห็นถึงประเด็นนี้ ความรักของทั้งคู่เลยถูกเปิดเผยอย่างเป็นทางการได้ในที่สุด ขอบคุณคุณไรท์คนเก่งมากๆเลยนะคับที่ช่วยสร้างรอยยิ้มให้กันในวันที่จิตใจต้องการโมเม้น ฮือออ
    #518
    0
  3. #516 cadeaux (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 20:50
    กว่าจะกุ๊กกิ๊กๆ กันได้คนอ่านลุ้นเกือบตายแหน่ะ! คนพี่ก็เก๊ก คนน้องก็ปากแข็งจังเล้ย น้ำตาหยดแหมะๆ แล้วยัยน้องงง แง น่ารักมาก ยิ้มตามไม่หยุดดด เพื่อนๆ ก็เม้ามอยได้น่ารักมากเล้ย Happy Birthday naka btw ฮี่ๆ ขอให้เป็นปีที่ดีสำหรับคุณนะคะ! จะติดตามเสมออ
    #516
    0
  4. #515 🤘🏻🍑 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 20:27
    ฮื่อ น่ารักมาก
    #515
    0
  5. #514 zowelln (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 12:03
    แอแง น้อนเปิดตัวแน้วๆๆๆ
    #514
    0
  6. #513 - 0409 - (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 02:25
    น้องนุ่มนิ่มจัง อยากหอมๆๆ เป็นฮอกวอตส์ที่กุ๊งกิ๊งที่สุดตั้งแต่อ่านมาชอบค่ะเลิ้บไลน์เยอะๆถึงจะชอบเถียงกันก็น่ารักอยู่ดี
    #513
    0
  7. #511 Feyyyy69 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 01:07
    โอ้ยยยยยย เปิดตัวอย่างยิ่งหย่ายยยยยย เขินๆๆ
    #511
    0
  8. #510 DONGJAEN (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 00:06
    เปิดตัวได้ยิ่งใหญ่สมเป็นคุณหนูจองมากๆ จะได้รู้กันสักทีว่าโดยองคิมน่ะ เป็นของหนูเพียงคนเดียว
    #510
    0