[os/sf] a Million Raindrops - NCT's DoJae

ตอนที่ 41 : [SF] Something Wicked II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 729
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    17 ก.พ. 62

[SF] Something Wicked II

Kim Doyoung x Jung Jaehyun




AU Hogwarts



10,648 words



#SFaMilRaindrops














We all long for the Slytherin Pride

Seeking for the Pride of Ravenclaw

One for the ambitious to win

One for the wit to overcome anything



Which one shall bring victory?



O – It seems to require both.







*






          กลิ่นหอมอุ่นๆ ของห้องนั่งเล่นบ้านเรเวนคลอ มักจะเป็นสถานที่ยอดฮิตสำหรับเด็กที่ต้องการถกเถียงประเด็นต่างๆ รวมถึงการแชร์ขนม หรือพูดคุยเล่นกัน



          ไม่ได้เงียบสงบ มีแต่คนนั่งอ่านหนังสือแบบที่เด็กบ้านอื่นคิดหรอกนะ



          กลิ่นหอมของเนยและชินนามอน ชวนให้กระเพาะดังโครกคราก เสียงพลิกหนังสือ เสียงพูดคุย ความอบอุ่นจากเตาผิง ห้องนั่งเล่นที่ใช้สีน้ำเงินเป็นสีหลักในการตกแต่ง เป็นที่ที่ทำให้ ดงยอง คิมรู้สึกสงบเสมอ เป็นสถานที่ที่เขาอยากพาใครอีกคนลองมาบ้าง

แต่ก็รู้ดีว่ามันเป็นไปได้เพราะคนๆ นั้นของคุณชายคิมน่ะ


          อยู่บ้านสลิธีรีน:)



          ผู้คนมักมองบ้านเรเวนคลอ ว่าเป็นเด็กเนิร์ดหนอนหนังสือ ไม่ทันคน แน่ล่ะสิ พวกเขาอาจจะลืมว่าพวกเราก็มีมนุษยสัมพันธ์เหมือนทุกบ้านนั่นแหละ แค่ระดับความรู้หรือสติปัญญา ที่สูงเกินไป อาจจะทำให้พูดกับเด็กบ้านอื่นไม่ค่อยรู้เรื่อง


          แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเด็กเรเวนคลอไม่ทันคนเสียหน่อย



          “ช่วงนี้คุณเปลี่ยนไปนะ คุณคิม"


          “หืม ทำไมคิดแบบนั้นล่ะคุณซอ"



          เจ้าของใบหน้าที่เด็กหลายคนเฝ้าฝันที่จะครอบครอง ดงยอง คิม – น้องชายของดงฮยอน คิม เฮดบ้านสลิธีรีน เกิดในตระกูลเลือดบริสุทธิ์ที่สูงส่ง ซึ่งดงยองเป็นคนแรกของตระกูลที่ถูกคัดสรรให้อยู่บ้านเรเวนคลอ ไม่ใช่สลิธีรีน ถึงแบบนั้นอีกฝ่ายก็ดูไม่เดือดร้อนกับการคัดกรองนั้นเลย ตรงกันข้ามคุณคิมเล็กดูจะมีความสุขเหลือเกินที่ถูกรับเลือกให้อยู่บ้านนี้



          “ไม่เห็นไปนอนล่อเด็กที่เรือนกระจก"


          “ระวังเข้าเถอะ เล่นเยอะๆ น้องจะหนีไปจริง"



          เมื่อเห็นคุณซอเปิดช่องว่างให้ด่า เวนดี้ก็เสริมขึ้นมาทันที ราวกับรอโอกาสนี้มานานแล้ว



          “ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก เด็กสลิธีรีนคนนั้นน่ะ"


          “ยอมแพ้? นายเล่นอะไรอีกงั้นหรอ"



          คิมจองอูที่นั่งฟังอยู่นาน พูดเสริมขึ้นด้วยความงุนงง เฝ้ามองกระดานเกมที่ถูกพลิกไปพลิกมาของทั้งสองคน ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมทั้งสองคนไม่ทำให้เรื่องมันง่ายๆ บ้าง คนหนึ่งก็หยิ่งไม่ยอมพูดอะไรสักอย่าง อีกคนก็อ่านเกมเงียบๆ แต่ก็ไม่คิดจะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น


          ทั้งๆ ที่ดูก็รู้ว่ารักกัน (?)



          “ให้คุณหนูจองเขารู้ตัวก่อนเถอะ ว่าคิดยังไงกับกระผมน่ะ"


          “คุณหนูจองเขาก็ไม่ได้โง่หรือเปล่า ขนาดเอลฟ์ยังเข้าใจความรู้สึกง่ายๆ แบบนี้เลยนะ"


          “ความรักก็ไม่ได้ง่ายนะเวนดี้ ไม่งั้นนักปรัชญาหลายคนจะถกเถียงถึงความหมายของคำๆ นี้หรอ"


          “แต่มันก็ไม่ได้ยากเกินไปหรือเปล่า"


          “ท่านซอคนนี้คิดว่านิยามนั้น ยากกว่าทฤษฎีของศาสตร์จารย์แพเสียอีก"



          คุณคิมเล็กนั่งมองเพื่อนที่อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนเรื่องคุยกะทันหัน ดวงตาคมสะท้อนประกายระยิบระยับ เมื่อนึกถึงขั้นตอนต่อไปที่ต้องลงมือทำ


          การรับมือกับคุณหนูจองน่ะยากจริงๆ



          “สรุปคุณหนูเขาไม่รู้ตัวหรอว่าชอบนาย"



          และก็เป็นเวนดี้ที่เป็นคนพาเพื่อนๆ กลับมายังทอปปิคเดิม (ถึงแม้กลิ่นของพายฟักทองของคุณลีจะชวนให้ลุกไปหยิบก็เถอะ)


          “ไม่รู้น่ะสิ ไม่งั้นคงไม่ต้องบีบขนาดนี้"


          “ถ้างั้นคุณหนูเขาเห็นนายเป็นอะไร"


          “บัตเลอร์หรือเปล่า ยืนอยู่นิ่งๆ บ่นๆ เบาแต่ก็ทำให้ทุกอย่าง"


          “หรือจริงๆ อาจจะมองเป็นเอลฟ์ประจำบ้าน"


          “เอ๋ หรือจะเป็นสุนัขในหนังมักเกิ้ลเรื่องนั้น ชื่ออะไรนะ"


          “ให้ตายสิ ใครจะไปรู้เรื่องหนังของมักเกิ้ลกัน"


          “เฮ้ คุณเจสัน เชิญทางนี้หน่อยสิ"



          แล้วทุกอย่างก็กลายเป็นความวุ่นวาย เด็กบ้านเรเวนคลอต่างก็ไม่กระจุกตัว อยู่ล้อมรอบกลุ่มของพวกเขา วงล้อมที่กระชับเข้ามา แผ่ความอบอุ่นไปทั่วบริเวณ



          “หัวเราะอะไรน่ะ"


          “คุณซอนี่หูตาไวจังนะ"


          “ใครจะหยีตาตลอดเวลาแบบนายล่ะ"



          คนที่ถูกพูดแซะได้แต่ทำปากขมุบขมิบ จ้องคู่สนทนาด้วยสายตาที่หรี่ลงกว่าเดิม จนแทบปิด เรียกเสียงหัวเราะให้เพื่อนหลายคนที่เหลือบมาเห็นพอดี



          “แล้วแบบนี้คุณหนูจองจะไม่โกรธหรอ กว่าจะรู้ความจริง"


          “รู้แล้วล่ะมั้ง"


          “ห้ะ?”


          “ก็ตั้งใจให้รู้ว่าโกหกอยู่แล้ว"


          “นายพูดอะไรไปเนี่ย"



          ให้ตายเถอะ ซอ จอห์นนี่อยากจะจับเพื่อนตัวเองมาบีบๆ หน้า เขย่าๆ แล้วเหวี่ยงเพื่อนตัวผอมเข้าป่าต้องห้ามให้รู้แล้วรู้รอด ท่าทางยักคิ้วหลิ่วตา มันน่าหมั่นไส้นัก



          “คนมาดเยอะแบบคุณหนูจอง ก็ต้องกระตุ้นแรงๆ หน่อย ไม่งั้นไม่ยอมรับหรอก"


          “แต่ก็ไม่อยากให้คุณหนูเศร้านาน?”


          “ไม่เหมาะกับหน้าเศร้าๆ หรอก เด็กคนนั้นน่ะ"



          รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของคุณคิม ทำให้จอห์นนี่รู้สึกถึงประกายความอบอุ่น เหมือนการเอามือไปอังแก้วชาเอิร์ลเกรย์ในหน้าหนาว ประกายความสุขในดวงตา ชวนให้นึกถึงกระต่ายป่า



          “จะบอกว่าเหมาะกับใบหน้าบึ้งๆ เชิดๆ นั่นหรอ"



          งดงาม ลึกลับ เปล่งประกาย และเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น



          “เหมาะกับดงยอง คิม ต่างหาก"



          โอเค ซอ จอห์นนี่ขอถอนคำพูดเมื่อกี้ให้หมด คุณคิมคนเล็กน่ะเหมาะกับคำว่าสี่ยว น้ำเน่าเหมือนนิยายมักเกิ้ลสมัยพระนางเจ้าอลิซาเบธอะไรเทือกนั้นมากกว่า


          แต่ก็นั่นแหละนะ



          ดูเหมือนว่าสุดท้ายคุณจองผู้เชิดหยิ่ง

          จะตกหลุมพรางกระต่ายป่าคนนี้เขาเสียแล้ว







*





          ยุนโอ จอง เดินเตะขาไปตามตรอกไดแอกอน ใบหน้าที่แสนเพอร์เฟกต์นั่นเชิดขึ้นเช่นทุกวัน ผิวสีขาวเนียนละเอียด แทบจะกลืนไปกับหิมะด้านหลัง ริมฝีปากอวบอิ่มขบเม้มเข้าด้วยกัน ราวกับคนที่กำลังใช้ความคิดอยู่ตลอดเวลา เรื่องราวภายในหัวตีกันยุ่งไปหมด แต่ร่างกายยังเดินต่อไปข้างหน้า ถึงจะเสียใจแค่ไหน แต่คุณหนูจองก็จะไม่มีวันผิดคำพูดที่ให้เพื่อนไว้



          ใช่แล้ว

          นั่นคือการไปนั่งกินขนมที่ร้านฮันนี่ดุ๊กส์



          “ท่านจองงงงง"



          ทันทีที่มือเรียวผลักประตูร้านเข้าไป ซากุระก็ยกมือพร้อมเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างยานคาง ให้ทายว่าอีกฝ่ายคงกินขนมหมดไปครึ่งครัวแล้วล่ะมั้ง ยุนโอเพียงแค่ยกยิ้มบางๆ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ซากุระ โดยมีแทยงและวินวินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม



          “เอาเหมือนเดิมไหม?”


          “ไม่อ่ะ"



          แทยงเลิกคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ คำตอบสั้นๆ ของคุณจองเรียกความสนใจจากเพื่อนสนิททั้งโต๊ะได้ทันที ริมฝีปากสีพีชที่เบะลง ทำให้อีกสามคนต้องเงยหน้ามองกัน ปรึกษากันผ่านสายตาอย่างเร่งด่วน



          “ไม่หิวหรอ?”


          “อื้อ"



          ทั้งสามชนชาติได้แต่นั่งงงเป็นโทรลยักษ์ วินวินเริ่มปฏิบัติการทดสอบ โดยการเลื่อนพุดดิ้งนมไปตรงหน้า แต่จมูกที่ชอบฟุดฟิดสูดดมอาหาร กลับไร้ปฏิกิริยาใดๆ



          “ทำไมวันนี้ไปหาคุณคิมเสร็จเร็วจัง"


          “รู้ได้ยังไงว่าเราไปหาพี่ดงยอง"



          คุณหนูจองสะดุ้งอย่างแรง ทันทีที่เจอคำถามของซากุระยิงเข้ามาตรงๆ หัวใจเต้นด้วยจังหวะแปลกๆ เมื่อลองเรียกชื่ออีกคน หลังจากที่ได้รู้ความจริงเรื่องนั้นแล้ว



          “อื้อ พี่ดงยองไม่ว่าง"


          “หืม คุณคิมเนี่ยนะ ไม่มีเวลาว่างให้ฮยูนนี่?”


          “อื้อ ไม่ว่าง ไม่มีเวลาว่างให้เราแล้วแหละ"



          เมื่อยุนโอเริ่มเล่าความรู้สึกของตนเอง สามเกลอก็พอจะเดาได้ ว่าทำไมคุณหนูแห่งตระกูลจองถึงซึมขนาดนี้



          “ทำไมล่ะ?”



          และก็เป็นแทยง ลี ที่คอยถามต้อนให้เพื่อนสนิทตัวดีจนมุม ใบหน้าที่ใครต่อใครต่างก็บอกว่าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง บัดนี้เหลือเพียงแต่ใบหน้างอง้ำ แฝงไปด้วยความน้อยใจ ไม่พอใจ จนแทบไม่มีที่ว่างเหลือ



          “พี่ดงยองมีแฟนแล้ว"


          “ห้ะ?!”


          “คุณคิมแห่งเรเวนคลอน่ะนะ วันวันก็ไม่เห็นอยู่กับใครนอกจากกลุ่มเพื่อนเขาหนิ"


          “ฟังมาผิดหรือเปล่า"


          “จะผิดได้ไง พี่ดงยองเป็นคนบอกเราเอง"



          แทยงนั่งหลังตรง ยกขาขึ้นมาไขว้ พร้อมกอดอกอย่างใช้ความคิด ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบราวกับรูปปั้น ขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด เช่นเดียวกับวินวินที่ยกมือขึ้นมาประสานกันด้วยความเคร่งเครียด



          “โอเคๆ งั้นขออีกแค่คำถามเดียว"


          “ใครน่ะ"


          “แฟนของคุณคิมเล็ก"



          คุณชายทั้งสองคนนั่งเงียบ ปล่อยให้คุณมิยาวากิซักถามเพื่อนสนิทอยู่คนเดียว คุณหนูจองเบะปากลงทันทีที่ได้ยินคำถาม นัยน์ตารื้น ขอบตาร้อน แต่ก็ต้องเม้มปากเพื่ออดกลั้นความรู้สึกนี้ไว้ เป็นถึงจองยุนโอเลยนะ


          จะร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นไม่ได้



          “พี่ชองฮา กริฟฟินดอร์ปีสาม"



          คำตอบที่ได้รับเรียกเสียงอื้ออึงจากคนฟัง ทั้งสามคนหันหน้ามาสบตากันอย่างใช้ความคิด พยักหน้าให้กันเมื่อไตร่ตรองดูแล้ว ยังไงสามเกลอก็คิดเหมือนกันแน่ๆ การแก้ปัญหาของคุณหนูจองในตอนนี้น่ะ ง่ายกว่าการตอบคำถามในคลาสดาราศาสตร์เสียอีก



          “ฮยูนอ่า"



          ซากุระกระแอมไอนิดหน่อย เอื้อมมือไปวางไว้บนฝ่ามือของเพื่อนสนิท พยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด ซ่อนเสียงหัวเราะด้วยความเอ็นดูเอาไว้ นัยน์ตาโตปิดลงเป็นตายิ้ม ทันทีที่เห็นคุณหนูจองมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ



          “พี่ชองฮาเป็นแฟนคุณอาร่อนไม่ใช่หรอ"



          ใบหน้าที่ดื้อรั้นนั่น ขมวดคิ้วเกร็งไปทั้งหน้า อ้าปากเตรียมเถียงเพื่อนสนิท แต่เมื่อสติกลับคืน ความทรงจำก่อนหน้านี้ก็เริ่มประดังประเดเข้ามาในหัว งานพรอมปีที่แล้ว – คู่รักที่โด่งดัง



          “ดงยองคิม!!!”



          เมื่อคุณหนูแห่งตระกูลจองกลับมาอยู่ในมาดเดิมแล้ว สามเกลอก็ได้แต่หัวเราะออกมาเสียงดัง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้เพื่อนของตน อยู่ในสภาพเศร้าสร้อยราวกับพึ่งไปเจอผู้คุมวิญญาณเสียอย่างนั้น ใบหน้าที่น่าเอ็นดูฟีบลงเหมือนก้อนมาชเมลโล่



          “คุณคิมนี่อยู่เรเวนคลอจริงๆ หรอ? ฉลาดขนาดนี้ไปเป็นซีกเกอร์ประจำบ้านยังได้เลย"


          “นั่นสิ แต่จะเอาเวลาที่ไหนไปฝึก วันๆ เห็นแต่นอนกับอ่านหนังสือ"


          “เพื่อนเราจะตามเขาทันไหมนะ"


          “ทันไม่ทันไม่รู้ แต่คุณคิมน่ะโดนเล่นคืนจนอ่วมแน่"


          “เฮ้อ จะเอาแต่เล่นกันไปจนเรียนจบเลยไหมนะ"


          “ไม่หรอก จะรุกฆาตแล้วล่ะ ฝั่งนั้นน่ะ"



          เพื่อนทั้งสองคนพยักหน้าหงึกหงัก แสดงความเห็นด้วยให้กับสิ่งที่แทยงพูด ก่อนจะรีบลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าคุณหนูจองเดินไปไกลแล้ว มองจากด้านหลังก็รู้ว่าคุณหนูจอมแสบน่ะ กำลังหงุดหงิดขนาดไหน



          เอ้ะ

          หงุดหงิดหรือดีใจกันนะ?





*






          ทะเลสาบด้านหลังตัวปราสาท เป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับคนที่มานั่งอ่านหนังสือ ปิคนิค ออกเดท ไปจนถึงวิ่งออกกำลังกาย (ข่าวลือบอกมาว่ามีแค่ตอนแข่งชิงถ้วยอัคนีเท่านั้นแหละ ที่จะเห็นหนุ่มๆจากเดิร์มสแตรงก์วิ่งเลียบทะเลสาบ) ด้วยบรรยากาศที่สงบ แต่ก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นอย่างน่าประหลาด เป็นสถานที่ที่ให้ความรู้สึกว่าทุกๆ อย่างที่อยู่ในหัว จะกลายเป็นจริงได้


          ราวกับมีเวทมนตร์เลยล่ะ

          ก็ใช่ เราอยู่ในโลกเวทมนตร์นี่นา



          “อ๊ะ!”



          เสียงของแข็งกระแทกกับศีรษะดังลั่น พร้อมกับเสียงร้องโอดครวญของเรเวนคลอคนดัง คุณคิมที่วันนี้พันผ้าพันคออย่างแน่นหนา เพราะเปลี่ยนมานั่งอ่านหนังสือเลียบทะเลสาบ



          “เจ็ – พี่บอกกี่รอบแล้วว่าเวลาอากาศหนาว ต้องพันผ้าพันคอให้อุ่นน่ะ ยุนโอ จอง"



          คนที่จะหันมาโอดครวญใส่ชะงัก เมื่อเห็นสภาพคุณหนูบ้านสลีธีรีนใส่เสื้อผ้าสบายๆ เหมือนนั่งเล่นอยู่ในห้องนั่งเล่นใต้ดินของบ้านมากกว่า จะมาเดินในที่ที่อากาศเย็นกว่าปกติแบบนี้



          “ก็ผมไม่ได้จะอยู่ที่นี่นานนี่นา"


          “ให้ตายสิ เคราเมอร์ลิน! ทำไมชอบเถียงพี่จัง"


          “แล้วทำไมพี่ชอบดุเค้าล่ะ!”



          จากการเดินมาคุยกันดีๆ จบลงด้วยการต่อล้อต่อเถียงจนเลือดขึ้นหน้าทั้งคู่ ริมฝีปากสีพีชเบะออกด้วยความน้อยใจ คิ้วของเด็กบ้านเรเวนคลอก็ขมวดแน่น เหมือนอาจารย์ชเวประจำวิชาปรุงยา



          “พี่ไม่ได้ดุ"


          “พี่ดุ! แกล้งเค้าแล้วยังมาดุเค้าอีก มีที่ไหนอ่ะมาโกหกกัน แล้วก็น – "


          “พี่เป็นห่วง"


          “งื้ออ"



          เสียงอื้ออึงดังออกมาจากลำคอระหง กะพริบตาอย่างทำตัวไม่ถูก แต่ก็ช้อนตามองใบหน้าของพี่ดงยอง ว่าตอนนี้กำลังทำสีหน้าแบบไหน แต่ให้ตายสิ..



          ไม่น่าเลย

          ไม่น่าเงยหน้าขึ้นไปมองเลย



          “เรามาที่นี่ทีไรก็เดินเล่นไปชั่วโมงตลอดไม่ใช่หรอ"


          “ก็ใช่ – "


          “แล้วตอนเป็นหวัดใครจะดูแลเรา หืม?”



          ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใย พอมองใกล้ๆ แบบนี้ ในตอรืั้เริ่มเข้าใจว่าพี่ดงยองโกหกไปทำไม ก็ทำให้ยุนโอสะกิดใจ ว่าทุกการกระทำที่ผ่านมา ทุกครั้งที่พี่ดงยองมองเขา


          มันอ่อนโยนขนาดนี้เลยหรอ?



          “พี่ดงยองไง"


          “เด็กแสบ"



          ก้มหน้าตอบด้วยเสียงอ่อนๆ แต่ก็มีความหนักแน่นอยู่ในที ยิ้มหนวดแมวปรากฏขึ้นบนใบหน้า พร้อมกับเสียงหัวเราะชอบใจ



          “แล้วหัวเราะใหญ่แบบนี้ นี่เข้าใจแล้วใช่ไหม"


          “ห้ะ? อ่า..."



          คุณหนูจองผู้เย่อหยิ่งหยุดหัวเราะ พึ่งนึกได้ว่าวันนี้จะมาด้วยโหมดสลิธีรีนเต็มตัว กลับกลายเป็นโหมดฮัฟเฟิลพัฟตอนเจอพี่ดงยองซะงั้น ไหนจะสายตากดดันกับโทนเสียงนุ่มนวลนั่นอีก


          นุ่มกว่าเยลลี่ร้านฮันนี่ดุกส์เสียอีก!



          “เข้าใจแล้วก็ได้"



          ตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ พร้อมบู่ปากใส่อย่างถือดี มีที่ไหนมาหลอกให้คนอื่นเขาตกใจ ซึมจนอดกินขนมร้านโปรดทั้งๆ ที่ตั้งใจไปกินแบบนี้!



          “เข้าใจว่าอะไรครับ"



          ใบหน้าที่ขยับเข้ามาใกล้ ความอุ่นจากผ้าพันคอสีน้ำเงิน ปลายนิ้วที่สัมผัสต้นคออย่างแผ่วเบา ชวนให้หัวใจเต้นแรงราวกับกำลังแข่งควิซดิซ ความวาบหวิวในช่องท้อง ชวนให้ริมฝีปากสั่นไหว โดยเฉพาะดวงตาสีดำสนิทที่มองตรงมา


          ให้ตายเถอะ! พี่ๆ ตระกูลจองต้องรับรู้ว่าคุณคิมน่ะอันตรายขนาดไหน!



          “เข้าใจว่าพี่ดงยองตั้งใจ"


          “ตั้งใจอะไรครับ"



          ยังตอบกลับไม่ถึงหนึ่งวินาที คุณคิมแห่งบ้านเรเวนคลอก็ไล่ต้อนกลับมาทันที จนยุนโอต้องจับไหล่หนานั่นไว้ ไม่ให้เผลอกลิ้งลงไปกับพื้นหญ้า และการกระทำนั้น ทำให้ช่องว่างระหว่างพวกเขาลดลงไปอีก



          “ตั้งใจ – แกล้งเค้าไง!”



          สุดท้ายก็ตอบแบบเบี่ยงประเด็นไป ผลักไหล่หนาออกด้วยแรงที่เยอะกว่าที่คิด จนคนเป็นพี่เซจนเกือบล้มลงไป คุณหนูแห่งสลิธีรีนจึงยื่นมือออกไปจับข้อมืออีกฝ่าย



          “อ๊ะ"



          แต่สุดท้ายก็โดนดึงลงไปนอนจมอก จมูกโด่งแนบกับเนคไทสีน้ำเงินอย่างพอดิบพอดี กลิ่นหอมประจำตัว สัมผัสแฉะๆ ของใบหญ้าตรงข้อมือ ความอบอุ่นจากร่างกายที่ล้มลงไปทาบทับ



          “ดึงเค้าลงมาด้วยทำไมเนี่ย"


          “ก็ยื่นมือมาเองนี่นา"


          “ไม่เห็นรู้ตัวเลย มันเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติของร่างกายต่างหาก"


          “ใช่หรอ พี่น่ะดึงเค้ามาชัดๆ เลย"


          “นี่ลองเงยหน้ามองท้องฟ้าก่อนสิ"



          คุณชายแห่งบ้านเรเวนคลอจัดแจง วางหัวกลมๆ ของไว้บนอกขวา ต้นคอไว้ตรงไหล่แขน กระชับแขนขวาของตัวเองเข้ามาให้แนบชิด



          “ทำไมชอบเปลี่ยนเรื่อง"


          “ก็เราชอบบ่น"


          “พี่ก็ชอบบ่น"


          “แต่พี่ไม่บ่นคนอื่นนะ มีแค่เราที่พี่เป็นห่วงขนาดนี้"


          “มั่ว!”



          พวงแก้มขึ้นสีแดง พร้อมๆ กับใบหูที่เริ่มเปลี่ยนสี คุณหนูจองจึงตัดสินใจเงยหน้ามองฟ้า ที่วันนี้ดูสดใสกว่าทุกวัน หลังจากที่พวกมันถูกปกคลุมด้วยหยาดฝน และเกล็ดหิมะมาตลอดเดือน



          “นี่ คุณจอง"


          “อื้อ?”


          “เบื่อหรือยัง"



          คำถามปลายเปิดที่ดังขึ้นข้างตัว ทำให้ยุนโอเม้มริมฝีปากด้วยความเครียด ไม่เข้าใจ – ไม่แน่ใจสักเท่าไหร่ว่าพี่ดงยองหมายถึงอะไร



          “เบื่ออะไรหรอฮะ?”



          แต่ก็กลั้นใจถามกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ ขยับหัวไปมาราวกับกำลังจะออดอ้อนเจ้าของ ภาพลักษณ์ทุกอย่างที่เคยสร้างขึ้นมา ตามที่ทุกคนในตระกูลเดินตามกันเป็นธรรมเนียม


          จองยุนโอเลือกที่จะทำลายทุกอย่างที่สร้างมา ยามที่อยู่กับคนๆ นี้



          เขาไม่ได้เกลียดการเป็นสลิธีรีนที่เหย่อหยิ่ง หรือเป็นคนที่ไร้หัวใจ ไม่ได้มองว่าสิ่งที่คนในตระกูลทำตามกันมาเป็นเรื่องผิด มันเป็นหน้าที่ที่ไม่ได้หนักหนาเสียเท่าไหร่ หากเทียบกับเรื่องอื่นๆ ที่คนอื่นต้องทำแล้วล่ะก็นะ



          แต่คุณคิมเป็นเหมือนเวทมนตร์ปลดล็อกทุกความเหนื่อยล้า เป็นความว่างเปล่าที่พร้อมรองรับอารมณ์ และการกระทำของยุนโอเป็นทุกอย่าง



          “การเล่นวิ่งไล่จับของพวกเราไง"



          เป็นทุกอย่างที่อยากให้เป็น

          ดงยองคิม ที่ยินดีเป็นทุกอย่างให้ ยุนโอจอง



          “อื้อ"



          เสียงวิ่งไล่จับของฝาแฝดตระกูลปาร์คดึงความสนใจจากทั้งคู่ไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะออกมาให้ความบังเอิญที่น่าประหลาดใจนั้น ถอนหายใจเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา



          “งั้นเค้าไม่วิ่งแล้วนะ"



          นกตัวยักษ์ในคลาสสัตว์วิเศษ บินตัดผ่าน จังหวะที่ยุนโอลุกขึ้นและยื่นมือมาตรงหน้า รอยยิ้มสว่างจ้าราวกับคาถาลูมอส ลักยิ้มที่บุ๋มลงไป เหมือนแอ่งที่กักเก็บความสุขของคุณชายคิม กลิ่นที่สดชื่นจากทะเลสาบ สัมผัสอุ่นวาบที่ประสานกันผ่านมือ



          “อื้อ ค่อยๆ เดินกัน"



          ชวนให้นึกถึงตอนเด็กๆ เวลาที่ดงยองเห็นคุณพ่อคุณแม่จับมือกัน ผ่านสถานการณ์ที่น่ายินดี และสถานการณ์ที่เลวร้าย จุดต่ำสุดและสูงสุด ความสัมพันธ์ที่ยืนยาวกว่าชีวิตของดงยอง มันทำให้เขาได้แต่นึกสงสัย ว่ามือของอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตจะอบอุ่นขนาดไหนกันนะ ตอนที่รับรู้ว่าเป็นคนรักของกันและกัน


          การประสานมือครั้งแรก – จะอบอุ่นเหมือนการกินซุปฟักทองหน้าเตาผิงที่บ้านไหมนะ?



          “อื้อ"



          ดวงตากลมโตที่ส่งยิ้มมา เสียงตอบรับอย่างกระตือรือร้น โหนกแก้มที่ยกขึ้นอย่างมีความสุข นิ้วมือที่สอดประสาน – ให้ตายสิ นี่มันมากกว่าที่ดงยอง คิมคาดการณ์ไว้เสียอีก ทำไมไม่มีตำราเล่มไหนเตือนเขาเลยนะ



          “นี่พี่ดงยอง"


          “หืม?”


          “ขอบคุณนะ"



          เมื่อลุกขึ้นยืนแล้ว ก็ทำให้เห็นภาพวิวทิวทัศน์ที่ต่างออกไป ไหล่ซ้ายและขวาที่ชนกัน มือที่ยังคงสอดประสาน ผ้าพันคอสีน้ำเงินอยูู่บนตัวเจ้าของเนกไทสีเขียว ใบหน้าด้านข้างที่เลือนหาย เพราะคุณหนูจองเลือกจะเดินมายืนตรงหน้า – หันหน้าเข้าหาเขาเอง



          “ก่อนหน้านี้เค้าไม่รู้จริงๆ ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่"


          “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเลย"


          “ค่อยๆ ทำความเข้าใจไปด้วยกันนะ"



          เป็นตอนนั้นที่ดงยองคิมไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่ ว่าที่โลกเวทมนตร์แห่งนี้ ไม่มีคาถาที่เสกความเป็นนิรันดร์ได้เลยหรือ? เพราะช่วงเวลานี้มันช่างวิเศษเสียจน อดเสียดายไม่ได้เลยจริงๆ องค์ประกอบของสวนแห่งนี้ชวนให้ใจเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็น



          “อื้อ"


          “ขอบคุณนะ คุณหนูจอง"



          อาจเป็นเพราะวันนี้พวกเขาเลือกหยิบส่วนผสมที่ต่างออกไป เลือกที่จะก้าวเดินออกจากวังวนเดิมๆ เลือกที่จะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นมาอีกนิด



          “ไม่ต้องมาทำสายตาล้อเลียนแบบนั้นเลยนะ!”


          “ฮ่าๆ ไหนบอกว่าจะไม่วิ่งไง"


          “ก็ดูพี่สิ!”


          “อย่าวิ่งเร็วนักสิ พี่เหนื่อยนะ!”



          เพื่อสิ่งที่ยากที่สุดในโลก

          เพื่อสิ่งที่มักเกิ้ลพยายามหานิยามความหมาย

          เพื่อสิ่งที่แม้แต่โลกเวทมนตร์ยังไม่อาจทำความเข้าใจ




          เพื่อสิ่งที่แม้แต่เวทมนตร์ยังมิอาจบิดเบือน

          มนตร์สะกดใจที่เป็นไปได้ และสามารถคงอยู่ได้นาน ตามพลังเวทมตร์ของผู้ใช้



          แต่การจะตกหลุมรักคนเพราะยาเสน่ห์น่ะ

          เป็นไปไม่ได้ :)





TBC



Please comment or tag #SFaMilRaindrops





Talk: เย้ะะ ตอนหน้าจะจบแล้วนะคะ เราวางไว้สามตอน แต่แต่งไปแต่งมารู้สึกว่าจบสองตอนก็ได้;w; 

ฟิคม่ายเศร้าจีงๆ แงง ตัดจบตอนแรกไปเหมือนทุกคนใจหายกันหมด เราขอโทษ T__T ตอนต่อไปอาจจะนานหน่อยนะคะ ช่วงนี้เขียนไม่ค่อยออกจริงๆ บวกกับมีเรื่องที่ต้องจัดการค่อนข้างเยอะด้วย ขอโทษคนที่รอด้วยนะคะ T__T


สุขสันต์วันเกิดย้อนหลัง กงจูนิมแห่งประเทศพีชคับ>< (พิขอโทษด้วยเลทอีกแล้ว แงง TT)


ปล. ทิ้งช่วงไปนาน ถ้ามีตรงไหนแปลกๆ หรือมันหวานไปอะไรยังไง เม้นบอกได้เลยนะคับ พร้อมแก้เสมอ ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

621 ความคิดเห็น

  1. #595 fxmm_ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:36
    คุณดงยองเนี่ยชอบแกล้งน้องจริงๆ น้องก็น่ารักมากไม่ทันพี่เลย
    #595
    0
  2. #566 beyorx (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 15:33
    คุณคิมร้ายมาก ทางนี้ใจเสียไปพร้อมกับน้องเลยนะ!
    #566
    0
  3. #425 prk♡ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 03:36
    โอ้ให่ตายเถอะ น่ารักอย่างร้ายกาจเลย
    #425
    0
  4. #409 teddy.soo (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 20:38
    พวกบ้าเอ๊ยยย คนขี้แกล้งกับคนปากแข็งมาเจอกัน คนทางนี้ก็เลยเข้าใจผิดเลยเนี่ยยยย ฮือออออ น่ารักจัง แบบว่า ดูลงตัวไปหมดเลย ชอบความค่อยๆตะล่อมๆน้องของคุณคิมมากเลย แง้ อบอุ่นจังเลยคับบ
    #409
    0
  5. #407 มุ้งมิ้น (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 22:06
    นี่แงะะะ นายคิม แกล้งน้องงง!!!! แต่ตอนนี้คือเขินมากกก เขินตอนที่คนพี่เอาผ้าพันคอไปสวมให้น้อง ตอนที่ให้น้องนอนซบอก และตอนประสานมือกันอีก ฮรือออออออ ;/////;
    #407
    0
  6. #405 มออายออ่านว่าบ้า (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:30
    หวะ ตานี่มันรว้าย
    #405
    0
  7. #402 ♡♡♡ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:27
    ร้ายมาก แต่อ่านแล้วอบอุ่นจริงๆค่ะ แงงงงง
    #402
    0
  8. #400 peachpuffs (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:09
    ร้ายเหลือเกินคุณคิม! คนทางนี้ใจหายใจคว่ำหมด พอเฉลยก็เบาใจและเขินมากกก ฮื่อ *บิด*
    #400
    0
  9. #398 cadeaux (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:54
    โดนหลอกเต็มๆ เลยจ้าา ร้ายนักนะตาคิมเล็ก!! คิดอยู่ว่าอิตาคนนี้ต้องมาแบบไม่ธรรมดาแน่แต่ไม่คิดว่าจะมาแนวนี้ กวนประสาท5555555555 ชอบ au นี้มาก รอติดตามเสมอนะคะ!
    #398
    0
  10. #397 DONGJAEN (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:44
    คุณคิม ร้ายหนักนะ!
    #397
    0
  11. #396 J_MiNi_Ga (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:39
    ภาษาดีมากกกกกอีกแล้วนะคะไรท์​อ่ยดีใจแทนปลื้ม​ปริ่ม​จนร้องไห้เลยค่ะ
    #396
    0
  12. #395 FAHKRAMXTER (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:15
    คุณคิมใจร้ายอะ! ทำทั้งเราทั้งน้องใจวูบเลยนะพอรู้ความจริงก็อยากจับมาเขย่าๆๆๆๆๆให้สาแก่ใจเลยฮึ่ยยยย. แต่แบบมันน่ากมากเลยค่ะคุณคนเขียน♡♡♡♡♡♡♡♡
    #395
    0
  13. #394 SpaceInvaderrr (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:28
    หลอกกันเสียได้นะคะตอนที่แล้ว ใจวูบเลยตอนอ่าน พอได้รู้ความจริงนี่แบบ หน็อย นายคิมคนเล็ก! ร้ายนักนะ ฮึ่ยๆ เราชอบงานของคุณมากเลยค่ะ ดีใจที่มีฟิคโดแจดีๆให้อ่านแบบนี้ ฮือ ขอบคุณที่แต่งนะคะ แต่งเก่ง ภาษาสวยมากจริงๆ ประทับใจทุกเรื่องที่แต่งเลย(โดยเฉพาะตอน our playground เราอินมากเพราะรีเลทสุดๆ) จะติดตามอยู่เสมอนะคะ เป็นกำลังใจให้ !
    #394
    0
  14. #393 🤘🏻🍑 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:48
    เอ็นดูมาก แต่หนูเปิดโหมดสุดยอดของตัวเองที่ลูก มีคนรอคอย5555555
    #393
    0
  15. #392 anotherworldxy (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:45
    คนคิมคนเล็กร้ายมาก หลอกน้องได้ลงคอ แต่คิดว่าก็ดีแล้ว ตอนนี้ทั้งสองคนเลยใกล้ปันมากกว่าเดิม ไรท์แค่งดีมากค่ะ จะรอเสมอเลย
    #392
    0
  16. #391 ยงย้งวิงกี้มิงกี้ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:22
    หน้าแดงแทนยัยน้องแจแล้วค่า แงงงงงน่ารักมากๆเลย สู้ๆนะคะรอเสมอ
    #391
    0
  17. #390 Feyyyy69 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:37
    น่ารักกกกกกกกก ฮือ!!! คุณคิมร้ายมาก่อะหลอกน้อง 5555555
    #390
    0
  18. #389 #AAZ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:22
    น่ารัากกกมไรท์หลอกกันได้ ตอนแรกเรานึกว่าจะดราม่าแล้วซะอีกแต่ก็ไม่เป็นไรเพราะน่าารักมากๆๆๆๆๆ ยัยเจเอ้ยยย โดนพี่เค้าหลอกหมดแล้ว เหมือนพี่ดยหลอกกินเด็กมาตลอดเลย555555
    #389
    0