[os/sf] a Million Raindrops - NCT's DoJae

ตอนที่ 4 : [SF] Tasteless Vodka (Part III) [Doyoung x Jaehyun]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    18 มิ.ย. 60

[SF] Tasteless Vodka (Part III)

- The End -

[Doyoung x Jaehyun]















BG Music – Tablo & Naul's Airbag

It’s cold : Epik High feat. Lee Hi











       


















After I got to know the cold separation

The blooming spring doesn’t come anymore

Cherry blossoms fall like snowflakes, it’s cold here

Sunshine falls like a snowstorm, it’s only cold for me

 



- It’s cold : Epik High feat. Lee Hi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา ล้วงเข้าไปหยิบของบางอย่างจากกระเป๋าเสื้อ และมันเป็นจังหวะเดียวกับที่คิมโดยองค่อยๆหยิบของบางอย่างออกมาเช่นกัน

 

คนๆนั้นชูตราบางอย่างขึ้น ในจังหวะเดียวกับที่โดยองปลดไก

 

 

 

“ผมคือตำรวจ กำลังตามหาคน และเจอเขาในกล้องวงจรปิดของห้าง"

 

“….”

 

 

“จองยุนโอ"

 

 

“...”

 

“คุณถูกจับข้อหาจงใจฆ่า คุณ จองเซโฮ"

 

 

 

 

 

จองยุนโอหัวเราะออกมา เมื่อได้ยินแบบนั้น

ใช่

 

 

 

 

เขารู้..ดี

 

 

 

 

 

 

(No, they cannot change me.

Nothing can save me.)

 

 

 

 

 

ความเงียบเข้าปกคลุมสถานที่นี้อีกครั้ง อย่างที่มันชอบทำ และความเงียบนั้นทำให้เจ้าของบาร์ยิ้มออกมา ราวกับมันเป็นเพียงแค่เรื่องตลก เขาลากสลิปเปอร์และเดินออกไป หยุดตรงหน้า 'จองยุนโอ’

ไหล่กว้างๆของคิมโดยองทำให้จองยุนโอรู้สึกประหลาด มันไม่ได้อบอุ่น ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกว่ามันช่างเยือกเย็นยิ่งนัก

ใช่.. แต่ทว่ามันกลับแข็งแกร่งราวกับเป็นฝ่ามืิอที่ใช้ชี้โชคชะตาของมนุษย์ทุกคนบนโลกใบนี้

 

 

 

“คุณซอยองโฮ?”

 

 


ลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลง พร้อมกับเสียงทุ้มที่ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆดังขึ้น และนั่นก็มากพอที่จะทำให้คนมาใหม่รู้สึกถึงความน่าเกรงขามของคนตรงหน้า

 

 


“ครับ?”

 

“ผมมีทฤษฎีสามข้อ"

 

“...”

 

“หนึ่ง ถ้าคุณเป็นตำรวจจริงๆ คุณจะไม่กล้าแม้แต่จะก้าวขาเข้ามาที่นี่"

 

 


มือกร้านนั่นกำลังพับแขนเสื้อขึึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจนัก ราวกับอีกฝ่ายต้องการจะสื่อว่าเขาไม่ได้เดือดร้อนกับการมีตัวตนอยู่ของคนที่ประกาศตัวว่าเป็นตำรวจเลยซักนิด

 

 


“อ้อ? ยกเว้นคุณจะเป็นตำรวจระดับล่างมากๆล่ะก็นะ"

 

“...”

 

“แต่ถ้าแบบนั้น ผมคิดว่าคุณคงไม่สำคัญพอ...ที่จะมาจับ 'จองยุนโอ’ คนเดียว"

 

“...”

 

“จองยุนโอที่เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลจอง ลูกชายคนเดียวของท่านนายพล"

 

“...”

 

“แล้วก็นะ..ถ้าเป็นแบบนั้นจริง โทรศัพท์คุณจะดังตั้งแต่เท้าโง่ๆของคุณก้าวเข้ามาในนี้แล้ว"

 

“...”

 

“มันจะเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย"

 

“...”

 

“แต่เจ้าของสายจะทำให้คุณโค้งจนถึงเข่า และรีบคลานออกไปจากที่นี่"

 



 

เจ้าของบาร์ออกแรงกดให้จองยุนโอนั่งลงบนเก้าอี้เปียโนแบบเดิม ใบหน้าของเขาเริ่มแสดงความหงุดหงิด เพราะต้องมาอธิบายสิ่งที่เขาไม่จำเป็นต้องพูดด้วยซ้ำ เสียงลากสลิปเปอร์ดังไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมันไปหยุดอยู่ตรงบาร์ ร่างสูงโปร่งนั่นจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ

 


 

เขาไม่ได้เครียด … เพียงแค่คิมโดยองอยากจะผ่อนคลาย เพื่อที่เขาจะไม่ได้เผลอทำลายชีวิตใครซักคนที่เขาไม่ได้เห็นค่ามัน

 

 

 

“ข้อสอง คุณไม่มีทางได้รูปของจองยุนโอจากกล้องวงจรปิด"

 

 


บุหรี่กลิ่นมินต์ที่คุ้นเคย ทำให้จองยุนโอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นราวกับอีกฝ่ายมีเวทมนต์ คิมโดยองเป็นพระเจ้าที่รู้ดีว่าจะทำให้อย่างไรให้กลายเป็นเจ้าของชีวิตของคนๆหนึ่งอย่างสมบูรณ์



 

 

“ทำไมคุณถึงมั่นใจนักล่ะครับ?”

 


 

ซอยองโฮยิ้ม เขาจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบบ้าง แสดงความท้าทายอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัวอะไร

 

 

 

 

“ทางห้างไม่มีทางยอมให้คุณดูกล้องวงจรปิดนั่นแน่ๆ"

 

“….”

 

 

 

“เพราะว่าผมคือเจ้าของเพียงคนเดียวของห้างนั่น"

 

“...”

 

“แล้วผมก็สั่งให้พวกเขาลบมันออกทั้งหมดตั้งแต่ผมเดินเข้าไปแล้ว"

 

 

 

จองยุนโอยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มของคนชนะอย่างที่จองแจฮยอนมักจะแสดงออกมาเสมอ จองแจฮยอนที่เคยเป็นแบบคิมโดยองมาก่อน

 

เฉยชา เข้มแข็ง และไม่กลัวต่อส่ิงใดๆ

 

 

 

 

 

“โอ้ แล้วก็ข้อที่สาม ซึ่งสำคัญมากๆ"

 

 

 

คิมโดยองย่างก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ ผ่านบันไดสีใสที่ถูกสร้างมาเพื่อรับน้ำหนักคนจำนวนมาก มือข้างขวาหยิบบางอย่างที่เขาหยิบออกมาแล้วเมื่อครู่

 

 

 

“จองเซโฮ"

 

 

“...”

 

 

“เศษสวะ นั่นยังไม่ตาย"

 

“...”

 

“ว้าว แต่คุณตั้งข้อหาจงใจฆ่า?”

 

“...”

 

“บอกมาว่านายเป็นใครกันแน่"

 

 

ความเย็นของโลหะถูกวางไว้ตำแหน่งเดียวกับขมับของซอยองโฮ คิมโดยองปล่อยควันออกมาใส่หน้าอีกฝ่าย ทั้งๆที่เขาอยากทำมากกว่านั้น แต่ก็นะ…

 

 

 

“หึ...”

 

 

ซอยองโฮกระตุกยิ้ม เขาดูไม่ตกใจกับการที่มีปืนมาจ่อขมับแบบนี้ซักเท่าไหร่

 

 

“อ่า แต่ทำยังไงดีล่ะ?”

 

“...”

 

“ผมไม่อยากได้ยินเสียงของคุณเท่าไหร่ มันน่าสะอิดสะเอียนน่ะ"

 

“...”

 

“Pierre"

 

 

คนที่ถูกเรียกชื่อเดินออกมาจากมุมมืดข้างๆทางเข้า จองยุนโอพึ่งสังเกตุเห็นว่ามันมีประตูอีกประตูหนึ่งข้างทางเข้า ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา เสื้อเชิ้ตสีกากี และกางเกงยีนส์ หูด้านซ้ายสวมบลูทูธไว้ พร้อมกับปืนที่ยกขึ้นมาข้างหน้า ทำให้อีกฝ่ายดูน่ากลัวมากกว่าที่ควรจะเป็น

 

 


“เขาเป็นเพื่อนข้างบ้านของคุณยุนโอครับ ผมคิดว่าเขาน่าจะสะกดรอยตามคุณยุนโอมาตั้งแต่แรก และน่าจะสนิทกับคุณเซโฮ"

 


“แล้วคุณไม่รู้หรอว่าผมเป็นลูกใคร?”

 



เสียงที่พยายามแสดงความมีอำนาจออกมาเต็มที่นั่นทำให้จองยุนโอหลุดขำออกมาไม่ได้ ซอยองโฮเป็นแบบนี้เสมอ คิดว่าตัวเองใหญ่คับฟ้า และจองยุนโอก็มั่นใจเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าอีกฝ่ายจะบุ่มบ่ามเข้ามาที่นี่โดยไม่ได้วางแผนอะไร


 



“เขาเป็นลูกชายคนเดียวของท่านประธานาธิบดีครับ"

 

 



โดยองหัวเราะออกมาเสียงดัง เขากลอกตาอย่างเบื่ือหน่าย รับรู้ได้ถึงเหตุผลที่ทำให้จองยุนโอจนตรอก ในเมื่อชีวิตอันบัดซบถูกคนพวกนี้ห้อมล้อมไปหมด ใช่ แน่นอนว่ามันคงดูไร้หนทางที่จะหนีเรื่องเน่าเฟ้ะแบบนี้ไปได้

 


แต่นั่นมันก่อนที่อีกฝ่ายจะวิ่งมาหาคิมโดยอง..

 



 

คิมโดยองหันหน้าไปหาคนที่นั่งอยู่หน้าเปียโน เขาขยิบตาให้อีกฝ่ายอย่างหยอกล้อ ก่อนจะโยนบุหรี่ลงบนพื้น ใช้สลิปเปอร์เขี่ยๆมันอย่างไม่ใส่ใจนัก

 



 

“die or live?”

 

“...”

 

“the voice is yours”

 





 

จองยุนโอขยับสายตาไปมองซอยองโฮที่มองมาทางเขาตั้งแต่แรก และแทบจะไม่ละสายตาไปไหน มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย


ใช่...เขาจำได้ดี และชัดเจนเหลือเกิน ว่าทุกเหตุการณ์มันมักจะมีสายตาหนึ่งเฝ้ามอง ความรู้สึกที่ถูกจ้องมองทุกการกระทำนั่นทำให้เขาอยากจะอ้วกออกมา มันน่าสะอิดสะเอียนเกินกว่าที่เขาจะสามารถอธิบายมันออกมาเป็นคำพูดได้

 

 

 

 

“You already know the answer”

 

“...”

 

“My Mightiest”

 

 

คนที่ถูกเรียกว่าพระเจ้าของใครอีกคนหัวเราะออกมาอย่างถูกใจ โลกของคิมโดยองมันก็เป็นแบบนี้แหละ มันเป็นหลุมหลบภัยที่ไม่มีแสงส่องมาถึง มันส่องมาไม่ถึงเพราะคิมโดยองไม่ชอบมัน ไม่ใช่เพราะว่าแสงส่องเข้ามาถึงไม่ได้

 


 

“พูดอะไรกับเขาหน่อยสิ ยุนโอ"

 

“...”

 

“เสียงของนายจะเป็นเสียงสุดท้ายที่มันได้ยิน"

 

“...”

 

“และจองยุนโอคนที่นายเกลียดก็จะตายไปจากโลกนี้"

 

 


 

ความจริงที่ว่าคนที่รับรู้เรื่่องราวอันน่าสมเพชของเขาจะจากโลกนี้ไป มันทำให้จองยุนโออดจะยิ้มออกมาจนเห็นฟันทุกซี่ไม่ได้ เจ้าของผิวสีขาวจนแทบโปร่งแสง เดินด้วยเท้าเปลือยเปล่าเข้าไปใกล้คนที่เขากำลังกำหนดโชคชะตาให้

 


 

“Watching me raped?”

 

“...”

 

“I’ll watch yours, either”


 

 

จองยุนโอยิ้ม ยิ้มแบบที่เขาเคยยิ้มให้กับคนที่เขาเคยรู้จัก ยิ้มแบบเดียวกับที่เขาทำให้อีกฝ่ายตกหลุมรัก และกลายเป็นใครอีกคนที่ยุนโอไม่เคยรู้จัก

 




 

ใช่..

ซอยองโฮ เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาอยากออกไปข้างนอก เพราะเขารู้ดี ว่าเหตุการณ์มันจะเป็นยังไงต่อ จองยุนโอที่รู้จักความโชคร้ายของโชคชะตาตัวเองเป็นอย่างดี

 


 

แต่เขาก็หยุดมันได้ เพราะเขารู้

รู้ดีว่าคิมโดยองจะหยุดความโชคร้ายนั้นได้

 

 



 

ใช่ เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วคิมโดยองคือใคร

มีอำนาจมากแค่ไหน

 

 

และมันมากพอที่จะชนะอำนาจของพ่อเลี้ยง

และคนข้างบ้านนั่น

 

 

 


 

จองยุนโอที่กำลังจะหายไปจากโลกอันโสโครกนี้กำลังนั่งข้างๆโดยอง 

      เฝ้ามองสิ่งที่เขาปรารถนาจะเห็นมาตลอด

คอยหยิกตัวเอง เพื่อทำให้แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นคือความจริง

 



และคนที่ทำให้เขาฝันร้ายมาตลอด

ไม่อาจกลับมาทำร้ายเขาได้อีกต่อไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

 



 

(Fate punish you into the wall like a thumbtack

Ain't no comebacks in this game of life

Roll the dice again

Roll it once, never twice)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เจ้าของผมสีดำสนิทค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะพบว่าเขานอนอยู่บนโซฟาข้างหน้าเปียโนหลังนั้น ถูกคลุมทับด้วยผ้านวมผืนหนา เขาค่อยๆลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาสีเทาเข้ม กวาดสายตาไปรอบห้อง ก่อนจะพบว่าประตูสีดำข้างๆทางเข้าถูกเปิดทิ้งเอาไว้ แสงไฟอ่อนๆที่ลอดออกมา บ่งบอกว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาเข้าไปหาหลังจากตื่นจากห้วงความฝัน

 

 

 

 

ความฝันที่ยังคงเป็นฝันร้าย

เพียงแต่วันนี้องยุนโอคนนั้นไม่ต้องวิ่งหนีใครอีกแล้ว

 

 

ใช่

เพราะเขาฝันว่าจองยุนโอได้ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองลงไปแล้ว

 

 

จากไปอย่างที่จองแจฮยอนไม่คิดอยากให้ผู้ชายคนนั้นกลับมา

 

 

 

แจฮยอนก้าวเท้าไปตามทางเดินอย่างอ้อยอิ่ง เขาแวะหยิบขวดวอดก้าออกมาจากชั้นวาง เปิดขวด ก่อนจะกระดกมันลงคอราวกับเป็นน้ำเปล่า ราชาติของวอก้าไม่ได้ทำให้คอของเขารู้สึกร้อนจนหน้าแดง หรือแสบท้องอีกต่อไป มันก็เป็นแค่เครื่องดื่มที่ไร้รส ไร้กลิ่น และทำลายสติของคนอื่นเหมือนกับตัวเขา



 

เท้าเปลือยเปล่าสัมผัสกับความเย็นของพื้นซีเมนต์ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาเดือดร้อนนัก

 



เพราะร่างกายของจองแจฮยอนมันไม่ได้อบอุ่นมานานแล้ว

นานมากจนทุกส่ิงที่เขาสัมผัสมันกลายเป็นน้ำแข็งไปหมด

 

 



ความศรัทธาต่อโลกใบนี้ที่ถูกแช่แข็งเอาไว้

สายสัมพันธ์ในครอบครัวที่ขาดสะบั้น

ความหวังที่ถูกคนที่เคยไว้ใจทำลาย

ความรักที่ไม่เคยอยู่ได้โดยปราศจากความใคร่

 

 

 

 

“แจฮยอนอ่า..”

 

“…”

 

“เฮ้ ซี”

 

 

เจ้าของชื่อสะดุ้งทันทีที่ใครอีกคนเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่ค่อนข้างดััง คนถูกเรียกเดินเข้าไปในห้องที่มีแสงสลัว มันเต็มไปด้วยรูปภาพ แผนที่ มอนิเตอร์โชว์ภาพจากกล้องวงจรปิดหลายตัว

 

 

 

“แสดงว่าคุณชอบชื่อซีที่สุดสินะ?”

 

 


โดยองดึงอีกคนลงมานั่งบนตัก ซีทิ้งตัวลงบนบ่าของอีกคนอย่างทิ้งน้ำหนัก เส้นผมสีดำสนิทพิงทับใบหูของโดยอง ซีขยับอ้อนราวกับจะร้องขอบางอย่างจากอีกฝ่าย แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา


        "ตอนนี้มันไม่สำคัญหรอก ไม่ว่าจะซีหรือแจฮยอน"


      "อ่า โตขึ้นอีกนิดแล้วสินะ"



       โดยองลูบหัวอีกฝ่ายราวกับจะบอกว่ามันดีแล้วที่เป็นแบบนี้ ทั้งๆที่เขาเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอะไร

       การมีตัวตน มีชื่อเรียกมันไม่สำคัญกับคนตรงหน้าอีกแล้ว

 



 

“นี่ โดยอง”

 

“หืม?”

 

“ถ้าวันนี้ผมฆ่าจองแจฮยอน แล้วเหลือเพียงซีคนเดียว”

 

“อ่าห้ะ”

 

“คุณว่าผมจะอ่อนแอลงอีกไหม?”

 

 

ใช่ โดยองเข้าใจว่าเด็กมัธยมตรงหน้า สร้างตัวตนขึ้นมากมายเพื่อปกปิดความอ่อนแอ มันเป็นเหมือนหลุมหลบภัยภายในตัวที่ตัวแจฮยอนเอง เพื่อที่จะโยนความผิดไปให้อีกตัวตนอื่นๆ

 


จองแจฮยอน ที่ถูกกล่าวโทษ เพราะทำให้เขาเกิดความทรงจำที่แสนหอมหวาน ความต้องการที่ถูกตอบสนองในทุกๆอย่างตั้งแต่เขาเกิดมา เป็นความทรงจำที่ทำลายเขาจากข้างใน เพียงแค่คิดว่าตัวเองเคยมีความสุข และเป็นที่หนึ่งเหนือทุกคน

 



จองยุนโอ ที่ถูกกล่าวโทษเพราะโชคชะตาที่อัปยศ เป็นตัวตนที่เขารังเกียจที่สุด แต่ก็เป็นตัวตนที่เขาเองจำได้ชัดเจนที่สุดเช่นกัน และถึงแม่มันจะอัปยศและต่ำขนาดไหน แต่มันก็สามารถทำลายจองแจฮยอนที่เกิดมาพร้อมเงิน อำนาจ และหน้าตาคนนั้น

 

 



ส่วนซี ใช่ ซีเป็นคนบาปที่ไม่ได้สนใจความผิด หรือบาปใดๆที่พระเจ้ากำหนด เป็นคนที่ไม่รู้สึกอะไรกับการทำความผิด ไม่รู้สึกสงสารใคร รวมถึงตัวเองด้วย

 




ซีที่เป็นตัวตนที่เขาอยากจะเป็น

ซีที่เป็นสิ่งที่คิมโดยองสร้างขึ้นมา



คิมโดยองที่เป็นเพราะเจ้าอย่างที่เจ้าตัวบอกจริงๆ

 

 

และนั่นยิ่งทำให้ซีกลัว

เพราะพระเจ้าไม่เคยรักเขา พระองค์เพียงแค่สร้างเขาขึ้นมาเพื่อความบันเทิงก็เท่านั้น

 

 

 

 

“ซี...”

 

“...”

 

“มานี่สิ"

 

“...”

 

“แล้วผมจะทำให้คุณแข็งแกร่งขึ้นเอง"

 

 

ซีเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในห้องลับ… มันเหมือนห้องในหนัง ที่พอผลักชั้นหนังสือออกไปแล้วมันจะเป็นอีกห้องนึง มันเป็นห้องที่เต็มไปด้วยอาวุธหลากหลายชนิด โดยองไล่นิ้วไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปหยุดตรงปืนพกขนาดพอดีมือ มันมีลายสลักตรงแถวไกปืน

 

 

“ต่อให้ผมจะมีเงิน หรืออำนาจ มากแค่ไหน"

 

“...”

 

“แต่ผมคงต้องยอมรับ ว่าผมไม่สามารถปกป้องคุณได้ในทุกๆวินาทีที่คุณกำลังหายใจอยู่"

 

“…”

 

“เพราะงั้นคุณต้องรู้จักการป้องกันตัวเองซี .. และผมกำลังสั่งคุณ"

 

“...”

 

“ให้คุณพกมันไปในทุกๆที่"

 

“อื้อ"

 

“แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า คุณจะใช้มันทำร้ายตัวเอง"

 

 

คิมโดยองเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย สัมผัสเย็นๆตรงนิ้วมือทำให้ซีต้องก้มลงไปมอง และพบว่ามันเป็นแหวนสีเงิน ใช่..แหวนสีเงินเรียบๆที่มีรอยสลักที่แจฮยอนไม่เข้าใจ

 


 

“ไม่ว่าคุณจะเป็นซี จองแจฮยอน หรือใครก็ตามที่คุณอยากจะถูกเรียก"

 

“...”

 

“อำนาจทั้งหมดของผม .. มันเป็นของคุณ"

 

“...”

 

“เพราะงั้น จงแข็งเกร่งขึ้น อย่ากลัว เชิดหน้าของคุณขึ้นซะ และจำไว้ว่า"

 

“….”

 

“ตอนนี้คุณเป็นของผมแล้ว ของคิมโดยอง"

 

“อื้อ"

 

“ไม่ได้ตัวคนเดียว"

 

“...”

 

“และไม่ได้เป็นคนไร้บ้าน"

 

 

สัมผัสอุ่นตรงนิ้วชี้ทำให้เขาสะดุ้งอีกครั้ง ริมฝีปากที่เคยจูบเขามานับครั้งไม่ถ้วน แตะลงบนฝ่ามือของซี ราวกับตัวเขา..ซี เป็นเจ้าของคิมโดยองคนนั้น


 

คิมโดยองที่เป็นผู้สืบทอดคนเดียวของมาเฟียที่มีอำนาจมากที่สุดในเกาหลี เป็นหลานของยากูซ่าที่น่าเกรงขามที่สุดในญี่ปุ่น และเป็นเพื่อนสนิทของประธานาธิบดีที่มีอำนาจมากที่สุดในโลก

 

 

คิมโดยอง ที่เป็นเจ้านายของพ่อเลี้ยงแจฮยอน

 

 

 

 

“และไม่ว่าคุณจะใช้ชื่อไหน คุณจะปลอดภัย"

 

“...”

 

“…”

 

“โดยอง..”

 

“หืม?”

 

ซีสานนิ้วมือของตัวเองเข้ากับนิ้วมือของอีกฝ่าย มันไม่ได้อุ่นอย่างที่เขาเคยวาดฝันไว้ แต่มันก็ไม่ได้เย็นเฉียบเหมือนร่างกายของเขา


 

 

“ผมไม่แน่ใจว่าอะไรความรัก"

 

“...”

 

“ว่าสิ่งที่คุณรู้สึกกับผม หรือสิ่งที่ผมรู้สึกกับคุณก็ตาม"

 

“...”

 

“มันคือความรักหรือเปล่า"

 

“...”

 

“แต่ถึงแบบนั้น ผมก็มั่นใจ"

 

“...”

 

“มั่นใจว่าผมเกลียดตัวเอง"

 

“….”

 

“และผมอาจเกลียดคุณไปด้วย"

 

 

 

คิมโดยองไม่ได้ยิ้ม แต่เขาก็ไม่ได้แสดงความตกใจกับคำพูดของอีกฝ่าย เขาส่งปืนให้อีกฝ่ายถือ อ้อมไปข้างหลังและโอบกอดซีไว้ โดยองออกแรงดันให้อีกฝ่ายเดินไปข้างหน้า สอดนิ้วเข้าไปสัมผัสกับนิ้วชี้ของอีกฝ่าย .. นิ้วที่กำลังวางอยู่บนไกปืน

 

 

 

“ยิงสิ"

 

“...”

 

“ยิงแบบที่คุณยิงมัน"

 

 

ซียิ้ม ก่อนจะออกแรงขยับนิ้วชี้อย่างไม่มีความลังเลใจ มันพุ่งออกไป และตรงกับส่วนหัวใจของหุ่นเป๊ะๆ

 

 

“คุณรู้ตั้งแต่แรกแล้วสินะ ว่าผมไม่ได้ตั้งใจฆ่าเขา"

 

“แน่นอน คุณใช้กระสุนจนหมดแม็กซ์ ไม่พลาดซักนัด แต่หมอนั่นกลับไม่ตาย"


 

“เพราะความตายมันไม่พอสำหรับมัน"


 

“แน่นอน และการทำให้มันพิการ แต่รับรู้ได้ทุกๆสัมผัสว่า ทุกศักด์ศรีของมันกำลังถูกทำลาย"

 

“...”

 

“...”

 

“คุณทำให้มันเป็นจริงแล้ว?”

 

คิมโดยองยิ้ม เขาก้มลงไปจูบหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู ขยับไปพูดตรงใบหู เพื่อให้อีกฝ่ายได้ยินมันชัดเจนที่สุด ให้ซีจดจำว่าพระเจ้าของอีกฝ่ายคือใคร

 

 

“ใช่ ผมทำให้ความฝันของคุณเป็นจริงแล้ว"

 

 

 

มันเป็นโลกสีเทาเข้มที่มีเงาปกคลุมทุกทางออก

แต่แจฮยอนกลับชอบมันเหลือเกิน

 

 

ชอบการมีตัวตนอยู่ของคิมโดยอง

และการเปิดเผยความคิดจริงๆของตัวเขา

 


 

ด้านดีของจองแจฮยอนที่มักถูกสรรเสริญจากคนอื่นว่าเป็นคนดีมากแค่ไหน

หลายครั้งที่เขาสะเอียดสะเอียนกับคำชมพวกนั้น

 

 

แต่มันก็เป็นตัวเขาเอง ที่ไม่มีความกล้าพอจะแสดงด้านมืดของตัวเองออกไป

จองแจฮยอนคนก่อนก็แค่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงให้คนหลงรัก เพื่อที่เขาจะได้อะไรกลับมาง่ายๆ

 


เขาพยายามสร้างภาพลักษณ์ดีๆพวกนั้นขึ้นมา เพื่อพ่อแม่ของเขา

พ่อที่รักแม่มากเกินไป และแม่ที่หลงรักเพื่อนสนิทของตัวเอง

 

 

มันโง่เง่า แต่เขาก็สามารถเข้าใจมันได้

 

 


เพราะจองแจฮยอนเป็นคนที่ได้รับผลโดยตรงจากการกระทำที่โง่เขลาทั้งหมดนั้น

 

 

 

คิมโดยอง"

 

หืม?”

 

คุณห้ามรักผม และต่อให้คุณจะรู้สึกแบบนั้นก็อย่าพูดมันออกมา"

 

“...”

 

คุณจะทำลายชีวิตคนอื่นเพื่อผมก็ได้ แต่อย่าให้ผมเป็นเหตุผลที่ทำให้คุณต้องทำลายความเป็นคุณ"




         จองแจฮยอนยิ้ม เช่นเดียวกับคิมโดยอง มันเป็นเพลงไร้เสียงที่ดังขึ้นขณะที่พวกเขามองเข้าไปในนัยน์ตาของกันและกัน




 

นี่...จองแจฮยอน?”

 

“...”

 

 

อย่าลืมสิ ว่าผมคือพระเจ้าของคุณ"

 

“...”

 

มันอาจจะจริงที่อดัมเป็นมนุษย์ที่พระเจ้าโปรดปรานที่สุด กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอำนาจมากที่สุดในโลก"

 

“...”

 

“แต่พระเจ้าไม่เคยหลงรักอดัม"

 

 

 

คิมโดยองยิ้ม ยิ้มทั้งๆที่เขากำลังรู้สึกเจ็บปวด แต่มันเป็นทางออกเดียวที่เขาจะสามารถรักษาอีกฝ่ายไว้ได้

มันเป็นคำโกหกที่น่าสมเพชที่สุด

 

 

งั้นก็ดีแล้วฮะ"

 

 

 

แจฮยอนยิ้ม นั่นเป็นรอยยิ้มที่สดใสที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา มันบริสุทธิ์จนคิมโดยองสามารถสัมผัสได้ถึงความโล่งใจของอีกฝ่าย

 

 

 

 

 

โง่…

 

โง่เขลา..

 

 

 

 

คิมโดยองน่ะไม่ใช่พระเจ้าหรอก..

 

 

เขาน่ะเป็นอีฟต่างหาก

 

 

มนุษย์ที่โง่เขลาที่สุดในโลก ยอมกลายเป็นตราบาปของมนุษย์โลก เป็นคนที่คนอื่นเอาแต่กล่าวโทษ

ทั้งๆที่อีฟน่ะ ก็แค่อยากยื่น fruit of knowledge ให้อดัม มันก็แค่นั้น




          และซีก็เป็นเพียงแค่ซาตานที่รู้จักความรัก แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้จักมัน

      เป็นซาตานที่ไม่เหมาะกับสวรรค์ เช่นเดียวกับนรก

 




 

 

ผมไม่ได้รักคุณ"

 

“….”

 

“ไม่ว่าจะเป็นแจฮยอนหรือซี"

 




 

 

เขาพูดย้ำกับแจฮยอนจนอีกฝ่ายผลอยหลับไป

 

มันน่าเจ็บปวดที่เขาไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขแผลเป็นของอีกฝ่ายได้ คนที่ถูกพร่ำบอกว่ารักขณะโดนทำร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า

 

 

คนที่ต้องการความรัก แต่เกลียดการบอกรัก

 

 





I need an airbag
Before I hit the great sadness that approaches
I need an airbag
It’s too late to avoid it










แต่ถ้าเขาสามารถย้อนกลับไปแก้ไข้เรื่องราวก่อนหน้านี้ได้

เขาก็อาจจะไม่ทำอยู่ดี

 

 

เพราะถ้าจองแจฮยอนไม่จนมุม

คนที่นอนหลับอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้อาจจะไม่กล้าเดินเข้ามาในชีวิตของคิมโดยอง

 

 

 

 

คิมโดยองคนที่มีหัวใจ แต่ไม่สามารถมีหัวใจได้

เพราะเขามีเรื่องที่ต้องรับผิดชอบมากเกินไป

 

 

และการอยู่เคียงข้างคิมโดยอง

เป็นเหมือนการยอมรับว่าพร้อมจะตกขุมนรกได้ทุกเมื่อ

 

 

 

เสียงสั่นของโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดส่งแรงสะเทือนผ่านกระเป๋ากางเกง ชื่อของคนที่โทรเข้ามาทำให้เขาต้องถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

 

ครับ"

 

(…..)

 

ผมมีวิธีต่อรองแล้วครับ"

 

(….)

 

ครับ ไม่ต้องห่วงครับ"

 

(….)

 

ผมจะไม่ขอโทษ เพราะพ่อเป็นคนมอบอำนาจทั้งหมดให้ผมเอง"

 

(…)

 

ครับ มันจะเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่เขาปฏิเสธไม่ลง"

 

 

 

 

ถ้าให้พูดจริงๆการกระทำก่อนหน้านั้นที่เขาทำลงไปมันไม่ฉลาดเลย แต่เขาแค่อยากทำให้แจฮยอนมั่นใจว่าเขามีอำนาจพอที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าปลอดภัยตอนที่อยู่ใน "บ้าน" แห่งนี้

 

 

“Pierre”

 

“ครับ"

 

“เรื่องนั้นเรียบร้อยไหม"

 

“ครับ ตอนนี้กำลังพักฟื้นอยู่"

 

“อื้อ แล้วก็ปล่อยข่าวเรื่องตระกูลจองไปเลย"

 

“ครับ ผมเตรียมการไว้แล้ว น่าจะปล่อยข่าวได้ช่วงเช้าของพรุ่งนี้"

 

 

คิมโดยองพยักหน้าให้มือขวาของเขา ก่อนจะส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายกลับออกไปพัก

 

 

 

ตั้งแต่เด็กแล้วที่พ่อแม่สอนเขาว่าโลกนี้น่ะไม่มีพระเจ้าหรอกนะ

เพราะงั้นการสวดภาวนา หรือทำความดีเพื่อโลกใบนี้มันไม่จำเป็นหรอก


        แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไม่เคยอ่านไบเบิล

      เขาอ่านมัน และพบว่าตัวอักษรพวกนั้นมันมีอำนาจมากขนาดไหน

      คิมโดยองเรียนรู้มันเพื่อนำมาใช้ให้เป็นประโยชน์ แต่เขาไม่เคยศรัทธามันซักครั้ง



      ไม่แม้แต่ครั้งเดียว เพราะถ้าเขาเชื่อในไบเบิล

        คิมโดยองจะไม่สามารถเป็นพระเจ้าองค์ใหม่ได้

 

 

 

เพราะแบบนั้นเขาจึงสร้างเส้นทาง วางแผน กลายเป็นพระเจ้าองค์ใหม่

และกำหนดชีวิตคนอื่น



      เป็นพระเจ้าที่ไม่จำเป็นต้องมีคนศรัทธา

 



 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มันสว่างแล้ว แจฮยอนรู้ได้จากเข็มนาฬิกาที่บอกเวลาแปดโมง เสียงโทรทัศน์ที่รอดเข้ามาทำให้เขาเดินงัวเงียไปตามเสียง ก่อนจะพบคนๆเดียวที่เขาอยากมองเห็น นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับมือที่ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม

 

 

“มานั่งสิ"

 

 

เขาทำตามที่เสียงทุ้มนั่นบอกทันที เอาหัวพิงกับท่อนแขนที่พรากและให้ชีวิตใหม่แก่เขา มันสงบ แข็งแกร่ง และชวนให้หลับฝัน มือที่ถือรีโมทอยู่กดเร่งเสียงขึ้นราวกับรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น

 




 

‘ตอนนี้เรามีข่าวด่วนจะรายงานค่ะ นายพลจองเซโฮ ภรรยา และลูกชายเพียงคนเดียว ได้ประสบอุบัติเหตุ รถพลิกคว่ำ และเสียชีวิตทันที เพราะหนีออกมาไม่ทันการระเบิดของรถค่ะ ตอนนี้ทางตำรวจกำลังเร่งสืบสวนสาเหตุอย่างรวดเร็วที่สุด …...’

 

 

 



เสียงของนักข่าวผู้หญิงคนนั้นยังคงรายงานสถานการณ์่ต่อไป แต่จองแจฮยอนไม่ได้สนใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูดอีกต่อไป มันเป็นความรู้สึกยินดีมากจนเขาไม่คิดว่าความโชคดีแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง … ไม่เคยคิดถึงความสงบสุขแบบนี้เลยซักครั้ง หลังจากที่ชื่อของเขาถูกเปลี่ยนเป็นยุนโอ

 

 

ความโชคร้าย อัปยศทั้งหมด ได้จบลงแล้ว …

และไม่มีใคร รับรู้ถึงความโสมมนั่นอีกต่อไป

 

 

 

“Well…. Jung Jaehyun”

 

“….”

 

 

“May you rest in peace”

 

 

“...”

 

 

“And Welcome Back :)”

 

 

 

 

 

เสียงของคิมโดยองเป็นเสียงที่ไพเราะ และน่าฟังที่สุด

มันไพเราะจนจองแจฮยอนอยากจะได้ยินเสียงของคิมโดยองทุกมัน

 

 

 

อ่า…

และน่ันกลายเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาอยากมีชีวิตต่อไป :)

 

 

 





On this night where I long for you
The rain comes and my heart gets slippery
I need you, yes I need you, my airbag

 

 

 

 





 



 

 

 

-The End-

 

 








Plz comment or tag #SFaMilRaindrops




 

 

 

 

:::Talk::: ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นเลยนะคะ ที่ทำให้เรามีกำลังใจในการแต่งฟิคต่อไป =w=

จริงๆเรื่องนี้เราได้แรงบันดาลใจมาจาก 13 Reasons why + Oedipus + คาแรคเตอร์

บาเทนเดอร์จาก Breakfast at Tiffany ฮับบบ เลยจะดาร์คๆหน่อย แฮ่ ._.

จริงๆอยากอธิบายเรื่องบาร์ของโดยองนะคะ แต่มันจะยาวไปไม่รู้จะเอาไปใส่ตรงไหน คือมันเป็นบาร์สำหรับเจรจา-แลกเปลี่ยนสิ่งของ อารมณ์ที่ๆอาชญากรและผู้จ้างจะมาเจอกันน่ะค่ะ แล้วก็เป็นแหล่งข่าวที่สำคัญของหลายๆประเทศ

 

ตอนนี้ดาร์คมากจนแบบ ฮื่อออ ถ้าทำได้เราจะแต่งสเปหวานๆ(?)มาแก้ตัวนะคะ W__W

 




Plus :: สำหรับคนที่ยังไม่ค่อยเข้าใจ จองยุนโอ จองแจฮยอน แล้วก็ซี ถ้าจะให้เราอธิบายง่ายๆคือน้องแค่ไม่ชอบ ความทรงจำที่ได้รับจากชื่อนั้นค่ะ  จริงๆน้องชอบชื่อจองแจฮยอนที่สุด เพราะมันเป็นชื่อที่น้องเป็นเจ้าชาย อยากได้อะไรก็ต้องได้ เป็นจองแจฮยอนที่เหมือนคิมโดยองตอนนี้เลยค่ะ

             แต่ที่ตอนแรกที่น้องเกลียดชื่อนี้ เพราะความสุขจากการเคยเป็นจองแจฮยอน มันทำร้ายน้องตอนเป็นยุนโอค่ะ พอทุกคนที่ทำร้ายน้องจากไปหมดแล้ว เรื่องชื่อมันเลยไม่เป็นปัญหากับน้องแล้ว (เราเลยสลับไปเรียกแจฮยอนกับ ซีได้) 

          ราคิดว่าบางส่วนเราอาจจะถ่ายทอดออกมาได้ไม่หมด จนอ่านแล้วงงกัน ต้องขอโทษจริงๆนะคะ (ถ้ามีข้อแนะนำอะไรทิ้งคอมเม้นต์ไว้ได้เลยนะคะ)  เพราะจริงๆเราเขียนตอนนี้จบภายในสองวัน แต่พยายามแก้ให้มันสมูธ และไม่แปลกที่สุด แต่มันก็จะยังแปลก มีแต่คำพูดด้วย เพราะไม่รู้จะบรรยายยังไง โดยเฉพาะสำหรับแจฮยอน อยากให้ตีความตัวน้องกันเองมากกว่าที่เราจะบรรบยายออกไปโต้งๆน่ะค่ะ 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

621 ความคิดเห็น

  1. #499 Lalalalufy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 00:43
    โดยองคือแบบเท่มากไม่ไหวแล้วพ่อ​ ชอบมูดโทนแบบนี้มันทั้งหน่วงดาร์คสะใจปวดใจแต่ก็แอบมีมุมอบอุ่นให้ฟินด้วยเลิฟมากๆไรท์บรรยายดีมากด้วยค่ะภาษาสวยน่าติดตามมากกกกกแงงงงประทับใจ
    #499
    0
  2. #489 นมผงตราหมี (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 06:53
    โอ้ย แง บรรยายที่ดือ
    #489
    0
  3. #481 AEGIDIOS (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 02:25
    ก็คือโดยองเท่ห์แบบมากก โคตรพระเจ้าาอมกก! แต่แบบแอบเจ็บๆตอนบอก ห้ามรัก เห้ยยคือแบบกรี๊ดในใจอธิบายไม่ถูกแต่เอาเถอะ ชอบบๆๆ
    #481
    0
  4. #428 ciavaai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 17:00

    ไรท์.. มันดีมาก มันดีมากๆ!! ฮืออ รักมาก แต่กับบอกไม่ได้ มันทัชใจ;__;
    #428
    0
  5. #332 Parkwj_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 19:00
    คือแบ่บมันดีแบ่บดีมาก มากๆจริงๆ ชอบการเล่าเรื่องมากๆ สื่อออกมาให้รับรู้ถึงความเจ็ลปวดนั้นจริงๆ ทั้งแจฮยอนและโดยองเลย ฮื่อ โดยองงงงงง
    #332
    0
  6. #322 029748045 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 22:52
    ภาษาไรท์ดีมาก เราอ่านละมึนๆเมาๆ ชอบดาร์คๆมากค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #322
    0
  7. #298 wijiiiiiii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 17:04
    ต้องตั้งใจอ่านมากๆ เรากลัวพลาดอะไรสักอย่างที่คุณคนเขียนตั้งใจจะสื่อในเนื้อเรื่อง

    คุณโดยองเท่มากๆ เป็นพระเจ้าจริงๆ ฮือออ
    #298
    0
  8. #295 TREILTA_94PSYCHO (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 14:18
    ประทับใจอ่ะ เนื้อเรื่องคือดาร์กมากและเราก็ชอบการบรรยายของไรท์ด้วย ถ้าเป็นอาหารมันคนจะเป็นเนื้อเสต็กชั้นดีที่มันทั้งนุ่มลิ้นรสชาติก็ลึกล้ำจิบกับไวน์ดีๆสักแก้ว เราลอบมาจริงๆเป็นพอตท์ที่ตรงใจ ชอบมากค่ะ เป็นกำลังใจให้
    #295
    0
  9. #293 cadeaux (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 00:02
    ‪เนี่ยยเราไม่สามารถอ่านงานคุณแบบลวกๆได้เลย5555 ในทุกพารากราฟมันเต็มไปด้วยความหมาย มันลึกซึ้ง พอคิดว่าตรงนี้แหละพีคแล้ว พารากราฟต่อไปมันดันพีคกว่า มิติของตัวละครนี่ซับซ้อนยิ่งกว่า inception ประทับใจมาก ชอบการเปรียบเทียบเสียดสีกับพระเจ้าของคุณด้วย ทำได้ดีเหมือนเดิมเลยค่ะ ฮือออ ที่เปรียบเทียบโดยองเป็นอีฟนี่แบบตายไปเลยอะ dear my mightiest T^T ยอมคนเขียนแล้ว ยอมม‬
    #293
    0
  10. #258 serenity72 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:59
    ฮือออออ คือดีมากจนไม่รู้จะเม้นท์อะไรเลยอ่ะค่ะ มันทัชใจเราไปหมดเลย5555555555555
    ชอบการเปรียบเปรยตอนที่คิดว่าพระเจ้าสร้างอดัมขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้รักคนที่ตัวเองสร้าง ตัวโดยองคือพระเจ้าส่วนน้องคนที่ถูกสร้างขึ้น
    ยังไงก็จะไม่รักน้อง เหมือนให้น้องสบายใจแบบที่น้องต้องการ แต่จริงๆแล้วคุณโดเป็นอีพต่างหากT-T คือแบบ ไรท์คะ แต่งดีมากจริงๆ อยากร้องไห้5555555555
    #258
    0
  11. #225 {พี่พีช} (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 09:03
    ฮือออออ ไรท์เขียนดีมาก /ซื้อแน่ๆ ซื้อแน่ๆ ฮือออออ *กอดเป๋าตังที่ว่างเปล่า*
    #225
    0
  12. #215 Jnz♧ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 22:17
    แพ้โดยองแนวนี้มากเลยค่ะ ฮืออ
    #215
    0
  13. #169 ยังโยย้วยย้อยยุ้ย -/- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 21:44
    คุณโดยองเท่แบบเท่มากๆ เป็นคนสุขุม นิ่ง รอบคอบ และโคตรหล่อเลยในมโนภาพของเรา ฮือออออออ ดีมากๆเลยค่ะ
    #169
    0
  14. #166 TROUBLEKIDK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 10:14
    ชอบการเป็นพระเจ้าของคุณโด โคตรเท่ โคตรเท่ เออใช่คำว่าเท่จริงๆ โคตรเท่ มีอำนาจ เงินหนา //ไม่ใช่ละ ฉากที่กำลังอธิบายกฎสามข้อคือโคตรเท่อะ จอนนี่คือเป็นบริบทที่โคตรจะขี้แพ้อะ ทำเป็นเก่งคิดว่สตัวเองมีอำนาจมากที่สุดแต่ความจริงแล้วไม่ใช่ คนที่มีอำนาจและเป็นเจ้าของชีวิตคือคนที่กำลังอยู่ตรงหน้าไง และมันก็ยังคงคอนเสปที่ว่าโดยองเป็นพระเจ้าอยู่ดี เท่ บอกอีกรอบถ้าทำฟิคยาวก็จะเท่เหมือนเดิม55555 เราชอบกลิ่นอายฟิคแบบนี้ มันเท่ ฮือ พอไๆเลิกพูด อ่าอีกอย่างคือเราชอบที่เพลงเข้ากับบรรยายฟิคมากๆๆๆๆ แบบ เอ๊ย จริงว่ะยิ่งเข้าใจบทบาทและโทนเรื่องมากเข้าไปอีก
    #166
    2
    • #166-1 TROUBLEKIDK(จากตอนที่ 4)
      1 มกราคม 2561 / 10:16
      แต่ว่าไปๆมาๆเราคิดว่าน้องเนี่ยแหละที่เป็นพระเจ้า //อือหือ แม่ง โคตรเท่
      #166-1
    • #166-2 TearsFate(จากตอนที่ 4)
      5 มกราคม 2561 / 22:19
      น่าสนใจมากๆเลยค่ะ เราพึ่งเคยเจอคอมเม้นที่บอกว่าน้องเป็นพระเจ้า ซึ่งแบบมันใช่ ;___;
      #166-2
  15. #81 thejohnnysuh (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:29
    ซีแซ่บสุด เหมาะกับคุนโดสุด แต่เอาเหอะ สู่ความดำมืดอันไกลโพ้นมากๆหลังจากนี้5555555เทาอะไร ไม่มี๊
    #81
    0
  16. #49 Hoseki Shika シカ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 10:15
    ตอนแรกงงๆกับตัวละครซอยองโฮ พี่เป็นใครคะ?? 5555 ต้องอ่านสองรอบถึงจะเข้าใจ ส่วนเรื่องชื่อของแจฮยอนเราไม่ได้งงถึงกับไม่รู้เรื่องเลย แต่ก็พอเข้าใจว่า เออ แต่ละชื่อมันมีสตอรี่ มันมีเรื่องราวต่างกันออกไปงี้ 
    ชอบโทนเรื่องมาก มันจะหม่นๆหน่อยๆ แต่ก็ไม่ได้หน่วงงงงขนาดว่าจะร้องไห้น้ำตาไหล มันยังมีความรู้สึกหนึบๆในใจ สงสารแจฮยอนมาก 
    รู้สึกตกใจมากตอนแจฮยอนบอกยองโฮว่า "Watching me raped?" อหหห พี่จยาดูจิตมาก ฮือ ;--; ถึงจะไม่เข้าใจ 100% แต่ก็ถือว่าเป็นฟิคที่ดีมาก
    #49
    0
  17. #39 Mari Nani (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 18:13
    เป็นคนนึงที่เคยผ่านความเจ็บปวดจนต้องสร้างตัวตนมารองรับแล้วก็ไม่ค่อยจะชอบชื่อเหมือนกันค่ะ แต่เราไม่ได้เจออะไรหนักเท่าน้องนะคะ55555 เลยไม่งงแต่แรกเลย เข้าใจมากๆ ต่อจากนี้ชีวิตของทั้งคู่ก็คงจะไม่ดาร์คแล้วล่ะค่ะ ชอบอะไรแบบนี้ กำจัดปัญหาทิ้งให้หมดแล้วเริ่มชีวิตใหม่ขึ้นมาดื้อๆเลยแบบนั้น มันเรียลดี เหมือนตอนที่ชีวิตจนมุมสุดๆจนอยากจะตายแล้วเกิดใหม่ แบบนั้นเลย ฮือ
    #39
    1
    • #39-1 TearsFate(จากตอนที่ 4)
      6 กันยายน 2560 / 22:50
      สู้ๆนะคะคุณ Mari ^^ ขอบคุณที่ผ่านช่วงเวลานั้นมาได้นะคะ ขอให้มีวันที่ดีขึ้นในทุกวันเลย :)
      งื้อออ สู้ๆนะคะ (อีกรอบ)
      #39-1
  18. #27 teddy.soo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 11:49
    เราเคยแอบงงยุนโอกับซีค่ะ แต่ตอนนี้เราเข้าใจแล้ว บทบรรยายเรื่องชื่อในตอนทำให้เราเข้าใจทุกอย่างชัดเจนมากเลย เราชอบมากเลยค่ะ มันดาร์คแบบไม่ดราม่ามากเกินไปจริงๆ แต่ยอมรับว่าตอนที่แล้วนี่ทรมานใจมาก น้องโดนทำร้ายมาหนักเกินไป ฮือ ต้องขอบคุณคุณโดที่มาช่วยน้องนะ แต่ไม่รู้ว่าเรารู้สึกไปเองมั้ยว่าแจฮยอนเองก็รักคิมโดยอง แต่น้องรักคุณโดในตอนที่ตัวเองคือยุนโอ และน้องเลือกที่จะฆ่ายุนโอทิ้งเลยทำให้น้องบอกว่าไม่รักคุณโดอ่ะ แต่อีกนัยนึงที่ไรท์เขียนไว้ว่าน้องมีความรักแต่น้องไม่ชอบคำว่ารัก เออ เราว่ามันก็สื่อได้อีกแบบ เหมือนปมว่าคำว่ารักมันเคยทำร้ายน้อง แต่ตอนนี้ถ้าเรารักกันก็อย่าพูดมันออกมา ให้สื่อออกมาแทน ฮือ ชอบอ่ะ ชอบมากๆเลย TOTTT แต่งแบบนี้อีกนะคะ ชอบมากก
    #27
    1
    • #27-1 TearsFate(จากตอนที่ 4)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:41
      ฮื่ออออ เราดีใจมากๆเลยค่ะที่สามารถเขียนออกมาให้คนอ่านรับรู้ได้แล้ว จริงๆคือเราอ่านเม้นของตอนก่อนหน้านั้นแล้วเราย้อนกลับไปอ่านดู แล้วก็เอ้อ คิดว่ามันน่าจะอธิบายออกมาตรงๆได้มากกว่านี้ เลยลองปรับแก้ดู ตอนนี้พออ่านเม้นคุณ teddy.soo เลยรู้สึกดีใจมากๆเลยค่ะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่ชอบการเขียนของเรา T____T <3
      #27-1
  19. #26 PeachyJ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 02:46
    ถามว่างงมั้ยก็งงนิดหน่อยค่ะ สับสนตรงที่ทำไมน้องถึงมีปัญหากับชื่อแต่พออ่านทอล์คก็พอจะเข้าใจ แต่ล่ะชื่อมันมีเรื่องราวของมัน เหมือนชื่อยุคที่บอกว่ามีอะไรบ้างในตอนนั้น อดีตที่ไม่อยากจำ ความเจ็บปวดที่อยากจะลืม ก็เลยต้องสร้างชื่อพร้อมตัวตนขึ้นมาใหม่ เราชอบฟิคนะคะ มันเหมือนหนังที่เราไม่เข้าใจแต่มันกลับเป็นหนังที่เราวกกลับไปดูบ่อยที่สุด ยังไงดีล่ะ คงเป็นเสน่ห์ในตัวมันเองมั้งค่ะที่เราชอบ

    ชอบมู้ดแอนโทนในเรื่องมากเลยค่ะ ดีพมากๆแต่สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่โดยองมีต่อแจฮยอน/ยุนโอและซี กร๊าวใจแบบหม่นๆ ชอบตอนที่เปรียบว่าโดยองก็คืออีฟที่อยากยื่นสิ่งดีๆให้น้อง เป็นความรักสีเทาสินะ ความจริงแล้วโดยองต้องเป็นอดัมตั้งหากล่ะ เพราะลูกกระเดือกใหญ่มาก เซกส์ซี่สุดๆ ชอบมากเลยค่ะฮือออออออ
    #26
    1
    • #26-1 TearsFate(จากตอนที่ 4)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:48
      ขอบคุณมากเลยนะคะ เป็นเม้นต์ที่เราย้อนกลับมาอ่านบ่อยๆตอนพยายามจะแต่งสเปมาก เพราะชอบ "มันเหมือนหนังที่เราไม่เข้าใจแต่มันกลับเป็นหนังที่เราวกกลับไปดูบ่อยที่สุด ยังไงดีล่ะ คงเป็นเสน่ห์ในตัวมันเองมั้งค่ะที่เราชอบ"ตรงนี้มากๆเลย ฮื่ออออ แต่ก็ตลกประโยคสุดท้ายมากๆค่ะ5555555

      ปล. ถ้าคิดว่า คาแรคเตอร์ของแต่ละคนจะพัฒนาเป็นแบบไหน แนะนำได้เลยนะคะ แฮ้ ,_,
      แล้วก็ขอบคุณที่ชอบงานเขียนของเรานะคะ TTTT
      #26-1
  20. #25 luckystar214 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 01:34
    ;;_______;; มันออกมาดีมากๆๆๆๆเลยค่ะ อ่านแล้วเหมือนเราเข้าไปในเพนซิฟเลย เราเม้นท์ไม่เก่ง แต่อยากจะบอกว่าชอบทุกอย่างทุกตอน ชอบทั้งโดยองและแจฮยอนทั้งสามคนเลยค่ะ ขอบคุณที่เขียนงานเขียนดีๆให้เราอ่านนะคะ ขอบคุณจริงๆ<3
    #25
    1
    • #25-1 TearsFate(จากตอนที่ 4)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:50
      หูยยย แค่มาเม้นเราก็มีกำลังใจมากๆแล้วค่ะ แบบจะกลับมาอ่านทุกเม้นก่อนเขียน ฮื่อออ
      แค่เทียบกับเพนซีฟเราก็ดีใจมากๆจริงๆค่ะ ขอบคุณนะคะ TTTTTTT
      #25-1
  21. #24 #AAZ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 00:37
    พลิกล็อคมากเราไม่คิดเลยว่าพี่ยองโฮจะไม่ใช่ตำรวจ แต่ก็อยากรู้ว่าคุณโดไปหลงรักแจฮยอนตอนไหนอ่านเรื่องนี้แล้วไหลเพลินมากเลย เนื้อเรื่องค่อนข้างเย็นๆฟีลแบบหม่นไม่มีด้านไหนไปสุด แต่น่าสนใจมากๆอ่นแล้วน่าค้นหามากเลยไรท์ ไม่อ่านข้ามซักบรรทัดเลย
    #24
    0
  22. #23 Taochao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 00:05
    เป็นฟิคที่ต้องตีความตามความนัยของเรื่อง มันลึกซึ้งจนรู้สึกสนุกเวลาคิดว่ามันเป็นอย่างที่คิดรึเปล่า ความรู้สึกของแจฮยอนหรือโดยองเป็นแบบนี้มั้ย ชอบโทนของเรื่องที่หม่นๆจนออกเทาเข้มๆ ความดาร์กของคุณที่แสดงออกมา กับความดาร์กของแตฮยอนที่เก็บไว้ในใจ แต่สงสารคุณโดนะถึงจะเข้าใจน้องก็เถอะว่าทำไมถึงห้ามบอกรักน้อง ชอบตรงที่เปรียบตัวเองเป็นอีฟอะ รู้สึกเหมาะกับคุณมากเลย จากนี้ไปก็ต้องเก็บความจริงไว้เพื่อที่จะรักษาน้องไว้ ส่วนน้องเรารู้สึกเหมือนน้องก็มีความรู้สึกให้คุณ แต่เพราะน้องก็ปฏิเสธ ก็กลัวๆว่าจะใช่รึเปล่า แฮะ ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ ><
    ปล.ถ้ามีสเปหวานๆ(?)จริงๆ จะรอติดตามค่ะ อยากรู้ว่าหลังจากนี้ความสัมพันธ์ทั้งคู่จะไปทางไกน จะพัฒนา ลดลง หรือเท่าเดิมกันนะ
    #23
    1
    • #23-1 TearsFate(จากตอนที่ 4)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:45
      ตอนนี้เรากำลังแต่งสเปอยู่ค่ะ แต่ยอมรับเลยว่ามันเขียนยากมากกก พยายามจะหวานแล้วแต่โทนของเรื่องมันไปด้วยไม่ได้T___T ถ้ามีคำแนะนำ/คิดว่า คาแรคเตอร์ของแต่ละคนจะพัฒนาเป็นแบบไหน แนะนำได้เลยนะคะ (น่าจะช่วยให้อัพฟิคได้เร็วขึ้น ฮาา)

      ขอบคุณที่ชอบงานเขียนของเรานะคะ ❤
      #23-1
  23. #22 wuingpcx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 21:29
    ไม่คิดว่าพี่ยองโฮจะมาแนวนี้ ทีแรกก็คิดว่าเป็นตำรวจธรรมดาๆ แต่พอรู้ความจริงละโอ้โห แค้นแทนน้องเบาๆ ชีวิตน้องดูผ่านอะไรมาเยอะมากๆทั้งๆที่เพิ่งม.ปลายเอง ก็ไม่แปลกถ้าน้องจะสร้างกำแพงขึ้นมาสูงขนาดนี้เพื่อปกป้องตัวเอง อ่านแล้วไม่รู้จะรู้สึกยังไงดีเลย มันเศร้าๆ หน่วงๆ ฮือ สุดท้ายก็เป็นโดยองที่รักน้องมาแต่แรก แอบแปลกใจหน่อยๆที่เป็นงั้นไป แต่พอมาคิดดูดีๆแล้วก็เข้าใจนะ มันมืดมนหมองมัวมากเลยตอนนี้ อ่านแล้วเส้า ;--; แอบตกใจกับโดยอง ตอนที่พี่ยองโฮบอกว่าเป็นลูกปธน.ก็ว่าน่าตกใจแล้ว พอโดยองดูไม่สะทกสะท้านแถมยังมีอำนาจมากกว่าอีกยิ่งตกใจ ตอนนี้เหมือนเค้าเป็นโลกทั้งใบของน้องเลยมั้ง แต่น้องก็คงไม่รู้หรอกว่าน้องเองก็เป็นโลกทั้ฃใบของเค้าเหมือนกัน มันหน่วงๆค่ะ แต่ชอบเรื่องนี้มากๆ
    #22
    1
    • #22-1 TearsFate(จากตอนที่ 4)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:56
      พอลองอ่านเม้นนี้ของคุณ wuingpcx เราก็รู้สึกว่าควรเล่าเรื่องราวก่อนหน้านั้นด้วยอ่ะเนอะ
      เพราะจริงๆทุกคนในเรื่องน่าสงสารทั้งหมด รวมทั้งยองโฮด้วย จริงๆเราอาจจะรีบตัดจบไป

      เพราะงั้นเลยคิดว่าอาจจะแต่งทั้ง flash back แล้วก็สเป(ที่พยายามอย่างยิ่งให้มันหวาน ฮื่อออ)
      แล้วก็ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่คอยเม้นให้กำลังใจเราทุกตอนเลย ><

      ปล. ถ้าคิดว่า คาแรคเตอร์ของแต่ละคนจะพัฒนาเป็นแบบไหน แนะนำได้เลยนะคะ มันคงจะดีมากถ้าได้มุมมองของคนหลายๆคน แฮร่ ._.
      #22-1
  24. #21 ₩₩₩💛 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 21:11
    เราชอบมากเลยค่ะไรท์เตอร์ เป็นการอ่านฟิคที่มีมีนนิ่งแฝงอยู่เยอะมาก ตอนแชปเตอร์แรกๆนึกว่าน้องจะเป็นพวกหลายบุคลิกอะไรทำนองนั้น แต่จริงๆแล้วน้องรู้ตัวตลอด รู้ทั้งหมด แค่มีความทรงจำที่ไม่ดีกับตัวเองในแต่ละมุม ตอนแรกตกใจจริงๆที่ยองโฮจะมาจับ นึกว่าเป็นตำรวจซะแล้ว แต่พลิกมากค่ะ โดยองสายโหดที่แท้ทรู มาเหนือมากๆ คดีพลิกหมดเลยในตอนเดียว โดยองเลยกลายเป็นเหมือนพระเจ้าของน้องจริงๆ เป็นฟิคที่ดาร์กแล้วก็เท่มากเลย รอนะคะเผื่อมีสเป ยังไม่อยากให้จบเลย ชอบค่ะ
    #21
    1
    • #21-1 TearsFate(จากตอนที่ 4)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:57
      ก่อนอื่นเลย ขอบคุณที่คอยมาเม้นให้ทุกตอนเลยนะคะ T___T

      ส่วนสเปกำลังแต่งอยู่ค่ะ เพราะแต่งจบแล้วมันโหว่งมาก ฮื่อออ เลยพยายามจะแต่งต่อให้เรื่องราวมันสมบูรณ์กว่านี้ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ :)
      #21-1