[os/sf] a Million Raindrops - NCT's DoJae

ตอนที่ 3 : [SF] Tasteless Vodka (Part II) [Doyoung x Jaehyun]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    3 มิ.ย. 60

[SF] Tasteless Vodka (Part II)

[Doyoung x Jaehyun]







!Warning! : เนื้อหาตอนนี้ค่อนข้างดาร์คนะคะ ยิ่งตอน nc …. คือมันไม่ใช่ฟิคโลกสวยง่า

                                 ทำใจกันซักนิดเน้อ ._.

                                 ปล. ฟังเพลง BG ไปด้วยจะบิ้วอารมณ์มากๆเด้ออ =.,=

                                *ตัวอักษรสีเทาในวงเล็บคือเนื้อเพลงนะคะ *

 

 

 

 

 

 



 

 

 

BG Music - Amor fati by Epik High ft Kim Jong Wan

https://www.youtube.com/watch?v=oVHKDCn6fjk























       


 














            

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

You try to run away,

run away from the world.

But then you run away,

run away from yourself

and you don’t know the way home.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

*




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ซี คุณอยากทำอะไร ผมจะช่วยเอง"

 

 

 

เด็กน้อยคนนั้นยกมือของผมขึ้นไปแนบกับใบหน้าของตัวเอง เขาหลับตาลง ก่อนจะขยับมันให้แนบไปทั่วร่างกาย มันเป็นภาพที่เจ็บปวดจนผมรู้สึกว่าเขากำลังแตกสลายตรงหน้าผม ..

 

 

 

เด็กผู้ชายที่พยายามจะเข้มแข็งตรงหน้ากำลังแหลกสลายลง

 

และผมทำอะไรไม่ได้ ..

 


 

 

“ผมอยากให้โดยองลบมัน"

 



 

เขาช้อนสายตาขึ้นมา .. มันเป็นดวงตาที่เกือบจะเรียกได้ว่าว่างเปล่า

 

 

 



“ผมอยากให้คุณเข้ามา"

 

 

 

 

แต่มันไม่ได้ว่างเปล่า...เพราะมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่มืดมน

 

 

 

 

“เข้ามาในตัวผม"

 

 

 

 

หยาดน้ำสีใส่ไหลลงมาจากนัยน์ตาที่ไม่น่าจะสามารถผลิตสิ่งใด นอกจากความมืดมิด

 

 

 

 

“และช่วยเข้าใจมันที"

 

 

 

 

มันเป็นความเงียบที่กินเวลาเกือบสิบเจ็ดปี ทั้งๆที่เข็มเส้นยาวหมุนวนไปเพียงหนึ่งรอบ นัยน์ตาที่ดูว่างเปล่าของคนตรงหน้า ไออุ่นจากฝ่ามือ ริมฝีปากที่กัดลง ทุกอย่างมันทำให้เห็นว่าเด็กผู้ชายตรงหน้าเขาพยายามจะแสดงความเจ็บปวดของตัวเองออกมามากขนาดไหน

 

 

 

 

 

“จองยุนโอ"

 

 

 

 

แพขนตาที่ขยับเพราะความตกใจ นัยน์ตาที่สั่นไหว กับสายตาที่ไม่เข้าใจ

 

 

 

“ถ้าผมเป็นคนเรียกมัน" ผมไม่ได้ยิ้ม แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าด้านลบ

 

 

“….”

 

 

“คุณจะยังเกลียดชื่อของคุณอยู่ไหม"

 

 

เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ก้มหน้าลง เงยหน้าขึ้นมายิ้ม มันเป็นรอยยิ้มที่เขาไม่อยากมองมากที่สุด และนั่นทำให้คิมโดยองตระหนัก

 

 

“ผมแค่อยากเป็นคนใหม่"

 

“...”

 

“คนที่รู้จักเพียงแค่คุณ"

 

“…”

 

“คุณโดยอง"

 

“...”

 

“คุณที่กลายเป็นโลกใบใหม่ของผม"

 

 

 

 

 

 

 

(You’re my sleeping pills, my caffeine.

My virus, my vaccine.

My bible, my dirty magazine under the bed.)


 

 

 

 

ใช่… สิ่งที่เขาคิดมันถูกต้อง

คิมโดยองที่รู้ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นสภาพของจองยุนโอ เขารับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

รวมถึงภาพที่เขาไม่คิดว่ามันจะยังอยู่ในความทรงจำ

 

 

 

 

“งั้นมาสร้างโลกของเรากันเถอะ"

 

 

 

และความจริงข้อนั่นก็ทำให้เขาโมโห มันเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่คิมโดยองโมโห

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ท่อนขายาวที่สวมสลิปเปอร์ก้าวเดินไปตามทางเดิน ไม่ได้รีบร้อนอย่างที่ควรจะเป็น ท่อนแขนแกร่งโอบรอบสะโพกคอดของคนที่กำลังโอบรัดรอบเอวเขา คิมโดยองก้าวเท้าอย่างมั่นคง ราวกับว่าไม่ได้อุ้มใครอีกคนอยู่ พวกเขาแลกลิ้นกันอย่างอ้อยอิ่ง

 

มันไม่จำเป็นต้องรีบ เพราะเวลาในโลกของพวกเขามันเดินตามความต้องการของซี

 

 

 

“คุณอายุเท่าไหร่หรอฮะ"

 

 

 

เด็กนักเรียนคนฮ็อตผละออกมาถามคนที่กำลังอุ้มตัวเองอยู่ ซุกไปทั่วซอกคออีกฝ่ายราวกับไม่ได้เฝ้ารอคำถามที่ตัวเองถามไปมากนัก เพราะเอาจริงๆอายุมันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรแล้ว

 

 

“29”

 

 

คนอายุเยอะกว่าตอบก่อนจะวางเจ้าเด็กซนตรงหน้าลงบนเตียง อ่า..และสีน้ำเงินของเตียงมันช่างกลืนไปกับสีเสื้อผ้าของอีกฝ่ายได้ดี ดีมากเกินไปด้วยซ้ำ …

 


 

“perfect!”

 

โดยองหัวเราะออกมาเมื่อพบว่า ซีเป็นคนที่เหนือความคาดหมายเขาขนาดไหน แต่เขาก็ไม่ได้ตัดสินใจตอบอะไรออกไป

ริมฝีปากที่เคยสอนรสชาติของบุหรี่ให้ซีเป็นครั้งแรก ค่อยๆทาบมันลงไปตามซอกคอ มือที่เต็มไปด้วยบาดแผลก็เริ่มปลดกระดุมอีกฝ่ายอย่างเชี่ยวชาญ มันไม่ได้ยากเย็นอะไรนัก สำหรับคนที่มีประสบการณ์โชกโชนแบบโดยอง

 

 

“อื้อ!”

 

 

โดยองเหลือบขึ้นไปมองคนที่ครางออกมาเสียงดังเมื่อเขาลงลิ้นบนยอดอกสีหวาน ที่ตอนนี้แข็งจนขึ้นไต เขาลุกขึ้นมานั่งมองผลงานของตัวเอง … ซีที่ตอนนี้ไม่มีเสื้อปกคลุมใดๆ ผิวสีขาวที่ตัดกับผ้าปูเตียง ใบหน้า..ไม่สิ ตัวทั้งตัวของอีกฝ่ายขึ้นสีชมพูจนเขาอดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปาก เมื่อคิดถึงภาพต่อไป

 

 

ผมพลิกตัวให้เขานอนคว่ำ ไล่จูบไปตั้งแต่กระดูกเชิงกราน ไหปลาร้า ไล้ไปตามกระดูกสันลาน พยายามทำให้เขาผ่อนคลายมากที่สุด … เพราะมันคงไม่ง่ายสำหรับอีกฝ่าย โดยองเห็น .. ใช่ เขาเห็นว่าน้องกำผ้าปูเตียงไว้แน่นขนาดไหน

 

 

 

“คุณรู้แล้วใช่ไหม"

 

 

 

เสียงของซีดังขึ้น มันดังขึ้นราวกับถูกลมพัดขึ้นมากจากที่แสนไกล และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิด ว่าอีกฝ่ายจะกล้าพูดก็ต่อเมื่อไม่ได้สบสายตาเขา มันไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ก็ไม่ใช่เรื่องปกติซักเท่าไหร่

 

 

 

 

 

“พอเดาได้น่ะ"

 

 

 

 

มันเป็นโทนเสียงโมโนโทนที่ค่อนข้างแปลก แต่เขาก็เลือกที่จะพรมจูบที่กลุ่มผมของอีกฝ่ายแทน ไล่ไปทั่วผิวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยแผลมากมาย

ทั้งที่เป็นรอยแผลจริงๆ แล้วก็รอยแผลที่เขาอาจมองไม่เห็น แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะสัมผัสความเจ็บปวดของอีกฝ่าย

 

 

 

 

 

 

 

 

“คุณคิดถูกแล้วล่ะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผ่านผิวเนื้อที่สั่น น้ำเสียงที่ไม่อาจควบคุม รวมทั้งนัยน์ตาที่หมดความศรัทธา

 








































 

 

 

 

 

“I was raped”

 

 

 

 

 

น้ำเสียงของซีไม่ได้สั่น มันเต็มไปด้วยความโกรธ ลอยฟุ้งไปทั่วอากาศจนเขาสัมผัสได้

 

 

 

 

 

 

 

 

“ครั้งแรกผมโดนยานอนหลับ"

 

“...”

 

“แล้วเขาก็ปล่อยให้ผมมีสติมากขึ้น"

 

 

 

 

มันเป็นตอนนั้นเองที่คิมโดยองตัดสินใจอะไรบางอย่าง

 

 

 

 

 

 

 

 

“ใคร… มันคือใคร"

 

 

 

 

 

ตอนนี้เขามั่นใจว่าเขาไม่สามารถคงเสียงตัวเองให้เป็นปกติได้อีกแล้ว

 

 

 

เขาพลิกตัวอีกฝ่ายกลับมา พวกเขาสบตากัน หยาดน้ำสีใสตกลง มันไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น

มันเป็นช่วงเวลาที่คิมโดยองพยายามเข้าใจความเจ็บปวดของอีกฝ่าย

ทั้งๆที่เขาไม่อาจเข้าใจมันได้ทั้งหมด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 












 

 

 

 

 

 

“พ่อเลี้ยง"

 

 

 

“....”

 

 

“It’s alright, God doesn’t love me anyway”

 

 

 

 

 


 

 

(God doesn’t love me.

I’ve got some anger to burn.)

 

 

 



 

 

 

น้ำตาที่ไหลลงมานั้นไม่ได้เป็นของซี

แต่มันเป็นครั้งที่สองในชีวิตที่คิมโดยองร้องไห้

 

 

เขาไม่เคยเชื่อในพระเจ้า ไม่เคยศรัทธา

 

 

 

 

 

 

 

“ผมยิงเขาที่ขา หนีออกมา แล้วก็มาเจอคุณ"

 

 

 

 

 

 

ซี เขาหัวเราะออกมาราวกับมันเป็นเพียงตลกร้ายในละคร

 

 

 

 

“จริงๆผมยิงเขาอีกนัดตรงกลางตัว"

 

 

 

 

 

 

 

 

โดยองกดจูบลงไปที่หน้าผากเด็กดีของเขา จุมพิตที่เปลือกตาทั้งสองข้าง หยาดน้ำสีใสของเขาตกกระทบเปลือกตาของอีกฝ่าย เขาพักจมูกของตัวเองไว้ที่อวัยวะเดียวกันของซี

 

 

 

 

 

“ผมเลวไหม? ถ้าจะบอกว่าผมไม่เสียใจที่ทำแบบนั้น"

 

 

 

โดยองยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น เขาลูบหัวอีกฝ่ายทั้งๆที่รู้ว่ามันคงไม่สามารถปลอบโยนเรื่องราวที่ผ่านมาได้

 

 

“ซี"

 

 

“...”

 

 

“นายควรแล่เนื้อมันออกมาทั้งๆที่ยังมีสติอยู่ด้วยซ้ำ"

 

 

 




 

(Forget a confession.

Just pass me the ashtray.

ก็แค่ลืมการสารภาพบาปโง่ๆนั่นซะ

แค่ส่งที่เขี่ยบุหรี่มาให้ผมซะ)



 

 

 

 

ซีหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ก่อนจะคล้องมือรอบคอของเขา มันเป็นรสจูบที่ค่อนข้างขมปร่า มันพร่าไปด้วยน้ำตาของพวกเขาทั้งสองคน และรอยยิ้มดีใจ…

 

ใช่ ดีใจที่โลกเหวี่ยงคนสีเทาเข้มทั้งสองคนให้มาพบกันซักที

 

 

 

 

 

 

 

“ซี"

 

“...”

 

“ผมจะเป็นสาเหตุในการมีชีวิตอยู่ของคุณเอง"

 

 

 

ยิ้ม..มันเป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น

แต่มันก็เป็นรอยยิ้มที่เศร้าที่สุดในขณะเดียวกัน

 

 

ข้อมือสวยที่เคยสั่นค่อยๆปลดกระดุมของผมทีละเม็ด

นัยน์ตาของเขาไม่ได้กวางมองไปรอบห้อง เพราะเขามองแค่ผม..

ริมฝีปากของเขาไม่เคยร้องขอคำว่ารัก .. นั่นอาจเป็นเพราะซีไม่เคยเชื่อในความรัก

 

 

หรืออาจพยายามเชื่อแล้ว แต่นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้จองยุนโอตกลงมา

เพราะความรักไม่เคยเป็นยา

 

 

มันเป็นแค่ยาพิษ ที่แต่ละคนมีภูมิต้านทานไม่เท่ากัน

และจองยุนโอแค่มีภูมิต้านทานทั้งหมดนั่นแล้ว

 

 

 

 



 

(Inhale, exhale.

Curses precede the smoke.

If I dirty my body and my mouth,

ไม่ว่าจะลมหายใจเข้าหรือออก

การสูบบุหรี่มันก็ทำอะไร คำสาปโง่ๆ โชคชะตาเหี้ยๆของผมไม่ได้อีกแล้ว

อ่า...ไม่ว่าร่างกายและริมฝีปากของผมจะแปดเปิ้อนแค่ไหน)

 





 

“แต่ผมจะไม่เป็นสาเหตุในการมีชีวิตอยู่ของคุณ"

“...”

 

“โดยอง"

 

 

 

 

ซีพลิกตัวขึ่้นมานั่งทับบนหน้าท้องของผม เขาจ้องเข้ามานัยน์ตาของผม มันไม่ได้มีแววตาล้อเล่น หรือความสุข และนั่นทำให้โดยองอยากจะพูดอะไรออกไปซักอย่าง

 

แต่คิมโดยองก็ทำไม่ได้ เพราะเขารู้ดีว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอะไร

และคำพูดใดๆในโลกมันไม่หนักแน่นพอที่จะทำให้ซีเชื่อ

 

 

 

 

 

 

“แต่คุณจะเป็นอีกสาเหตุ"

 

 

 



 

(hell maybe I’ll think of you.

ถ้าแบบนั้น...นรกอาจเป็นคำตอบที่พระเจ้ามอบให้)

 

 

 


 

“...”

 

“ซี..คุณอาจจะคิดว่าผมไม่รู้ทั้งหมด"

 

“...”

 

“แต่ความจริงคือผมรู้"

 

“...”

 

 

 

ซีไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาแค่ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงความเสียใจอะไร ผิวขาวจนแทบจะโปร่งแสงของเขาเคลื่อนลงมาใกล้ผมเรื่อยๆ กดจูบลงมา ราวกับจะระบายความรู้สึกทั้งหมดมาให้ผมรับรู้ พวกเขาแลกจูบกันอีกครั้ง มันไม่ได้เนิบนาบอีกต่อไป เมื่ออารมณ์ของพวกเราต่างถูกจุดขึ้นมา

 

 

โดยองพลิกตัวอีกฝ่ายลงไปแนบกับผ้าปูเตียง สภาพของซีที่ไร้อาภรณ์ใดๆทำให้เลือดในตัวของเขาพลุ่งพล่านอย่างอดไม่ได้ ท้องน้อยที่ขยับขึ้นลงอย่างแรงบ่่งบอกอารมณ์ตอนนี้ของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี คนอายุมากกว่าจึงค่อยๆครอบครองจุดรวมอารมณ์ของคนที่นอนบิดไปมาด้วยโพรงปาก

 

 

“อ๊ะ"

 

 

 

มันเป็นครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้ให้คนอื่น แต่มันไม่ได้รู้สึกแย่นัก อาจเพราะมือที่กำลังขยุ้มกลุ่มผมของเขา เรียวขาด้านในที่ขยับเข้าออกเพราะแรงอารมณ์ ใบหน้าของซีที่ขึ้นสีชมพูจนเขาอยากจะทำให้มันขึ้นสีมากกว่าเดิม หรือาจเป็นเพราะเสียง…

 

 

 

“อ๊ะ...โดยอง...อ่า"

 

“หืม? ว่าไงครับ?"

 

“คุณฉลาดจัง"

 

 

คนโดนชมขยับข้อมือของตัวเองขณะที่มองหน้าอีกฝ่ายไปด้วย เขายิ้ม ยิ้มแบบที่รู้ว่าจะทำให้คนที่นอนอยู่เป็นบ้าขนาดไหน เขาเปลี่ยนไปใช้มือซ้ายเพื่อคลึงส่วนกลึงกลมทั้งสองก้อนของคนที่ครางชื่อเขา และใช้มือด้านขวากอบกุมความเป็นชายของตัวเอง ขยับมันขึ้นลงอย่างรวดเร็ว และไม่ลืมที่จะมองเข้าไปนัยน์ตาของคนที่กำลังนอนครางชื่อเขาอยู่

 

 

 

“ฉลาด….”

 

“...”

 

“คุณหมายถึงเรื่องนี้...”

 

“...”

 

“หรือเรื่องก่อนหน้านี่ล่ะครับ?”

 


 

ให้ตายสิ … ซีสาบานได้เลยว่ามันเป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา

 

 

“แน่นอนว่าผมหมายถึงทั้งสองเรื่องซี่"

 

 

มันเป็นคำตอบที่โดยองคาดไว้อยู่แล้ว เขาจึงให้รางวัลอีกฝ่ายด้วยจูบที่อ่อนโยนที่สุด นิ้วแกร่งค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางสีสด มันบีบรัดจนเขาไม่กล้าขยับ จนกระทั่งอวัยวะของพวกเขาเริ่มคุ้นชินกันและกัน โดยองจึงเริ่มขยับมันตามจังหวะการหายใจของคนด้านล่าง

 

“อ๊า...ระ...เร็วอีก"

 

“อ่า...ซี...อย่ารัดผมแน่นขนาดนี้ซี่"

 

 

เสียงขยับนิ้วเข้าออก ไหนจะเสียงแฉะของน้ำที่ไหลออกมาตามช่องทางที่เขาเข้าไปสำรวจ

 

 

“อ๊ะ...come…just come in”

 

โดยองค่อยๆดันส่วนหัวเข้าไปทันทีที่ได้ยินคำอนุญาตจากอีกฝ่าย ความคับใหญ่ด้วยแรงอารมณ์ทำให้วันนี้มันพองขึ้นเยอะกว่าปกติมาก จนเขาไม่แน่ใจว่าน้องจะรับมันได้ทั้งหมดไหม

 

 

“อ่า..ซ...ซี"

 

 

“อ้ะ..เข้ามา...เอามันเข้ามา...โดยอง….อ๊า!”

 

 

 

ซีปลดปล่อยน้ำสีขุ่นออกมาทั้งๆที่เขาพึ่งดันแท่งร้อนนั่นเข้าไปจนสุด มันเป็นความรู้สึกน่าประหลาด ทันทีที่ส่วนหัวของแท่งรักมันเข้าไปสัมผัสกับผนังอ่อนนุ่ม ที่เต้นตุบๆรอบอวัยวะของเขา ความร้อนและความชุ่มช่ำของน้ำที่อีกฝ่ายปลดปล่อยออกมามันทำให้โดยองมีอารมณ์ขึ้น จนเขารู้สึกราวกับมันจะระเบิดออกมา

 


 

“ah...f*ck...Z...”

 


 

เขาอดจะสบถคำหยาบออกมาไม่ได้ ในเมื่ออีกฝ่ายรัดเขาแน่นจนแทบจะปลดปล่อยออกมาทั้งที่ยังไม่ได้ขยับอะไร โดยองรู้สึกราวกับว่า "โลก" ของพวกเขาได้เชื่อมต่อกันจริงๆแล้ว

 


 

“Ah you’re just xing beautiful, Z”

 

 


เจ้าของบาร์สบถออกมาอีกครั้ง ในเมื่อภาพตรงหน้าของเขาคือเด็กผู้ชายที่ปากแดงเจ่อเพราะแรงจูบ ร่างกายที่ขึ้นสีชมพูทั้งตัว โดยเฉพาะนัยน์ตาของอีกฝ่ายที่กำลังมองเข้ามา

 

มันไม่เหมือนคนอื่น

 

 


“so, what are you waiting for?”

 

 


ประโยคคำถามนั้นถูกสนองด้วยการกระเสือกกายเข้าไปด้วยความแรง เขาดันมันเข้าไปจนสุด ดึงออกมา และส่งเข้าไปให้สุด ไม่ได้เร่งจังหวะ เพราะเขาต้องการมองหน้าอีกฝ่ายไปด้วย

 

เขาแค่อยากรู้ว่าจองยุนโอ..คนข้างในจะโอเคกับการทำแบบนี้จริงๆหรอ

 

“ผมโอเค...อ๊า!"

 

เขาพลิกตัวอีกครั้งทั้งๆที่ส่วนนั้นของพวกเรายังเชื่อมต่อกันและกัน นั่งลงมาทับส่่วนกลางลำตัวของผม และท่านี้คงทำให้ผมเข้าไปในตัวเขาลึกเกินไป จนน้องอดครางออกมาเสียงดังไม่ได้

 

“แจฮยอน"

 

“...”

 

“คุณเรียกชื่อนั้นได้"

 

 

 

“มันเป็นชื่อก่อนที่ผมจะก้าวลงมาบนนรกนี่"

 


 

เขาคล้องแขนรอบคอผม ใช้นัยน์ตาที่ไม่ศรัทธาในอะไรทั้งสิ้น จ้องมองเข้ามาโดยที่ผมไม่อาจเข้าใจ

 


 

“และผมอยากทำให้มันแปดเปื้อนไปด้วย"

 




 

จองแจฮยอน จองยุนโอ … มันอาจเป็นคนสองคนที่ต่างกันในความทรงจำ

แต่ไม่ว่าจะเป็นคนๆไหน ซีก็ไม่อาจะเห็นความแตกต่างแล้ว

 

 

เพราะต่อให้ความทรงจำในอดีตจะมีค่าแค่ไหน

มันก็แค่ความทรงจำที่ฉีกให้เขาตายทั้งเป็นจากข้างใน

 

 

 

 

 

 

“มาสิ...”

 

 

แล้วมันก็เป็นครั้งแรก

ที่คิมโดยองไม่มั่นใจ

 

 

 

 

“ทำแบบที่เธอต้องการ"

 

 

ว่าเขาจะสามารถรักษาหรือช่วยชีวิตใครซักคนได้จริงๆหรือเปล่า

ทั้งๆที่ตัวเขาเอง ก็เป็นเหมือนพระเจ้าในดินแดนแห่งนี้ …

 

 

 

 

เขาเฝ้ามองจองแจฮยอนขยับขึ้นลง มือเรียวที่วางบนไหล่ของเขา จิกลงไปด้วยความเจ็บปวด

และแม้ว่ามันจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นแจฮยอนร้องไห้

 

 

แต่มันก็จะเป็นครั้งสุดท้าย

 

 

 

 

“I won’t make you cry, Z”

 

 

“...”

 

 

“That’s mean anyone won’t”

 

 

“...”

 

 

“They won’t dare to hurt you”

 

 

แจฮยอนหยุดขยับ เมื่อพวกเขาทั้งสองคนมาถึงจุดสูงสุดของอารมณ์ เขายิ้ม ยิ้มแบบที่โดยองกล้าพูดว่ามันเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

 

 

 

 

“คิมโดยอง"

 

 

“...”

 

 

“ถ้าแบบนั้น คุณคือใครล่ะ?”

 

 

“...”

 

 

“ในเมื่อพระเจ้าที่แสนขี้เกียจนั่นมีคนเดียว และบุตรชายของเขาก็ทำได้แค่ไถ่บาปด้วยการยอมตาย"

 

 

“...”

 

 

“ตายทั้งๆที่ยังไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการด้วยซ้ำ"

 

 

โดยองยิ้ม เขายกตัวอีกฝ่ายขึ้นทั้งๆที่ส่วนนั้นยังเชื่อมต่อกันอยู่ การก้าวเดินไปข้างหน้าทำให้อีกฝ่ายรู้สึกมากกว่าเดิม เพราะมันเป็นท่วงท่าที่ทำให้ตัวเขาเข้าไปในตัวแจฮยอนได้มากที่สุด

 

 

 

 

“I will be your GOD,”

 

 

“...”

 

 

“who name you, care for you,”

(คนที่ตั้งชื่อให้คุณ ดูแลคุณ)

 

 



“and xing love you”

 

 

 

 

จองแจฮอนยิ้ม…

ยิ้มทั้งๆที่โดนโยนลงไปในสระว่ายน้ำ

 

 

ที่ๆพวกเขาจะมีความสุขด้วยกันต่อ :)

 

 





 

 

 

 

(I’m in trouble.

We’re two perfectly matching pieces, just different puzzles.

The things that an unholy world considers holy.)

 

 

 

 

*

 

 

 

 

 

 

 

 

ทันที่แจฮยอนค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา เขาก็สัมผัสได้ถึงผิวเนื้อของอีกคนที่โอบกอดรอบตัวเขา มันอบอุ่น และไม่ได้เต็มไปด้วยความน่ารังเกียจ เท่าเช้าวันอื่นๆ ที่ผ่านมาในชีวิตเขา

 

มันทั้งน่าสมเพช ทั้งน่าเย้ยหยัน

 

เขาไม่แน่ใจว่าเขาควรมีความสุขหรือเปล่า

ในเมื่อโชคชะตามันเล่นตลกกับเขาตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้

 

 

ตอนที่จองแจฮยอนเคยมีทุกอย่าง

เคยเป็นคนที่ทุกคนอยากเป็น

 

ตอนที่พ่อแท้ๆของเขายังมีชีวิตอยู่

 

 

ก่อนที่แม่จะทำอะไรโง่ๆ

กับพ่อที่รักแม่มากกว่าที่แม่เคยรู้

 

และมันมากกว่าที่จองแจฮยอนคนนั้นจะเข้าใจ

 

 

“หิวไหม"

 

 

 

เสียงของเขา .. ของคิมโดยองมันไม่ได้ลึกทุ้มเหมือนคีย์เปียโนที่เขาชอบ แต่มันก็ดูเข้มแข็งและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน

 

 

“อื้อ"

 

 

มันเป็นเสียงที่เขาอยากจะได้ยิน แต่ก็ไม่อยากได้ยิน

อ่า..

 

ไม่ว่าจะเป็น จองยุนโอ จองแจฮยอน หรือ ซี

 

 

เขาก็ไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของคนพวกนั้น

 

 


“คุณอยากกินอะไรล่ะ?”

 


 

เขาจุมพิตที่หน้าผากของผม .. เหมือนกับตอนที่พ่อแท้ๆของผมมักจะทำตอนที่ผมเป็นเด็กดี

 

 


“คุณ"


 

 

จองยุนโอไม่เคยขลาดอาย รวมทั้งจองแจฮยอนด้วย

แต่นั่นเป็นผลลัพธ์ที่เกิดจากสองสาเหตุที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง

 


 

ฮ่าๆ แน่นอน แต่หลังจากที่คุณได้กินข้าว"

 

คุณเบื่อหรอ?”

 

มันไม่มีวันเกิดขึิ้น เพียงแต่คุณรู้ไหมว่าคุณนอนหลับไปกี่วันก่อนจะตื่นขึ้นมา"

 

อ่า...”

 

ใช่ สามวัน คุณหลับไปสามวัน แล้วก็ตื่นขึ้นมาทำกับผม อ่า สามรอบ?”

 

สามรอบของคุณ แต่ห้ารอบของผม"

 

คิมโดยองอดส่งมือไปขยี้หัวคนที่เอาแต่ต่อปากต่อคำไม่ได้ แสงแดดที่ตกกระทบใส่ใบหน้าขาวนั่นดูไม่เข้ากันอย่างประหลาด

 


 

คุณลุกไปอาบน้ำซะ เดี๋ยวผมจะออกไปซื้อของมาทำกับข้าวให้"


 

ไม่เอาซี่ ผมอยากไปด้วย"


 

คุณอยากออกไปข้างนอก?”

 


 

คิมโดยองไม่อาจปกปิดความประหลาดใจของตัวเองได้ เพราะจองแจฮยอนในตอนนี้ไม่เหมาะกับข้างนอก

แสงแดดนั่นอาจทำลายความดำมืดที่อีกฝ่ายสร้างขึ้นมา

 

 

ใช่ ผมอยากออกไป"


 

เจ้าของห้องลุกขึ้นมานั่ง มองอีกฝ่ายอีกครั้งก่อนจะยิ้มออกมา

 


เอาสิ งั้นก็ไปอาบน้ำ"

 

 

คิมโดยองมั่นใจว่าแสงแดดบ้าๆนั่นจะทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้

ตราบใดที่เขาเป็นเงาที่มืดมิดกว่า

 

 

 

ท่อนแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อนั่นยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ

มืออีกข้างถือเอกสารที่เขากำลังกวาดสายตา


 

โยนมันลงไปในเครื่องทำลายเอกสาร

ในจังหวะที่เสียงน้ำกระทบพื้นหยุดลง

 

 

 









 

 

 

 

 

จองแจฮยอนในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำ กับกางเกงยีนส์สีขาวที่ยืมของเจ้าของห้องมาใส่ ตอนนี้กำลังเดินไปรอบซุปเปอร์มาเก็ต อีกฝ่ายหยิบผักสด ผลไม้ และเนื้อจนมันเต็มรถเข็นไปหมด แต่โดยองก็ไม่ได้เอ่ยห้ามอะไร ในเมื่ออีกฝ่ายดูมีความสุขในการเลือกของพวกนั้น


 

แจฮยอนดูมีความสุขกว่าตอนที่เขาพาไปเลือกซื้อเสื้อผ้า เขาจึงหยุดเลือกและบอกให้อีกฝ่ายเดินเข้าร้านที่อยากเขา หยิบแบบเสื้อที่อยากได้ ถึงอีกฝ่ายจะเลือกเสื้อแบบที่เขาเลือกให้อยู่ดี

 


แต่แววตาของแจฮยอนก็ไม่ได้ดูว่างเปล่าเท่าตอนแรก

และมันก็เป็นอีกครั้งที่โดยองกลัว..


 

 

“โดยอง ผมอยากซื้อบุหรี่"

 


 

คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่าย เขาหัวเราะเมื่อพบว่าอีกฝ่ายเดินนำไปถึงแผนกอะไร

 


 

“ถ้าอยากได้ ก็หยิบไปสิ แต่ที่บาร์มียี่ห้อที่ดีกว่านี้นะ"

 

เขามองอีกฝ่ายที่พองแก้มด้วยความหมั่นไส้คนขี้อวดแบบโดยอง แต่มันคือความจริงนี่นา ในเมื่อสถานที่ของเขามันดีกว่า และปลอดภัยกว่าโลกภายนอกมากขนาดไหน

 

เมื่อได้ข้อสรุปแล้วพวกเขาจึงเดินไปจ่ายเงิน

 

 

ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ แจฮยอนไม่เคยปล่อยมือที่คล้องแขนเขาออกเลย

 

และโดยองก็จะไม่ยอมให้อีกฝ่ายปล่อยมือเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

เขาท้าวคางมองแจฮยอนที่กำลังหั่นแครรอท พวกเขาตัดสินใจกินเสต็กกัน ในเมื่อต่างฝ่ายต่างหิว และเสต็กก็เป็นทางออกที่ดี โดยองเดินไปหยิบไวน์ประจำปีเกิดของอีกฝ่ายมาเปิด เขาเทมันลงบนแก้ว

 

“เซ้นส์คุณนี่มัน ฮ่าๆ"

 

พ่อครัวที่กำลังใส่แครอทลงไปในหม้อต้มถึงกับหัวเราะออกมาเมื่อเห็นปีของขวดไวน์ เขาพบว่าคิมโดยองเป็นคนที่มักจะทำอะไรที่ต้องคิดต่อ มากกว่าจะพูดมันออกมาตรงๆ

 

พวกเขาตัดสินใจย้ายจานมานั่งกินหน้าทีวี นั่งดูการ์ตูนสมัยเด็กโง่ๆที่ไม่ได้น่าสนใจอะไร พวกเขานั่งข้างกัน และแจฮยอนก็เอาขาทั้งสองข้างพาดกับขาอีกฝ่าย คนอายุน้อยกว่าซบลงบนไหล่ของอีกฝ่ายเมื่อเขารู้สึกง่วง แต่เจ้าของบ่าก็ไม่ได้ให้ความร่วมมือซักเท่าไหร่นัก


 

ในเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่เล่าเรื่องตลกที่มันไม่ตลกให้เขาฟัง แต่มันก็น่าฟัง เพราะมันเป็นเรื่องราวชีวิตของคิมโดยองที่คงมีคนรู้ไม่มากนัก แต่แจฮยอนก็รู้ดี

 



 

ว่ายังไงอีกฝ่ายก็จะไม่เล่ามันออกมาทั้งหมด

เหมือนกับที่ซีก็เลือกที่จะทำแบบนั้น


 

 

“คุณบอกว่าจะให้ผมทำงานนี่นา"


 

 

แจฮยอนเปิดประเด็นที่เขาพึ่งจะจำขึ้นมาได้ลางๆ โดยองพิงหัวอีกฝ่ายกลับอย่างไม่ได้สนใจมากนัก ราวกับคำพูดตอนนั้นเป็นเพียงสิ่งที่ผ่านเข้ามาในหัวอีกฝ่ายเฉยๆ

 

 

“ผมคิดว่าคุณเล่นเปียโน"

 

“ดูจากมือของผมล่ะสิ?”

 

“ใช่ ถ้าคุณอยากทำล่ะก็นะ"

 


แจฮยอนเด้้งตัวลุกขึ้นทันทีที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดจบ เขาออกแรงดึงคนที่ตัวหนักกว่าให้ลุกขึ้นมา พวกเขาเดินกลับไปยังทางเดินที่ทั้งสองเดินร่วมกันครั้งแรก และแจฮยอนก็หยุดลงเมื่อเจอเปียโนหลังที่เขารู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น


 

แจฮยอนนั่งลงบนเก้าอี้ และโดยองก็แค่ยืนดูอีกฝ่ายอยู่ข้างหลัง เขาฟังเพลงที่อีกฝ่ายเล่นไปเรื่อยๆอย่างไม่ได้รู้สึกเบื่ออะไร มันไม่ได้เหนือความคาดหมายของเขานัก เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่เล่นเพลงคลาสสิคมากกว่าจะเล่นเพลงบ็อปทั่วไป

 

นั่นอาจเพราะเนื้อเพลงของเพลงพวกนั้นมันไม่ได้มีถ้อยคำที่จองยุนโออยากได้ยิน

 

 



“เล่นเพลงที่คุณชอบที่สุดสิ"

 

 


และทันทีที่นิ้วเรียวของอีกฝ่ายกดโน้ตตัวแรก คิมโดยองก็ค้นพบว่าเขาเดาถูก มันเป็นเพลงที่ Beethoven แต่งตอนที่เจ้าตัวหูหนวก .. ใช่ การที่นักดนตรีหูหนวก มันก็ไม่ต่างจากการตกนรกทั้งเป็น มันเป็นนรกบนโลกที่โสโครกแห่งนี้ ที่ๆยังมองเห็น ยังสัมผัสได้ถึงความสุขของคนอื่น ความละโมภ และบาปของผู้คน

 


เขานั่งลงข้างๆ ก่อนจะใช้มือขวาของตัวเองกดโน้ตแทนมือขวาของอีกฝ่าย แจฮยอนหันมายิ้มให้เขา ก่อนที่เราทั้งสองคนจะเข้าไปในโลกของกันและกัน จังหวะการกดตัวโน้ตของพวกเรามันไม่ได้พร้อมกันตั้งแต่ครั้งแรก แต่มันก็พร้อมและเป็นหนึ่งเดียวกันในขณะที่่ผ่านโน้ตแต่ละห้องไป

 



มันจบลงพร้อมกับรสจูบกลิ่นไวน์

 

 

 

 

 

 

 

 

พร้อมกับแสงที่ลอดผ่านมาจากประตู

 

 

 

 



ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาล้วงเข้าไปหยิบของบางอย่างจากกระเป๋าเสื้อ และมันเป็นจังหวะเดียวกับที่คิมโดยองค่อยๆหยิบของบางอย่างออกมาเช่นกัน

 


คนๆนั้นชูตราบางอย่างขึ้น ในจังหวะเดียวกับที่เขาปลดไก 



       "สวัสดีครับ ผมชื่อซอยองโฮ"


          "....."

    


“ผมคือตำรวจ กำลังตามหาคน และเจอเขาในกล้องวงจรปิดของห้าง"

 


“….”

 

 

“จองยุนโอ"

 

 

“...”

 

“คุณถูกจับข้อหาจงใจฆ่า คุณ จองเซโฮ"

 

 

 

 

 


จองยุนโอหัวเราะออกมา เมื่อได้ยินแบบนั้น

ใช่

 

 

 

 

เขารู้..ดี

 

 






 

(No, they cannot change me.

Nothing can save me.)

 

 

 

 









 

TBC

 

 

 











 

 

Talk : มันก็จะรวดเร็วหน่อยๆ แต่ก็นั่นแหละ...อย่าพึ่งปามีดเด้อ ฮื่อออ

จริงๆลงช้าเพราะกลัวอ่านแล้วจะไม่ชอบกัน แต่เราวางพล็อตนี้ตั้งแต่ตอนแรกแล้วค่ะTT

ถ้าใครไม่ชอบแนวนี้ต้องขอโทษจริงๆนะคะ T___T

                        ปล. เราขี้เกียจแยกลิงค์ nc แต่ก็คิดว่าไม่น่าจะโดนแบนเนอะ แฮ่ ._.

 


 

 

 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

621 ความคิดเห็น

  1. #498 Lalalalufy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 00:15
    มันเป็นหน่วงๆดาร์คๆแต่ชอบมากเลยค่ะ​ncก้ะคือเลือดจาหมดตัวตายแงงงงงงงงคลั่งไคล้คุณโดแบบหนักหน่วงมากเลยค่ะตอนนี้ㅠㅠ
    #498
    0
  2. #487 นมผงตราหมี (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 22:39
    หือ คือคุณไรท์ตั้งใจให้กำกวมนิดๆไหมคะ แบบปลายเปิด เหมือนจะมีอะไรอีกเยอะแยะที่คนน้องเจอมา แต่เล่าให้คนพี่ฟังไม่ทั้งหมด แต่ว่านะ คนพี่ทำหน้าที่ได้ดีมากๆเลย การกระทำแบบ ฮือ กี๊ดมาก ไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้น แต่เป็นคนที่พยายามจะเข้าใจคนน้องที่สุด แง
    #487
    0
  3. #480 AEGIDIOS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 01:57
    ดาร์คดีน้าา ชอบบๆๆ อ่านเพลินๆ แต่ก็แอบคิดตามไปเรื่อย5555 (สู้ๆง้าบบบ)
    #480
    0
  4. #257 serenity72 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:39
    จริงๆพออ่านเรื่อยๆแล้วพอเดาได้เลยว่าน้องเจออะไรมา;_; ยังยืนยันมาชอบคุณโดลุคนี้มากจริงๆ5555555ชอบที่สร้างโลกของเขาแค่สองคนขึ้นมา ชอบที่คุณโดพยายามปกป้องน้องไว้ ไม่อยากเขาให้แยกกันเลยค่ะคุณตำรวจจจToT
    #257
    0
  5. #214 Jnz♧ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 21:56
    จะโดนจับจริงๆหรอคะ
    #214
    0
  6. #165 TROUBLEKIDK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 09:55
    ลื่นมากค่ะ ฉากร่วมรักแล้วก็ตอนที่น้องบอกโดนข่มขืนเราแบบ //เราอ่อนไหวมากเรื่องแบบนี้ สงสาร เข้าใจความรู้สึกคุณโดเลยว่าควรจะยิ่งกว่านั้นด้วยซ้ำแงๆๆ แต่เราว่าคุณโดก็อาจจะไม่ได้ดีขนาดนั้นเหมือนกันมั้ย มันดูแบบ วหหยกยส แล้วการเป็นเจ้าของบาร์คำพูดคำจามันต้องชวนให้ตกหลุมรักทุกคำขนาดนั้นเลยหรือคะคุณโด ขนาดแค่คำว่าที่ร้านมีรสที่ดีกว่าเรายังแบบ เฮ้อ มันจำเป็นต้องเท่ขนาดนี้เลยมั้ย //แอบอ่านคอมเม้นที่บอกว่าน้องรอดอยู่แล้วเพราะเป็นผู้เยาว์นี่จริงแฮะ แต่อาจจะพรากน้องไปจากคุณโดแทน
    #165
    0
  7. #80 thejohnnysuh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:13
    จอนมาทำไมอ่ะ จอนนนนนนนน อย่าพึ่งยุ่ง ฉันกำลังมีความสุข โดแจกำลังสร้างโลกกันอยู่ อย่าพึ่งทำลายได้ไหมอ่ะ
    #80
    0
  8. #38 Mari Nani (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 17:55
    น้องรอดอยู่แล้วแหละเพราะเป็นผู้เยาว์ แล้วก็ถูกข่มขืนด้วย แต่ก็อาจจะถูกส่งไปสถานดัดสันดานประมาณนั้น แต่นั่นคือสิ่งที่เรากลัวที่สุดเลย ทั้งสองคน เป็นคนเทาๆที่มาเจอกัน เข้ากันได้ดีทั้งที่เพิ่งเจอกันไม่นาน ไม่อยากให้พรากกันเลย ฮือออ
    #38
    0
  9. #37 bellbellb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 14:37
    แง้ ทำไมอ่ะ อย่าเพิ่งพรากน้องไป สงสารคุณ
    #37
    0
  10. #20 เอลพึเอโย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 23:00
    เราอ่านเเล้วรู้สึกแตกสลายก่อนน้องอีกแหละ ร้องไห้ด้วย บ้าไปแล้ว มันเป็น 22.57 ที่กำลังดาวน์อยู่พอดี หัวใจของซีพังไปหมดเลย เราเข้าใจแล้วว่าทำไมเปราะบางและเกลียดโลกได้ขนาดนี้ คุณโดเข้ามาเป็นพระเจ้า เป็นโลกของน้อง เราเข้าใจแล้วว่าทำไมแจนถึงปล่อยตัวเองไหลไปกับน้ำตาได้ขนาดนี้ น้องน่าสงสารมากๆอยากกอดเเน่นๆ
    #20
    1
    • #20-1 TearsFate(จากตอนที่ 3)
      24 มิถุนายน 2560 / 00:00
      จริงๆตอนแรกเราอยากใส่ไปสามเพลงของ cigarettes after sex ในตอนเดียวเลย แต่คิดว่าเนื้อหามันไม่หนักพอ -TT ขอบคุณมากๆเลยนะคะ เราดีใจมากจริงๆที่ถึงขั้นเอาไปเทียบกับงานศิลปะดีๆ มันแบบเป็นครั้งแรกจริงๆที่เคยได้รับคำแบบนี้ เราจะพยายามพัฒนาการเขียนของเราเรื่อยๆนะคะ
      #20-1
  11. #18 แครอทของคุณโด (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 12:25
    ชอบมากเด่วมาเม้นยาวๆ แปะก่อนนะคะไรท์จุ้บ
    #18
    0
  12. #17 teddy.soo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 12:23
    ลุ้นมากค่ะ มันพีคแล้วอ่ะ แต่ขอสารภาพว่าเรายังไม่ค่อยเข้าใจตัวจองยุนโอ จองแจฮยอน แล้วก็ซีเลย รู้สึกงงหน่อยๆในความรู้สึกของตัวละครนี้ แต่โดยองอบอุ่นจังถึงจะยังมีความน่ากลัวแฝงอยู่ก็ตาม TTOTTT
    #17
    0
  13. #16 Aimzilla (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 01:48
    อยากรู้จังว่าต่อไปจะเป็นยังไง
    #16
    0
  14. #15 ₩₩₩💛 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 01:14
    คาใจตัวจริงของโดยองมากค่ะ เป็นใครกันแน่ ดูเป็นคนที่อ่านใจยากมากๆ ส่วนแจนคือภูมิหลังน้องน่าสงสารสุดๆ พอจะเดาออกตอนแรกแล้วว่าทำไมแตกสลายขนาดนี้ แต่คนทำนี่สิ..ใกล้ตัวสุดๆ แบบนี้ยิ่งน่าสงสารไปกันใหญ่ แจนเหมือนเด็กที่พร้อมจะเทตัวเองได้ทุกเมื่อเลย ในขณะที่คุณโดก็ดูอยากได้น้องไว้กับตัวเองแถมดูรู้อะไรเยอะซะด้วย แล้วมีพี่ยองโฮมาเป็นตำรวจด้วย ไม่รู้จะมีความเกี่ยวข้องอะไรรึเปล่า รอติดตามนะคะ ชอบมากๆเลย
    #15
    0
  15. #14 Qfern (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 23:59
    ไม่ไหวแน้วววววว เราชอบมาก TT_____TT


    เท้าความก่อนว่าเราชอบวงnellค่ะที่พี่จงวาน นักร้องนำมาฟีทด้วย และเราก็โคตรชอบเพลง amor fati มาก และพยายามหาฟิคที่ใช้เพลงเรื่องนี้ได้ถึงแก่นอ่ะค่ะ เราว่าเพลงนี้โคตรลึกซึ้งเลย อย่างว่าพี่โบล้เป็นคนแต่ง มันเป็นกวีที่ดีมากๆอยู่แล้วในตัว จนเรามาเจอเรื่องนี้ และเป็นโดแจด้วย ล้องไห้แล้ว แรร์ไอเทมเว่ออออ ฮืออออ

    มากกว่าอยากรู้ความเป็นมาของแจฮยอน (พอมาเฉลยว่าโดนอะไรก็เข้าใจได้อ่ะว่าทำไมถึงแตกสลายได้ขนาดนั้น) เราว่าโดยองซับซ้อนกว่านั้นอีกอ่ะ โคตรคาใจตรงที่ทำลายเอกสารบางอย่างและการบอกนัยๆว่ารู้จักแจฮยอนดี ต้องรู้อะไรบางอย่างอ่ะถึงมาประจวบเหมาะที่จะเจอแจฮยอนในเวลานั้นพอดี อยากรู้ตอนต่อไปมากๆว่าโดยองคือใครกันแน่ และเราคิดว่าการมาของซอยองโฮไม่ได้มาอย่างบังเอิญจากการสืบสวนเจอกล้องวงจรปิดในห้างแน่นอน ซึ่งถึงแจฮยอนโดนจับชีก็ไม่แคร์อ่ะ เพราะบริบทในตอนนั้นที่ทำกับพ่อเลี้ยงคือแจฮยอนคิดว่ามันไม่มีอะไรแย่ไปกว่าสิ่งที่พ่อเลี้ยงกระทำ ต่อให้โดนจับ ติดคุก หรืออาจโดนโทษหนัก แจฮยอนตอนก่อนที่เจอโดยองก็คิดว่าเป็นการปลดเปลื้องความเจ็บปวดที่เคยเจอมาด้วยซํ้า ว่าง่ายๆคือคุกยังปลอดภัยกว่าโลกข้างนอกที่ต้องหวาดระแวงตลอดเวลาซะอีก แต่พอมาเจอโดยองมันเหมือนได้เจอพระเจ้าเมตตา ได้รับโอกาสที่สองในชีวิตอ่ะค่ะ โห โคตรยิ่งใหญ่เลยอ่ะ การมีความรู้สึกแบบนี้กับใครซักคนได้

    ส่วนบทเอ็นซีมันไม่ได้ออกมาในเชิงยั่วเย้าทางเพศเลยนะในความรู้สึก มันมีความหมายในเรื่อง มีสารที่ต้องการสื่อ เหมือนเป็นการก้าวผ่านไปอีกขั้นของความสัมพันธ์ระหว่างโดแจ มันกำลังดีเลย แม้ว่าจำนวนรอบในเรื่องจะหื้มมมมมม นุ้งยังมีแรงเดินได้ยังไงค๊าาาา ถามแค่นี้55555

    เอาใจช่วยมากๆนะคะ เราเองก็เขียนฟิคเหมือนกัน เข้าใจว่ากว่ามันจะผ่านมาได้แต่ละตอนต้องกลั่นกรองขนาดไหน สู้ๆค่ะ 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 มิถุนายน 2560 / 00:17
    #14
    1
    • #14-1 TearsFate(จากตอนที่ 3)
      6 มิถุนายน 2560 / 22:24
      ฮื่อออ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ที่ชอบแล้วก็เม้นยาวมากๆ จนเราแต่งต่อได้อีกเยอะเลย
      เราดีใจมากๆเลยที่มีคนชอบเพลงนี้เหมือนกัน เพราะถ้ารู้จักเพลงมาก่อน ตอนอ่านไปด้วยมันต้องดีมากๆแน่เลย
      จริงๆตอนแรกก็ไม่กล้าใช้เพลงนี้ค่ะ เราว่ามันสวยแล้วก็ลึกซึ้งกว่าภาษาเราเยอะ แต่ก็ไม่มีเพลงไหนที่ตรงใจเราเท่าเพลงนี้แล้วเหมือนกัน งื้ออออ T___T

      แล้วเราก็ดีใจมากเลยที่มีคนเข้าใจหลายๆอย่างที่เราแอบซ่อนไว้ ._.
      ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่มาอ่านฟิคเรา แล้วก็เสียเวลาเม้นยาวขนาดนี้

      ขอบคุณมากๆอีกครั้งนะคะ >_____<
      #14-1
  16. #13 wuingpcx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 22:56
    ทีแรกก็สงสัยว่าน้องหนีอะไรมาแต่พอมารู้แล้วแบบ...ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งด้วยนะ อิพ่อเลี้ยง!!! น่าสงสารน้องก็ตรงที่ว่าคนถูกกระทำมาตลอด พอวันหนึ่งมันทนไม่ไหวขึ้นมา ความแค้นมันมี ความโกรธมันมี เลยพลั้งมือทำลงไป แต่คนที่ถูกฆ่าไปแล้วก็ไปรับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองทำไปแล้วไม่ได้ล่ะนะ เหมือนน้องจะรู้อยู่แล้ว แต่ก็ยังอยากออกไปข้างนอก เพราะอะไรกันล่ะ คิดไม่ออกเหมือนกัน แต่คุณตำรวจก็ดันเป็นพี่ยองโฮซะงั้น จะมีไรอีกมั้ยล่ะเนี่ย สงสารน้องจับใจ ตอนที่น้องเล่าเรื่องคงหมดความศรัทธากับทุกๆสิ่งแล้วจริงๆ เพราะตอนนั้นคงเคยขอ อ้อนวอน แต่ก็ไม่เคยมีอะไรดีขึ้น สุดท้ายก็ต้องช่วยเหลือตัวเอง แล้วนี่น้องจะถูกจับมั้ยเนี่ย ;--;
    #13
    0