[os/sf] a Million Raindrops - NCT's DoJae

ตอนที่ 23 : [sf] When the Wind Blows Back V (Epilogue)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    1 ก.พ. 61

[sf] When the Wind Blows Back V (Epilogue)

Doyoung x Jaehyun












#SFaMilRaindrops

*AU- Omegaverse


12,902 words

BG Music : NCT U – Stay in My Life







































Try to be a rainbow in someone's cloud.

                            - Maya Angelou
















*











คิมดงยองถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าขณะที่หยิบกล่องเอกสารออกจากหลังรถ เขาพึ่งไปประชุมกับประธานของอีกสี่โรงเรียนเสร็จ พวกเขาเลือกที่จะเจอกันในร้านอาหารมากกว่าห้องประชุมในโรงเรียน เพื่อลดบรรยากาศความน่าเบื่อของเรื่องที่ต้องคุย



ตอนนี้เลขาประธานนักเรียนจึงสวมเพียงแค่เสื้อยืดสีขาวทับด้วยvarsity jacket ลายทางขาวดำ กับกางเกงยีนส์ตัวเก่ง เข้าชุดกับรองเท้าสนีคเกอร์สีขาวมีแทบสีเขียวสลับแดงของแบรนด์ดัง ผมสีบลอนด์สะท้อนกับแสงจันท์ สะบัดไปตามทิศทางของลมที่พัดพามา


ร่างโปร่งสะบัดหัวไปมาเมื่อเขาเหมือนจะได้กลิ่นของใครบางคนลอยมาจากตัวอาคาร




ไม่ใช่หรอก –

คนๆนั้นจะมาทำอะไรที่โรงเรียนในเวลานี้





แต่แล้วอะไรบางอย่างก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวขึ้นมา

หัวใจที่เต้นถี่รัวราวกับกำลังจะหลุดออกมา ความรู้สึกอันตรายที่อีกฝ่ายส่งมาหามันทำให้คิมดงยองรู้สึกร้อนรน





คนที่เป็นคู่แท้ของกันและกันจะสามารถสื่อสารกันผ่านกระแสจิตได้

เป็นการสื่อสารที่ไม่มีระยะทางกำหนดชัดเจน ไม่ต้องต่อสาย รวดเร็วและแม่นยำ





ความคิดที่แล่นเข้าในหัวเกิดขึ้นหลังจากที่เขาได้ยินเสียงของจองยุนโอ



เป็นครั้งแรกที่โอเมก้าที่เย่อหยิ่งคนนั้นเรียกชื่อเขาด้วยโทนเสียงแบบนั้น อารมณ์ที่เปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่นมันทำให้คิมดงยองออกวิ่ง พร้อมๆกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังไปทั่วตัวโรงเรียน



ร่างแกร่งโยนเสื้อแจ็กเก็ตราคาแพงทิ้งอย่างลวกๆ รูปร่างสง่างามนั้นค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นร่างกายของหมาป่า ขนสีขาวสลับเงินที่ให้ความรู้สึกสง่างามมากกว่าหมาป่าทั่วๆไป นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้น ลู่ลง ก่อนจะกลายเป็นสีมรกต ร่างหมาป่าที่สง่างามนั่นก้าวกระโดดผ่านลานจอดรถ เข้าไปยังตัวอาคารอย่างรวดเร็ว



การอยู่ในร่างหมาป่าทำให้เขาสามารถมองเห็นทุกอย่างในความมืดมิดได้ชัดเจนขึ้น โดยเฉพาะกลิ่นวานิลลาหวานๆของใครคนนั้น



กลิ่นหวานๆที่ตอนนี้มีกลิ่นของความกลัวปนมาด้วย

และมันทำให้คิมดงยองต้องเร่งปลายเท้าให้เร็วกว่าเดิม





จนกระทั่งมาถึงชั้นสาม

ไฟทั้งตัวอาคารถูกเปิดจนสว่างจ้าเพราะระบบป้องกันตัวที่เกิดขึ้นอัตโนมัติหลังจากที่สัญญาณแจ้งภัยดังขึ้น หมาป่าสีเงินใช้เวลาแค่สามวินาทีในการรุดมาถึงห้องเรียนห้องสุดท้ายที่มีกลิ่นของ คู่แท้ ของตัวเอง



และภาพของจองแจฮยอนทำให้คิมดงยองตกอยู่ในภวังค์





เสื้อที่ถูกทึ้งขาด การสู้กลับอีกฝ่ายทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีประโยชน์

ไม่มีประโยชน์กับอัลฟ่าที่ตกอยู่ในอาการรัต




แต่ใบหน้าที่แสนเพอร์เฟ็กต์นั่นกลับไม่มีหยาดน้ำตาซักหยด ไม่มีเสียงสะอื้นไห้ หรือร้องขอบอกให้อัลฟ่าเลวๆคนนั้นหยุด








“อ๊ากกกกกกกกกก"




เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นทันทีที่อัลฟ่าสีเงินใช้เขี้ยวตัวเองกัดลงไปกลางหลังของอัลฟ่าที่อยู่ในอาการรัต การกระทำที่ว่องไวและการมาแบบไร้เสียงของคิมดงยองมันรวดเร็วเกินกว่าที่อีกฝ่ายจะตั้งตัวทัน



คิมดงยองฝังเขี้ยวลงไปลึกกว่าเดิม เมื่อเขาเลื่อนขึ้นไปสบตากับนัยน์ตาที่แบกความอ่อนแอของจองยุนโอไว้ เลือดสีแดงสดไหลลงมาไม่หยุดเมื่อเจ้าของเขี้ยวซี่ใหญ่มองไปยังเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น สะบัดร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือดของอีกฝ่ายด้วยพลังกำลังทั้งหมดที่มี อัลฟ่าคนนั้นถูกเหวี่ยงไปชนกับกระดานดำหน้าชั้นเรียน




ปั่ก!


ก่อนจะตกลงมาสู่พื้นด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง





แต่มันคงยังดังไม่พอสำหรับคิมดงยอง



จ่าฝูงหมาป่าคนนั้นยืดตัวขึ้น ยืนด้วยสองขา สบตากับคนที่เก่งพอจะแสดงความเข้มแข็งของตัวเองออกมาเสมอ และนั่นทำให้เขาเลือกจะยื่นขาหน้าออกไปวางแหมะที่กลุ่มผมที่หยุงเหยิงของใครคนนั้น



วางลงพร้อมกับช่วยอธิษฐานไม่ให้หยาดน้ำตาที่คลออยู่ไหลลงมาก่อนอีกฝ่ายจะถึงบ้าน




จองยุนโอน่ะ

ยิ้มได้สวยมากจริงๆน่ันแหละ



ร่างหมาป่าค่อยๆก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อนนัก จ่าฝูงที่สง่างามราวกับภาพวาดไม่ได้ส่งเสียงขู่คำราม ใช้เพียงแค่นัยน์ตาสีเขียวมรกตจ้องมองเข้าไปในดวงตาของอัลฟ่าที่ตอนนี้นอนหมดสภาพ หายใจรวยรินอยู่บนพื้น






“โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"





เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นอีกครั้ง ทันทีที่ดงยองใช้ขาหน้าเหยียบลงบนอวัยวะเพศของอีกคนอย่างเต็มแรง ใบหน้าของคนที่นอนอยู่บนพื้นเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ จ่าฝูงเหยียดยิ้มออกมา ใช้เล็บกดลงไปเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะถอนเท้าออกมา สะบัดๆเลือดที่น่ารังเกียจนั่นออกจากกรงเล็บ หันหลังกลับไป




แสงจากดวงจันทร์สาดลงมายังตัวจ่าฝูงที่เดินอย่างสง่างาม และมาหยุดยืนตรงหน้าจองยุนโอ ร่างบางหัวเราะออกมาเมื่อใครอีกคนใช้หน้ามาถูกับแผ่นอกของเขาราวกับจะปลอบโยน


และเพราะแบบนั้นโอเมก้ามือใหม่จึงยื่นมือออกมา




วางลงบนหัวของจ่าฝูง




และคนที่ยิ่งใหญ่คนนั้นก็ไม่ได้ขยับหนี

เป็นสัมผัสที่จงใจ

และคนถูกรับสัมผัสก็จงใจให้มันเกิดขึ้น




การที่จ่าฝูงยอมให้ลูบหัวน่ะ





มันหมายความว่าอัลฟ่าคนนั้นได้ศิโรราบให้แก่คุณเพียงผู้เดียว

จะมอบทุกอย่างและเป็นทุกอย่างให้





มอบให้แก่คนที่เป็นเจ้าของหัวใจ

คนที่อยู่เหนือจ่าฝูงในอีกแง่หนึ่ง






‘ขอบคุณที่อดทนรอผมมาช่วยนะครับ’





เป็นครั้งแรกที่คิมดงยองใช้กระแสจิตสื่อสารกับยุนโอ

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่จองยุนโอรู้สึกว่าหัวใจเต้นถี่รัว

สูบฉีดเลือดราวกับมันกำลังจะหลุดออกมา






‘ผมอยากให้คุณคืนร่าง’






คิมดงยองยิ้ม

เขาถอนตัวออกมาจากคนที่นั่งพิงกำแพงอย่างเหนื่อยล้า เปลี่ยนร่างกลับไปเป็นคนเหมือนเดิม



มือแกร่งเลื่อนมือไปดึงทึ้งเสื้อที่ขาดเป็นส่วนๆของยุนโอออก ก่อนจะถอดเสื้อยืดสีขาวของตัวเองออกมา เพื่อสวมให้คนที่กำลังมองตามทุกการกระทำของดงยอง





“อื้อ"





กดจูบลงบนริมฝีปากสีพีชทั้งๆที่ยังสวมเสื้อยืดให้อีกฝ่ายไม่เสร็จ



ก็แค่จูบเพราะอยากจูบ

ก็แค่จูบเพราะอยากปลอบประโลม

ก็แค่จูบเพราะว่ามั่นใจในความรู้สึกตัวเองแล้ว


ก็แค่จูบให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงความรู้สึกของตัวเขา




และเลขาประธานนักเรียนก็ยิ้มออกมา

เมื่อพบว่าโอเมก้ากลิ่นวานิลลาคนนั้น –







จูบตอบกลับมา

:)








“ผมว่าเราควรลงไปข้างล่าง ก่อนคนอื่นจะขึ้นมานะ"



ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์สไตล์ตัวเองมาจนทำให้ยุนโออดจะเบ้หน้าใส่ไม่ได้ เชื่องได้ไม่นานก็กลับมาเป็นคุณเลขาขี้เก๊กเสียแล้ว




“เอ๋ หรือต้องให้อุ้ม?”




พูดเสร็จก็ไม่รอฟังคำตอบใดๆทั้งสิ้น ร่างโปร่งจัดการยกอีกคนขึ้นในท่าเจ้าหญิง แต่อยู่ๆขายาวๆนั่นก็หยุดอยู่ตรงประตูห้อง เขาหันกลับมา






“มึง"




ใบหน้าขี้เก๊กนั่นเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่ใกล้เคียงกับคำว่าอำมหิตมากที่สุด ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด น้ำเสียงเย็นๆที่ให้ความรู้สึกหนาวกว่าวันที่หิมะแรกตก





“เตรียมไสหัวไปอยู่ข้างถังขยะได้เลย"





พูดจบก็ก้มลงมายิ้มยิงฟันให้ยุนโอหนึ่งทีก่อนจะเดินผ่านโถงทางเดิน ลงบันได อย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่คนโผงผางแบบเขาจะทำได้





“คุณคิม – "



สวนทางกับหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ร่างแกร่งไม่ได้พูดอะไรมากนอกจากพยักเพยิดไปยังชั้นที่ตัวเองเดินผ่านมา นัยน์ตาที่บ่งบอกว่าอย่าพึ่งมายุ่งกับคนในอ้อมแขน ทำให้เจ้าหน้าที่อีกหลายคนรีบวิ่งขึ้นไปอีกชั้น






ดงยองสัมผัสได้ถึงแรงจากข้อมือของใครอีกคน

ที่จิกเข้าไปในแผ่นหลังแกร่งด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่หลากหลาย



ทั้งความกลัว ความดีใจ และความตื่นเต้น

การที่อีกฝ่ายอุ้มเขาไว้ทั้งๆที่ยังไม่ใส่เสื้อน่ะ มันทำให้ยุนโอได้กลิ่นของดงยองมากเกินไปจริงๆ




อัลฟ่ากลิ่นมินต์เลือกที่จะก้มลงไปส่งยิ้มให้คนในอ้อมกอดอีกครั้ง





“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ :)”





โอเมก้ากลิ่นวานิลลาพยักหน้าหงึกหงักทั้งๆที่ยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับอีกคน




เสียงของเฮลิคอปเตอร์ชัดขึ้นเรื่อยๆเมื่อพวกเขาเดินมาถึงทางออกของอาคาร ภาพของของยุนโฮกำลังโรยตัวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ พร้อมกับพี่ดงฮยอน ทำให้คิมดงยองเร่งฝีเท้าขึ้นเมื่อพบว่าภาหนะขนาดใหญ่นั่นกำลังลงจอดที่สนามฟุตบอล



แต่แล้วอยู่ดีๆคนที่อยู่ในอ้อมกอดก็กระโดดลง




“หืม?”




คุณเลขาประธานสภานักเรียนมองภาพของโอเมก้าที่พึ่งผ่านเรื่องร้ายๆ ก้มลงเก็บของบางอย่างที่อยู่บนพื้น –


เสื้อแจ็คเก็ตที่เขาโยนทิ้งไว้?




“ก็ – "





โอเมก้าคนเก่งกัดริมฝีปากราวกับต้องการจะใช้ความกล้ามากๆในการพูดประโยคต่อไป กดหน้าลงให้อีกฝ่ายไม่สามารถเห็นสีหน้าตัวเองได้ชัดๆ





“ผมได้กลิ่นของดงยอง"




จองยุนโอน่ะน่ารัก

แต่คิมดงยองไม่เคยคาดหวังเลยว่าเหตุผลจากการกระทำเล็กๆของอีกฝ่ายมันจะน่ารักจนทำให้เขายืนยิ้มเหมือนคนบ้าขนาดนี้





“และผมก็คิดว่ามันไม่ควรตกอยู่ตรงพื้น"





ถึงจองยุนโอตอนอ่อนแอจะน่ารักแค่ไหน

แต่มันไม่ค่อยดีต่อหัวใจอัลฟ่าแบบเขาเลยแฮะ





“จองยุนโอ!!”





เสียงเรียกที่ดังขึ้นจากอัลฟ่าที่ยิ่งใหญ่คนนึงในยุคนี้ดังขึ้น ทำให้ดงยองตัดสินใจยืนอยู่เฉยๆแทนที่จะเข้าไปยีผมอีกฝ่ายเล่นอย่างที่ตั้งใจจะทำ จองยุนโฮในชุดเสื้อสูทแบบเป็นทางการทำให้ดงยองพอจะเดาได้ว่าคนตรงหน้าคงตั้งใจรุดมาทันทีที่ได้ยินข่าว



“คิมดงยอง"




และเสียงเย็นๆของคิมดงฮยอนที่ดังขึ้นมาก็ทำให้คุณเลขาอดรู้สึกหนาวๆที่สันหลังไม่ได้ คนเก่งของโรงเรียนหันไปส่งยิ้มแฮ่ให้พี่ชาย แต่ก็พบว่ามันเปล่าประโยชน์





“มันคือใคร?”



แต่เสียงของยุนโฮก็ทำให้พี่ดงฮยอนละสายตาจากน้องชายตัวแสบไปได้ ตรงกันข้ามกับโอเมก้ากลิ่นวานิลลาที่มองพี่ชายตัวเองกลับไปด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความกลัวในช่วงเวลานั้นมันทำให้เขาเผลอลืมมองสิ่งที่สำคัญที่สุด –




“ไอซาวะ เคย์"



เป็นคิมดงยองที่ก้าวเดินออกมาข้างหน้า แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความจริงจังจนทำให้ยุนโอรู้สึกแปลกๆ อัลฟ่าที่ยิ่งใหญ่คนนั้นปรายตามองคิมดงยองหัวจรดเท้า แผ่นอกเปลือยเปล่าที่ตอนนี้มีรอยแผลจากสะเก็ดแก้วที่แตกบ้าง




“คนที่กำลังจะโดนหามลงมาข้างล่าง :)”


จองยุนโฮเหยียดยิ้ม วางมือลงบนไหล่หนานั้นโดยกดน้ำหนักลงไปทั้งหมด




“ก็ดี จะได้รู้ – "




มันเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่คิมดงยองเคยเจอมา แต่มันเท่จนเขาแอบจดจำองศาการยิ้มของอัลฟ่าตรงหน้าไว้ (ไม่ได้จะไปฝึกหน้ากระจกแล้วทำตามหรอกนะ)




“ว่าเลขาที่เก่งนักหนาน่ะ จะทำงานได้เรื่องไหม"




และในขณะที่ไอซาวะ เคย์กำลังถูกแบกลงมาผ่านพวกเขาทั้งหมด ยุนโฮก็ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ยามรักษาความปลอดภัยหยุด




“หยุด/ ทำตามที่เขาบอก"




เสียงของดงยองและดงฮยอนทำให้เจ้าหน้าที่ทั้งหมดตัดสินใจหยุดเดินตรงนั้น ทั้งๆที่รถพยาบาลกำลังจะมาถึงภายในเวลาห้านาทีแท้ๆ แต่คำสั่งตรงหน้าน่ะสำคัญกว่า




“ลืมตาขึ้นมา"




พี่ชายคนโตของตระกุลรุดตัวไปยังคนเจ็บ ใช้มือขวาบีีบแก้มของคนที่ทำให้น้องชายคนเดียวของเขาต้องเจ็บ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ นัยน์ตาสีดำสนิทถูกเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม แรงบีบอย่างแรงและรังสีที่ถูกปล่อยออกมาทำให้คนที่เจ็บต้องพยายามลืมตาขึ้นมา



ทั้งๆที่เค้าแทบลืมตาไม่ขึ้นเพราะความเจ็บปวดที่ถูกทิ้งไว้หลายๆที่ในร่างกายอยู่แล้ว




“จำเอาไว้"




ถึงจะทำได้แค่เผยอตาขึ้นมามอง แต่เคย์ก็รับรู้ได้ถึงความน่ากลัวจากสายตาของคนตรงหน้า




“ครอบครัวของนาย มันจะล้มลงไปจนถึงจุดที่ต่ำที่สุดก็เพราะนาย – "


“ไอซาวะ เคย์"



คนเป็นเลขาทำหน้าที่ของตัวเองทันทีที่พอจะเดาได้ว่าจองยุนโฮคงโกรธจนลืมชื่อที่ถูกเปล่งออกไปก่อนหน้านี้



“ไอซาวะ เคย์ และถ้าญาติของนายคนไหนยื่นมาเข้ามาช่วยล่ะก็ – ตระกูลของนายก็จะล้มเรียงกันเป็นโดมิโน่"




เคย์เลือกที่จะไม่ตอบอะไร ก่อนจะปิดตาลงเพื่อหลับลงไปซักตื่นหนึ่ง เพื่อที่จะได้ไม่รับรู้เรื่องพรรค์นี้ ใครจะรู้ว่าโอเมก้าคนนั้นมีคิมดงยองหนุนหลังอยู่ด้วย ถ้าแค่ตระกูลจองฝ่ายเดียวล่ะก็ ตระกูลไอซาวะของเขาน่ะสู้อีกฝ่ายได้อยู่แล้





“ยุนโอ!!!”



เสียงของพี่สาวทั้งสองคนที่ดังขึ้นพร้อมๆกันทำให้ยุนโอสะดุ้ง เขาพบว่าพี่ซูยอนกระโดดลงมาจกรถสปอร์ตขั้นแพง ส้นสูงสีแดงกว่าสี่ฟุตนั่นดูจะไม่เป็นอุปสรรคในการขับรถของอีกฝ่ายเลยซักนิด ไหนจะพี่ซูจองที่อยู่ในชุดไปช็อปปิ้ง



พร้อมกับผู้หญิงคนนั้น?



“ปลอดภัยแล้วนะ"



วิ่งเข้ามากอดจนยุนโอขยับตัวไม่ได้ ร่างบางทำได้เพียงแค่มองผู้หญิงสวยๆคนนั้นเดินเข้าไปหาดงยองกับดงฮยอน ร่างบางเบ้หน้าออกมาเพื่อพบว่าผู้ชายตระกูลคิมทั้งสองคนต่างส่งมือออกไปลูบกลุ่มผมสวยนั่นด้วยความรัก


“ทำไมพี่มากับผู้หญิงคนนั้นได้?”




คำถามที่ไม่น่าจะออกมาจากปากของคนเป็นน้องในเวลานี้ทำให้ซูจองและซูยอนขมวดคิ้วด้วยความไม่แน่ใจนัก แต่ทั้งสองคนก็สามารถปะติดปะต่อเรื่องได้ทันทีที่นึกออกว่าน้องสาวคนนั้นเล่าถึงสาเหตุที่ตัวเองต้องมาเรียนที่ญี่ปุ่น




คำสั่งจากพี่ชายคนโตที่ให้มาช่วยคุมพี่ชายคนกลาง

คนที่เก่งทุกอย่างยกเว้นเรื่องของตัวเอง





“ทำไมล่ะ หึงหรอ? น้องเขาก็น่ารักดีออก"




พี่ซูยอนพูดออกมาด้วยสีหน้าดุ๊กดิ๊กจนซูจองเกือบกลั้นขำเอาไว้ไม่ไหว แต่ดูท่าว่าน้องชายของพวกเธอจะไม่สังเกต เพราะเอาแต่มองภาพของอัลฟ่ากลิ่นมิ้นต์คนนั้นกำลังก้มลงไปคุยกับเด็กคนนั้นอย่างออกรส


หึ!




‘ดงยอง!!!!!!!’




ส่งเสียงตระโกนแว้ดๆของตัวเองผ่านกระแสจิตจนคนเป็นเลขาถึงกับสะดุ้ง สะบัดหัวเบาๆก่อนจะหันมามองคนที่มองมาที่เขาด้วยสายตาตัดพ้อ? ร่างแกร่งจึงเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาหาโอเมก้ากลิ่นวานิลลา




“เอาไปใส่!”



โยนแจ็กเก็ตกลิ่นมิ้นต์ที่ตัวเองกอดเอาไว้มาซักพักใส่คนตรงหน้า ริมฝีปากสีพีชนั่นคว่ำลงแสดงความไม่พอใจจนดงยองได้แต่งง เลขาประธานสภานักเรียนรับเสื้อไว้ก่อนจะสวมมันลงทั้งๆที่ยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายของการกระทำนี้เท่าไหร่


แต่ถ้าการสวมแจ็กเก็ต แทนที่จะเดินโทงๆแบบนี้ มันทำให้จองยุนโออารมณ์ดีขึ้นได้ เขาก็จะทำ




“เหอะ! กลับกันเถอะครับ"


พูดจบโอเมก้ากลิ่นวานิลลาก็เดินสะบดก้นไปขึ้นรถของพี่สาวที่จอดทิ้งไว้กลางสนามบอลเรียบร้อยแล้ว ท่าทางสลดหดหู่ก่อนหน้านี้ดูกลายเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในความฝันไปเสียแล้ว


แต่ก็ดีแล้วล่ะ ที่อีกฝ่ายฟื้นตัวได้เร็วกว่านี้





“ขอบคุณนะ แล้วก็ – "



มือท่ีวางไว้บนไหล่ทำให้คิมดงยองอดเกร็งตามไม่ได้ จองซูยอนเป็นอัลฟ่าผู้หญิงที่โด่งดังที่สุดในหมู่อัลฟ่าผู้หญิงเลยล่ะ


“สู้ล่ะๆ"



บอกให้สู้ทั้งๆที่ตอนนี้ทุกอย่างก็เคลียร์แล้ว?



“ถ้าอยากให้ยุนโอสนใจล่ะก็ – "



เป็นพี่สาวคนกลางที่เดินมาให้คำแนะนำอย่างต่อเนื่อง คิมดงยองก้มหัวลงเพื่อน้อมรับคำแนะนำแบบงงๆ



“ไปอ้อนทิ้งไว้เยอะๆ แล้วก็เมินซะ"



เดินกลับไปแล้วทั้งๆที่ดงยองยังไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูดซักนิด คำพูดคลุมเครื่อพวกนั้นมันอะไรกัน?



“ไว้เจอกัน"



และก็เป็นพี่ชายคนโตของตระกูลจองที่หันมาพูดกับเขาก่อนจะเดินขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไป



“มานี่เลยดงยอง เดี๋ยวน้องจะเทรนให้พี่เอง"




แล้วสุดท้ายคิมดงยองที่สวมเพียงแค่แจ็กเก็ตตัวโปรดก็โดนน้องสาวตัวเองลากไปขึ้นเบนลีย์คลาสสิคที่พึ่งเข้ามาจอดรอทายาทตระกูลคิมทั้งสามคน พี่ดงฮยอนหัวเราะออกมาเมื่อพอจะเดาได้ว่าโซฮยอน – น้องสาวคนเล็กของพวกเขาต้องการจะเทรนอะไร




อืม ก็น้องสาวคนนี้น่ะแหละ

ที่ทำให้อัลฟ่ากระด้างๆแบบดงยองกับดงฮยอนเรียนรู้ที่จะใช้ความอ่อนโยนเข้าหาคน




“เข้าใจรึยัง? คิมดงยอง?”



แล้วก็เป็นน้องสาวคนนี้อีกนั่นแหละ ที่ชอบสอนเล่ห์กลพิชิตใจคนอื่นน่ะ = =












*













เช้าวันนี้ที่โรงเรียนฮานึลโซระค่อนข้างวุ่นวาย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการเรียกประชุมทั้งโรงเรียนที่ไม่เว้นแม้แต่อาจารย์ นักเรียน ภารโรง และหน่วยรักษาความปลอดภัย เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนถือเป็นการฝ่าฝืนกฏข้อที่ร้ายแรงที่สุดของโรงเรียนและกฏหมายของประเทศอีกด้วย



แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนทั้งตื่นเต้นทั้งกดดันที่สุดน่ะ คงไม่พ้นการปรากฏตัวของคุณคิมและคุณโทโมฮิสะ ผู้ก่อตั้งโรงเรียนทั้งสองคนที่มีออร่าความหล่อเหลาทั้งคู่ ลักษณะการเดินและการพูดที่ดูเป็นผู้ดีทำให้เด็กนักเรียนทุกคนเลือกที่จะเงียบเพื่อตั้งใจฟังสิ่งที่ทั้งสองท่านกำลังพูด การตักเตือนและการแซะแบบผู้ดีนั่นทำเอาใครหลายคนหน้าชา


โดยเฉพาะใครหลายคนที่เคยทำเรื่องพวกนี้ไว้ แค่เรื่องยังไม่แดงออกมา




“และพวกคุณทุกคน ไม่ว่าใครก็ตาม ไม่ว่าจะอยู่ในตำแหน่งหน้าที่แบบไหน แต่ถ้าคุณเจอคนกำลังถูกคุกคามอยู่ การเข้าไปช่วยคนเหล่านั้นมันเป็นเรื่องที่ดี มันอาจจะไม่ทำให้คุณภูมิใจกับการกระทำนั้นในวันนี้ แต่วันที่คุณจะขอบคุณตัวเองที่ทำแบบนั้นลงไป จะมาถึงซักวันแน่ๆ – ใช่ไหม คิมดงยอง?”




เลขาประธานนักเรียนที่ยืนอยู่ข้างๆหันมาโค้งตัวให้ผู้ก่อตั้งทั้งสองคน ร่างโปร่งในชุดสูทของสภานักเรียนสง่าเหมือนทุกๆวัน ใบหน้าไร้อารมณ์นั้นไม่แสดงความตกใจใดๆในตอนที่อีกฝ่ายถูกเอ่ยชื่อ


และมันคงทำให้ใครอีกคนหมั่นไส้หน้าเก๊กๆนั่นจนทนไม่ไหว –





“ไม่แก้ตัวหน่อยหรอ ว่าเราไม่ได้ทำตามหน้าที่น่ะ – "






ได้ผล คนที่เก๊กค้างไว้เปลี่ยนเป็นลุกลี้ลุกรน ร่างโปร่งนั่นพยายามส่งสายตาหาคนตรงหน้าให้หยุด เพราะเขาพอจะเดาสิ่งที่อีกคนกำลังจะพูดออกมาได้









“หลานชาย"




คิมดงยองถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ท่ามกลางเสียงฮือฮาของใครหลายคน ยกเว้นจองยุนโอที่ถูกทั้งสองคนเรียกเข้าไปคุยตั้งแต่เช้ามืดแล้ว ที่ห้องแบบญี่ปุ่นของผู้ก่อตั้งทั้งสองคน พวกเขาท้วงถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น



และมันก็ทำให้จองยุนโอได้รู้ว่า คิมดงยองไม่เคยยอมเปลี่ยนร่างเป็นหมาป่าเผื่อไปช่วยคนอื่นเลย ถ้าอีกฝ่ายประเมินแล้วว่าไม่สามารถสู้ด้วยร่างมนุษย์ได้ อัลฟ่ากลิ่นมิ้นต์ก็จะแค่เดินจากไปโดยไม่สนใจว่าคนอื่นน่ะจะร้องขอให้ช่วยขนาดไหน




แล้วจองยุนโอก็ได้รู้ว่าคิมโซฮยอนคือหลานสาวคนเดียวของตระกูลคิม อีกฝ่ายมาเพื่อแอบสังเกตการณ์พี่ชายคู่กัดของตัวเอง(ถึงโอเมก้ากลิิ่นวานิลลาจะสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายคงหวงพี่ชายตัวเองมากกว่าจะเกลียดแบบที่เจ้าตัวออกตัวไว้)




การคุยกันไม่มีอะไรมากนอกจากการไถ่ถามอาการของยุนโอกับโอเมก้าที่ถูกทำร้ายคนนั้น ไม่มีอะไรมากนอกจากการที่เลขาหน้าตายคนนั้นทำให้ร่างบางต้องเขินหน้าแดงต่อหน้าผู้ก่อตั้งทั้งสองคน


ก็แค่คำถามว่าทำไมคิมดงยองต้องเข้าไปปกป้องขนาดนั้น ทั้งๆที่หน่วยยรักษาความปลอดภัยจะไปถึงที่เกิดเหตุภายในสามนาทีแท้ๆ




ก็แค่คำตอบแข็งๆที่ไม่มีคำหวานใดๆแต่งแต้มอยู่



‘ก็เขาคือคนสำคัญที่ผมต้องปกป้อง’










“ฮ่าๆ ไปแกล้งหลานทำไม"


คุณคิมยักไหล่แบบไม่ใส่ใจมากนัก ในขณะที่คุณโทโมฮิสะแสดงสีหน้าเอือมระอาต่อเพื่อนสนิทที่ชอบเล่นอะไรแผงๆ คุณคิมทำเป็นไม่ใส่ใจบอกเลิกการประชุม เดินไปกระซิบหลานชายคนดัง ก่อนจะเดินลงเวทีไปแบบชิวๆ



เลขาประธานสภานักเรียนถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้ากับความขี้เล่นของคนในตระกูล ตวัดสายตาเฉียวๆนั่นเพื่อแสกนหาใครบางคนในกลุ่มคน ร่างโปร่งกระโดดลงจากเวทีที่สูงประมาณหนึ่งเมตรอย่างไม่ใส่ใจนัก ใช้มือข้างซ้ายที่สวมนาฬิกาหนังเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เอียงคอประมาณสิบห้าองศา






“ป่ะ"




แล้วก็ใช้มือขวาคว้าหมับไปที่ข้อมือของเป้าหมาย ออกแรงดึงให้อีกคนออกจากแถวโดยไม่สนใจประธานนักเรียนที่ยืนอึ้งอยู่ที่ขอบเวที จองยุนโอไม่ได้ขัดขืน –



ตรงกันข้าม ร่างบางกลับทำสิ่งที่ทำให้อัลฟ่าคนดังหยุดชะงัก





“อื้อ"




การตอบรับพร้อมกับหันมายิ้มกว้างๆจนแก้มบุ๋มลงไปนั่นมันอะไรกัน!? คิมดงยองที่ทั้งตกใจทั้งเขินกับการกระทำนั้นหยุดเดินพร้อมกับยกมือที่เคยพักไว้ในกระเป๋ากางเกงออกมาเกาหัวแบบคนไปไม่เป็น



อัลฟ่ากลิ่นมิ้นต์ที่อยู่เหนืออัลฟ่านับพันคนคนนั้นกลายเป็นผู้ชายธรรมดาเมื่อเขายืนอยู่ตรงหน้าจองแจฮยอน






“ไม่ไปแล้วหรอ?”


ถามด้วยรอยยิ้มพร้อมเอียงคอสามสิบองศา

ไม่ต้องถามเลยว่าคุณเลขาคนดังตอนนี้น่ะอยู่ในสภาพไหน




ความเขินอายแล่นไปทั่วตัวโรงยิมอย่างรวดเร็ว นักเรียนที่(แอบ)มองเหตุการณ์สารภาพรัก(?)ตรงหน้าต่างก็เขินให้กับความอ่อนโยนแบบแข็งๆของทั้งสองคน



“ไปสิ :)”



สุดท้ายก็เป็นโอเมก้ากลิ่นวานิลลานั่นแหละที่เขินจนแก้มแดงไปหมด

อ้อ –


แต่ก็เหมาะกับคุณอัลฟ่ากลิ่นมิ้นต์ที่ยืนหน้าแดงเกาหัวแกร๊กๆอยู่ฝั่งตรงข้าม



:)










*














แล้วในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ วันที่ล็อคเกอร์และโต๊ะเรียนเจ้าของตำแหน่งเลขาประธานสภานักเรียนคนดังมักจะเต็มไปด้วยขนมหวานและซองจดหมายน่ะ การกระทำบางอย่างของคุณอัลฟ่ากลิ่นมิ้นต์ก็ทำเอาสาวๆและหนุ่มๆในโรงเรียนแทบจะวิ่งไปหยิบของขวัญที่วางไว้ในล็อคเกอร์อีกฝ่ายออกมาแทบไม่ทัน



“ประกาศจากประธานนักเรียน ประกาศสำคัญจากประธานนักเรียน จองยุนโอ จองยุนโอ นักเรียนห้อง6/1 กรุณามาพบเลขาประธานนักเรียนที่ใต้ต้นซากุระพันปี"



เสียงประกาศตามสายที่ดังไปทั่วโรงเรียนในตอนเจ็ดโมงครึ่งเรียกความสนใจจากนักเรียนหลายชั้นปีได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะเจ้าของกลิ่นวานิลลาที่พึ่งเข้ามาถึงเขตสนามฟุตบอล 


      ร่างบางเดินไปยังสถานที่นัดหมายท่ามกลางสายตาของคนทั้งโรงเรียน จองยุนโอพบว่าอัลฟ่าคนนั้นกำลังยืนพิงหลังกับต้นซากุระ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง(ที่กลายเป็น signatureประจำตัวไปแล้ว




“เชื่อเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยหรอ?”




ยิงคำถามใส่อีกฝ่ายทันทีที่เดินเข้ามาในระยะประชิด คนถูกแซวทำหูทวนลมก่อนจะกวักมือเรียกให้อีกคนเดินเข้ามาใกล้กว่านี้



“อยากเข้ามาใกล้ก็ขยับเขามาเองสิ"



จองยุนโอที่เหลวเป็นน้ำน่ะมีจริงแค่ในวันนั้นนั่นแหละ แต่เขาก็ไม่มีปัญหาอะไร ตรงกันข้ามคิมดงยองกลับชอบที่ความสัมพันธ์มันออกมาเป็นแบบนี้เสียอีก ร่างแกร่งกระตุกยิ้มหนึ่งทีก่อนจะเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาคนที่ยืนรออยู่ ดึงตัวโอเมก้ากลิ่นวานิลลาเข้ามาในอ้อมกอดด้วยมือข้างเดียว




“ใจเต้นป่ะ"




ถามคำถามที่ไม่มีคนปกติที่ไหนถามออกมา




“อื้อ"



แต่คนถามน่ะรู้อยู่แล้วว่ายังไงอีกคนก็ตอบ มันไม่ใช่เรื่องน่าตกใจอะไร ในเมื่อความรักของคิมดงยองกับจองยุนโอน่ะ กลายเป็นความรู้สึกที่สมหวังได้เพราะพวกเขาซื่อตรงกับความรู้สึกของตัวเอง




“ถ้างั้น – "




ขยับตัวออกจากอ้อมกอด ใช้นัยน์ตาที่สะกดผู้คนมากมายเพื่อมองเข้าไปในดวงตาของใครอีกคน คนที่โชคชะตาตัดสินว่าเป็นคู่แท้ คนที่คิมดงยองตัดสินใจเองว่าจองยุนโอจะเป็นคนเดียวที่เขาซื่อสัตย์ด้วย





“ถ้าอยากจะใจเต้นแบบนี้นานๆ"





มือแกร่งที่สามารถปกป้องจองยุนโออยู่เสมอสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น ท้องฟ้าวันนี้สดใสและไร้ก้อนเมฆ







“คุณจองยุนโอจะให้เกียรติมาเป็นคนของผม – เป็นแฟนของคิมดงยองได้ไหมครับ?”






สายลมจากทิศตะวันตกพัดพากลีบดอกซากุระให้ร่วงหล่นลงมา 

      กลีบดอกไม้สีชมพูพวกนั้นกลายเป็นผ้าม่านที่คอยปกปิดใบหน้าแดงๆของดงยองและยุนโอ 

      ปกปิดรอยยิ้มในบางส่วน แต่มันกลับทำให้ภาพแห่งความสุขเหล่่านั้นชัดเจนขึ้น 

        เสียงเพลงอกหักที่ถูกเปิดโดยประธานนักเรียนทำให้พวกเขาหัวเราะออกมา






“แน่ใจหรอว่าเราจะใจเต้นแค่คนเดียว?”





ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์กว่าคืนไปให้อัลฟ่าขี้เก๊ก ร่างบางเขย่งขาขึ้นนิดหน่อย ก่อนจะจรดริมฝีปากลงบนอวัยวะเดียวกันของอัลฟ่าคนดังแบบรับๆ ปฏิบัติการเสร็จก็หัวเราะคิกคักเสียงดัง แต่มันคงไม่ดังพอจะเรียกสติคุณเลขา



“เป็นแฟนแล้ว ถ้านอกใจโดนอัดตายแน่ คิมดงยอง!”





ประกาศกร้าวเสร็จก็เดินหนีไปพร้อมกับเสียงหัวเราะตลอดทาง คนขอเป็นแฟนแบบเล่นใหญ่ไม่ดูตัวเองได้แต่เอามือเกาหัวด้วยความไม่เข้าใจนิดหน่อย





“โอ๊ยยยยย"


“ไม่ได้เรื่องเลยไอ้พี่บ้า! สร้อยดอกไม้อะไรก็ไม่มาหยิบ เจอเขาจุ๊บแค่นี้ก็ไปไม่เป็นแล้วหรอ โว้ยยยยย"



โดนน้องสาวบังเกิดเกล้าตบหัวก่อนจะเดินสะบัดเท้าไปมาด้วยความโม

โห แต่ก็ไม่โกรธอะไร ในเมื่อวันนี้มันก็เป็นวันที่มีความสุขดี เป็นเช้าวันเกิดที่สดใสมากๆ





มากจนคนในโรงเรียนได้เห็นรอยยิ้มที่เห็นได้ยากยิ่งจากอัลฟ่าคนดังตลอดวันเลยล่ะ :)













The END



Please comment or tag #SFaMilRaindrops



HBD to KDY, who’s destined to sing on the biggest stage :)

รักมากกว่านี้ก็ไม่ไหวแร้วน้าา ฮื่ออ รักนะคะคุณขา (ขออนุญาตใช้พื้นที่นี้นะคะ ;__;)


Talk: เย้ะะ จบไปอีกหนึ่งเรื่องแล้ว ;__; ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะคะ สำหรับกำลังใจ ตอนแรกที่เปิดฟิคขึ้นมา เราก็ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนตามอ่านขนาดนี้ (ตอนแรกกะแต่งสนองนี้ดอ่านกันคนสองคนงี้ w-w) แงง ขออภัยในความไม่สมจริงของฤดูกาลด้วยนะคะ ฮือออ ซากุระไม่ตกเดือนสองเน้อ ฮื่ออ แต่แบบเอ้อ มันวันเกิดคุณขา แฮ่ .+++.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

621 ความคิดเห็น

  1. #577 Parkwj_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 19:04
    โอ้ย ดี ดีที่สุด ขอบคุณมากนะคะ เขาน่ารักและรักกันมากจริงๆค่ะแง
    #577
    0
  2. #572 beyorx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 03:14
    มันดีที่สุดเลยคุณ :-)
    #572
    0
  3. #430 ciavaai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 03:50
    ใจบางมากแม่;__;
    #430
    0
  4. #419 mhpk_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 02:45
    อมกกกกกกก กลับมาอ่านอีกกี่รอบก็รู้สึกเหมือนเดิม อมยิ้มตลอดเลยค่ะ แงงงงง แต่ละฉากที่คุณนักเขียนบรรยายเรานึกภาำออกหมดเลยค่ะ! สงสัยอยู่ว่าเราเป็นภารโรงที่รร. แน่ๆ 555555 อยากบีบแจ้มยุนโอมาก แต่ฝากคุณเลขาจุ๊บแทนแล้วกัน อิอิ

    ปล.น้องโซฮยอนแสบมาก หาจังหวะตบหัวพี่ได้ด้วย ฮือออ
    #419
    0
  5. #416 mys. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 15:35
    อมกกกกกก แง ร่างหมาป่าคือสุดเท่ ไม่ไหวแล้ว อยากเป็นคนของคุณดงยอง ฮือ บ้าเอ๊ย ละไหนว่าอัลฟ่าเหนืออัลฟ่า เจอน้องยิ้มหน่อยเดียวถึงกับไปไม่เป็นเลยนะคะ น่ารักจังแงงงงง ชอบมากเลย
    #416
    0
  6. #388 Jnz♧ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:35
    แง้งง หยุดยิ้มไม่ได้เลยค่ะ ฮือออ
    #388
    0
  7. #352 juneye (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 13:13
    น่ารักมากกกก
    #352
    0
  8. #312 inspirit~moohoney (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 06:13
    ฮื่ออออออ เขินมากๆๆๆๆ จะเปนบ้าแน้ว เขินตอนเขาใช้กระแสจิตคู่กันนี่แหละ 'คู่แท้' แงงงง คำนี้นิมัน TT ฉันเปนของๆเธอ ถูกสร้างมาไว้เพื่อเธอ ก็จิงอ่ะ คู่แท้ที่เปลี่ยนน้องแจนให้เสียหลายๆอย่างไปให้ได้ ก็ต้องเปนเบอร์คุณดงยองคนนี้เท่านั้นรึเปล่า ถึงจะเหมาะสม แงงง ไปแต่งงานกันเรยปั๊ย แล้วจะบอกว่า วันนี้ที่พึ่งได้มาอ่านตอนนี้ คือวันที่เอนซีทีไปแอลเอโปรโมท regular irregular แหละ แล้วภาพคุณคิมเล่นลิ้นด้วยหน้าฉุนเฉียวคลิปนั้นกะคือ- / นอนตาย
    #312
    0
  9. #307 pakamon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 16:54
    กี้ดดดดดดดดดดด
    #307
    0
  10. #287 cadeaux (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 20:10
    โอ้ยยยยยยย ไม่ไหว ใจบางหมดแล้ว
    #287
    0
  11. #251 miumiunpp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 23:14
    ฮือออออ หายใจมะออกแล้วน่ารัก ขอภาค2 อ่านไปลุ้นไป ลุ้นทุกเม็ด ประทับใจความมึนตึงแต่สื่อใจถึงกันของน้องๆ มันแบบ ไม่เอานะ ไม่รักนายซะหน่อย ไม่ แต่รักไปแล้วไง จะปฏิเสธอะไรกันยัยตัวดื้อ คุณคิมเท่มาก แปลงร่างเป็นหมาได้ด้วย น่ารัก อยากลูบขน ชอบกลิ่นมิ้นกับกลิ่นวนิลามากๆเลยค่ะ ดูเข้ากันได้ดี น่าจะอร่อย อยากกินโอริโอ้มิ้นเฟรปเลย กลิ่นมาเลย แงงงงง

    ชอบความกากของคุณคิมด้วย เฮ้อ เขิน ฮือ คืนนี้หลับฝันดีแล้ว ขอบคุณนะคะ
    #251
    0
  12. #232 เด็กชายต้นปาล์ม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 18:47
    แงคุณไรท์แต่งได้น่ารักมากๆเลย อบอุ่นมาก ทั้งตอนฉากที่คุณอัลฟ่ากลิ่นมิ้นต์แปลงร่างเป็นหมาป่าไปช่วยเจ้าโอเมก้ากลิ่นวานิลลา ทั้งฉากที่เดินมาด้วยกันแล้วเจ้าวานิลลาลูบหัวคุณกลิ่นมิ้นต์ คือมันดีมากๆแงอ่านแล้วยิ้มตามแฮปปี้มากๆ พระเอกหนังมากๆเลยคุณขาㅠㅠㅠㅠ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้มาให้เราอ่านนะคะคุณไรท์!🖇💛💭
    #232
    0
  13. #199 xxmaarnficxx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:00
    ดีมากๆเลยค่ะ กลายเป็นตำนานไปเลย5555555555555 ดงยองเท่มากๆเห็นภาพงานนั้นอีกจะต้องคิดว่าเป็นฉากนี้แน่ๆ ชอบการบรรยายตัวตนของคุณอัลฟ่ามาก ทั้งเก่ง เท่ พึ่งพาได้ อยากขอแบบนี้ซักคน
    #199
    0
  14. #198 bellbellb (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:42
    เขินไม่ไหว มันน่ารักตรงที่แบบ อัลฟ่าที่อยู่เหนือคนทั้งโรงเรียนอ่ะ ยอมให้โอเมก้ากลิ่นวานิลลาคนนี้คนเดียวจริงๆ มาดขี้เก๊กอะไรคือหลุดหมด เป็นดงยองแบบเด๋อๆไปเลยเมื่อเจอยุนโอแอทแทค แง้ๆๆๆๆ มันดีมากๆเลยค่ะ เราชอบบบบบบบบ
    #198
    0
  15. #197 teddy.soo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:16
    เหมือนจะเขินจนตัวบิดเป็นเกลียวแล้วค่าาาา ฮืออออ คนแข็งๆหยิ่งๆมาเจอคนที่แข็งกว่าแต่กลับยอมอ่อนให้นี่มันแบบ แงงงง เขินอ่ะ เป็นตอนที่เขินจนนั่งอ่านไปยิ้มไปเหมือนคนบ้า ตอนที่คุณอัลฟ่าเข้าไปช่วยยุนโอก็เขินแบบ อื้อ เขินคุณอัลฟ่านั่นแหละ เขินแทนคุณโอเมก้าไปแล้ว แง ยิ่งตอนที่ลูบหัวคุณหมาป่าอ่ะคือตายไปแล้ว โดนkillไปแล้วจริงๆ ไหนจะตอนอุ้มออกมาจากตึกอีก เขินไปหมด ปิดท้ายเรื่องด้วยมุมเด๋อๆของคุณดงยองเนาะ ดีจัง ดีมาก ดีจนแบบ มีต่ออีกได้ไหม~ ฮืออออ ขอบคุณเหมือนกันนะคะที่แต่งเรื่องนี้มาให้อ่านกัน เป็นของขวัญวันเกิดของโดยองที่ดีมากๆเลย
    #197
    0
  16. #196 ₩₩₩💛 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:36
    นั่งอยู่ในคลาสเลคเชอร์คือยิ้มแบบหุบไม่ลงเลยค่ะ เพื่อนจะหาว่าบ้าแล้ว ฮื่อ555555555 เขินมาก คุณดงยองตอนกลายเป็นร่างหมาป่าไปช่วยคือกร๊าวใจมากๆๆๆๆๆ เท่ไปหมด ยิ่งตอนอุ้มน้องมาคือแบบบ โอโห ตระกูลจองจะไฟเขียวใส่ก็ไม่แปลกใจ คือเท่มาก ดูแลปกป้องได้สุดๆ ;—-; แล้วยิ่งโอเมก้าคนหยิ่งนังมีรีแอคน่ารักๆหวานๆใส่คุณดงยองคือนี่ไปไม่เป็นด้วยเลย น่ารักเกินไปแล้วววว ;/////; คุณเลขาเป็นคนแข็งๆที่ทำอะไรก็ใจสั่นไปหมดเลย คือแบบบบบ เชื่อเลยว่าจะไม่มีใครมากล้าแตะจองยุนโออีกแน่ๆ ประกาศแรงมากว่าสำคัญ ยิ่งฉากขอเป็นแฟน แงงงง จะบ้าแล้วค่ะ คือชอบเรื่องนี้มากๆๆๆ ใจหายที่จบ ;-; อยากอ่านต่อมากเลย ชอบคาแรคเตอร์นี้มากเลยค่ะ เม้นจบก็ยังหุบยิ้มไม่ได้ 55555555
    #196
    0
  17. #195 wuingpcx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:01
    คุณอัลฟ่ากลิ่นมิ้นต์เค้ามาช่วยทันค่ะ แถมมาอย่างเท่ซะด้วย มันน่าดีใจตรงที่ทั้งสองคนยอมเปิดใจให้กันและกันมากขึ้น ไม่คืดเรื่องสิ่งรอบข้างเท่าไรแล้ว น้องก็ยอมรับว่าชอบคุณขา คุณเขาก็ยอมรับว่าชอบน้องขนาดไหน แต่น้องหึงจริงๆด้วยนะ หึงจริงจังด้วย5555555 แล้วตอนอยู่ใต้ต้นซากุระคือเหมือนดงยองหมดสภาพให้กับแค่จุ๊บของโอเมก้าิย่างน้องซะงั้น เก่งมันมาทุกเรื่องแล้วแต่พอเรื่องความรักงี้ เค้าทำให้เขินนิดเขินหน่อยก็ไปไม่เป็นแล้ว น่ารักมากๆ ;--;
    #195
    0
  18. #194 #AAZ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:21
    ฮืออออ ยิ้มแก้มจะปริแล้วคุณเลขาขี้เขินเอ้ยยยยยยยยย
    #194
    0