[os/sf] a Million Raindrops - NCT's DoJae

ตอนที่ 15 : [sf] Blank Verse I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    20 เม.ย. 63

[sf] Blank Verse I

Doyoung x Jaehyun x





[1st post: 6 Sep, 2018
Edited: 20 April, 2020] 

เข้ามาใส่ Trigger Warning เฉยๆค่ะ 


Trigger Warning: Suicide Attempt, Character Death 








#SFaMilRaindrops

Setting : York, England (1900s)


Jaehyun = Jaeden (means God has heard)

Doyoung = Dyland (refers to God of the sea: Welsh Mythology)


9,906 words

BG Music : Poetic Beauty – Jung Jaehyun















































I used to be the sweetest boy ever,

till I found out –

being the baddest boy was better




















*
















Jaeden Fitzherbert ไม่เคยขอพรมาตลอดช่วงเวลาสิบห้าปีที่เขาลืมตาขึ้นมาบนโลกใบนี้

เพราะเขามีหน้าท่ีแค่พูดมันออกมาเท่านั้น – แล้วพ่อของเขาก็จะเติมเต็มคำขอนั่นให้เป็นจริง



และนั่นอาจจะเป็นสาเหตุที่เขาไม่เคยเชื่อและศรัทธาในพระเจ้ามาก่อน

เพราะทุกๆอย่างในชีวิตของเขามันขึ้นอยู่กับความต้องการของตัวเองทั้งนั้น





ใช้ชีวิตในฐานะที่รักของทุกคนในบ้าน – ของผู้คนในเมือง



ชีวิตมันก็ง่ายแค่นี้แหละ







เจย์เด็นเคยคิดแบบนั้น จนกระทั่งเขาได้ฉลองวันเกิดครบรอบสิบห้าปีของตัวเอง


งานเลี้ยงที่ถูกจัดอย่างยิ่งใหญ่ขึ้นทุกๆปี ผู้คนมากมายที่เข้ามาแสดงความยินดีพร้อมของราคาแพง ร่างโปร่งหัวเราะออกมาเมื่อพบว่าตนเองได้รับนาฬิกาของช่างฝีมือคนเดิมมาสามเรือนแล้ว




เจ้าของงานวันเกิดตัดสินใจเดินย่องออกไปยังสวนหลังบ้านด้วยความเหนื่อย เขาพบลิลลี่ – พี่สาวคนเดียวของเขากำลังนั่งมองท้องฟ้าอย่างที่เธอชอบทำอยู่ ร่างโปร่งเดินลงไปนั่งบนพื้นหญ้าข้างๆร่างผอมบางตามต้นฉบับที่ผู้หญิงควรจะเป็น



เจย์เด็นไม่เคยเข้าใจว่าทำไมพี่สาวของเขาไม่แต่งหน้าหนาๆบ้าง ทั้งๆที่เจ้าตัวก็มีเครื่องสำอางค์ตั้งเยอะ ทำไมจะต้องทำตามกรอบที่สังคมบีบบังคับด้วย?




‘นี่เจย์’


‘หืม?’




ท้องฟ้าที่มืดสนิททำให้มองเห็นกลุ่มดาวที่อยู่บนนั้นได้ชัดเจน เขาไม่ค่อยรู้จักกลุ่มดาวซักเท่าไหร่หรอก เพราะเจย์เด็นคิดว่าเขาเอาเวลาท่องชื่อกลุ่มดาวไปอ่านวรรณกรรมชิ้นเอกเพื่อแสดงความเป็น Aristocrat น่ะดีกว่าเป็นไหนๆ


ส่วนพี่สาวเขาก็คง – เอาเวลาไปอบขนม?





‘บอกความลับของน้องมาหน่อยซี่ – เป็นของขวัญวันเกิดที่น้องจะให้พี่ไง’



‘แล้วทำไมน้องต้องให้ด้วยล่ะ นี่วันเกิดน้องนะ’



‘come on, give and take?’






คนถูกเซ้าซี้โคลงหัวไปมาอย่างใช้ความคิด เขาไม่ค่อยจะเข้าใจความคิดของพี่สาวตัวเองตั้งแต่เด็กแล้ว และสิ่งที่เรียกว่าความลับอะไรนั่นน่ะ – เขาก็ไม่ค่อยจะมีด้วยสิ



ก็อย่างที่บอกว่าถ้าอยากได้อะไรเขาก็มีหน้าที่แค่พูดมันออกไป

ถ้าไม่ชอบอะไรก็แค่แสดงสีหน้าออกไป





แต่ว่า..

ลิลลี่ไม่เคยแสดงออกอะไรเลยนี่นา?



เพราะงั้นเขาควรให้ของขวัญพี่สาวตัวเองเพื่อเป็นการปลอบใจไหมนะ?





‘งั้นพี่ก็บอกของพี่มาก่อนซี่ – ’

‘ก็ได้’



‘เร็วซี่– ’



‘พี่แอบชอบลูกชายคนเดียวของบ้าน de Clifford’



‘หืม? แต่ครอบครัวนั้นมาที่นี่แค่ช่วงซัมเมอร์นี่นา?’



ถึงทำได้แค่แอบชอบไง– เอาล่ะ รีบบอกความลับของเจย์มาสิ’



‘ได้ งั้นลิลห้ามบอกใครนะ’




เพราะความลับที่เขากำลังจะบอกน่ะ

มันร้ายแรงพอจะทำให้ทั่วทั้งเมืองโกลาหลได้เลยล่ะ



โดยเฉพาะกับครอบครัวอันสูงส่งของเขาน่ะนะ






‘อื้อ ไม่บอกหรอก สัญญา



‘ถ้าผิดสัญญา?’



‘ให้เผาศพฉันเลย ไม่ต้องฝัง’







เจย์เด็นยิ้มออกมา คำสัญญาของอีกฝ่ายมีความมั่นคงพอที่จะทำให้เขากล้าพูดความลับนั้นออกไป เพราะสำหรับลิลลี่ที่เคร่งในศาสนายิ่งกว่าใครแล้วน่ะ การที่ไม่ได้ฝังร่างของตัวเองเพื่อรอวันพิพากษาน่ะ เป็นเรื่องที่อีกฝ่ายคงจะยอมไม่ได้แน่ๆ






‘เจย์ชอบคนๆคนนึง’





ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายต่างจากที่เขาคิดไว้ค่อนข้างเยอะ เจย์เด็นคิดว่าพี่สาวตัวเองจะต้องโวยวายออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้น เพราะทุกคนในบ้านน่ะต่างห่วงเขายิ่งกว่าอะไรดี– แต่ลูกชายคนเดียวของบ้านก็นึกขึ้นมาได้ว่าลิลลี่น่ะ มักจะทำอะไรที่แตกต่างจากคนอื่นในครอบครัวเสมอ



เดรสสีขาวแทบจะกลืนไปกับผิวเนียน ผมสีบล็อนด์ทองที่ทำให้ใบหน้าสวยดูอ่อนโยนเหมือนทุกวัน



– เครื่องหน้าที่สมบูรณ์แบบกับนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลนิ่งไปราวกับตกในภวังค์ คนเป็นน้องตัดสินใจไม่พูดอะไรต่อ จนกว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรออกมาบ้าง





‘ใครหรอ?’




เจย์เด็นยิ้มออกมา เมื่อคนข้างๆพูดอะไรออกมาซักที หลังจากเพลงแจ๊ซด้านในถูกเล่นไปสามเพลงแล้ว





‘คนที่กำลังจะเล่นเปียโนปิดงานให้ผม :)’



‘งั้นรีบไปกันเถอะ’





ลิลลี่ลุกขึ้นยืนและส่งมือเรียวสวยนั่นมาให้ผมจับ ใบหน้าที่ส่วนหนึ่งถูกบดบังด้วยเงามืด แต่อีกฝั่งกลับถูกขลับด้วยแสงจากดวงจันท์ที่อีกฝ่ายชอบนักหนา รอยยิ้มที่ใครๆต่างก็บอกว่าเต็มไปด้วยความใจดี




‘อื้อ’








พวกเขายิ้มขณะเดินผ่านบรรดาแขกในงาน จนกระทั่งไปถึงตัวเวที เขาพบว่าใครคนนั้นกำลังรออยู่แล้วนักเปียโนที่ดังที่สุดในเมือง คนที่เป็นทั้งจิตรกร นักเขียน และนักเปียโน



คนที่โดดเด่นมากกว่าใครๆ



เจย์เด็นสะกดความประหม่าของตัวเองเอาไว้ เขายื่นมือไปเชคแฮนด์กับคนที่มีนัยน์ตาสีเทาสวยกับผมควันบุหรี่ที่เข้ากับใบหน้าที่มีสัดส่วนทองคำเป็นส่ิงที่ดึงดูดให้ใครหลายคนต่างหมายปองคนๆนี้



ริมฝีปากที่รังสรรค์ผลงานศิลปะมากมาย

มือแกร่งที่วาดเขียนแรงบันดาลใจให้ผู้คนได้ดื่มด่ำไปในห้วงแห่งความฝัน–


มันควรจะเป็นของคนแบบเจย์เด็น




‘Jaeden Fitzherbert’



‘Dyland Byron’



‘ขอบคุณนะครับที่มางานวันเกิดผม ’



‘My pleasure:)’





พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันต่อ เพราะผู้ชายคนนั้นต้องไปเล่นเปียโนให้เขาแล้ว สูทสีเทาเข้มเข้ากันได้ดีกับเปียโนหลังใหญ่ที่พ่อเขาภูมิใจนักหนา เสี้ยวใบหน้าด้านข้างนั่นเป็นราวกับผลงานชิ้นเอกในตัวของมันเอง ผู้คนในงานหยุดทุกอย่างที่ตัวเองกำลังทำอยู่เพื่อเตรียมพร้อมที่จะดื่มด่ำไปกับดนตรีอันสวยงามที่แม้แต่เงินก็ซื้อมันมาไม่ได้




เจย์เด็นยังจำได้ดีว่าครั้งแรกที่เขาได้เข้าไปสัมผัสโลกของอีกฝ่ายผ่านดนตรีน่ะ มันทิ้งตระกอนความประทับใจ – กระตุ้นความฝันที่ลอยฟุ้งไปในอากาศไว้มากขนาดไหน




ใช่ – อีกฝ่ายเป็นคำขอสำหรับวันเกิดอายุสิบห้าปีของเขา

และก็เป็นอีกครั้งที่พ่อของเขาทำให้มันเป็นจริงราวกับเรื่องง่ายๆ







แต่เจย์เด็นในวัยสิบห้าปีไม่เคยรู้เลย


ว่าคำขอของเขาและการให้อะไรใครซักคนกลับไปน่ะ


มันจะกลายเป็นบทลงโทษที่แสนสาหัสได้–

บทลงโทษที่ทำให้เขาค้นพบว่าตัวตนของเขาเป็นเหมือนร่องลึกในมหาสมุทร







เพราะหลังจากนั้นอีกสามเดือน ในตอนที่ตระกูล Fitzherbert กับตระกูล Byron กำลังรับประทานอาหารค่ำด้วยกัน





ลิลลี่ก็ได้ขออะไรบางอย่างเป็นครั้งแรก

– เป็นของขวัญวันเกิดในวัยสิบแปดปี




อะไรบางอย่างที่ทำให้เจย์เด็นหมดศรัทธาในคำว่าพี่น้อง สัญญา และความเชื่อใจ



‘นี่ก็ถึงเวลาแล้วนะลิลลี่’




ทุกคนรู้ดีว่าประโยคที่คนเป็นพ่อพูดหมายความว่าอะไร ผู้หญิงอายุสิบแปด – โดยเฉพาะผู้หญิงในตระกูลอันสูงศักดิ์น่ะ มันคือวัยสำหรับการออกเรือน





‘มีใครในใจแล้วหรือยังล่ะ?’





เจย์เด็นเงยหน้าขึ้นมาจากเสต็กเนื้อวัวชั้นดีตรงหน้า เขาเงยหน้าขึ้นไปสบตาพี่สาวคนเดียวของตน และวินาทีนั้นเด็กชายก็ตระหนักได้ว่ามันมีอะไรผิดปกติ –






‘มีแล้วค่ะ’






ลิลลี่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาด้วยสายตาที่อีกฝ่ายไม่เคยทำมาก่อน มันเต็มไปด้วยความรัก ชัง อิจฉา และเย้ยหยัน





‘ใครคือผู้โชคดีคนนั้นกันนะ?’






เสียงผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งกลั้วหัวเราะกันอย่างอารมณ์ดี











‘ดีแลนด์ค่ะ’



‘...’



‘ดีแลนด์ ไบรอน’






นั่นเป็นครั้งแรกจริงๆ

ที่เจย์เด็น ฟิทซ์เฮอร์เบิทเกลียดความสามารถของพ่อตัวเอง



ความสามารถที่ทำให้ทุกคำขอเป็นจริงได้






และมันก็เป็นครั้งแรกที่เจย์เด็นเรียนรู้ที่จะเกลียดใครบางคน






ในขณะเดียวกันเขาก็พึ่งตระหนักได้ว่าการรักใครอย่างสุดหัวใจมันเป็นยังไง


















*
















“กลับมาแล้วหรอ?”




เสียงเปียโนหยุดลงทันทีที่เจย์เด็นเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาส่งยิ้มหวานให้อีกฝ่าย ขณะที่ถอดเสื้อสูทของโรงเรียนประจำชื่อดังออกด้วยความหงุดหงิด




“พี่มาค้างหรอ?”




ถามไปราวกับไม่ได้ต้องการคำตอบ ร่างโปร่งทิ้งตัวลงนั่งข้างๆคนตัวโตกว่า มือเรียวไล้ไปตามแป้นเปียโนอย่างไร้อารมณ์




“อื้อ วันนี้วันเกิดคุณเซ็พทิมัสนี่นา"




เด็กนักเรียนเกรด13 พยักหน้า – วันนี้เป็นวันเกิดคุณพ่อ นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องนั่งรถไฟจากnear Winsor กลับมาที่ยอร์ค การกลับบ้านในช่วงที่กำลังจะสอบปฏิิบัติไม่ใช่เรื่องดีเสียเท่าไหร่




“แล้วนี่เจย์จะอยู่บ้านกี่วัน"


“ผมจะกลับวันอาทิตย์ตอนเช้า"


“งั้นไปพร้อมพี่ไหม"


“ผมซื้อตั๋วแล้ว"


“ก็ทิ้งไปซี่ – น่า พี่ไม่มีเพื่อนนั่งไปด้วย"





เจย์เด็นยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก 

       การได้สนิทกับคนที่เป็นรักแรกน่ะไม่ใช่เรื่องดีต่อหัวใจซักเท่าไหร่หรอก






“ผมพึ่งรู้ว่าพี่เขยเป็นคนขี้เหงาขนาดนี้"





โดยเฉพาะการที่รักแรกของคุณคือพี่เขย – สามีของพี่สาวแท้ๆของตัวเองน่ะนะ

มันไม่ดีต่อหัวใจ จนเขาต้องทำลายมันทิ้งไป



มองข้ามทุกอย่างที่เคยเชื่อ และเกือบจะเชื่อ





“ไปส่งให้ถึงหน้ารั้วโรงเรียนเลยนะครับ คุณไบรอน"



เขาจึงทำลายทุกกฏเกณฑ์ เพื่อที่จะสร้างมันขึ้นมาใหม่




“แน่นอนครับ คุณฟิทซ์เฮอร์เบิท"




ทั้งหัวใจดวงใหม่ และศีลธรรมที่สร้างขึ้นมาเพื่อตัวเจย์เด็นเท่านั้น



“แล้วที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง"



“ก็ดีฮะ ทุกคนตลก แต่ผมเหนื่อยกับการบ้านบางวิชามากๆ"



“หืมม วิชาอะไรล่ะ? มีวิชาที่ทำให้คุณฟิทซ์เฮอร์เบิทปวดหัวได้ด้วยหรอ"



“มีซี่ ผมชอบเรียนวรณกรรมนะ – "



“แต่?”



“ผมไม่เข้าใจงานเขียนของคุณทวดพี่เลยอ่ะ"





ดีแลนด์หัวเราะเมื่อพบว่าคนเป็นน้องมุ่ยหน้า คว่ำปากลงประท้วง อีกฝ่ายคงจะเหลืออดกับมันจริงๆนั่นแหละ





“โอ้ – มาสิ พี่มีเวลาสอนเราทั้งบ่ายเลย"





เจย์เด็นยิ้ม – เขาไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ว่ามันจะเหมือนรอยยิ้มของลิลลี่ในวันนั้นไหม





“ผมต้องสอบโซนาต้าของโมซาร์ทด้วย"







เจย์เด็นรักลิลลี่

และเพราะแบบนั้นเจย์เด็นในวัยสิบแปดปีจะไม่ปล่อยให้ลิลลี่เป็นคนเดียวที่ไม่สามารถพบกับพระเจ้าในวันพิพากษาได้







“Anything for you, boy :)”




เขายินดีเหลือเกินที่จะตกนรกไปพร้อมกับพี่สาวของตัวเอง :)












เสียงพูดคุยดังขึ้นตลอดระยะเวลาการทานอาหารค่ำ คุณพ่อไม่ได้จัดงานวันเกิดตัวเองอย่างยิ่งใหญ่แบบที่จัดให้เจย์เด็น คุณไบรอนบอกว่าไม่รู้จะฉลองให้การแก่ขึ้นของตัวเองแบบยิ่งใหญ่ทำไม เพราะแบบนั้นมันจึงเป็นงานวันเกิดที่มีอาหารวางเต็มโต๊ะยาว และคนสนิทไม่กี่คน


เขามองคนสองตระกูลที่เปลี่ยนมาสนิทกันเพราะการเกี่ยวดองของลูกสาวและลูกชายตัวเองด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม – และนั่นคงทำให้ลิลลี่ที่น่าสงสารเสียใจอยู่ไม่น้อย อีกฝ่ายคงคาดหวังว่าจะให้เขากลายเป็นคนเก็บตัว ไม่ยิ้มแย้ม หรือต่อต้านสังคมอะไรแบบนั้น




แต่เจย์เด็นจะทำแบบนั้นไปทำไม ในเมื่อเขามีทุกอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นไม่มีอยู่แล้ว จริงๆเขาก็พึ่งมาคิดได้ว่าทำไมพี่สาวตัวเองถึงเกลียดเขาถึงขนาดยอมเอาอิสรภาพน้อยๆที่ตัวเองมีอยู่ไปให้คนแปลกหน้าที่พึ่งเคยเจอกันเพียงครั้งเดียว– ทอดทิ้งรักแรกของตัวเองที่ยังทำได้เพียงแค่ฝันถึง





ทั้งๆที่่ตัวเองก็แทบไม่มีสิทธิ์อะไรเป็นของตัวเองอยู่แล้ว

ทั้งๆที่เจย์เด็นเคยชอบและมองลิลลี่ด้วยความรักมาตลอดสิบห้าปี

ทั้งๆที่พวกเขาก็เคยมีช่วงเวลาที่ดีและสนิทกันมากขนาดนั้นแท้ๆ





ลิลลี่ที่น่าสงสาร

อีกฝ่ายน่าจะรู้ว่าแค่การแต่งงาน หรือหลับนอน กับคนๆนั้นน่ะ –




ไม่สามารถหยุดน้องชายของตัวเองได้หรอก


ตรงกันข้ามอีกฝ่ายกลับทำให้มันง่ายขึ้นไปอีก–




ลิลลี่คนโง่ที่ไม่สะกิดใจเลยว่าเจย์เด็นยังไม่ยอมแพ้






“เจย์เด็น แล้วที่โรงเรียนโอเคใช่ไหม?”


“โอเคครับ กิจกรรมที่ได้ทำก็สนุกมากๆเลยครับ"




ร่างโปร่งหันไปส่งยิ้มให้คุณไบรอน ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้ดีแลนด์ ผู้ใหญ่ที่เห็นภาพนั้นต่างก็หัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู




“ถ้าอยากได้อะไรก็บอกน้าได้นะ พี่ชายน้าเป็นผอ.โรงเรียน"



“ขอบคุณครับ คุณไบรอน:)”



“ดีแลนด์"



“ครับ คุณฟิทซ์เฮอร์เบิท"



“เจย์เด็นจะกลับไปพร้อมคุณใช่ไหม?”



“ใช่ครับ ผมจะดูแลเจย์เด็นให้ดีที่สุดครับ"



“อาไม่ได้เป็นห่วงเรื่องนั้น แต่ช่วงที่เราเข้า near Winsorอาฝากเข้าไปดู – "



“ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะครับ คุณพ่อ!”




เจ้าตัวดีโวยวายออกมาเมื่อเขาพอจะเดาได้ว่าพ่อตัวเองกำลังจะพูดอะไรออกมา




“พ่อกลัวเราจะแอบซุกสาวที่ไหนไว้ต่างหาก"



“พ่อส่งผมไปโรงเรียนประจำชายล้วนขนาดนั้นยังห่วงจะห่วงอะไรอีก – "



“พ่อเชื่อในฝีมือเราไง ฮ่าๆ"




พอจบประโยคทุกคนก็หัวเราะออกมาอย่างพร้อมกัน รวมถึงผู้หญิงคนนั้นที่สนุกไปกับมันจนหลงลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยทำอะไรไว้ในทั้งในอดีตและปัจจุบัน



“พ่อก็รู้ว่าผมเก่งอยู่แล้ว – เรื่องทำให้คนตกหลุมรักเนี่ย:)”





ไม่เป็นไรหรอก จะลืมก็ลืมไปเถอะ





“เก่งจริงๆนั่นแหละครับ ฮ่ะๆ"



“แหมมม คุณดีแลนด์ก็ใช่ย่อยนะครับ"




เพราะเจย์เด็นจะทำให้อีกฝ่ายจดจำมันไปจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตเลยล่ะ












*











พวกเขาออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืดก่อนที่คนในบ้านจะตื่นเสียอีก มันเป็นความต้องการของเจย์เด็นเอง เขารู้ว่าถ้ารอให้ทุกคนตื่น พวกเขาต้องเสียเวลาล่ำลากันไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมงแน่ๆ และตัวเขาเองก็ไม่อยากจะเข้าโรงเรียนหลังเวลาทานข้าวเย็นเสียเท่าไหร่


รถคันสีแดงขับมาถึงเมือง near Winsorในตอนบ่าย พวกเขาเลือกที่จะทานอาหารเที่ยงง่ายๆที่ร้านประจำของเจย์เด็น การพูดคุยกับคนตรงหน้าเป็นสิ่งที่เขาชอบพอๆกับการเสพผลงานของดีแลนด์– ทั้งภาพวาด ดนตรี และหนังสือของอีกฝ่าย




“จะเข้าโรงเรียนเลยหรือเปล่า?”


“ถึง Eton จะเป็นโรงเรียนที่ดี แต่ผมก็ไม่ได้โหยหาที่นั่นตลอดเวลานะ"


“จะพูดยาวๆทำไมล่ะ"


“ก็ผมอยากบ่นอ่ะ"


“ฮ่าๆ ได้ครับคุณชาย งั้นไปนั่งเล่นที่ห้องพี่ก่อนไหม"


“นอนเลยได้ไหม ง่วงอ่ะ"





ดีแลนด์มองภาพของคนที่อายุน้อยกว่าตัวเองเกือบสิบปีพลางหัวเราะไปด้วย อีกฝ่ายยังคงเป็นแหล่งพลังงานของทุกคนเหมือนครั้งแรกที่เขารู้จัก



“As you like it, Jaeden :)”











นักเรียนเกรดสิบสามทิ้งตัวลงบนเตียงสีขาวทันทีที่พวกเขาเข้ามาถึงห้องของดีแลนด์ โรงแรมหรูที่อีกฝ่ายมาพักบ่อยจนซื้อห้องทิ้งไว้แล้ว เจ้าของผมสีบลอนด์สวยวางคางไว้กับผืนเตียง ท้องฟ้าวันนี้มันสวยกว่าทุกวัน



และนั่นทำให้เขาตัดสินใจหนึ่งในสิ่งที่เขาวางแผนมาตลอดสามปี





“นี่ ดีแลนด์"


“หืม?”


“มานี่หน่อยสิ"





คนอายุมากกว่าเดินมาหาอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย เขาทิ้งตัวลงบนบนเตียงด้วยความเหนื่อย การขับรถทางไกลทำให้ดีแลนด์ต้องใช้พลังมากกว่าปกติ แต่เขาก็ยอมแลกมันกับความเป็นส่วนตัวที่จะได้รับ เมื่อเทียบกับการเดินทางโดยการขนส่งสาธารณะ




“แปลกเนอะ"



“อื้อ"



“ทั้งๆที่เราพึ่งรู้จักกันได้ไม่นาน และพี่ก็อายุห่างกับเราตั้งเยอะ แต่พวกเรากลับสนิทกันขนาดนี้"



“อาจเป็นเพราะว่าพี่เป็นพี่เขย"



“สาบานกับพระเจ้าว่ามันเป็นเหตุผลได้ด้วย?”



เพราะว่าพี่น้องมักจะชอบอะไรเหมือนๆกันไง– พวกเราเลยเข้ากันได้เร็ว"



“งั้นหรอ"



“อื้อ"



“มันน่าตลกนะ ที่พี่รู้สึกว่ารู้จักเราดีกว่าลิลลี่อีก– "





ดีแลนด์หันไปมองใบหน้าด้านข้างของคนที่นอนอยู่ข้างๆ สันจมูกที่มีรอยกระเรียงตัวสวยต้องแสงแดดที่ตกกระทบลงมา–

มันต้องแสงและหยอกล้อกันอย่างสวยงามจนทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์




“แล้วพี่อยากรู้จักเจย์เด็นมากกว่านี้ไหมล่ะ?”




นัยน์ตาสีเทาของดีแลนด์สบเข้ากับนัยน์ตาสีฟ้าสวยของเจย์เด็น มันสวยงามแต่ลึกลับเหมือนกับก้นมหาสมุทรที่เต็มไปด้วยความลึกลับ น่าพิศวง



มันน่าตลกที่มนุษยชาติสามารถพาตัวเองไปยังสถานที่ต่างๆในจักรวาลได้ แต่กลับไม่มีใครเคยเข้าไปสำรวจในก้นบึ้งของมหาสมุทร– ทั้งๆที่น้ำเป็นองค์ประกอบสำคัญที่สร้างโลกขึ้นมาและมันปรากฏอยู่ในทุกทวีปบนโลกใบนี้




นั่นอาจเป็นเพราะแรงกดอากาศ ความมืด ความหวาดกลัว

หรืออาจจะเป็นเพราะมันสะท้อนก้นบึงในจิตใจของมนุษย์ได้ดี



พวกเขาจึงกลัวที่จะรับรู้ถึงความจริงภายใต้สิ่งที่ถูกซ่อนเอาไว้อย่างลึกที่สุด





“แบบไหนล่ะ?”







เจ้าของผมสีควันบุหรี่ส่งนิ้วเข้าไปสัมผัสข้อมือเล็กๆของคนที่นอนอยู่ข้างๆ ดีแลนด์ยิ้มออกมาเมื่ออีกฝ่ายเปลี่ยนมาประสานมือกับเขาแทน พวกเราปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไม่รีบร้อน



ปล่อยให้ศีลธรรมที่ควรมีลอยไปกับสายลมของฤดูหนาว






Sigmund Freud เคยกล่าวไว้ว่าสิ่งที่ขับเคลื่อนตัวของมนุษย์น่ะมีอยู่สองอย่าง–



เซ็กซ์ และ ความตาย



ทั้งสองอย่างเป็นขั้วตรงกันข้ามที่ผลักดันกันและกัน





เพราะงั้นเราจะสนใจสิ่งที่ไม่ได้สำคัญอย่าง ศีลธรรม ประเพณีที่จับต้องไม่ได้ไปทำไมกัน?


ในเมื่อมันยังมีสองสิ่งที่เราสามารถสััมผัสและรับรู้ถึงตัวตนมันได้–





ถึงจะรู้ดีว่าการชอบเพศเดียวกันในสหราชอาณาจักรตอนนี้มันหมายความว่าอะไร

เขารู้ดีถึงโทษที่จะตามมา– ทางเลือกระหว่างการยอมเข้าเคมีบำบัดหรือความตาย







“ดีแลนด์ ไบรอน"







เสียงของเจย์เด็น– เสียงอันไพเราะกว่าทุกเสียงดนตรีที่เขาเคยได้ยิน มันงดงามกว่าบทกวีบทไหนๆความงามที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ เป็นทั้งแรงกดดันและพลังผลักดันให้ดีแลนด์เลือกที่จะเดินสวนทางกับกระแสสังคม






“ว่าไง เจย์เด็น ฟิทซ์เฮอร์เบิท"






ร่างหนายิ้มออกมาเมื่อพบว่าเด็กคนนั้นถอดเสื้อโค้ทลายตารางออกเหลือเพียงแค่เสื้อสีขาวที่ปักลูกไม้ตรงปกเสื้อ ผิวสีขาวซีดที่เข้ากันได้ดีกับเสื้อผ้าทุกแบบ กับกางเกงสีแดงกำมะหยี่ที่ดูลื่นมือชวนให้เข้าไปจับต้องซักครา






“อยากมาเล่นเปียโน...”






“….”






“บนตัวผมบ้างหรือเปล่า?”










จริงๆแล้วใจกลางมหาสมุทรนั่น–


อาจเป็นคำนิยามที่ดีที่สุดสำหรับตัวตนจริงๆของเจย์เด็น ฟิทซ์เฮอร์เบิท และดีแลนด์ ไบรอนก็ได้









“อ่า...”



“...”



“สงสัยพี่คงต้องลองจูนเสียงเปียโนก่อนละมั้ง"














TBC





Please comment or tag #SFaMilRaindrops







Talk: ขอให้ทุ๊กกคลเอามือปิดปากละ scream ว่า “How scandalous!”

รู้สึกผิดบาปมาก แต่กะอยากให้ทุกคนมาสครีมค.ผิดบาปนี้ด้วยกัลลล

มาเป็นกำลังใจให้เราแต่งตอนที่เหลือที่เผ็ชช(กว่าตอนนี้x10)ได้ในเร็ววัน ;___;


ปล. รร.มัธยมของอังกฤษจะมีถึงเกรด13 ค่ะ แล้วมหาลัยจะเรียนแค่สามปีแทนคับบ

ปล2. ขอให้พกทิชชู่และยาดม เพื่อเดินทางสู่คุกอันเวิ้งว้างในตอนหน้าไปด้วยกัลนะคะ ._________.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

621 ความคิดเห็น

  1. #467 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 14:26
    เป็นความบาปที่ฟินมาก น้องเจย์เด็นได้เอาคืนลิลี่จนแสนสาหัสแน่ แต่งงานกับดีแลนด์ยิ่งเข้าทางเลย ได้ใกล้ชิดกันมากกว่าเดิมแน่และตอนนี้ก็กำลังใกล้ชิดจริงๆ 5555555
    #467
    0
  2. #429 ciavaai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 22:12
    แซ่บมากแม่
    #429
    0
  3. #411 pairsu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 11:14
    แซ่บเว่อ
    #411
    0
  4. #230 peppermm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 21:06
    กี๊ดดดดด นุ้งเจย์เด็นน คือลิลลี่คิดผิดมากจริงๆที่แต่งงานกับคุณดีแลนด์ คือยิ่งทำให้สองคนนี้ใกล้ชิดกันได้มากขึ้นอีกก ฮื่อออ และคุณดีแลนด์ก็แบบไม่ทนอะ ผิดบาปไปด้วยกัน ฮรึกกก ;-;
    #230
    0
  5. #187 mhpk_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 09:59
    ร่วมลงชื่อสนับสนุนการผิดศีลธรรมได้ที่ใต้โพสต์นี้ ㅡ ลงชื่อ 5555555
    #187
    0
  6. #167 TROUBLEKIDK (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 16:23
    มั่ยไหว คุณดีแลน อะโหน้ำตาจะไหล มีหนังมั้ยคะ5555555555 ขอไปดูเลยได้มั้ย ชอบหยบกยดจำำยำส โหย ทำไมคุณเขาหล่องี้อะ เราไม่กล้าอ่านละ เขิน มันทุ้มอยู่ในใจ;-;
    #167
    0
  7. #156 LEE J (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 14:56
    GODDDDDDDDDDDDDDDD โหยยยยยยยยยยยยจูนนนนนนน้บยค่ะพี่
    #156
    0
  8. #155 LEE J (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 14:56
    GODDDDDDDDDDDDDDDD โหยยยยยยยยยยยยจูนนนนนนน้บยค่ะพี่
    #155
    0
  9. #134 ブーム (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 21:58
    God bless us
    Putto tummo sungko
    #134
    0
  10. #133 ブーム (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 21:57
    God bless us
    Putto tummo sungko
    #133
    0
  11. #132 9621DY (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 18:39
    เริ่มสงสัยว่าพี่สาวเจย์เดนเป็นพี่สาวจริงๆรึป่าว คิดว่าดีแลนด์ก็คงสนใจในตัวเจย์เดนเหมือนกันไม่งั้นอะไรๆคงไม่สปาร์คง่ายแบบนี้หรอก
    #132
    0
  12. #131 Taochao (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 12:07
    เจย์เด็นเป็นที่รักของทุกคนจริงๆอะแหละ น้องเคยมีจิตใจบริสุทธิ์(ซึ่งนั่นหมายถึงก่อนจะทำอะไรกับคุณพี่เขย) คือน้องอาจร้ายแบบเด็กซนทั่วๆไปที่มีแต่คนรุมโอ๋ แต่ก็ไม่ทำให้น้องกล้าทำสิ่งนี้หรอก สมัยก่อนเคร่งเรื่องความรักเพศที่สามจะตายไป คนที่จะกล้านั่นคือคิดมาดีแล้ว ซึ่งน้องก็ใช้เวลาตั้งสามปี ก็เลยสงสัยนิดหน่อยว่าทำไมลิลลี่ไม่ตกใจที่น้องชอบผู้ชายกันนะ งุม ส่วนการแต่งระหว่างดีแลนด์กับลิลลี่นี่ก็นอกจากจะอยากเอาชนะน้องแล้ว(มั้ง) มีอย่างอื่นอีกรึเปล่า? อาจจะไม่มีหรือมี แต่นั่นแหละเคมีเจย์เด็นกับดีแลนด์ดีมากเลยอะ ชอบบบบบ ชอบคุณดีแลนด์อะ รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลองง ไม่รู้ว่าดีแลนด์เคยคิดเรื่องน้องสะใภ้รึเปล่า เพราะตอนที่น้องชวน ดูคุณเขาตัดสินใจได้ไม่ยากเย็นเท่าไหร่ เหมือนรอเวลา? แงงงงง้
    ปล.เราชอบโทนเรื่องมากเลยค่ะ ฟิลลิ่งเหมือนมีควันสีเทาลอยรอบๆตัว แต่ก็สัมผัสได้ถึงความเป็นอังกฤษ ชอบงะ ชอบบยบบ ><
    #131
    0
  13. #130 asummernight12 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 22:26
    ฉันชอบ ดีงาม มู้ดแอนโทนเริ่ช เหมาะจะเปนทั้งosและเรื่องยาว
    #130
    0
  14. #129 teddy.soo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 20:13
    จะผิดบาปอะไรเราไม่สนใจแล้วค่าาา น้องเจย์เด็นคือเผ็ชแต่ต้องลองแถมถ้าได้ลองก็คงจะเสพย์ติดไปอีก เราเข้าใจลิลลี่เลยล่ะว่ามันเจ็บปวดแค่ไหนที่ทุกคนรอบตัวต่างก็ชื่นชมแต่น้องชายตัวเอง เจย์เด็นได้ทุกอย่างและได้มากกว่าลิลลี่ด้วยซ้ำ ผู้หญิงมีสิทธิ์มีเสียงไม่เท่าผู้ชายนั่นคือข้อได้เปรียบของเจย์เด็นแต่เพราะเจย์เด็นเป็นผู้ชายก็เลยครอบครองดีแลนด์ที่ตัวเองรักมาตลอดแบบเป็นทางการไม่ได้ ต่างคนต่างเจ็บปวดแต่ลิลลี่คงเจ็บปวดมากกว่าที่สามีตัวเองเลือกน้องชายตัวเองมากกว่าภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย เอ้ออออ ชอบ ชอบทุกอย่างที่มาจากจินตนาการของไรท์ ไม่สิ เราหลงรักงานเขียนของไรท์แล้วล่ะค่ะ ไม่ว่าจะเรื่องไหนก็ตามเราหลงใหลและชอบที่จะอ่านจริงๆ พิมพ์ยาวแล้วอ่ะ แง 5555 ต้องเตรียมทิชชู่กับผ้าให้พร้อมรอตอนต่อไปแล้วค่ะ!
    #129
    0
  15. #128 Mari Nani (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 16:57
    อ่านหลายๆรอบแล้วก็สะดุดใจว่าเอ๊ะ หรือว่าลิลลี่แต่งกับดีแลนด์เพื่อให้น้องได้ใกล้ เพราะรู้ว่าสังคมในสมัยนั้นยังไม่ยอมรับ เพราะนางดูเป็นคนน่าสงสารนะ ด้วยความเป็นผู้หญิง อิสระก็ได้ไม่เท่าน้องแถมยังติดเงียบไม่ร่าเริงเหมือนน้องอีก ดอกไม้ที่เติบโตในกล่องแก้วแท้ๆเลย เพราะลิลลี่ดูเป็นคนเดาใจยาก แล้วทั้งที่ตัวเองเลือกคนที่ตัวเองรักได้แต่ก็ไม่เลือกก็ยิ่งน่าคิดอีก ลิลลี่จะเกลียดเจเด้นขนาดนั้นเลยเหรอ หรือจริงๆมีอะไรมากกว่านั้น

    เราชอบมู้ดโทนของเรื่องมากเลยค่ะ จริงๆมันเข้ากับเพลงมาก ซึ่งเราหวีดสไตล์แบบนี้สุดๆ มันเข้ากับแจอะค่ะ ดูใสบริสุทธิ์แต่ก็น่าทำลาย น่าดำดิ่ง ชอบการเปรียบเปรยในเรื่องมากๆ ดูท่าแล้วน่าจะมีตอนต่อ รอนะคะ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆค่ะ
    #128
    0
  16. #127 lazyfonn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 12:58
    ชอบมากเลยค่ะ อธิบายไม่ถุก แต่ชอบในอารมณ์ของเรื่องมากๆ ติดตามนะคะ
    #127
    0
  17. #125 แครอทของคุณโด (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 13:07
    ความขี้อิจฉาของคนนี่เหมือนไฟนรกเลยนะ เลือกทำในสิ่งโง่ไปเพื่ออะไรก็ไม่รู้

    เราเดานะ ว่าผู้ชายที่ลิลลี่หลงรัก เขาเองก็รักเจย์เด็นเหมือนกัน เพราะเป็นเด็กที่ใครๆก็หลงรักได้ทุกอย่างมาง่ายดายพี่สาวถึงมีไฟริษยาในใจ เราแบบ สงสารน้องสงสารคุณดีแลนด์ด้วย แต่แบบนี้มันอาจจะดีกว่าก็ได้เพราะถ้าทั้งสองคบคบรักแบบคู่รักปกติ สังคมในยุคนั้นอาจไม่ยอมรับและจับทั้งสองแยกออกจากกัน แบบนี้มันคงดีซะกว่าเพราะลิลลี่เป็นเหมือนฉากบังให้ ตลกดีอยากทำให้น้องเจ็บปวดแต่กลับโดนหักหลังกลับบาปล้างด้วยบาป เหมือนคนโง่เลยนะ เราชอบช่วงเวลาระหว่างดีแลนด์กับเจย์เด็นมากค่ะมันฟุ้งๆฝันๆ อบอุ่นเหมือนแสงตอนเช้าตัดหมอกบางๆ หวังว่าทั้งคู่จะไม่ต้องเจ็บปวดกับสิ่งที่กำลังจะทำลงไป



    ขอบคุณไรท์นะคะที่เขียนโดแจ เรือลำนี้เป็นเรือที่เราสบายใจค่ะ เราไม่สามารถหวีดน้องแจเคะกับคนอื่นได้แต่เราไว้ใจคุณโดว่าจะดูแลน้องได้อย่างดี อยากชมไรท์อีกอย่างคือเขียนได้กระชับขึ้นนะคะไรท์เก่งขึ้นอ่ะแบบนี้กำลังดีเลย ภาษาสวยๆกระชับๆ ฟีลอังกฤษย้อนยุคก็เขียนได้ดีเลยค่ะ
    #125
    0
  18. #124 พหค` (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 12:14
    เผ็ชจริงๆค่ะ;__; ลิลลี่คงคิดว่าทำแบบนี้คือการเอาชนะน้องได้แล้วจริงๆ ฉากที่ลิลลี่หัวเราะไปด้วยตอนกินข้าวเราแอบคิดว่าต้องเสียใจเหมือนกันที่เลือกทำแบบนี้เพราะทั้งหักหลังน้องทั้งรักแรกของตัวเอง อยากรู้ว่ามันมีอะไรมากกว่านั้นไหมทำไมลิลลี่ถึงทำแบบนี้ หรืออาจจะเพราะแค่น้อยใจที่ตัวเองไม่ได้รับความสนใจจากคนอื่นมากเท่าเจย์เป็นความรู้สึกลึกๆที่คิดว่าน้องตัวเองได้มากกว่ามีมากกว่า ทั้งๆที่ตอนแรกดูเหมือนจะเป็นคนเดียวด้วยซ้ำที่เข้าใจ เจย์ก็เกือบจะเสียหลักเพราะไว้ใจลิลลี่ถึงกับยอมบอกความลับของตัวเองที่รู้อยู่แล้วว่ามันผิด แต่เราชอบความคิดของน้องตรงผิดแล้วไงใครแคร์มาก จะเล่นแบบนี้ใช่ไหมก็เอาดิ เหมือนน้องเกิดมาเพื่อชนะ แต่ไม่ได้ต้องการเอาชนะพี่ตัวเองอยู่แล้วตั้งแต่ต้น แต่เรื่องหัวใจมันก็อีกเรื่องอ่ะเนอะ ดีแลนด์นี่ต้องมีซัมติงกับน้องอยู่แล้วแน่ๆถึงคล้อยตามไปด้วย แต่ตอนที่พูดถึงความผิดที่จะตามมาเกี่ยวกับเรื่องเคมีบำบัดกับความตายอันนี้เราหดหู่จังค่ะ อยากรู้ว่าเค้าทั้งสองคนจะทำยังไงกับความสัมพันธ์แบบนี้ ถ้ามันจะพีคเพราะลิลลี่อีกครั้งนี่คงพัง กลัวใจ แถมตรงที่บอกว่าพี่น้องจะชอบอะไรเหมือนกันนี่ เราโอ้โหเบาๆ ทำตัวหนาแบบนี้จะพีคอะไรใช่ไหม รู้สึกคิดเยอะจังเลย555555555555555 เดาอะไรไม่ได้เลยว่าเรื่องจะเป็นแบบไหนต่อ แต่ถึงจะจบยังไงเรื่องจะดำเนินไปแบบไหนก็ประทับใจทุกตัวอักษรเลยค่ะ ไม่ค่อยได้เม้นอะไรยาวๆเท่าไหร่ฮือออ แต่ชอบมากชอบบรรยากาศในเรื่องมาก ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะตัวเอง เป็นกำลังใจเสมอ <3
    #124
    0
  19. #123 bellbellb (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 06:31
    ยอมมมม น้องแบบ ไม่ยอมเป็นเหยื่อของเธอหรอกนะลิลลี่ ฮืออออออ แซ่บมาก ไปค่ะ บาปไปด้วยกันนี่แหละลูกกก
    #123
    0
  20. #122 ₩₩₩💛 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 23:44
    Oh my god....... ได้แต่อุทานแล้วก็กุมหัวใจ ..... ฮืออ ภาษาสวยมากอีกแล้วค่ะ คอนเวอเซชั่นก็มีกิมมิคตลอดเลย
    ประทับใจท่ากๆ Poetic Beaty ของนุ้งนี่ทำพิษมาก จองตั๋วทัวร์นรกกันเป็นแถวเลย แง ไปค่ะไปกัน 555555 
    ลิลลี่ไม่น่าทำแบบนี้กับน้องก่อนเลย ตอนแรกน้องก็รักพี่ลิลลี่อยู่ของน้องดีๆ ไปปลุกดาร์กไซด์มาเสียอย่างงั้น ; _ ; 
    ตามสถานการณ์พี่ลิลลี่คงอิจฉาน้องมาก ไม่งั้นมันต้องใจร้ายใส่กันขนาดนี้เลยหรอ ตัวเองก็เสียใจ
    เหมือนคำถามวันเกิดน้องวันนั้นเป็นเหมือนหนทางเดียวที่ลิลลี่จะทำให้น้องเสียใจได้เลย แล้วลิลลี่ก็ทำ เสียใจแทนน้องง
    ร้ายก่อน เจอนุ้งเผ็ชๆเลยเป็นไงล่ะทีนี้ ฮรุกกก ถนัดนักทำให้คนหลงเนี่ย คุณดีแลนก็เล่นด้วย สุดไปเลยค่าาาาา 

    #122
    0
  21. #121 #AAZ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 22:14
    ทำไมลิลลี่ทำแบบนี้ เสียใจจจ
    #121
    0
  22. #119 wuingpcx (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 21:00
    เผ่สๆ ทีแรกไม่คิดว่าลิลลี่จะร้ายอะ ก็ดูเข้าใจน้องชายดี แต่น้องก็ร้ายเด้อ ละถึงน้องจะเข้าหาฝ่ายเดียวมันก็ไม่เป็นอะไรอยู่ดีถ้าอีกฝ่ายไม่เล่นด้วย แต่คุณดีแลนนี่สิ เหมือนรอเวลานี้อยู่เลย เคยดูหนังอังกฤษที่เหตุการณ์เกิดในสมัยก่อน เหมือนรักร่วมเพศจะผิดกฎหมายใช่มั้ยคะ? ถ้างั้นเรื่องจะเป็นยังไงกันนะถ้าอยู่อย่างนี้ต่อไป เหมือนจะผิดหลายกระทงด้วย ฮือ ถึงันจะผิดแต่กลับไม่รู้สึกว่ามันผิดเลย ทำไมกันนะ เผ่สๆแซ่บๆกับพี่เขยแบบยอม ฮือออ ชอบมากเลยค่ะ ;-;
    #119
    0