[os/sf] a Million Raindrops - NCT's DoJae

ตอนที่ 12 : [sf] When the Wind Blows Back I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    9 พ.ย. 60

[sf] When the Wind Blows Back I

Doyoung x Jaehyun






















#SFaMilRaindrops

*AU : Omegaverse


9,511 words


BG Music : Ariana Grande - Into you

https://www.youtube.com/watch?v=1ekZEVeXwek









































The thing I’m most afraid of is me.

Of not knowing what I’m going to do.

Of not knowing what I’m doing right now.

Haruki Murakami

















*

















Tokyo, Japan






‘HanuelSora’ ที่แปลว่า 'ท้องฟ้า' ในภาษาญี่ปุ่นและเกาหลี คือชื่อโรงเรียนนานาชาติสำหรับชนชั้นสูงที่ถูกก่อตั้งร่วมกันโดยต้นตระกูลโทโมฮิสะ ต้นตระกูลของซามูไรที่ได้รับเกียรติในการปกป้องจักรพรรดิญี่ปุ่น และชาวเกาหลีที่ว่ากันว่ามีเชื้อสายจากพระเจ้าเซจง ดังนั้นตัวโรงเรียนจึงถูกตั้งไว้ทั้งที่ประเทศญี่ปุ่นและประเทศเกาหลีใต้

แต่สิ่งที่เหมือนกันของทั้งสองแห่งคือ 'ต้นซากุระร้อยปี' ที่ถูกปลูกขึ้นพร้อมๆกันเป็นดั่งสัญญาใจของคุณโทโมฮิสะและคุณคิม ทั้งนี้ตัวรั้วโรงเรียนจะมีดอกซากุระปลูกคู่ไปด้วย แม้ว่าดอกซากุระทั้งสองที่จะออกดอกไม่พร้อมกัน แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่ 'คาบเกี่ยวกัน’





อ่า.. แต่สิ่งที่ทำให้โรงเรียนแห่งนี้แตกต่างจากโรงเรียนทั่วไปคือ

พวกเขาไม่ได้แบ่งตึกเรียนเป็นสามตึก ไม่มีการแยกชนชั้นใดๆ



เพราะผู้ดีที่แท้จริง จะต้อง 'อดกลั้น’ กับความต้องการทางอารมณ์ของตนได้

และเพราะแบบนั้นในหนึ่งห้องเรียนจึงมีทั้ง 'อัลฟ่า’ ‘เบต้า’ และ ‘โอเมก้า’ อยู่ร่วมกันได้




โรงเรียนที่มีระบบการจัดลำดับชั้นที่ถอดแบบมาจากสังคมภายนอก- สังคมที่แบ่งชนชั้นของผู้คนตาม 'ระดับความสามารถในการปกป้องตัวเอง' และมันก็เป็นตลกร้ายที่ความสามารถเหล่านั้นถูกกำหนดมาตั้งแต่ตอนที่เราเกิด



นั่นหมายความว่ามันจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ความแข็งแกร่งเหล่านั้นเรียงลำดับจาก 'อัลฟ่า' ที่เปรียบเสมือนราชา เป็นผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุด 'เบต้า' ชนชั้นกลางที่ไม่ได้มีอำจาจเหนือไปกว่าใคร แต่ก็มีสิทธิ์ในตัวตนของตัวเอง



แตกต่างจาก 'โอเมก้า' ที่ต้องระวังตัวในทุกย่างก้าว ทุกลมหายใจเข้าและออก เพราะครั้งหนึ่งที่ 'โอเมก้า' ถูกกัดโดย 'อัลฟ่า' พวกเขาต้องกลายเป็นเหมือนทาสที่ซื่อสัตย์ต่ออัลฟ่าคนนั้น ไม่มีสิทธิ์เป็นของใครได้อีก



ในขณะที่อัลฟ่าจะมีโอเมก้าอีกกี่คนก็ได้ ..




การเลือกคู่ครองของโอเมก้านั้นมันก็เหมือนกับการเล่น Russian Roulette คุณอาจจะมีคนที่ดีกว่าอีกเจ็ดคนรออยู่ แต่ใครจะรู้ว่าสุดท้ายเราอาจจะเลือกจบชีวิตตัวเองเพราะเชื่อในหนึ่งคนที่ไม่ได้รักคุณจริง



อ่า.. แต่บางทีเขาอาจจะรักคุณจริง

เพียงแค่ความรักนั้นมันมีวันหมดอายุก็เป็นได้ :)











จองยุนโอเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกับใบหน้าที่เชิดขึ้นอย่างทุกวัน มันไม่มีเหตุผลให้เขาต้องส่งยิ้มให้ใครทั้งนั้น ในเมื่อเขาเป็นถึงหนึ่งในคนที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโรงเรียน เป็นอัลฟ่าที่เกิดจากตระกูลที่มีแต่อัลฟ่า- ตั้งแต่ต้นตระกูลจนกระทั่งถึงรุ่นเขา



จองยุนโอมีใบหน้าที่หล่อเหลา แต่ทว่ากลับสวยในตัวของมันเอง เพราะแบบนั้นจึงมีทั้งโอเมก้าผู้หญิงและผู้ชายต่างพยายามเข้าหาร่างโปร่ง ส่วนพวกอัลฟ่าด้วยกันน่ะ ไม่มีใครคิดจะมาแหย๋มเขาเท่าไหร่หรอกนะ


พวกคนที่มาเกาะแกเขาน่ะ ก็เหมือนพวกแมลงวันที่เอาแต่ส่งเสียงน่ารำคาญนั่นแหละ




เพราะยุนโอน่ะมีคนที่สนใจอยู่แล้ว และคนๆนั้นก็มีความสูงส่งและคู่ควรกับอัลฟ่าแบบเขาท่ีสุด-



คังซึลกิ :)






และวันนี้ในตอนที่เข็มนาฬิกาชี้เลข 12- วันที่เขาอายุครบ 18 ปี

จองยุนโอจะสารภาพรักกับคังซึลกิ :)














คฤหาสน์หลังใหญ่ถูกจัดแต่งด้วยดอกลิลลี่และต้นไม้ ตัวบ้านถูกเนรมิตรให้เป็นเหมือนป่าขนาดย่อม คอกเทลหลากสีนั้นสร้างความรื่นเริงให้ใครหลายคนที่ได้ลิ้มรสมัน ทั้งอาหารจากภัตตาคารชื่อดัง ปิดท้ายด้วยขนมหวานจากโรงแรมที่ดังที่สุดในเมืองหลวงแห่งนี้



งานปาร์ตี้วันเกิดของยุนโอค่อนข้างยิ่งใหญ่ ถ้าเทียบกับอายุของเขากับแขกแต่ละคนในงานล่ะก็นะ อัลฟ่าและโอเมก้าจากตระกูลอันเก่าแก่ต่างก็ทยอยเข้างาน ถึงจะไม่ได้รู้จักแขกส่วนใหญ่เป็นการส่วนตัว แต่ก็เป็นผู้คนที่เขาเห็นหน้าผ่านงานสังคมมาบ่อยๆเหมือนกัน




“Happy Birth Day, Jaehyun :)”




เสียงทุ้มๆกับสำเนียงภาษาอังกฤษแบบอเมริกันของจอห์นนี่- ประธานนักเรียนเป็นสิ่งที่ทำให้ยุนโอยิ้มออกมา ถึงจะไม่ค่อยได้คุยกันมากนัก แต่จอห์นนี่เป็นเพื่อนที่ดี เป็นคนที่แผ่ออร่ามิตรภาพออกมาเสมอ นั่นอาจจะเพราะอีกคนเป็นประธานนักเรียนล่ะมั้ง





“Happy Birth Day คุณจอง :)”





เจ้าของเสียงเสียงทุ้มหวานปนแหบ คิมดงยอง เลขาประธานนักเรียนเป็นเจ้าของเสียงเสียงนั้น ผมสีบลอนด์นั่นรับกันได้ดีกับใบหน้าที่หล่อเหลานั้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ ถึงแม้มันจะขัดกับภาพลักษณ์ของคนที่เป็น 'เลขา' ทั่วไปก็เถอะ



แต่มันคงไม่แปลกอะไรนัก...ถ้านั่นเป็นคิมดงยองคนนั้นที่เต็มไปด้วยความลึกลับ คนที่มีข่าวลือมากมายเหมือนเงาติดตัว เจ้าของนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ไม่สะท้อนภาพความอ่อนแอใดๆ แผ่นหลังกว้างๆที่แม้แต่ยุนโอเองยังอิจฉา




มันเป็นครั้งแรกที่ยุนโอได้เข้าใกล้อีกฝ่ายขนาดนี้ เพราะปกติพวกเขาเพียงแค่มองกันจากที่ไกลๆ พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ถึงการมีอยู่ของอีกฝ่าย




“ขอบคุณครับจอห์นนี่ ขอบคุณครับคุณดงยอง :)”

“ขอบคุณอะไรกัน"



จอห์นนี่พูดไปยิ้มไป อ่า..ประธานนักเรียนคนนี้เป็นคนที่ค่อนข้างขี้เล่นและหว่านสเน่ห์ไปทั่ว ว่ากันว่าคนที่โหวตให้อีกฝ่ายน่ะ เกินครึ่งคือแค่อยากหาโอกาสเดินไปทักคนมีตำแหน่งแบบไม่น่าเกลียดมากก็เท่านั้น




“ด้วยความยินดีครับ"




อีกครึ่งคืออยากยัดเยียดตำแหน่งเลขาประธานนักเรียนของดงยองให้เป็นจริงนั่นแหละ อีกฝ่ายเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ผู้คนทั้งโรงเรียนให้ความสนใจพอๆกับต้นซากุระร้อยปี



และจองยุนโอคงต้องยอมรับว่าเขาเป็นหนึ่งในเสียงโหวตนั้น

มันไม่มีเหตุผลอะไรมากไปกว่าความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับ 'อัลฟ่า’ ที่แสนสมบูรณ์แบบคนนั้น




“ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ แต่ผมนึกว่าคุณดงยองแค่มาเป็นทูตที่นี่?”




‘ทูต’ คือการแลกเปลี่ยนนักเรียนดีเด่นทุกชั้นปีของโรงเรียนเป็นเวลาหนึ่งปี เพื่อมาใช้ชีวิตอยู่ที่โรงเรียนสาขา เป็นตำแหน่งที่ใครๆก็อยากได้ เพราะมันคือการแลกเปลี่ยนคอนเน็คชั่นที่ไม่ต้องใช้เงินตัวเองหรืออำนาจของครอบครัวเลย


ไหนจะการดูแลที่ดีที่สุดที่ได้รับจากคณะกรรมการนักเรียนของโรงเรียนในประเทศนั้นๆด้วย


อ่า..แต่ในกรณีของคิมดงยองที่กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของกรรมการนักเรียนนั่นก็เป็นกรณีที่เอ่อ..คงพิเศษกว่าเดิม?




“ใช่ครับ แต่ก็อย่างที่เห็น ต้องดูแลจอห์นนี่น่ะครับ"




คิมดงยองหัวเราะอย่างติดตลก ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกพร้อมไหลตามน้ำ เข้าสังคมได้ แต่ก็ไม่ได้ให้ความจริงใจหรือแสดงความอยากสานสัมพันธ์ใดๆ อัลฟ่าคนนี้เป็นคนที่ขีดเส้นความสัมพันธ์ไว้อย่างชัดเจน




“บอกไปตรงๆสิว่ามาดูกิจการที่บ้าน"





ดงยองยักไหล่อย่างไม่หือไม่อืออะไรต่อ ดังนั้นพวกเขาจึงพยักหน้าให้กันก่อนจะเดินแยกกันไปคนละทาง






สาบานกับพระเจ้า ว่าจองยุนโอไม่เคยรู้เลยจริงๆ


ว่าครั้งแรกที่ได้สบตากันตรงๆ

ว่าครั้งแรกที่เขาได้กลิ่นมิ้นท์เย็นๆจากคนๆนี้ใกล้ๆ

ว่าครั้งแรกที่มือของพวกเขาเผลอไปเกี่ยวกันโดยบังเอิญ




กระแสไฟฟ้าที่เกิดขึ้นในตอนที่มือของพวกเขาเรียนรู้สัมผัสของกันและกัน






มันจะเปลี่ยนทุกอย่าง





สำหรับจองยุนโอ สัญญาณของโซลเมทไม่ควรเกิดขึ้นกับอัลฟ่าที่เป็นผู้ชายทั้งคู่

โดยเฉพาะ อัลฟ่าที่กำลังเดินไปสารภาพรักกับอัลฟ่าผู้หญิงอย่างเขา




ในตอนนั้นจองยุนโอแค่บอกตัวเองว่ามันคงเป็นแค่ความผิดพลาด

มันอาจจะเป็นแค่ไฟฟ้าสถิต




แต่...สิบสามวินาทีหลังจากนั้น

มันกลับเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตของจองยุนโอจริงๆ






เพราะหลังจากท่ีมือของพวกสัมผัสกัน มันกระตุ้นอะไรบางอย่างในตัวยุนโอขึ้นมา




มันเกิดขึ้นในตอนที่เข็มนาฬิกาชี้เลขสิบสอง

ตอนที่จองยุนโอกำลังเดินไปสารภาพรักกับคังซึลกิ








“นาย?”







เสียงทุ้มนั่นเอยขึ้นอีกครั้งหลังจากที่อีกฝ่ายสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่แปลกไป








“กลิ่นของนาย….”









มันควรจะเป็นกลิ่นเดิม...กลิ่นไม้ของอัลฟ่าที่จองยุนโอชอบมันนัก









“วานิลลา?”








ไม่ใช่แค่คิมดงยองหรอกที่สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้

ยุนโอสามารถสัมผัสมันได้ รวมทั้งผู้คนในงาน


มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ปลอดภัย นั่นคงเป็นสิ่งที่โอเมก้าทุกคนรู้สึก

มันเป็นความรู้สึกที่ว่าตัวเขาพร้อมจะพังทลายลงทุกเมื่อหากไม่มีใครคอยปกป้อง





แต่จองยุนโอไม่ต้องการให้ใครมาปกป้อง

ในเมื่อที่ผ่านมาเขาเป็นผู้นำมาตลอด..เป็นที่พึ่งพิงให้ใครหลายๆคน






“หนีไป"





สายลมจากที่แสนไกลพัดเสียงทุ้มนุ่มที่ลอยมาพร้อมกับกลิ่นเย็นของมินท์






“นายปล่อยฟีโรโมนออกมามากเกินไปแล้ว ที่นี่ไม่ปลอดภัย"





ยุนโอมองเสี้ยวใบหน้าที่เปลี่ยนมาแสดงความเคร่งเครียดด้วยสายตาไม่เข้าใจ

เขารู้ว่าตัวเองต้องหนี แต่จะให้ยุนโอหนีไปที่ไหน ในเมื่อที่นี่คือบ้านของเขา


และจองยุนโอไม่เคยวิ่งหนีอันตราย เขาเลือกที่จะต่อสู้กับมันเองทุกครั้ง






“ให้ตายเถอะ"






อีกฝ่ายสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะจับข้อมือและบังคับให้เขาออกวิ่ง ถ้าเป็นเมื่อก่อนยุนโอคงขืนตัวไม่ให้อีกฝ่ายชักนำเขาแบบนี้หรอก


เพียงแต่ตอนนี้อะไรหลายๆอย่างมันแล่นอยู่ในหัวเต็มไปหมด





และสิ่งที่สำคัญที่สุด..



คือจองยุนโอพึ่งรับรู้ว่า 'อาการฮีท' มันเป็นยังไง






และเขาก็ได้รู้ว่าสายลมที่คอยผลักดันยุนโอให้ก้าวไปข้างหน้าเสมอสู่จุดที่สูงกว่าเดิม

..แต่ตอนนี้สายลมเหล่านั้นได้เปลี่ยนทิศทางไปแล้ว...





















“ขึ้นไปนั่งดีๆ อดทนไว้ก่อน"





คิมดงยองมองคนที่เคยขึ้นชื่อว่าเป็นอัลฟ่ากำลังหอบหายใจอย่างแรง ผิวขาวอมชมพูนั่นเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ เหงื่อมากมายผุดขึ้นตามใบหน้าสวย ริมฝีปากสีพีชเผยอออกกว้างเพราะต้องการออกซิเจนผ่านทางอวัยวะอื่น



มือแกร่งต่อสายหาคนสนิทขณะที่เหยียบคันเร่งไปด้วย




“เตรียมยาแก้ฮีทไว้ให้ผมที่คอนโดหน่อยครับ"




สำหรับบ้านที่มีแต่คนเป็นอัลฟ่าแบบดงยองน่ะ การรับมือกับอาการนี้เป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก และเขาก็ไม่คิดว่าจะรับมือกับมันได้คนเดียวด้วยสิ แล้วถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา เขาคิดว่าแม้แต่คนที่สมบูรณ์แบบตัวเอง ก็คงแก้ไขมันไม่ได้ด้วย




“คุณลองติดต่อที่บ้านดูไหม ให้พวกเขามารับคุณที่คอนโดผม"




กัดฟันพูดคิมดงยองคงต้องใช้คำนั้น ในเมื่ออีกฝ่ายปล่อยกลิ่นฟีโรโมนอันแสนยั่วยวนของตัวเองออกมาไม่หยุด และเขาก็เป็นแค่อัลฟ่าคนหนึ่งที่มีความอดทนไม่มากพอ อาการรัต ไม่ใช่สิ่งน่าพึ่งประสงค์เท่าไหร่ ในเมื่อตอนนี้พวกเขาอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง





“ไม่"



“ห้ะ? ทำไม?”



“ผม..มะ..ไม่อยากให้พวกเขา" อีกฝ่ายพยายามหลับตาลง ข่มลมหายใจให้กลับมาเป็นปกติ "เห็นภาพนี้..อื้อ..ข..ของผม"


อ่า..ให้ตายเถอะ

เขาเข้าใจนะว่าอีกฝ่ายรู้สึกอะไร แต่แบบนี้มันไม่แย่กว่าเดิมหรอ?




“คุณรู้ใช่ไหมว่าอยู่กับผมมันอันตรายกว่า"



“อ..อื้อ"



“ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะอดทนได้ถึงตอนไหน"

“อื้อ"


ดงยองมองคนที่เอามือที่สั่นเพราะแรงอารมณืมาไล้ขาเขา เจ้าของรถใช้ความอดทนขั้นสูงสุดในการดึงมือที่ซุกซนข้างนั้นออกจากขาของตัวเอง




“ให้ตายเถอะ"




เขาต่อสายหาคนสนิทอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยากลำบากกว่าเดิม




“ผมขอยาตัวที่แรงที่สุดนะครับ ภายในสิบนาที ขอหมอที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้ด้วย"




ร่างโปร่งตัดสายทันทีที่บอกความต้องการของตัวเองหมดแล้ว ดงยองรู้ว่ามันค่อนข้างปัญญาอ่อน แต่เขาก็ปล่อยให้มือซ้ายของตัวเองควานหาบางอย่างในคอนโซลรถ




“what the- seriously?”



“ถ้าไม่ช่วยอะไร ก็อยู่นิ่งๆได้ไหม แล้วก็หยุดปล่อยกลิ่นนั่นออกมาซักที"




คิมดงยองพูดขณะที่มือซ้ายจัดการสวมแมสก์ปิดปากไว้ และพอลองทำดูมันก็เป็นตัวเลือกที่ค่อนข้างโง่ เพราะกลิ่นที่หอมอ่า วานิลลาเป็นกลิ่นโปรดของเขาเสียด้วย


แต่สำหรับตอนนี้ การใส่แมสก์มันก็ช่วยให้เขาได้จัดลำดับลมหายใจตัวเอง ได้กลิ่นของตัวเองกลบกลิ่นหวานๆนั่นบ้าง




“เอาด้วยไหม?”




พอรู้สึกว่ามันพอจะช่วยอยู่บาง เขาจึงตัดสินใจยื่นแมสก์อีกอันไปให้คุณโอเมก้ามือใหม่ แต่สิ่งที่ได้รับกับเป็นสายตาขวางๆระคนหมดหวัง




“แค่นี้..ผ..ผมก็หายใจไม่ออกแล้ว"




ดงยองไหวไหล่ ก่อนจะหันกลับไปเพ่งสมาธิกับการขับรถอย่างเต็มร้อย เขาเหลือบมองหน้าปัดความเร็วที่ชี้ไปยังตัวเลขหลักร้อยด้วยความหงุดหงิด




อัลฟ่าคนเก่งของตระกูลค่อยๆชะลอความเร็ว เมื่อใกล้ถึงคอนโดของตัวเองแล้ว จริงๆเขาไม่อยากพาคนแปลกหน้ามาที่นี่เท่าไหร่นัก เพราะมันเป็นเหมือนหลุมหลบซ่อนส่วนตัวของเขา


แต่ถ้าให้พาอีกฝ่ายไปที่บ้านใหญ่ มันก็คงจะวุ่นวายเกินไป แค่คิดว่าจะโดนคุณย่าตัวเองซักคำถามมากมาย เจ้าของรถก็รู้สึกเหมือนไมเกรนจะขึ้นแล้ว




“คุณเดินไหวไหม?”


“อ..”


“หรือต้องให้ผมอุ้ม?”




ดงยองถอนหายใจออกมารอบที่ล้านของวัน สาบานกับพระเจ้าว่าเขาไม่เคยใช้การถอนหายใจหรือสบถเยอะขนาดนี้มาก่อน แต่สภาพที่เหมือนกำลังจะขาดใจตายกับกลิ่นหวานๆที่ส่งกลิ่นแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เขาตัดสินใจเปิดประตูรถ และเดินอ้อมไปอีกฝั่ง




“อดทนไว้ก่อนนะ"




ร่างโปร่งถอดเสื้อโค้ทที่มีกลิ่นของตัวเองติดอยู่คลุมร่างที่นอนปวกเปียกไปกับเบาะรถสปอร์ตคันหรู อัลฟ่าหนุ่มค่อยๆช้อนร่างบางขึ้น อีกฝ่ายตัวเบากว่าที่เขาคิดไว้ ดงยองใช้เท้าปิดประตูรถอย่างลวกๆ ก่อนจะรีบก้าวเท้าเข้าไปในตัวตึก



แต่คิมดงยองคงไม่รู้ว่าการที่เขาเอาของที่มีกลิ่นของตัวเองเต็มไปหมดมาคลุมตัวโอเมก้าน่ะ มันคือการทำให้อาการ 'ฮีท' ของอีกฝ่ายแย่ลงเกือบเท่าตัว



“คุณพอจะระงับกลิ่นไว้บ้างได้ไหม คือพวกเราต้องขึ้นลิฟท์"



“อื้...”



“ถ้าเจออัลฟ่าในลิฟท์ ผมไม่อยากจะออกแรงต่อสู้เสียเท่าไหร่"




ใช่ เพราะคิมดงยองเหนื่อยกับเรื่องบ้าๆในวันนี้มามากพอแล้ว แล้วเขาก็ไม่ใช่พวกชอบใช้กำลังแก้ปัญหาเสียด้วยสิ






ติ๊ง



สัญญาณลิฟท์ดังขึ้นพร้อมกับประตูลิฟท์ที่เปิดออก ร่างของผู้ชายคนหนึ่งทำให้ดงยองรีบก้าวเท้าเข้าลิฟท์




“สวัสดีครับคุณชาย"


“สวัสดีครับคุณวาตานะเบะ"




ดงยองเหลือบมองคนสนิทที่มองเขาและคนแปลกหน้า อ่า จองยุนโอด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเข้าใจเสียเท่าไหร่ แต่ลุงวาตานะเบะก็จัดการแตะคีย์การ์ดที่ตัวลิฟท์ ก่อนมันจะแล่นขึ้นไปบนเพ้นเฮ้าส์



เจ้าของห้องตัดสินใจวางอีกฝ่ายไว้บนเตียงในห้องนอน เขาจับตัวอีกฝ่ายให้อยู่นิ่งๆ ก่อนจะปล่อยให้ลุงวาตานะเบะจัดการฉีดยาระงับอาการฮีทไว้



ดงยองมองใบหน้าท่ีแสดงความเจ็บปวดนั่นด้วยความลำบากใจ แม้จะฉีดยาไปแล้วเกือบสิบนาที แต่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะดีขึ้นเลย และมันกำลังทำลายขีดความอดทนของเขาแล้ว



กลิ่นวานิลลาหวานๆที่อีกฝ่ายปล่อยออกมา ตอนนี้มันผสมกันได้ดีกับกลิ่นของดงยองที่มีมากกว่าที่อื่นเพราะที่นี่คือห้องนอนที่เขานอนทุกวัน


และให้ตายสิ เขาไม่อยากจะยอมรับเลยว่ากลิ่นของวานิลลากับมิ้นท์มันเข้ากันได้ดีเกินไป





“ผมคิดว่าเราต้องการหมอ"




ดงยองพูดออกไปขณะที่เขาตัดสินใจลุกจากเตียง แต่ทว่าคนที่นอนหายใจหอบอยู่บนเตียงกลับส่งมือมาดึงรั้งเขาไว้




“ผมก็คิดแบบนั้นครับ"




ลุงวาตานะเบะพูด ก่อนจะก้าวเดินออกจากบริเวณเตียง นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยประสบการณ์มากมายนั่นก้มลงมองมือขาวที่ฉุดรั้งอัลฟ่าคนเก่งไว้





“แต่บางอย่างเราก็ควรให้ธรรมชาติจัดการ"



“...”



“อ่า ผมไม่รู้ว่าคุณชายเคยได้ยินเรื่องนี้หรือเปล่า"






ดงยองก้มลงไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียง คนที่พยายามส่งสายตาที่แสนเว้าวอนมาให้ สิ่งที่อีกฝ่ายส่งมาผ่านมือเรียวนั่นมันเกินคำว่าไออุ่นไปแล้ว





“เรื่อง 'คู่แท้’ น่ะครับ คนที่ดึงดูดเราราวกับแม่เหล็ก"


“...”


“ตอนนี้คุณชายอาจจะยังไม่เห็น เพราะมันคือความรู้สึกรักแรกพบที่ไม่อาจห้ามได้"


“...”


“เลิกอดกลั้นและเลิกกัดฟันเถอะครับ เส้นเลือดคุณชายขึ้นเต็มหน้าหมดแล้ว"






คิมดงยองหยุดชะงัก เขาเผลอกลั้นหายใจขณะเงยหน้ามองกระจกที่ติดไว้ตรงผนังห้อง และภาพที่สะท้อนกลับมาก็ทำให้อัลฟ่าหนุ่มต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง




จริงๆทุกอย่างมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ ..









“ลุงวาตานะเบะ"



“ครับ?”







“ไม่ต้องเรียกหมอแล้ว"



ดงยองเปลี่ยนไปจับมือที่ฉุดรั้งเขาไว้แทน ก้มลงไปมองใบหน้าที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความทรมาน




“ผมต้องการคุณ"


“...”


“และถ้าผมไม่ได้ทำมันตอนนี้"


“...”


“ผมต้องตายแน่ๆ"





คิมดงยองเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นโอเมก้าตั้งแต่กำเนิดจริงๆหรอ? ในเมื่อสิ่งที่อีกฝ่ายแสดงออกมามันดูเหย้ายวนอย่างเป็นธรรมชาติมากเกินไป






“และคุณคงไม่อยากให้ผมตาย?”




ถ้าให้ยอมรับตรงๆดงยองก็จะบอกว่ากลิ่นที่เขากำลังสูดดมเข้าเต็มปอดตอนนี้ เป็นกลิ่นที่เขาตามหามาตลอด





“ใช่ ผมไม่อยากให้คุณตาย"



“...”



“ต่อให้หลังจากนี้คุณจะเสียดายกับมันขึ้นมา"



“...”



“ผมคงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว"




       จองยุนโอจะจดจำว่ามันเป็นช่วงเวลาที่น่าอับอายที่สุด แต่ตอนนี้อะไรก็ตามที่ช่วยให้เขาหายฮีทได้น่ะ ย่อมดีกว่าการต้องนอนทรมานเหมือนถูกฉีกจากมือที่มองไม่เห็นทั้งเป็นแบบนี้


      ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ยุนโอก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นใครก็ได้







“ก็ไม่ได้บอกให้ช่วยหลังจากทำไปแล้วนี่


      “...”



        "ผมแค่ขอให้คุณช่วยผมแค่ตอนนี้"


     






     เพราะอย่างน้อย

       ยุนโอก็ให้มันไปกับอัลฟ่าที่อยู่เหนืออัลฟ่าอีกหลายพันคน





        เพราะแบบนั้นจองยุนโอถึงยอมให้อภัยตัวเองได้

        ใช่นั่นคือข้อแก้ตัวที่เขาบอกกับตัวเอง

     


     

















TBC






Please comment or tag #SFaMilRaindrops







Talk : แอร้ะ เหมือนคูมโดจะเป็นคนอดทนเก่ง ฮึบๆในตอนแรก แต่ก็นั่นล่ะ

จุดประสงค์ของโอเมก้าเวิร์สมันคือฟามเท่ของพระเอกและฉากคัท=.,=

ใช่ ทุกคนคอมเม้นไว้รอเรย เจียมส่งพาสให้ทุกคลแร้วว ฮรุก

ตอนหน้านั้นคัทแน่นอน- สปีดการแต่งนั้นก็ขึ้นอยู่กับกำลังใจ ;--;

แต่อย่าคาดหวังกับมันมากเด้อ เราแต่งเอ็นซีมะค่อยเก่ง .__.


ปล. ตอนแรกเราว่าจะลงตอนแต่งตอนสองได้ซักครึ่งนึงก่อน แต่คุนแวมไพร์ดงยองวันนี้แบบ .__.

ทัปจัยคุนกัปตัน แต่งให้เป็นแวมไพร์กะเป็น รักนะคะ (' ')//







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

621 ความคิดเห็น

  1. #596 fxmm_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 01:00
    เพราะน้องเกิดในตระกูลอัลฟ่าหรือเปล่าคะมันเลยเป็นยีนเด่น กดยีนด้อยที่เป็นตัวโอเมก้าน้องไว้ จนมาเจอคู่แท้;-;;
    #596
    0
  2. #573 SUCHA_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 17:31
    !!!!!!!! มั่ยรุ้ใครแรงกว่าใคร แต่แรงมากแม่ คือน้องจองเป็นโอเมก้าเพราะเจอคู่แท้? แต่ก่อนหน้านี้เป็นอัลฟ่าแบบอัลฟ่าจริงๆ ที่มีกลิ่นเป็นของตัวเอง
    #573
    0
  3. #568 beyorx (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 02:22
    กัดฟันอดทนตามคุณโดเลยค่ะ แง ชอบครตน้องแจนมากๆ;—;
    #568
    0
  4. #464 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 05:21
    โอ๊ยยยยยยย โอเมก้าเวิร์สโดแจคืองานดีมากๆ คุณโดคืออัลฟ่าที่แข็งแกร่งและเท่มาก แล้วน้องแจนที่มีโอเมก้าอีก น้องต้องสวยมากๆแน่เลยยยย คุณโดอ่อนโยนกับน้องด้วยนะะะ
    #464
    0
  5. #412 mys. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 14:13
    คุณดงยองคือสุดเท่ สุดคูล แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง แค่คิดถึงกลิ่นมิ้นท์เย็นๆก็เข่าอ่อนแล้วคุณขา ยังไงดี เบาๆกับน้องหน่อยนะคะ น้องยังเป็นโอเมก้ามือใหม่ (เอ้ย แต่เป็นอัลฟ่ามาก่อนมันก็น่าจะต้องทนมื—แค่ก) อ่อนโยนกับน้องหน่อยนะคะคุณ ._.
    #412
    0
  6. #335 pyuhoshi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 09:28
    มันแบบดีมากๆเลยค่ะแงงงงง
    #335
    0
  7. #310 inspirit~moohoney (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 04:05
    ชอบที่บรรยายความรู้สึกโอเมก้าว่า ‘พร้อมแตกสลายถ้าไม่ได้รับการปกป้อง' มันโอเมก้ามากๆๆๆๆ ฮือ สวย
    #310
    0
  8. #308 ammiechen (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 10:26

    อาการฮีทเกิดตอนเจอเนื้อคู่นี่เองง แบบๆๆเป็นอัลฟ่ามาตลอดชีวิตพอมาเจอดงยองก็ฺคือสปาร์กทันที ฮือออ กลิ่นวนิลาด้วยน้องงง

    #308
    0
  9. #190 teddy.soo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 17:46
    คุณดงยองอย่างเท่เลย ฮือออ วานิลลายุนโอนี่แบบต้องนุ่มนิ่มและขาวเนียนมากๆแน่ๆ แต่ยุนโอเป็นอมกที่หยิ่งมาก แล้วคุณดงยองกะเป็นอัลฟ่าที่ดูนิ่งๆแต่อบอุ่นสุดติ่ง เข้ากันดีจริงๆนะเนี่ย มิ้นท์กับวานิลลาเนี่ย ฮือออ นี่ไปอยู่ไหนมาทำไมไม่ได้เม้นตอนนี้!!!
    #190
    0
  10. #120 Hero23 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 21:48
    แบบว่าชอบมาก โอยยยย
    #120
    0
  11. #110 sandfang (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 23:52
    วนิลลากับมิ้นท์ หวานหอมแบบเย็นๆ เหมือนจะไม่เข้ากันแต่มันคือความลงตัว เราเคยลงไอศกรีมสองรสนี้แบบว่าฟิน ฟินเหมือนตัวละครในเรื่องนี้เลยค่ะ ฮือ~~ ในที่สุดคุณโดก็ไม่อดทน มันต้องอย่างนี้สิ 5555 จากอัลฟ่าผู้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นโอเมก้า แต่ก็นะ จนป่านนี้เพิ่งมาฮีท อยู่ในครอบครัวที่เป็นอัลฟ่าทั้งตระกูล ถถถถ แบบนี้จะเป็นอะไรไหม
    #110
    0
  12. #106 thejohnnysuh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 08:40
    คุนอัลฟ่ามีความพระเอกขี่ม้าขาวมากๆ ละมุนตุ๋นต้มนึ่ง คงดีแบบสุดๆถ้ายับยั้งชั่งใจได้ แต่คิดว่าไม่น่าได้ และไม่ควร เพราะน้องแจนน่าจัดมากๆ ฮีทได้ถูกเวลาอ่ะ มาเจอคนที่อยู่บนของบนของบนสุด คูลสุด หล่อสุด อัลฟ่าฟุดๆๆๆๆ แบบคุนโด กรี้ส คุนโดก็ทำน้องเบาๆ เข้าใจน้องหน่อยละกัน ถือว่าขอ
    #106
    0
  13. #100 mhpk_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 01:25
    คุณดง คุงไม่ต้องอกทนเลี้ยว 5555 ตอนบรรยายช่วงที่มือสัมผัสกันดีมากเลยค่ะ เราเหมือนโดนกระตุ้นให้ลุ้นไปด้วยเลย แต่มีจุดโดยอง ดงยอง เราอ่านนึกว่าฝาแฝด 5555 หรือเราเบลอเอง แฮ่
    #100
    0
  14. #99 #AAZ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 01:04
    คุนโดต้องยอมทมม
    #99
    0
  15. #98 JiaJiaJia (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 20:09
    ฮื่ออออออโดแจที่รักกกก คือยั่บแค่หน้าแดงๆ ปากแดงๆ ตัวแดงๆ ใครจะทนไหวอะ กลิ่นหอมแบยนั้นอีก ดงยองย่ำยีลูกเราเลยเถอะ ฮื่ออออ -,.-
    #98
    0
  16. #97 praewshim2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 19:25
    มั่ยจริงงงงงง คุนโดดดดดดด
    ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาตินั่นแหละค่ะดีที่สุดแล้ว กรี๊ดดดดดดด
    อย่า! รุน! แรง! นะคะ ;/////;
    (วิบัติเพื่ออรรถรสนะคะ แง)
    #97
    0
  17. #96 Superjiffy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 19:13
    อมกกกกกกกก ฮือออออ มาแค่นี้เราก็จะตายแล้วค่าา ;____; คูมโดโซหลัวมั่กๆๆๆ สัมผัสได้ถึงความเท่ความอัลฟ่าแท้ๆของคุณเขา และโอเมก้ามือใหม่ นี่มันอะไรกันคะะะ มือใหม่แต่ทำไมอ่อยเก่งคุณโดยังงง แงงงง ความอัลฟ่าเหนืออัลฟ่า กรี๊ดดดด บ่ได้ไก่กาเด้อออ อย่างน้อยนุ้งเสียไปก็ไม่ได้เสียดายละนะ อย่างน้อยก็อัลฟ่าเหนืออัลฟ่าอ่ะ อัลฟ่สที่แท้ทรู นุ้งคิดยังงี้แล้วสบายใจแม่ก็ไม่ขัดจ้าา ตอนหน้าเราต้องขาดใจตายแน่ๆ แค่นี้ก็โซพอร์นแล้วค่ะะ รอติดตามนะคะ ? ?
    #96
    0
  18. #95 Superjiffy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 19:13
    อมกกกกกกกก ฮือออออ มาแค่นี้เราก็จะตายแล้วค่าา ;____; คูมโดโซหลัวมั่กๆๆๆ สัมผัสได้ถึงความเท่ความอัลฟ่าแท้ๆของคุณเขา และโอเมก้ามือใหม่ นี่มันอะไรกันคะะะ มือใหม่แต่ทำไมอ่อยเก่งคุณโดยังงง แงงงง ความอัลฟ่าเหนืออัลฟ่า กรี๊ดดดด บ่ได้ไก่กาเด้อออ อย่างน้อยนุ้งเสียไปก็ไม่ได้เสียดายละนะ อย่างน้อยก็อัลฟ่าเหนืออัลฟ่าอ่ะ อัลฟ่สที่แท้ทรู นุ้งคิดยังงี้แล้วสบายใจแม่ก็ไม่ขัดจ้าา ตอนหน้าเราต้องขาดใจตายแน่ๆ แค่นี้ก็โซพอร์นแล้วค่ะะ รอติดตามนะคะ ? ?
    #95
    0
  19. #94 bellbellb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 15:46
    นี่ก็ว่าพี่เค้าคงทนไม่ได้ ก็น้องน่ากินขนาดนี้ ฮือออออ นุ้งลูก น้องฮีทได้ยั่วยวนมากๆ ดงยองไม่ต้องทนนะ จัดการเลย5555555
    #94
    0
  20. #93 Taochao (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 12:37
    งุ้ยยยยยย ในที่สุดก็มีโอเมก้าเวิร์สโดแจจจจ คุณโดลุคคูลมาก เป็นคุณเลขาที่ฮอตเว่อร์ ตอนฉุดน้องหนีนี่แบบ ฮือออ มันกร๊าวอะ อุตส่าห์อดทนอดกลั้นจนเส้นเลือดขึ้น(แค่คิดก็แบบ ตายค่ะ ชั้นตายแล้ววว) แต่น้องช่างยั่วสุดดด พี่จะไม่ทน ตอนบอกว่าไม่ต้องเรียกหมอ คือ กหทเรไรหอาดนดหห ชั้นจะอวยคุณจนกว่าน้องจะท้องเลย! ส่วนน้องแจนที่เข้าใจว่าเป็นอัลฟ่ามาตลอด หลังจากนี้คงลำบากน่าดู รอติดตามค่ะ!
    #93
    0
  21. #91 ₩₩₩💛 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 01:59
    โอเมก้าเวิร์สโดแจ ฮรุกๆๆๆๆอยากจะเป็นลมลงไปตรงนี้ มันดีมากค่ะ น้องที่เชือว่าตัวเองเป็นอัลฟ่ามาทั้งชีวิต กลายเป็นมาปล่อยฟีโรโมนอยู่สองต่อสองกับทรูอัลฟ่าอย่างคุณโด มันแบบบ ดีจริงค่ะ ภาพน้องหยิ่งๆกลายมาเป็นไม่มีทางสู้เวลาอยู่กับคุณโดมันกร๊าวใจมากกกก สู้เนอะแจนเนอะ อย่างน้อยอัลฟ่าที่น้องกำลังจะยอมก็เป็นอัลฟ่าที่งานดีมากๆ คุณโดเท่เว่อ
    #91
    0
  22. #90 no-23 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 01:55
    ในที่สุดดด .... โอเมก้าเวิร์สที่รอคอย

    อ่านทีแรกบรรยายแจนเป็นอัลฟ่าถึงกับต้องเลื่อนกลับขึ้นไปดูจั่วหัวอีกรอบ โดแจแน่นะ แต่พอเข็มยาวชี้เลข12 กลิ่นวานิลลาออกนี่กรี๊ดเลยค่ะ
    แงงงง โอเมก้าน้องแจน
    คุณโดหล่อมาก หล่อทุกการบรรยาย แล้วไหนจะความคุณชาย ความลึกลับ ความอดทนนั่นอีก สุดๆไปเลย
    รอตอนหน้าแร้วววว ไรเตอร์สู้ๆ ส่งกำลังใจให้ค่า
    #90
    0
  23. #89 nnnnuu_u (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 00:40
    พอเป็นโดแจเห็นกระแสความอบอุ่น ความปกป้องคนอื่นได้จากคุณโดจริงๆค่ะ เรามองเห็นภาพนี้ออกจากตัวเขาจริงๆ แล้วพูดได้เลยนะคะ กลิ่นมิ้นท์และวนิลานีาเข้ากันได้ดีจริงๆค่ะ
    #89
    0
  24. #88 Bubblenuzz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 22:05
    เป็นอัลฟ่าที่อดทนทั้งคู่อะ ยัยน้องฮีทแทบตาย ก็ไม่ขอร้องจนกว่าคุณโดจะอ่อนให้ แต่ถึงยังไงก็ไม่ยอมทิ้งความหยิ่งของตัวเอง ให้ช่วยแค่วันนี้พอ วันอื่นไม่ต้อง โถ่วหนู หนูต้องการเขานะลูก วันอื่นก็ต้องเป็นเขา ส่วนคุณโด จัดไป 5555
    #88
    0
  25. #87 wuingpcx (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 21:47
    กี๊สสสสส เป็นโอเมก้าเวิร์สที่รอคอย แถมเป็นโดแจอีก ฮืออออ ตอนแรกที่บรรยายน้องว่าเป็นอัลฟ่าก็เริ่มคิดในใจละว่าไม่น่าใช่ แถมยังมาเกิดฮีตตอนงานวันเกิดตัวเองอีก ทั้งๆที่มั่นใจว่าตัวเองเป็นอัลฟ่ามาตลอด เหือบจะไปสารภาพรักกับคนอื่นละด้วย แต่ทุกอย่างก็พลิกผันไปหมด ความคุณโดคือความเท่อะ ฮือ อดทนเก่งด้วยนะ ทั้งๆที่แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วแต่ก็เป็นห่วงเค้ามากเลยอะคุณชายคิม ;--; อย่างที่คุณลุงวาตานาเบะบอก เรื่องบางเรื่องก็ต้อฃให้ธรรมชาติจัดการ เพราะฉนั้นตอนหน้าก็จัดการเลยค่ะคุณชาย
    #87
    0