กุหลาบเปื้อนฝุ่น (รีอัพ+รีไรท์)

ตอนที่ 38 : บทที่ 15 ความจริง VS ความเท็จ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,651
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

น่าจะอีกสองบทจะหยุดอัพลดานะจ๊ะ ดูอีกทีเพราะตอนนี้เกินโควต้าไปสักพักใหญ่ ๆ แล้ว555 อัพเพลินจนเกินตัวอย่างในเมพไปมากกก ยังไงฝากโหลดอีบุ๊คกันด้วยนะจ๊ะ กอดดด ขอบคุณทุกยอดดาวน์โหลด ทุกคอมเม้นต์ ทุกการติดตามนะคะ รักที่สุดดด ชดเชยที่หายไปหลายวัน อัพยาวววว

ต่อจ้าา

“จูบล่ะ” คุณพิณพัตรายังคงไม่เลิก

“นี่หวงผมให้ว่าที่ลูกสะใภ้หรืออะไรครับ”

“อย่าเปลี่ยนเรื่อง คำตอบของคินสามารถทำให้แม่ลังเลได้ บางทีแม่ก็อาจจะเอาแค่หลานแต่ลูกสะใภ้ก็อาจจะเป็นคนเดิม หากว่า เราไปทำให้เขาเสื่อมเสีย จะมา...”

“ไม่มีครับ มีแค่จูบ และแค่เกือบครับ มากกว่านั้นไม่มีแล้ว” ภคินโพล่งออกไปอย่างเหลืออด มารดาของเขาช่างร้ายกาจจับจิตจริง ๆ

“ไปทำแบบนั้นกับเขา ชอบเขาแล้วว่างั้น” คุณพิณพัตราถามและจ้องอย่างจับผิด

“ก็เมานี่ครับ นานแล้วด้วย” อยู่ ๆ ภคินก็นึกดีใจที่ตอนนั้นไม่ได้อยากลองพิสูจน์ความจริงเรื่องการเข้าด้ายเข้าเข็มอย่างที่ตั้งใจตอนแรกเพราะความคึกคะนอง ไม่งั้นมีหวังตอนนี้คงวุ่นแน่

“ผู้ชายนะเวลาผิดก็อ้างว่าเมากันทั้งนั้นแหละ ไม่อยากฟื้นฝอยแต่พ่อเราน่ะตัวดี อ้างว่าเมาตลอด จนผู้หญิงไปท้องกับใครมาก็ไม่รู้ แต่กลับหอบลูกหอบหลานมาอ้างว่าเป็นลูกพ่อเราก็มี นั่นยังดีที่แม่จ้างนักสืบไว้ ไม่งั้นป่านนี้เราได้น้องเป็นโขยงแล้ว”

“โธ่...แม่ครับผมไม่ขนาดนั้นหรอกน่า” ภคินกอดมารดาแน่นคล้ายอ้อนเหมือนตอนเด็ก ๆ ซึ่งคุณพิณพัตราก็ใช่ว่าจะไม่ชอบจึงกอดตอบก่อนจะจับไหล่ลูกชายเหยียดสุดแขนถามสิ่งที่อยากรู้

“หลานแม่เป็นยังไงนอกจากหน้าเหมือนคินแล้ว สุขภาพเขาล่ะ แม่เขาดูแลกันดีไหม”

“ดียิ่งกว่าดีครับ โรงเรียนก็เรียนอินเตอร์ อีคิวดีเข้าขั้นดีมากด้วย ไอคิวก็คิดว่าน่าจะดีครับ ถ้าเขาเป็นลูกของผมจริงนะผมจะโกรธมากตรงที่ผมไม่มีโอกาสได้อุ้มเขาตอนเป็นเด็ก ไม่มีโอกาสพาเขาขี่คอเหมือนที่พ่อทำกับผม แล้วผมก็ไม่มีโอกาสทำให้เขาเรียกผมว่าพ่อตั้งแต่ตอนเริ่มพูดได้ด้วย ซ้ำเขายังคิดว่าพ่อตายอีกน่าโมโหจะตายอยู่แล้ว”

 “งั้นเตรียมตัวโกรธได้เลย หากเป็นอย่างที่เล่ามา แม่มั่นใจว่าต้องใช่ แล้วเราไม่ถอนหมั้นแบบนี้จะไม่มีปัญหากับหนูลดาเหรอ”

“ใครบอกว่าผมจะไม่ถอนครับแม่” ภคินยิ้มมุมปาก

คนเป็นแม่ดูก็รู้ว่ามีแผนการ แต่จะทำไงได้นอกจากรอดูกันต่อไป แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้นางอยากเจอหลาน!

 

นพคุณนอนหลับไปได้หลายชั่วโมงแล้ว แต่ฟ้าลดากลับยังไม่อาจข่มตาหลับได้ เธอเดินกลับไปกลับมาที่ห้องนั่งเล่นคล้ายคนมีความทุกข์อย่างหนัก เดินแล้วนั่ง นั่งแล้วเดินอยู่อย่างนั้นจนเริ่มเวียนหัวจึงเดินกลับไปนั่งที่โซฟา ดูเหมือนตลอดช่วงกลางวันที่ผ่านมาความกังวลของเธอไม่มากพอ โชคชะตาเลยเล่นตลกให้ลูกชายคนเดียวที่เริ่มโตขึ้นและมีอารมณ์อยากได้อยากมีในบางสิ่งหรือบางคนเหมือนเพื่อนเริ่มถามเธออย่างเซ้าซี้

คุณแม่คับ น้องคุณไม่มีพ่อจริง ๆ เหรอคับ

มีครับแต่พ่อน้องคุณอยู่บนฟ้าฟ้าลดาชี้ไปข้างบนนั้น เด็กน้อยก็มองตามนิ้วมือของมารดาคล้ายจะเข้าใจ แต่...

งั้นวันศุกร์นี้เชิญคุณพ่อมางานที่โรงเรียนได้ไหมคับ

ฟ้าลดามองลูกชายอย่างไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดี เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นพคุณเรียกร้องหาพ่อมากขนาดนี้ ถ้าเป็นปีก่อน ๆ เวลาโรงเรียนจัดกิจกรรมแล้วให้ผู้ปกครองไปเข้าร่วม ต่อให้เด็กคนอื่นจะมีพ่อแม่ไปทำกิจกรรมครบเว้นแต่นพคุณที่มีแค่แม่ไปคนเดียว แต่เด็กชายตัวน้อยก็ไม่เคยทำท่ากลุ้มใจมากแบบนี้

ให้แม่ไปงานโรงเรียนเหมือนปีก่อน ๆ แค่คนเดียวก็ได้นี่ครับ

นพคุณส่ายหน้าตาเริ่มแดง น้องคุณจะโดนล้อ เพื่อนน้องคุณไม่เข้าใจ เขาบอกว่าน้องคุณเป็นเด็กไม่มีพ่อ

ฟ้าลดาคว้าตัวลูกชายมากอดแนบอกอย่างสงสาร มีสิครับ เพียงแต่ตอนนี้พ่อน้องคุณมาหาน้องคุณไม่ได้ เพราะท่านอยู่ไกลมากก็เท่านั้น

เพื่อนน้องคุณบอกว่า เด็กไม่มีพ่อคือไม่มีพ่อคับ เด็กชายตัวอวบเงยหน้าเถียงมารดาทั้งน้ำตา

ให้ลุงปรัชญ์ไปแทนดีไหมครับฟ้าลดาเสนอ

ลุงปรัชญ์เป็นพ่อน้องคุณได้เหรอครับ

คำถามนั้นทำให้ฟ้าลดาต้องกลับมาคิดอีกครั้งว่า หรือสัญญาหนึ่งปีที่ขอจากปรัชญ์จะสามารถขยับมาให้ใกล้ขึ้นอีก ไม่ใช่จากเหตุผลของลูกชายอย่างเดียว แต่เพื่อกันใครบางคนที่กำลังทำให้เธอกลัวการสูญเสียลูกไว้ด้วย ปรัชญ์จะทำให้ฐานะเธอมั่นคงขึ้น หากคน ๆ นั้นรู้ความจริงและต้องการฟ้องร้องเพื่อเอาลูกไปจากเธอ

“นอนไม่หลับเหรอคะคุณ”

“ป้าบัว” เธอหันไปถามคนที่เดินไปเปิดไฟอีกดวงให้สว่างขึ้นแล้วมานั่งโซฟาด้านตรงข้าม แม้จะเป็นแม่บ้าน แต่ฟ้าลดาก็ไม่เคยดูถูกป้าบัวถึงขั้นต้องไปนั่งกับพื้นราวคนรับใช้ “ค่ะลดานอนไม่หลับ แล้วป้าบัวล่ะคะ”

“ป้าเห็นไฟเปิดอยู่ คุณยังคิดมากเรื่องที่น้องคุณพูดเมื่อหัวค่ำเหรอคะ” ตอนนั้นนางก็อยู่ด้วย ซึ่งรับรู้ถึงความกดดันที่คุณแม่ยังสาวคนหนึ่งมี

“ก็...เป็นเรื่องที่ลดาต้องคิดจริง ๆ แหละค่ะป้าบัว น้องคุณโตขึ้นแล้วคงเริ่มอยากมีโน่นนี่โดยเฉพาะครอบครัวที่พร้อมทั้งพ่อและแม่เหมือนคนอื่น”

“แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปคะ หรือจะให้คุณปรัชญ์ไปร่วมงานจริง ๆ ไหมคะ”

ฟ้าลดามองหน้าคนที่นับถือดั่งญาติผู้ใหญ่แล้วถอนหายใจเบา ๆ “ก็คงต้องขอร้องพี่ปรัชญ์สักครั้งค่ะ ไม่รู้ว่าจะว่างไหม งานช่วงนี้ยิ่งยุ่ง ๆ อยู่ด้วย”

“ว่างแน่นอนค่ะ คุณไม่เคยออกปากขออะไรแบบนี้สักครั้ง ป้าเชื่อว่าคุณปรัชญ์ต้องเต็มใจไปงานนี้แน่นอนค่ะ”

การออกตัวแรงแทนเจ้านายของป้าบัวนั้นทำให้ฟ้าลดาอดยิ้มไม่ได้

“งั้นพรุ่งนี้ลดาจะโทร.หาพี่ปรัชญ์ค่ะ อีกตั้งสามวัน ป้าบัวไปนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวลดานั่งคิดอะไรสักพักคงเข้านอนเหมือนกัน”

ป้าบัวเอื้อมมือจับคนที่นางรักอย่างลูกมากุมไว้ “ป้าดีใจที่คุณตัดสินใจแบบนี้ ป้าอยากเห็นคุณมีความสุขนะคะ”

“ขอบคุณค่ะป้าบัว”

ป้าบัวลุกขึ้นแล้วเดินกลับห้องไปเงียบ ๆ ฟ้าลดานั่งอยู่ไม่นานก็กลับเข้าห้องนอนข่มตาหลับจนกระทั่งถึงเช้า

 ฝากแวะไปดูน้องพิมพ์กับคุณปีที่ลิงก์นี้ด้วยนะจ๊ะ ภาคต่อ "ม่านเสน่หา" ค้าาา https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1922516

กุหลาบเปื้อนฝุ่นจินห์จุฑาwww.mebmarket.comท่าทีเป็นห่วงเป็นใยของฟ้าลดาทำให้ภคินใบหน้าเกร็งไปหมด “กลับไปนอนซะฟ้าลดาก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ” “คุณไม่มีสิทธิ์!” ฟ้าลดาแหวขึ้นอย่างเหลืออด ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ภคินและปรัชญ์ได้เห็นมุมนี้ของหญิงสาว ภคินกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาวาววับ “ตอนนี้ผมพูดได้ไม่เต็มปากว่า ผมมีสิทธิ์ แต่รออีกนิดนะฟ้าลดา ผมจะเอาสิทธิ์ที่คุณถามหามาปาใส่หน้าคุณให้ได้” “ฉันไม่ต้องการ” “แต่ผมต้องการ! ต้องการมาก ๆ เลยล่ะ ขึ้นไปนอนซะ ผมสัญญาว่าจะรีบเอาตำแหน่งที่เหลือมาให้คุณแน่ อย่าสติแตกลาออกไปซะก่อนล่ะ อย่าคิดจะหนีอีก เพราะถ้าผมหาคุณไม่เจอเรื่องมันคงใหญ่โตกว่าที่คิดแน่” ...


ม่านเสน่หา
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
จะทำอย่างไรเมื่อเธอเผลอมีค่ำคืนเร่าร้อนกับเจ้านายของตัวเองโดยที่เขาไร้สติแต่เธอกลับท้อง จะลาออกก็ไม่ได้ แต่หากจะอยู่ต่อก็ไม่รู้ว่าจะอ้างว่าท้องกับใครดี ในเมื่อเขาไม่ใช่คนที่เธอควรมีลูกด้วย!สำหรับเขา...ทรัมมัย ประธานบริษัทผลิตอาหารกระป๋องและเจ้าของธุรกิจส่งออกผู้มากความสามารถ เขาภูมิใจนักหนากับเลขาฯ คนนี้ แต่ไม่รู้ว่าทำไมหลัง ๆ มานี่เธอถึงมีบางอย่างผิดปกติไป ไม่ใช่ว่าแอบรักเขาหรอกใช่ไหม? ถ้าใช่ล่ะก็...คงมีเรื่องต้องตักเตือนกันยาวววสำหรับเธอ...ปัณฑารีย์ เจ้าของฉายาเลขาฯแม่ชีที่แสนมีประสิทธิภาพ ต่อให้เจ้านายสั่งไปตายก็ยังได้ เพื่อค่าจ้างสูงลิ่วเธอย่อมไม่เกี่ยง แต่ถ้าเธอเผลอไปขโมยอสุจิของเจ้านายเข้าอย่างไม่ตั้งใจล่ะ เธอจะโดนหักเงินเดือนไหมหรือจะโดนไล่ออกหรือเปล่า หรือทำเนียน ๆ ไปไม่มีใครมานั่งนับหรอกว่าตัวดุ๊กดิ๊กนั่นจะหายไปกี่ตัว!*ขอบคุณทุกกำลังใจที่ให้ ขอบคุณทุกการดาวน์โหลด ไปจ้ะไปฮากันให้เต็มที่คลิกโหลดกันซะดี ๆ ที่รัก คำเตือนนี่เป็นนิยายดราม่า แต่คุณจะฮาจนน้ำตาไหล ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

128 ความคิดเห็น