ม่านเสน่หา (ดราม่า ฮา ฟินจิกหมอน)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 579,621 Views

  • 3,294 Comments

  • 8,721 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,383

    Overall
    579,621

ตอนที่ 7 : สาม เมื่อ ‘สารร่าง’ ผิดปกติ (ฉบับรีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44630
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 873 ครั้ง
    19 ก.พ. 62

ปั่นลืมปวดหลังเลย เห็นยอดติดตามและคอมเม้นต์แล้วดีใจ ขอบคุณมากนะคะ ตอนนี้ปั่น "เจ้านายหัวใจ" จบไปสักพักแล้ว ต่อไปคงมีเวลาให้มดลี่มากขึ้น ขอกำลังใจหน่อยยยย


สาม

เมื่อ สารร่างผิดปกติ

 

         พอกลับถึงโรงแรมที่พักปัณฑารีย์ก็จัดเสื้อผ้าทั้งชุดนอนและชุดทำงานที่เตรียมมาให้เจ้านายอย่างรู้หน้าที่ เสร็จแล้วก็แยกไปห้องพักตัวเอง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้แดดแรงเกินไปเจ้านายผู้บอบบางของเธออาจจะป่วยได้ จึงเปิดประตูออกไปถามหายาแก้ไข้กับพนักงาน จากนั้นก็เดินไปเคาะห้องของเจ้านายอีกรอบ

ประตูห้องเปิดออกตอนมือเธอเคาะจังหวะที่สองพร้อมกับภาพทรัมมัยเปลือยท่อนบน ส่วนท่อนล่างมีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันไว้ อวดเอวสอบซิกซ์แพ็กแน่นให้ได้ยลโฉมกันเต็มตา ถ้าไม่ได้มีค่ำคืนเร่าร้อนกับเขามาก่อน เธอคงไม่รู้สึกอะไร แต่พอผ่านอะไรมาด้วยกัน สาวที่เพิ่งถูกรื้อ หยากไย่ในป่างามหมาด ๆ ก็รู้สึกรู้สาเหมือนกัน

“คุณลี่มีอะไรหรือเปล่า” ทำไมขมวดคิ้วถาม เมื่อเห็นเลขาฯ แม่ชีมาเคาะประตูห้อง แล้วเอาแต่มองไม่พูดไม่จา มองแบบนี้อีกแล้วนะ!

ปัณฑารีย์หน้ายุ่ง “ทำไมบอสไม่ใช่เสื้อผ้าล่ะคะ!

ทรัมมัยคิ้วขมวดมุ่นหนักไปอีก “เป็นอะไรคุณลี่ ปกติเจอผมสภาพนี้ออกบ่อย”

ปัณฑารีย์ก็เพิ่งนึกได้ ก็จริงอยู่แต่เพราะบอสนั่นแหละ ถึงเขาจะเป็นตัวอันตราย เป็นผู้ชายที่ห้ามเผลอรัก และต้องหักใจให้ได้ก่อนถลำลึก แต่หุ่นแบบนี้ ซิกซ์แพ็กแบบนี้ เธออยากรู้เหมือนกันว่า ใครบ้างเห็นแล้วจะไม่ลอบกลืนน้ำลาย โดยเฉพาะเธอที่เพิ่งผ่านการโจ๊ะ พรึม พรึมกับเขามาหมาด ๆ ส่วนนั้นยังไม่หายขาดเพราะ บาดเจ็บจากการถูกรุกล้ำอธิปไตยอย่างอาจหาญ จนแทบคลานลงจากเตียงไม่ไหว มองแค่นี้ทำเป็นตาเขียวใส่ เดี๋ยวก็เปิดโปงเสียเลยนี่

คิดได้ดังนั้นก็ปั้นหน้าให้สงบ สายตาไร้ความรู้สึกและเอ่ยด้วยน้ำเสียงไว้ตัว “อ้อ...ดิฉันกลัวบอสไม่สบายน่ะค่ะ วันนี้ตากแดดแล้วมาตากแอร์ในรถต่อ นี่ค่ะยา กินกันไว้ก่อนแล้วก็นอนพักนะคะ ดิฉันให้คนส่งของให้คุณแองจี้เรียบร้อยแล้ว คืนนี้เธออาจจะโทร.มา กวนบอสทั้งคืน แต่บอสก็อย่าลืมกินยานี้นะคะ”

ทรัมมัยเข้าใจการย้ำคำว่า กวนของเธออยู่หรอก แต่เขาไม่ใช่หนุ่มน้อยวัยใส ชีวิตโชกโชนกว่าคนพูดเยอะ ดังนั้นจะให้อายหน้าแดงเพราะแค่เลขาฯ รู้แจ้งว่า วันนี้จะมีสายประเภทไหนโทร.เข้ามานั้นไม่มีทางเสียล่ะ จึงปั้นเสียงให้นิ่งไว้ “ขอบคุณมาก ไปพักเถอะ เจอกันพรุ่งนี้” รับยามาไว้ในมือแล้วรีบไล่กลับทันทีทันใด ส่วนหนึ่งก็เพราะชักไม่ไว้ใจสายตาของคนเป็นเลขาฯ สักเท่าไหร่

ปัณฑารีย์ก็ใช่ว่าจะอยากอยู่นาน ดูใกล้ขนาดนี้แล้วใจหวิว ไม่อยากดูเท่าไหร่หรอก เพียงแต่มีจุดนำสายตาพาไปก็เท่านั้นเอง มองนิดมองหน่อยทำหวง โธ่...กางเกงในยังซื้อใส่เองไม่เป็นเลย ทำเป็นเก๊ก!

 

กลับห้องมาปัณฑารีย์ก็จัดการถอดแว่นที่ใส่ไว้ตลอดยามทำงานออก บางคนอาจจะคิดว่าเป็นแว่นสายตา ทว่ามันก็แค่แว่นกรองแสงธรรมดาที่ช่วยเสริมภาพลักษณ์ความมีระเบียบและน่าเชื่อถือของเธอก็เท่านั้น

พอถอดแว่นออกแม้ดั้งจมูกจะมีรอยกดทับให้เห็นนิด ๆ แต่ก็ไม่อาจปกปิดความสวยของเธอไว้ได้ ด้วยความที่เธอเป็นคนที่ตากลมโตและดวงตาเปล่งประกายอย่างเป็นธรรมชาติ พอปราศจากแว่นปิดบังจึงเสริมให้ใบหน้าเรียวเล็กกับเครื่องหน้ากระจุ๋มกระจิ๋มดูน่ารักเกินกว่าจะถูกเรียกว่า แม่ชีสี่ตาได้ แต่เธอก็ชอบฉายานั้นมากกว่าจะให้ใครมามองเธอด้วยแววตาแปลก ๆ และหากเธอไม่ใส่แว่น แต่งตัวเป็นแม่ชี เชื่อเถอะว่า เจ้านายอาจจะไม่ยอมรับเธอได้มากขนาดนี้ เธอรู้เรื่องนี้ดีผ่านสายข่าวในบริษัทของเขา ที่เอาเรื่องการหาเลขาฯ ใหม่ไปบอกเธอและช่วยเตรียมการทุกอย่างไม่ขาดตกบกพร่องจนเธอได้ตกล่องปล่องชิ้น เอ้ย! ได้มาเป็นเลขาฯ คู่ใจของเขาสำเร็จเมื่อเจ็ดปีก่อน

คิดถึงผี ผีก็มาจริง ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น ตอนนี้มันอยู่ในกระเป๋าถือ ซึ่งอยู่บนเตียง ด้วยความที่ตะลอนตากแดดเจอทั้งฝุ่นทั้งเหงื่อมาทั้งวัน เสื้อผ้าสกปรกไม่อยากปีนขึ้นเตียงทั้งอย่างนั้นแต่ก็อยากเอนตัวคุยสบาย ๆ เห็นว่าตนเองล็อกห้องเรียบร้อยแล้ว จึงถอดเสื้อเชิ้ตตัวนอกออกเหลือเพียงสายเดี่ยวสีขาวกับยกทรงตัวในสีชมพูลายลูกไม้ รูดซิปถอดกระโปรงออกและกระโดดเด้งไปนอนคุยอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์

“ว่า?”

“ชะนีอยู่ไหน” นัญญานัชหรืออนันต์ในชื่อเก่า ที่ต่อให้ตายก็ห้ามใครเรียกชื่อนี้อย่างเด็ดขาดถามทันทีที่เพื่อนกดรับสาย

“ตราด”

“ถึงว่าสิ นี่ก็เดินไปที่หน้าห้องบอสก็ไม่เห็นทั้งเจ้านายทั้งลูกน้อง จะชวนไปเหล่หนุ่ม”

“โอ๊ยยย! นี่ยังจะไปเหล่ เหล่มาเท่าไหร่แล้วไม่เห็นได้” ปัณฑารีย์แกล้งแขวะเพื่อนชายใจหญิงที่ตอนนี้สวยบริ๊งด้วยมีดหมอเสียจนจำหน้าเดิมไม่ได้ แต่ถึงอีกฝ่ายจะไม่ศัลยกรรมมา เธอก็คิดว่าอีกฝ่ายสวยอยู่แล้ว สวยจากข้างใน เรื่องศัลยกรรมก็แค่ทำเพิ่มความมั่นใจ เธอไม่ว่าหรอกใครจะทำศัลยกรรมมา เพราะคบกันจริง ๆ ก็ที่นิสัยใจคอ นิสัยมันศัลยกรรมกันไม่ได้

“แน่ล่ะสิ หล่อนอยู่กับเจ้านายซิกซ์แพ็กแน่นทั้งวันทั้งคืนจนแทบจะเป็นเมียเขาอยู่แล้ว จะมาเข้าอกเข้าใจอะไรกับชีวิตกระเทยไร้ ผู้อย่างฉัน”

“ใจเย็นค่ะ อย่าลืมว่านี่เป็นแม่ชีสี่ตา” รีบแย้งก่อนเพื่อนรักจะตัดพ้อแบบจัดหนักจัดเต็มมาอีก

“แต่พอคลาดสายตาเมื่อไหร่หล่อนก็เป็นแม่เสือดี ๆ นี่แหละ”

“อี๋ววว...เสือเสออะไรอย่ามาพูด แล้วไปกับใคร” รีบเปลี่ยนเรื่องให้ไกลตัวเข้าไว้ ช่วงนี้ไม่อยากได้ยินคำว่าแม่เสือให้สะเทือนใจ เพราะเมื่อคืนสิ่งที่ทำไว้มันไม่ควรจะถูกเรียกว่าแม่ชีสี่ตา

“ไม่ไปแล้ว ไปกับคนอื่นมันอ่อยเก่งกวาดเรียบหมด ฉันแห้วตลอด รอหล่อนกลับมาแล้วกัน กลับวันไหน”

“พรุ่งนี้ แก...”

เรียกแล้วก็เงียบไป ไม่แน่ใจว่าควรเล่าต่อดีไหม แต่ปกติเธอก็มักปรึกษานัญญานัชทุกเรื่องอยู่แล้ว ราวกับอีกฝ่ายเป็นพี่สาวก็ไม่ปาน แต่คิดไปคิดว่า เรื่องนั้นก็ผ่านมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปพูดถึง ครั้งเดียวแต่หลายรอบไม่น่าจะสึกหรอสักเท่าไหร่หรอก...มั้ง

“เรียกแล้วเงียบมีอะไร อย่าบอกว่าเสียตัวให้เจ้านายไปแล้ว”

ปัณฑารีย์ใจตกวูบ โห...ถ้าจะปากเบาเดาแม่นขนาดนี้ไปเป็นหมอดูใบ้หวยไหม จะช่วยออกค่าตั้งสำนักให้ โอ๊ยยยกลัวแล้ววว

“ชะนี! อย่าเงียบ เปิดกล้องซิ อยากเห็นหน้า สายตาหล่อนไม่โกหก”

“ไม่! ขี้อยู่เปิดกล้องได้ไง”

คนฟังร้องอี๋ก่อนจะซักอีกรอบ “ตกลงว่าเรียกทำไม”

“เรียกเฉย ๆ”

“ตอแหล บอกมา”

น้ำเสียงบอกให้รู้เลยว่า ยังไงก็ไม่เชื่อชะนีนี่หรอก อยู่ด้วยกันมากี่ปี เรียกน้ำเสียงแบบนี้ มีอะไรในกอไผ่ชัวร์

“ไม่มีอะไรหรอกน่า เคยมีเรื่องไหนที่ไม่เล่าไหม”

“มี! เรื่องที่หล่อนแอบรักเจ้านายตัวเองแล้วรีบตัดใจเพราะเขาไม่ใช่คนที่จะเอามาเป็นพ่อของลูกไง หน็อยยยถ้าไม่ใช่ฉันป่านนี้ก็ยังไม่รู้หรอก คิดจะปิดบังเพื่อน พูดแล้วยังเคืองไม่หาย”

“เรื่องก็นานมาแล้วไหม ผ่านมาสามสี่ปีแล้ว”

เสียงบ่นลมออกจมูกดัง หึผ่านมาตามสาย ได้ยินแค่นี้ก็นึกหน้าของฝ่ายนั้นออกแล้วว่าเป็นอย่างไร

“หล่อนไปค้างที่อื่นกับเจ้านายทีไร ใจฉันมันต้องรู้สึกอิจฉาทุกทีสิน่า”

ปัณฑารีย์ยิ้มรู้ว่าอีกฝ่ายพูดแบบนั้นเพราะติ้งการกลบเกลื่อนความเป็นห่วงเป็นใย ไม่ได้อิจฉาอย่างที่พูดจริง ๆ ฟังจากน้ำเสียงได้ “ไม่ต้องห่วงนะถ้าได้กินจะค่อย ๆ ละเลียดทีละคำ ไม่ให้ช้ำไม่ให้ตื่นตกใจใด ๆ ทั้งสิ้น”

“นังแม่ชี! หยุดพูดเลย หน็อยยยนังแม่ชีเซินเจิ้น แม่ชีก๊อปเกรดเอ!

ปัณฑารีย์หัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินคำด่าด้วยความหมั่นไส้ของนัญญานัช

“ถ้าได้กินก็อย่าลืมกินยาคุมด้วยล่ะหล่อน ท้องกับผู้ชายอย่างบอสไม่ใช่เรื่องน่าสนุกนะจ๊ะบอกเลย...”

“...”

“ได้ยินที่ฉันพูดไหมชะนี” ย้ำเสียงเข้มมาตามสาย แต่อีกฝ่ายกลับเงียบกริบ “นังชะนี! ทำอะไรอยู่”

การเอามาอัพให้ใหม่เป็นอะไรที่เวียนหัวมาก ตาลายค้าาา 555 ปล.นั่นสิ ชะนีคะ! กินยาคุมยัง! 5555555 ไหนเม้นต์ มาเม้นต์เลย ฝากเพจด้วย คนสวยเขาไปอยู่ตรงนั้นกัน 5555 

คลิก---->>> https://web.facebook.com/jinjuta18091987/

งานเล่มก่อน ๆ เอาไปนอนอ่านรอมดลี่กับพี่ทรัมมัยได้ค่ะ 


กุหลาบเปื้อนฝุ่น
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
ท่าทีเป็นห่วงเป็นใยของฟ้าลดาทำให้ภคินใบหน้าเกร็งไปหมด “กลับไปนอนซะฟ้าลดาก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ”“คุณไม่มีสิทธิ์!” ฟ้าลดาแหวขึ้นอย่างเหลืออด ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ภคินและปรัชญ์ได้เห็นมุมนี้ของหญิงสาว ภคินกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาวาววับ “ตอนนี้ผมพูดได้ไม่เต็มปากว่า ผมมีสิทธิ์ แต่รออีกนิดนะฟ้าลดา ผมจะเอาสิทธิ์ที่คุณถามหามาปาใส่หน้าคุณให้ได้”“ฉันไม่ต้องการ”“แต่ผมต้องการ! ต้องการมาก ๆ เลยล่ะ ขึ้นไปนอนซะ ผมสัญญาว่าจะรีบเอาตำแหน่งที่เหลือมาให้คุณแน่ อย่าสติแตกลาออกไปซะก่อนล่ะ อย่าคิดจะหนีอีก เพราะถ้าผมหาคุณไม่เจอเรื่องมันคงใหญ่โตกว่าที่คิดแน่”...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 873 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #3274 yoyeyin1711 (@yoyeyin1711) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 16:52
    บทนี้ส่งแต่กำลังใจน่ะ
    #3274
    1
  2. #3262 swan28 (@swan28) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 09:19
    โอ้ยๆๆ...ยิ่งอ่านยิ่งสนุกเวอร์
    #3262
    1
  3. #2944 ♡พี่นัตตี้♡ (@ty094655336) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:06
    ลืมได้ไงคุณเลขาาาา
    #2944
    1
  4. #2347 PonsudaMangkhang (@PonsudaMangkhang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:48
    ลืมยาคุมลี่เอ่ย
    #2347
    1
  5. #1938 ❥Woaini (@Janejira-M) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:34
    อย่างกับหมอดู แม่นมากเว่อร์
    #1938
    0
  6. #1655 Wiiea (@wiiea) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:10
    ชอบความแม่ชีเซินเจิ้นนนน 55555
    #1655
    1
    • #1655-1 จินห์จุฑา, กนกนุช (@tawundaw) (จากตอนที่ 7)
      5 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:15
      555 เปิดให้อ่านแล้วนะคะ มีบางตอนที่ปิดเท่านั้นค่ะ นอกนั้นอ่านได้ปกติจ้า
      #1655-1
  7. #1469 150221 (@150221) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:12
    ไม่ทันแล้ว555 เกินเวลาแล้ว
    #1469
    1
    • #1469-1 จินห์จุฑา, กนกนุช (@tawundaw) (จากตอนที่ 7)
      4 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:13
      5555 ความดราม่าของเรือ่งนี้อยู่ที่การกระทำของบุคคลหมดค่ะ ไม่มีใครทำให้ดราม่าเท่าเราเอง555
      #1469-1
  8. #1391 Kanokwan Ruenarom (@KanokwanRuenarom) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:59

    โฆษณาเยอะประหนึ่งว่าดูทีวี แต่ก็อ่านต่อไป

    #1391
    1
  9. #1249 1628fon1628 (@1628fon1628) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:07
    เอาแล้วแม่ชีเรางานกะลังเข้าลืมกินยา...คุม
    #1249
    1
  10. #449 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 19:25
    แม่ชีก๊อปลืมกินยา
    #449
    1
  11. #213 BBB_13 (@BBB_13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 08:29
    ใช่!! ต้องกินยาคุม ชะนีลืมแน่ๆ
    #213
    1
  12. #20 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 18:16

    55555ชะนีลืมกินยาคุมแน่ๆๆๆ

    #20
    1