พ่ายรักเจ้าบ่าว

ตอนที่ 1 : บทนำ (รีไรท์ค่ะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    6 พ.ย. 60


บทนำ

 

ร่างระหงในชุดจั๊มป์สูทสายเดี่ยวสีดำแบบกางเกงทรงตรง คลุมทับด้วยเบลเซอร์สีเดียวกัน ดูลึกลับและสะดุดตาให้คนที่เผลอหันมามองต้องมองซ้ำอีกรอบ มินตราพยายามปรับสายตาเพื่อให้ชินกับแสงสลัวภายในร้านอาหารกึ่งผับที่ค่อนข้างมีระดับ และลูกค้าส่วนใหญ่ก็ไม่ใช่ไก่กา อาราเล่ โดยเหตุผลของการมาที่นี่คืนนี้ สืบเนื่องจากเพื่อนในกลุ่มของเธอที่มีอยู่ด้วยกันสี่คนนั้น มีคนหนึ่งเพิ่งถูกผู้ชายที่คบหากันมาเกือบสองปีบอกเลิก จึงนัดกันมาฉลองความโสดพร้อมกับบอกลาความโฉดของผู้ชายหน้าเนื้อใจเสือคนนั้น

“มิ้มทางนี้” ดาหลายกมือเรียกเพื่อนเมื่อเห็นว่าคนสุดท้ายของกลุ่มมาถึง

“ทำไมมาช้า” พิมพ์ดาวเอ่ยถามก่อนจะยกมือเรียกบริกรแล้วสั่งค็อกเทลอ่อนที่สุดให้คนคออ่อนในกลุ่ม “ขอคอสโมฯ แก้วหนึ่งค่ะ”

คอสโมโพลิแทน (Cosmopolitan) เครื่องดื่มที่มีรสหวานซ่อนเปรี้ยว และไม่เน้นแอลกอฮอล์ จัดเป็นเครื่องดื่มที่มินตราดื่มแล้ว รั่ว น้อยที่สุดในเครื่องดื่มทั้งหมดของที่นี่

“โทษทีแก พี่ชายฉันเข้าเวรก็เลยไปอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้เพราะใกล้คลอดแล้วน่ะ” ปากตอบแต่สายตากลับมองสายสุดา...เพื่อนรักที่ตอนนี้นั่งซึมน้ำตาคลอไม่สมกับเป็นสาวเปรี้ยวประจำกลุ่มสักนิด “แก...ไหวไหม” มินตราแตะไหล่เพื่อนเบา ๆ พออีกฝ่ายหันมาเห็นเธอก็โผเข้ากอดแล้วร้องไห้ออกมาทันที เท่าที่ดูก็คงร้องไห้ไปหลายยกแล้ว เธอได้แต่กอดปลอบใจ โดยใช้สายตาคุยกับเพื่อนที่เหลือ ทั้งสองคนพยักหน้ายืนยันความคิดของเธอ

“แก...เขาทิ้งฉันไปแล้ว ไอ้บ้านั่นกล้าทิ้งฉัน ฮื่อ ๆ มันบอกว่าฉันทำตัวแรดเรียกกระแสแต่ได้ยากมาก แค่ขอมีอะไรสักครั้งก่อนแต่งก็ไม่ได้ ฟังมันพูดสิแก ฮื่อ ๆ ”

เพื่อนที่เหลือแต่ละคนมองหน้ากันอย่างสงสาร เพราะต่างรู้กันดีในกลุ่มว่า ถึงพวกเธอจะดูชอบโปรยเสน่ห์ทั้งตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม แต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยเนื้อปล่อยตัว ยิ่งยังไม่แน่ใจในตัวผู้ชายเรื่องอะไรจะยอมให้อีกฝ่ายได้ตัวไปง่าย ๆ การทำแบบนี้ถือเป็นการคัดคนที่เข้ามาที่ดีอีกวิธีหนึ่ง ถึงต้องแลกด้วยน้ำตาก็ตาม “ร้องไห้มาเถอะแก ร้องให้หมด ร้องแค่วันนี้แหละ พรุ่งนี้เราจะกลับมาโสดอย่างมีความสุขกันนะแกนะ”

มินตราปลอบเพื่อนรักที่ตอนนี้ร้องไห้ไม่หยุด จำได้ว่าเมื่อสองปีก่อนเธอก็มีสภาพนี้เช่นกัน ไม่รู้ทำไมช่วงปีสองปีนี้พวกเธอเวียนกันอกหักเป็นว่าเล่น ปีที่แล้วพิมพ์ดาวก็มีสภาพนี้ จะดีหน่อยที่ดาหลายังยืนหยัดมั่นคงว่าจะไม่มีแฟน หล่อนบอกว่า พอแก่ตัวก็จะไปบวชชี จึงเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ไม่เสียน้ำตาให้ผู้ชายคนไหน

“แกนั่น” พิมพ์ดาว สาวขี้เล่นประจำกลุ่มพยักพเยิดไปทางฝั่งประตูทางเข้า

คนที่กำลังเดินตรงมานั้นเป็นผู้ชายหน้าตาดี บุคลิกดี ดูมีเสน่ห์แพรวพราวเชียวล่ะ ที่จริงพวกเธออาจจะไม่รู้สึกอะไรไม่ว่าจะชอบหรือเกลียดผู้ชายคนนี้ หากว่าเขาจะไม่ใช่คนที่ทำให้สมาชิกคนหนึ่งในกลุ่มของพวกเธอเสียน้ำตาเพราะโดนทิ้ง!

“อย่าไปสนใจ” มินตราละสายตาจากผู้ชายที่ทิ้งเธอไปหาผู้หญิงอื่นเมื่อสองปีก่อนแล้วหันมาสนใจสายสุดาต่อ

ทว่าคนที่เธอไม่คิดว่าจะโคจรมามองหน้ากันได้อีกกลับสายตาดีและเดินตรงมาหาพวกเธอราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีเรื่องราวให้เกลียดขี้หน้ากัน

“สวัสดีครับ อยู่กันครบเลยนะครับ” กาจพลเอ่ยทักสาว ๆ ที่คุ้นหน้าคุ้นตาดี

ทว่าทั้งสี่สาวกลับไม่มีใครสนใจ กาจพลยักไหล่ราวกับว่า ไม่ได้สนใจที่สาว ๆ ทำพฤติกรรมเหล่านั้นใส่ “นี่คงไม่ใช่ว่าใครสักคนในนี้โดนทิ้งอีกหรอกนะ” กาจพลพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยและแสยะยิ้มอย่างน่าชัง

ทั้งที่บรรยากาศในร้านมีเพลงคลอเบา ๆ พอให้ได้ผ่อนคลาย แต่พอกาจพลพูดปุ๊บก็ราวกับหยุดเสียงเพลงลงทันที

มินตราหันมาตาวาววับใส่อดีตคนเคยคบ “พูดจบหรือยังคะ” มินตราถามด้วยน้ำเสียงค่อนข้างนิ่ง

กาจพลเลิกคิ้วมองอดีตคนรัก เขามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเป็นประกาย แม้สองปีก่อนมินตราสวย สดใส และดูโดดเด่นอยู่แล้ว แต่ในเวลานี้เธอกลับสวยกว่าเดิมอีกสิบเท่า ออร่าบางอย่างในตัวของมินตราทำเขารู้สึกอยากตอแย อยากได้ในสิ่งที่ควรได้แต่กลับพลาด...

“ดื่มกับพี่สักแก้วไหม” เขาสั่งเครื่องดื่มกับบริกรแล้วยื่นเครื่องดื่มอีกแก้วให้มินตรา

มินตรามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก เมื่อพอจะเดาความคิดของอีกฝ่ายได้

รอยยิ้มของมินตราทำให้กาจพลถึงกับปฏิญาณว่าจะต้องตามจีบผู้หญิงตรงหน้าให้เธอกลับมาซบอกเขาอีกครั้งให้ได้ ความหยิ่งถือดีที่มาพร้อมกับความสวยรุนแรงของเธอกระแทกใจเขามากกว่าเมื่อหลายปีก่อนหลายเท่า

มินตราไม่ปฏิเสธคำชวน จากนั้นก็ยื่นมือรับแก้วนั้นไว้ในมือ ขยับประชิดกับร่างสูงเกือบร้อยแปดสิบเซนติเมตรอย่างสนิทชิดเชื้อ

กลิ่นกายหอมกรุ่นที่โชยเข้าจมูกทำเอากาจพลถึงกับใจเต้นแรง การประชิดตัวอย่างแนบชิดนี้เช่นนี้เป็นสิ่งที่ผู้หญิงถือตัวอย่างมินตราไม่เคยทำ เขาถึงกับเคลิบเคลิ้มอย่างพึงพอใจ อยากกอดกระชับเธอให้แน่นขึ้น ให้รับรู้ถึงความปรารถนาที่เขามีต่อเธอ มือเขายกขึ้นทำท่าจะโอบกอด ทว่ายังไม่ทันแตะต้องเนื้อตัวเธอ เขาก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นอก และลามไปถึงหน้าท้อง...

“อุ๊ย! ขอโทษนะคะ พอดีอยู่ ๆ มือไม้ของฉันก็อ่อนขึ้นมาซะงั้น ดูสิคุณเปียกหมดเลย” มินตราขยับถอยห่างออกมาด้วยแววตารู้สึกผิดอย่างเสแสร้ง ก่อนจะกระแทกแก้วใส่อกของกาจพลอย่างสะใจ

กาจพลขบกรามแน่นด้วยความเจ็บใจ ทว่ากลับไม่โกรธ เขายกยิ้มและสืบเท้าเข้ามาใกล้ นึกชอบใจที่เห็นลุคนี้จากหญิงสาวที่เขากลับมาหมายตาเธออีกครั้ง

การเดินเข้ามาของกาจพลทำให้มินตราที่ก่อนหน้านี้ยังยกยิ้มสะใจเริ่มระแวงและถอยหลังหนี เพื่อน ๆ ของเธอเริ่มขยับตัวเตรียมช่วยเหลือ แต่มินตรากลับเห็นทางที่ดีกว่า ให้ได้ตอกหน้าผู้ชายเลว ๆ คนนี้ช่วงวินาทีหนึ่งนั้นเองที่หางตาเธอเห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ใกล้ตัวพอดีจึงคว้าหมับไว้แน่น จากนั้นก็ซบลงกับอกแกร่งราวกับเขาเป็นคนรัก พออีกฝ่ายทำท่าจะขยับหนีมินตราก็บีบแขนเขาไว้เป็นเชิงบังคับแล้วกระซิบเสียงเบาพอให้ได้ยินกันแค่สองคน

“อย่าเพิ่งไปค่ะ ฉันขอร้องช่วยฉันที ผู้ชายคนนี้เป็นแฟนเก่าของฉัน เราเลิกกันแล้วแต่เขาไม่ยอมจบ”

“ผมไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน” เสียงทุ้มกระซิบตอบ พยายามจะดันร่างอวบอิ่มที่ซบอกเขาออกห่างตัว เจอกันคราวก่อนที่โรงพยาบาลก็แทบจะฆ่ากันตาย ถ้าเงยหน้าขึ้นมามองสักนิด เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายคงเรียกหาแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อมาเช็ดเนื้อตัวแทนที่จะกอดรัดเขาแน่นแบบนี้แน่

“เถอะน่าแป๊บเดียว” มินตรากระซิบบอกก่อนหันไปคุยกับคนที่เดินรุกไล่เธอเมื่อก่อนหน้า

“เขาเป็นแฟนใหม่ฉัน ต้องขอโทษด้วยที่ฉันคงดื่มกับคุณไม่ได้ แฟนฉันหวงมาก คุณคงไม่ถือสา”

กาจพลมองหน้าคนมาใหม่ที่รูปร่างสูงกว่าเขา และดูก็รู้ว่า ใต้เสื้อเชิ้ตสีดำนั่นคือกล้ามเนื้อของคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ ทว่าแล้วไงใครสนใจ “อย่าหลอกผมให้ยากเลยมิ้ม ทำเหมือนผมไม่รู้จักคุณไปได้ ต่อให้อมพระมาพูด ผมยังไม่เชื่อเลยว่าคุณจะลืมผมลง อีกอย่างผู้หญิงที่หวงเนื้อหวงตัวตัวเองแบบคุณไม่มีทางชอบผู้ชายที่...” กาจพลกวาดตาดูผู้ชายตรงหน้าอีกรอบ และต้องยอมรับว่ามันดูดีมาก ทว่าก็มีบางอย่างที่รู้ว่า เรื่องผู้หญิงหมอนี่ไม่ธรรมดา

“แล้วไง หรือว่าฉันต้องปักใจรักแต่กับผู้ชายอย่างคุณ ขอโทษ! ฉันลืมคุณไปหมดแล้ว ถ้าไม่เชื่อก็ดูนี่”

พูดเสร็จโดยไม่ทันให้ใครได้ตั้งตัว มินตราก็เขย่งปลายเท้าบนรองเท้าส้นสูงเกือบสามนิ้วขึ้นประทับริมฝีปากของคนที่ตนเองอ้างว่าเป็นคนรักใหม่ทันที!

ปริญญายืนอึ้งนิ่งงัน เพราะไม่คิดว่า ยายบ้าท่ามากนี่จะทำแบบนี้ เขากะจะผลักออก แต่เธอกลับกดจูบบนริมฝีปากเขาอย่างไม่ยอมแพ้ และแม้จะจูบไม่เป็นก็ยังจะพยายามขบเม้มริมฝีปากของเขาอย่างไม่ประสา ปริญญาถอนหายใจเฮือกก่อนจะปรับองศาที่เหมาะเจาะ และแสดงให้เห็นว่า จูบที่แท้จริงนั้นต้องทำอย่างไร ที่สำคัญเขาจะทำให้เธอได้รู้ว่าต่อไปอย่าริเล่นกับไฟ

มินตราอึ้งงัน คราวนี้อยากจะผลักออกก็ไม่ได้เพราะคนที่เธออุปโลกน์ว่าเป็นคนรักกอดรัดเธอแน่นจนแทบจมกับอก และสอนให้เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอทำกับเขานั้นไม่ใช่การจูบ แต่สิ่งที่เขาทำกับเธอนั่นต่างหาก เธอหูอื้อตาลายไปหมด แข้งขาหมดแรงยืนจนต้องให้เขาช่วยประคอง เสียงครางที่หลุดรอดออกมานั้นเธอไม่แน่ใจว่าเสียงใคร และนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เธอตกอยู่ในห้วงอารมณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต ร่างกายเธอเบาหวิวและร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงจนกลัวเขาจะได้ยินเสียงของมัน ตอนนี้ในหัวเธอทั้งอยากผลักไสและเข้าหาในคราวเดียวกัน จนกระทั่ง...

“อีกรอบไหม” ปริญญากระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากนุ่ม ๆ ของเธอนั้นทำให้เขามัวเมาจนไม่อยากปล่อย หากว่าเธอจะไม่มีทีท่าว่าหายใจไม่ทัน เขาคงยังไม่หยุด

มินตราเงยหน้ามองคนที่ตระกองกอดด้วยสีหน้างุนงงและสติยังไม่กลับมาเต็มร้อยแล้วก็ต้องชาวาบทั้งตัว!

“คุณ!

“ครับผมเอง” ปริญญามองผู้หญิงที่หยิ่งจองหองตั้งแต่พบกันครั้งแรกเมื่อหลายเดือนก่อนด้วยสายตาวิบวับ ก็เขาอุตส่าห์กระซิบเตือนแล้วว่าไม่อยากยุ่ง เธอก็ยังดื้อ

มินตราเช็ดปากออกราวกับรังเกียจ รับรู้ได้ถึงริมฝีปากที่บวมเจอของตัวเอง เธอทำอะไรไม่ถูก พอหันไปมองหน้าเพื่อนก็เห็นสายตาล้อเลียนมองมา หันไปมองกาจพลก็เห็นเขายืนอึ้งก่อนจะเดินหน้าตึงออกไป คราวนี้เธอหันกลับไปมองหน้าคนที่จูบเธออีกรอบด้วยความโกรธจัด

“เลว! มาจูบฉันทำไม!

“ใครเริ่ม” ปริญญาถามด้วยสีหน้าที่ไม่ได้รู้สึกผิด

มินตราสะอึกจนพูดไม่ออก

“หรือเริ่มนึกเสียใจ เพราะผู้ชายเขาหนีไปแล้ว”

สีหน้าและท่าทางของปริญญาทำให้มินตราหน้าตึงด้วยความโกรธจัด ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าถลาเข้าไปหาเขาตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เธอฝากรอยนิ้วทั้งห้าบนใบหน้าของเขา

ปริญญาหน้าหันทันที ตอนนั้นเขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่า จะมีใครมองอยู่บ้าง เขาคว้าเอวผู้หญิงร้ายกาจไว้ก่อนเธอหนี พลิกให้หันมาเผชิญหน้าและจัดการ ปรามด้วยวิธีของเขา ดูซิว่า ระหว่างเธอกับเขาใครจะร้ายกว่ากัน!

ฝากกดติดตามด้วยนะคะ ชอบไม่ชอบยังไงคอมเมนต์บอกได้น้าาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #2 ya567 (@ya567) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 15:14
    แค่น้ำจิ้มก็มันส์หยดแล่วค่ะไรท์
    #2
    1
  2. #1 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 14:42
    น่าสนใจค่ะ
    #1
    1